Bajeczki z jelitkiem w tle

[lachien]

Janusz M. nigdy nie był w górach. Od małego dziecka rodzice zabierali go
tylko nad morze. Górskie powietrze jest za ostre - mówili. Teraz miał 50 lat,
pokaźne konto bankowe - postanowił wreszcie poznać piękno górskiego
krajobrazu. Spakował się więc i wsiadł do autobusu, który jechał aż pod same
hale. Gdy wysiadł na miejscu - przed nim rozpostarł się piękny widok.
Ośnieżone pasmo górskie wybijało się wysoko ponad chmury. Przeciągnął się i
wciągnął głęboko w płuca ostre jak brzytwa powietrze, które odcięło mu głowę

[lachien]

Konstanty B. wstał o 7.00 rano. Dokonał starannej toalety, odział się i spożył
pożywne śniadanie. Zadzwonił do rodziców paląc papierosa, potem wypił kawę i
przejrzał poranną prasę. Gdy nadszedł czas wyjścia do pracy - ubrał się w
palto, szalik i rękawiczki, wzuł buty i znikł.

[lachien]

Jego uwagę przykuła staruszka, która stała na przejściu przez szyny tramwajowe,
bojąc się najwidoczniej przejść. Był uprzejmy, więc podszedł do niej i
zaproponował pomoc. Zgodziła się z ulgą, komplementując jego zachowanie. Gdy
byli już na torach, złapała go mocno za ramię i przytrzymała dotąd, aż
nadjechał tramwaj i rozsmarował go na przestrzeni 200 metrów. Wtedy dopiero
powoli i niepewnie przeszła na drugą stronę i udała się na roraty.

[lachien]

Dziś na obiad będzie tatuś - powiedziała do dzieci mama - stojąc w dzwiach do
jadalni. Cała zbryzgana była krwią, na podomce miała strzępy skóry z kłębkami
włosów, a w ręku szczerbaty nóż. Za nią, w kuchni, widać było na podłodze nogi,
które wystawały zza lodówki. Część ciała powyżej kolan była niewidoczna - wtedy
jeszcze nie wiedziały, że jej wogóle nie ma. Nogi wyglądały normalnie - z
wyjątkiem tego, że u jednej brakowało stopy. Z kikuta wystawały kości
postrzępione od razów topora, którym ją oddzielono. Krwi ma meblach nie było
dużo - więcej było jej na babci, która ciągnęła do sypialni korpus. Mama
cofnęła się do kuchni, wzięła nogi i wróciła do dzieci. "Dam Wam prezent" -
rzekła - po czym z rozmachem wkroiła się w ciało. Gdy nóż utknął w kości -
użyła tasaka - i już wnet trzymała w dłoniach oba kolana, które to wręczyła
pociechom. Trzeba pomóc teraz babci - powiedziała. Gdy weszły do pokoju,
zastały tam babunię, która przygotowała już stół. Leżał na nim tułów. Oooo -
dobrze, że jesteście - ucieszyła się - pomożecie przy patroszeniu. Gdy dzieci
się ociągały - dodała - "nie bójcie się, bo przypominacie Waszego
ojca". "Strasznie wył, gdy źle trafiłam go siekierą" - dodała z szelmowskim
uśmieszkiem. Zbliżyła się do ciała i zaczęła wyjmować jelita ze środka.
Podawała je dzieciom, które musiały biegać z nimi do kuchni i wrzucać do garnka
z zupą, by zgodnie z twierdzeniem babci nadać jej swoistego, mięsnego wyrazu.
Cały czas przy tym marudziła, że ojciec przeszkadzał jej się szybko z nim
sprawić, a jak było po wszystkim - to w dodatku nabrudził na posadzkę. Nie
zdążyła dodać nic więcej, bo pobliska eksplozja bomby atomowej zdmuchnęła całą
okolicę.

[lachien]

Popołudniowy spacerek z jamniczkiem zakończył się dla 13-to letnij Elwirki dość
tragicznie. A to dlatego, że jamniczek zapomniał z domu kagańca i smyczy dla
Elwirki. Tak więc kiedy ukąsiła przechodzącą obok kobietę w kostkę - jamniczek
musiał dać jej klapsa i wrócić z nią do domu.

[lachien]

Było to dawno, dawno temu w cudownej krainie mlekiem i miodem płynącej. Żyła
tam sobie spokojnie i sielankowo pewna krówka, której dobrzy ludzie dali na
imię Wanda. Czasami też wołali na nią Mućka - ale tylko wtedy, kiedy
dobrowolnie nie chciała zejść z pastwiska. Aż pewnego słonecznego dnia dobry
gospodarz się wkurwił i odpierdolił jej łeb toporem.

[lachien]

Nazywam się Walery Boczek, bo zawsze byłem pulchny i na twarzy różowy. Mam 78
lat. Mocz oddaję prawie zawsze i regularnie o 7.30 rano. Czasem, co muszę z
przykrością przyznać - moczę się. Zdarza mi się to niestety także wtedy, gdy
jestem w ruchu, nieomalże pod drzwiami ubikacji. Lecz pocieszam się faktem, że
mój najlepszy kolega - Jaś Pyrek - także to robi.
Jak co dzień rano, nagi, rozpoczynam preparowanie śniadanka. Zagotowuję mleko,
zapuszczam parę kropelek uryny doń, a zanim ostygnie, staram się zwrócić na
siebie uwagę sąsiadki i przechodniów wystając w oknie.
Czatując nań.
Mleko tymczasem ostygło, więc sporządziłem sobie dwa tosty, które natychmiast
spożyłem i popiłem sobie zdrowo zimnym już teraz mlekiem. Uradowany
wypełnieniem żołądka udałem się w kierunku łazienki, aby zaaplikować sobie
solidną porcję prochów. Jak co dzień.
Po zażyciu lekarstw poczułem się trochę nieswojo, więc udałem się do ubikacji w
celu wypróżnienia. Zajęty kontemplacją płynącą z procesu defekacji nie
dostrzegłem z początku GO. Ale gdy GO ujrzałem, targnęły mną mocne torsje i
skurcze pośladków. Poczułem, że coś w mojej głowie bezgłośnie pęka. Poczułem
żądzę destrukcji i eksternimacji. W dziwacznym widzie zacząłem tłuc swoją
sztuczną szczęką kafelki na ścianie klozetu. A to był dopiero początek. Moimi
ofiarami stawały się po kolei: najnowszy model umywalki z Carrefoura, lustro ze
szkła holenderskiego - to w łazience - a gdy wybiegłem do kuchni - talerze i
kubki. Zaatakowałem lodówkę. Chwyciłem kuchenkę mikrofalową i chciałem cisnąć
nią o podłogę, gdy kątem oka dostrzegłem spoczywający na blacie stołu nóż do
pieczywa......
Ocknąłem się i spostrzegłem, że znajduję się leżąc na zimnej podłodze w pokoju
jadalnym, wciąż nagi. Obok mnie walały się szczątki mebli, porwane firanki
zwisały żałośnie, słyszałem także głosy.
Nagle agresywny dźwięk rozdarł panującą ciszę atakując moje bębenki. Hałas,
który z początku wydał mi się waleniem młota w gong, przerodził się po dłuższej
chwili w...... pukanie.
Pukanie do drzwi.
W jednej chwili stałem się trzeźwo myślącym człowiekiem, poderwałem się na
równe nogi, podsunąłem się niczym cień do drzwi i spojrzałem przez wizjer.
Po drugiej stronie rozpoznałem nikogo innego, jak mojego serdecznego druha,
wspomnianego już wcześniej Jasia Pyrka.
Wpuściłem go do środka i powitałem z należnymi honorami. Ruszyliśmy do kuchni,
gdy głosy pojawiły się ponownie. Teraz były wyzaźne i rozumiałem ich sens.
Kazały mi dokonywać zniszczeń i pić...pić....pić krew. Dużo krwi.
Zwieracze lekko popuściły i po chwili poczułem w nogawkach ICH obecność.
FEKALIA.
Teraz stawały się wręcz pożądane. Wiedziałem i czułem, że są nieodłączną częścią
mnie. Gdy ekstramenta sięgnęły posadzki, znalazłem wyjście w tej samej chwili,
w której dostrzegłem TOPÓR. Chwyciłem go pewnie i zadawałem ciosy - mnóstwo
ciosów. Bryzgająca, szkarłatna krew oplotła mą twarz.
Roześmiałem się ekstatycznie, a ma dłoń poczęła błądzić w okolicach mych
wystrzyżonych genitalii.
Była ósma. Właściwie trzy po.

[lachien]

Nazywam się Stanisław Bazia. Mieszkam na małym osiedlu w małym mieście. Swoje
gniazdko uwiłem wraz z żoną w bloku wielorodzinnym przy ulicy Działkowej. Moja
żona miała na imię Patrycja - miała - ponieważ odeszła do krainy wiecznych
łowów 4 lata temu. Nowotwór złośliwy, przez lekarzy uznany za zwykłą
niestrawność okazał się śmiertelny. Był to dla mnie straszny cios - niemożność
oddania stolca przerodziła się w wielodniowe zatwardzenie - żeby nie powiedzieć
zbrylenie. Nic nie pomagały tabletki, ani hipnoza. Wreszcie za pomocą
autosugestii udało mi się wydzielić malutkiego bobka. Aby to uczcić, uraczyłem
się lampką swojskiego, czerwonego wina. I wtedy się zaczęło.
Czyszczenie, początkowo delikatne, w połowie drogi do łazienki osiągnęło punkt
krytyczny. Potem nic nie pamiętam. Ocknąłem się parę godzin później, leżąc w
przedpokoju, a dookoła mnie.......
Sprzątanie trwało tydzień i wywarło wielki wpływ na moją psychikę.
Ale tyle o starych czasach.
Przez całe życie towarzyszył mi przyjaciel - Kazimierz Dzwon. Nie opuścił mnie
nawet w tamtych trudnych chwilach.
Dziś jak zwykle po przebudzeniu ruszyłem małymi kroczkami do ustępu. Mocz
oddałem bez zakłóceń, za to ze stolcem miałem małe kłopoty, ale i tak wszystko
poszło dobrze. Udało mi się nawet prytnąć.
Podtarłem się i ruszyłem do kuchni na śniadanie. Po otwarciu lodówki
zdecydowałem, że nie będę nic jadł - wypiję tylko kubek mleka. Potem wyszedłem
na balkon i głosiłem przez około półtorej godziny. po powrocie do pokoju
odziałem się. Włączyłem telewizor, polałem sobie suto mleka i zapadłem w fotel.
Oglądając program usnąłem.
Obudziło mnie pukanie do drzwi. Otworzyłem je i zobaczyłem Kazia. Wszedł, zzuł
buty, po czym udał się do pokoju. Ja w tym czasie byłem w kuchni i parzyłem
herbatę. Gdy wszedłem do pokoju z dwiema parującymi filiżankami naparu,
zastałem go siedzącego w fotelu i wertującego gazetę. W Moim Fotelu. Nie dając
nic po sobie poznać postawiłem herbatę na stole, a sam zająłem miejsce na
kanapie. Ale nie spuszczałem go z oczu. Drgnąłem, a po chwili oblał mnie zimny
pot, gdy Kazik niedbałym ruchem wyjął z kieszeni fajkę i jął podpalać tytoń.
Zamknąłem oczy, ale to nie pomagało. W wyobraźni widziałem, jak z cybucha
wypada żażące się ziarnko, spada na fotel i wypala w nim dziurkę. Powoli
rozluźniłem się. Bardzo powoli.
Kazimierz sięgnął po herbatę i siorbał ją małymi łyczkami. Nagle nie wiem jakim
cudem zakrztusił się. Parsknął jeszcze ciepłym płynem na podłogę, ale dwie
kropelki osiadły w Jego poręczy. Błyskawicznie rzuciłem się do spiżarni po
ścierkę. Gdy zapaliłem światło, mój wzrok momentalnie skierował się w kąt,
gdzie leżał On. Jego wypolerowana, drewniana rączka lekko połyskiwała lakierem,
a metalowa końcówka lśniła w świetle żarówki.
Młot.
Otrząsnąłem się. Porwałem ścierkę i ruszyłem biegiem do pokoju. Gdy byłem już w
drzwiach stanąłem jak wryty. Kazik siedział w fotelu, trzymał nogę na nogę, ale
czubkiem skarpety dotykał obicia.
Zatrzęsło mną.
Rzuciłem ścierkę w kąt i wróciłem do spiżarni. Zacisnąłem rękę na Jego trzonku
i krokiem marszowym powróciłem do pokoju. Uśmiechnąłem się mile do Kazika i
zadałem pierwszy z mnóstwa ciosów.
Potem straciłem przytomność.
Gdy się ocknąłem, wstałem i wyszedłem na balkon, gdzie głosiłem przez pół
godziny.
Potem załadowałem resztki Kazia do worka foliowego i rzygnąłem se.
Ale trafiłem w fotel.
Momentalnie znalazłem się znów w spiżarni, skąd wyciągnąłem konopny sznur.
Uplotłem z niego pętlę, przyniosłem z kuchni taboret, wszedłem na niego,
przywiązałem pętlę do żyrandola, zszedłem, po czym głosiłem na balkonie.
Gdy się ściemniło, wróciłem do pokoju, dopiłem herbatę, wziąłem FOTEL w
ramiona, wszedłem na taboret, włożyłem głowę w pętlę po czym tryknąłem nóżkami.

[lachien]

Feralnego dnia Krzysztof F. obudził się i stwierdził, że jeszcze śpi. Podszedł
do siebie i zauważył, że zmarł. Gdy tylko ten fakt zalogował się w jego umyśle -
przestał oddychać.

[lachien]

Gdy z szafy wyszedł Mieczysław W. przebrany za kelnera - wiedziałem już, że mam
omamy. Stuki i szmery, które od pewnego czasu słyszałem wszędzie - teraz
przestały mnie niepokoić. Wielka kanapka z serem topionym, która mieszka w
pokoju gościnnym przestała mnie zdumiewać. I już nigdy nie zdenerwuje mnie
fakt, że choćbym nie wiem jak się starał, nie zagotuję wrzątku do zaparzenia
herbaty. Po prostu omamy mam. A przy omamach chce się bardzo pić - pragnienie
jest tak wielkie, że można opróżnić jezioro płynu. Płyn - gdzie ja go
zostawiłem. Pamiętam dokładnie jak stawiałem go obok klawiatury. Płyn znajdował
się w przeźroczystej szklance i stał dokładnie na wprost klawisza F1. A teraz
znikł. A ja muszę z powodu omamów przyjąć go natychmiast. Gdzie jest kurna mój
płyn. Powoli bez niego słabnę - chce mi się bardzo spać.......spać.......

[lachien]

Norbert W. szed ulicą. Wyszedł z domu wcześnie rano i zdążał do
pracy. Spojrzał na zegarek nie przerywając marszu i spostrzegł, że
jest już spóźniony. Nagle wpadł na wspaniały pomysł: cofnę wskazówki -
pomyślał - i będę w fabryce na czas. Z całej siły przekręcił mechanizm do tyłu
i w tej samej chwili średniowieczny rycerz obciął mu nogi ciosem halabardy.
Upadł, a z kikutów ciekła mu obficie krew. W panice złapał za mechanizm i tym
razem kręcił jak szalony w drugą stronę. Gdy już przestał, Galaktyczny Strażnik
pozbawił go głowy uderzeniem laserowego miecza.

[lachien]

Krysiu - zawołałem, gdy zobaczyłem ciało leżące w przedpokoju. Krysiu -
powtórzyłem, gdy ujrzałem, że to nie ona. I wtedy Krysia odpowiedziała ciosem
siekiery, który ugodził mnie w tył głowy. Zanim jednak została ona oddzielona
od tyłowia, dowiedziałem się za pomocą słuchu, że przesoliła sałatkę.

[lachien]

Dawno nie jadłem zupy - pomyślał Zbigniew R. w momencie, gdy jego czarny
Mercedes wpadł w poślizg. Takiej ze śmetanką - dodał w momencie uderzenia w
staruszkę, która przechadzała się poboczem. Miała na imię Gienia i miała na
sobie czarną podomkę i siekierę. Bardzo ją zdenerwowało to, że Mercedes
pobrudził jej ową suknię. Wywlekła więc z samochodu ciało Zbigniewa i nie
reagując na pytania o pieprz i sól oddzieliła mu głowę od korpusu dwoma silnymi
uderzeniami.