Profil

[agatka_s]

Co mogą zrobić rodzice aby pomóc dziecku odkryć w jakim kierunku iść
powinno ? Co zrobić jeśli dziecko ma zainteresowania w bardzo
różnych kierunkach i uczy się dobrze z kilku przedmiotów (tylko de
facto z jednego gorzej bo go nie lubi) ?

Sama jako licealistka miałam ten problem że byłam ze wszystkiego
niezła, ale typowe zestawy np matematyka-fizyka, polski-historia to
nie było dokładnie to, nikt mi wtedy nie pomógł, a chyba szkoda,
może od razu podjęłabym lepszą decyzję bez zmieniania
nietrafionych "osobowościowo" studiów.

Czy dziecko musi samo to odkryć czy rodzice mogą coś zrobić aby
pomóc mu się ukierunkować ?

[joa66]

Moim zdaniem nie jest najwazniejsze z jakich przedmiotów dziecko
jest dobre i świetnie sobie radzi, ale to co robi w czasie wolnym, o
czym czyta "dobrowolnie", nie na klasówkę czy olimpiadę, z jakiego
przedmiotu pogłebia wiedzę bez względu na to czy uczy go fajna pani
A czy głupi pan B.

To jest już jakaś wskazówka.

Wydaje mi się, że dzisiaj jest większa swoboda w wyborze profilu.
Kiedyś był ten klasyczny podział na klasy humanistyczne, mat-fiz.
czy biol.-chem. Teraz może byc np. klasa z rozszerzonym programem z
historii i matematyki, są licea (chyba Witkacy) gdzie nie ma
podziału na profile tylko uczen indywidualnie wybiera 2-3
przedmioty, ktorych chce uczyc się na poziomie rozszerzonym.

[algaria]

Niestety tylko Witkacy w Wawie.
Kiedyś w liceach była klasa ogólna i miała najlepiej bo wybierało się z jakiego
przedmiotu zdaje się maturę - matmy, biologii czy historii teraz nie ma klas
ogólnych (po za wspomnianym Witkacym)Mój jest świetny z geografii (wiadomości
wychodzące z ponad program)j.polski, biologia, chemia, j. angielski, wf (to jego
kultowy przedmiot - wybiera się na AWF po liceum (przynajmniej teraz tak
mówi))ale ciężko mu idzie z matematyką. Stawiamy na profil przyrodniczy,
europejski i humanistyczny ewentualnie biologiczno - chemiczny.
Syn wybiera się na rekonesans po liceach które wybrał i zobaczymy co mu "wpadnie
w oko"

[joa66]

Zastanawiam się jeszcze nad tym co to znaczy "ukierunkować" i jak
miałoby to praktycznie wyglądać..

Rozumiem, że mamy przed sobą nastolatka, który nie ma żadnych
sprecyzowanych zainteresowań. Czy mamy go bacznie obswerwować i
starać się odkryć co mogłoby go zainteresowac, czy wybieramy
mu "słuszne", z naszego punktu widzenia, zainteresowania?

Chyba tak się nie da..

Mnie ciekawi tez inna rzecz..kiedy nastolatek już wybierze szkołę i
profil , to czy faktycznie przedmiotów na poziomie rozszerzonym uczą
najlepsi nauczyciele z danej szkoły, czy wszystko odbywa się pod
dyktando planu lekcji.

[agatka_s]

joa66 napisała:

> Zastanawiam się jeszcze nad tym co to znaczy "ukierunkować" i jak
> miałoby to praktycznie wyglądać..

zauważ że ja używam formy "się ukierunkować" a nie "ukierunkować",
to "się" jest jak "prawie" co robi dużą różnice.


>
> Rozumiem, że mamy przed sobą nastolatka, który nie ma żadnych
> sprecyzowanych zainteresowań.

Absolutnie, nie. Mamy przed sobą nastolatka o ogromnych
zainteresowaniach tyle że kompletnie nie pokrywających się z
klasycznymi zainteresowaniami szkolnymi. Mamy nastolatka uczącego
się wszystkiego w miarę na takim samym bardzo dobrym poziomie,
pracowitego i systematycznego, ale który de facto traktuje szkołe
jako konieczność (żeby nie powiedzieć "zło konieczne"). Prawdziwe
zainteresowania i pasje ze szkołą nie mają absolutnie nic wspólnego.


Czy mamy go bacznie obswerwować i
> starać się odkryć co mogłoby go zainteresowac, czy wybieramy
> mu "słuszne", z naszego punktu widzenia, zainteresowania?

Ja nie mam "słusznych" zainteresowań, a co więcej moje dziecko ma
bardzo jasno sprecyzowane zainteresowania tylko jak wspomniałam
kompletnie nie szkolne, ja nie mam co obserwować bo ja wiem jakie to
są zainteresowania tylko to nijak nie przekłada się na wybór profilu
dalszej edukacji. Pewnie normalnie by mnie to kompletnie nie
ruszało, że mam wszechstronnie wyedukowane dziecko, które swoje
pasje realizuje w dziedzinach poza szkolnych. Ale jak widzę że
system jest tak skonstruowany że mój syn (dziś 1-klasista) będzie
musiał wybierać jakie przedmioty wybierze jako te uczone w szerszym
zakresie już za 2 lata (a ewentualna pomyłka może skutkować źle,
dużo poważniej niż za moich czasów gdy nikt od 15-16 latków nie
wymagał podejmowania aż tak brzemiennych w skutkach decyzji), to mi
go trochę żal (bo pamiętam siebie jak się tak motałam od ściany do
ściany). I to mnie martwi, jak to dziecko ma samo taką decyzję
podjąć ?, jak mu pomóc "się ukierunkować" ?


> Chyba tak się nie da..
>
> Mnie ciekawi tez inna rzecz..kiedy nastolatek już wybierze szkołę
i
> profil , to czy faktycznie przedmiotów na poziomie rozszerzonym
uczą
> najlepsi nauczyciele z danej szkoły, czy wszystko odbywa się pod
> dyktando planu lekcji.

nie chcę się mądrzyć, ale wydaje mi się że szkoły mają jakąś tam
nieformalną specjalizację-wiadomo że liceum X jest bardziej
ukierunkowane na mat-fiz (politechnika), a inne na SGH (geografia,
matematyka), jeszcze inna na języki. to chyba jakoś tak trzeba się
kierować, jeśli wybierze się klasę humanistyczną w liceum które jest
znane z tego że razej specjalizuje sie w przedmiotach
humanistycznych to zwiększa się szanse jeśli wybrało się taki
właśnie dalszy profil. Ja w każdym razie póki co, tak to rozumiem.
Może się myle ? To pewnie mogą potwierdzić lub zaprzeczyć rodzice
licealistów.

[joa66]

W dalszym ciągu nie wyobrażam sobie jak można, praktycznie, pomóc
ukierunkować się. Nawet gdybym postanowiła, że chcę pomóc swojemu
dziecku, nie bardzo wiedziałabym jak to zrobić.

Moim zdaniem jedyne co można zrobić to ostrzec przed ewidentnymi
pomyłkami (np. moja starsza chciała iść do liceum medycznego, bo
chciała być lekarzem. śmiesznie to brzmi, ale to rodzice musieli jej
uświadomić, że jest trochę pewniejsza droga do zawdodu lekarza:) )

A co do specjalizacji szkół..mam bardzo mieszane uczucia. Ja byłam w
klasie humanistycznej i miałam najgorszą polonistkę w całej szkole
(chyba zresztą tej samej, którą Ty kończyłaś). Tak wyszło.

Poza tym..my podejmowaliśmy wybory dotyczące profilu w wieku 15 lat,
teraz robią to szesnastolatki, nie sądzę, że ryzyko pomyłki jest
teraz większe niż kiedyś. Nie wiem jak to wygląda teraz, ale
za "moich czasów" można było zmienić profil klasy w trakcie nauki w
liceum.

wiem

[joa66]

Już wiem. Gdyby mój gimnazjalista nie miał zielonego pojęcia jaki
profil wybrać, radziłabym klasę językową o bardzo wysokim poziomie
nauczania co najmniej dwóch języków obcych. Bez względu na to co
będzie chciał studiować w przyszłości, doskonała znajomość dwóch
języków obych to skarb.. w każdej dziedzinie.

[klemens.strozynski]

joa66 napisała:

> radziłabym klasę językową o bardzo wysokim poziomie nauczania co
najmniej dwóch języków obcych.

Nie wiem, czy najlepszy pomysł. Król Michał Korybut Wisniowiecki
mówił płynnie w sześciu językach, ale, jak twierdzi Paweł
Jasienica, w żadnym nie miał nic interesujacego do powiedzenia…

[agatka_s]

No ja właśnie się pytam czy można jakoś pomóc, i jeśli tak, to jak.
Głównie jest to pytanie do Pana eksperta.

Kończyłaś szkołę na Wiktorskiej ? Jeśli tak to za moich czasów była
to szkoła uważana raczej za matematyczną niż humanistyczną
(aczkolwiek był tam słynny na całą Polske profesor Gugulski).

No na wybór nauczyciela to już nie mamy wpływu, bo nawet załóżmy że
dokonamy takich nadludzkich starań że ustalimy kto będzie polonistą
naszego dziecka (choć to przecież nierealne !!!), to jaka jest
gwarancja że ta cudowna osoba nie zajdzie w ciąże albo nie postanowi
wyjecjhać na misję do Hondurasu po tygodniu uczenia naszej pociechy
i nie trafi nam się w zamian ktoś o zupełnie innych przymiotach.

Takiich gwarancji nikt nam nie da że trafi się dobry nauczyciel.
Należy tylko zakładac że jeśli szkoła ma jakiś poziom od lat to nie
trafi się nam nagle jakiś totalny kiks.

U mojego syna w szkole jest taki ciut przypadek, tzn ja nie wiem czy
polonista jest dobry, ale ma pewne specyficzne metody nauczania.
Rodzicom udało się porozumieć i zaprezentowaliśmy wspólnby front,
prosząc Pana profesora aby zechciał rozważyć zmianę podejścia.
Zobaczymy czy to coś da, ale myślę że jeśli rodzice którzy znają się
od pół roku umieją się porozumieć i reprezentują wspólny front to
powinno to choć trochę takiemu nauczycielowi dać do myślenia (mamy
też poparce wychowawczyni). Ja sobie myśle że w szkole mozna sporo
załatwić tyle że współpracą a nie pójściem na przysłowiowe "noże".

[joa66]

Tak, na Wiktorskiej.

[marina2]

my dzieciom pomagamy w taki sposób,ze jeśli chcą coś
przeczytać,zwiedzić,dotknąć posmakować,wymyślają zajęcia pozaszkolne
podążamy za nimi.udostępniamy,pokazujemy możliwości.Syn 6klasa jest
humanistą,ma zdolności językowe.Jeśli mówi chcę się uczyć
rosyjskiego-ma,mówi chcę chińskiego -ma,chce pojechać do muzeum w
Londynie -ma.Chciał porozmawiać z profesorem z uniwerku /historykiem/
z sąsiedniego miasta umożliwiliśmy mu przez znajomych z tegoż
uniwerku.
Podążamy za dziećmi.Dla mnie jest to pomoc w wyborze.Nie wierzę,żeby
nauczył się chińskiego;))ale jak chce spróbować nie blokuję.Pomysły
przychodzą po drodze mimochodem.Jak dziecko ma możliwości i próbuje w
końcu wybierze.Taka jest nasza recepta;))W końcu poczuje ,że chce w
coś wejść.

[joa66]

Zgadzam się i robię podobnie, nawet organizując "niemożliwe" np.
wizytę w Parlamencie Europejskim w Brukseli, mimo, że jest tam
rygorystycznie przestrzegana zasada, że młodzieży poniżej 14 roku
życia nie wpuszczają, a syn akurat interesuje się hisotrią i
polityką i chciał zobaczyć to miejsce a 14 lat jeszcze nie ma (13,5)

Ale nie jest to uniwersalna rada, bo nie każdy rodzic ma możliwość
podążania za dzieckiem na każdy przejaw zainteresowania czymkolwiek,
nie każdy też uważa to za słuszne.

To czego warto uczyć młodych, to , moim zdaniem, żeby nie bali się
przyznać do błędu i potrafili zmienić decyzję (profil) i
jednocześnie nie zmieniali pomysłu na życie co 5 minut pod wpływem
impulsu.

To niekoniecznie idealne rozwiązanie

[klemens.strozynski]

joa66 napisała:

> Zgadzam się i robię podobnie,

Być może Wasze dzieci, osiągnąwszy dorosłość, zgłoszą wobec Was
takie pretensje, jakie zgłosiły moje wobec mnie i moje żony - że im
wszystko ulatwialiśmy, wyreczaliśmy, umożliwialiśmy, przez to
utrudniliśmy im osiągnięcie samodzielności.

Pomijam kwestię, w jakim stopniu mogłem dzieciom pozostawić
trudności do samodzielnego przezwyciężenia. Ale każda strategia
wychowawcza ma swoje zalety i wady. Wszystko coś kosztuje.

Być może w dzisiejszych czasach trzeba bardzo ostro znie podchodzić
do zapewniania dzieciom wszystkiego, czego chcą? (nawet jeśli to
pożyteczne i wartościowe?). To, co zdobyte samodzielne, inaczej się
ceni, niz darowane.

[verdana]

I tu się całkowicie zgodzę. Dziecko, ktore dostaje wszystko co chce
(nawet nie w formie materialnej), nie tylko "rozwija się" , ale i
nie wie, ze trzeba na wiele rzeczy czekac, ze nie wszystko jest w
zasiegu reki. Widze teraz trochę takich doroslych dzieci, dla
ktorych doroslość jest szokiem. Musza wystarczyć własne, bardzo
niewielkie pieniadze, trzeba pracować, rozrywek jest znacznie mniej.
Doroslość, zamiast być atrakcyjna staje się wygnaniem z raju.
Widze paru takich dorosłych, ktorzy miotaja sie, chcąc pozostać
dziecmi.

[joa66]

Pisze tylko w swoim imieniu, nie wiem jak wygląda sytuacja u
kolezanki. Moje dziecko nie dostaje wszystkiego, na co ma ochotę, bo:

-nie mam takich możliwości
-nie stać mnie
-nie uważam danej sprawy za "słuszną" (np. osobisty TV w pokoju)

A więc mój syn umie czekac i umie rezygnować. Nie mówiąc o tym, że
ma minimalne wymagania (prawdę mówiąc ..żadne). I trochę przejął
nasze zwyczaje, czyli wydajemy pieniądze na podróże,
zainteresowania, a komputer mamy z czasów Mieszka I :) Marzy o
laptopie , to sobie zbiera chyba od dwóch lat.

Na ogół mogę "pomagać" w sytuacji kiedy syn jest czyms
zainteresowany i nie widzę powodu do tego, żeby tego nie robić. Byc
może to błąd, nie wiem, na razie nie widzę złych skutków.

[marina2]

"Być może w dzisiejszych czasach trzeba bardzo ostro znie podchodzić
do zapewniania dzieciom wszystkiego, czego chcą? (nawet jeśli to
pożyteczne i wartościowe?). To, co zdobyte samodzielne, inaczej się
ceni, niz darowane."
zgadzam się z tym zdaniem.nasze dzieci "stety";) nie mają absolutnie
wszystkiego.nie trzymamy ich pod kloszem.faktem jest,że lubią
poznawać i uczyć się,a my to "podlewamy".

bardzo ładnie powiedziane

[klemens.strozynski]

verdana napisała:

> Widze paru takich dorosłych, ktorzy miotaja sie, chcąc pozostać
dziecmi.

podoba mi się to sformułowanie.

[marina2]

W nawiązaniu do pierwszego postu.Najstarsze dziecko ma już za sobą
egzamin gimnazjalny i jest w liceum profil biol-chem-fiz.
Była ogólnie dobra ze wszystkiego.Świetnie zna historię,dużo
czyta,języki obce dość dobrze opanowane.
Nie chciała iść do klasy mat-info,bo takie u nas są ,a nie mat-fiz w
starym wydaniu.Nie chciała iść do humanistycznej klasy,bo nie lubi
pisać wypracowań z polskiego;)) pisze krótko rzeczowo,a tu różnie
bywa z oceną takowego;P
Jej pasje :jazda konna,harcerstwo.Poza tym ma zdolności manualne w
stylu przykręć ,przywierć,poskładaj w sumie takie bardziej
mechaniczne.
Rozważaliśmy pozostawienie jej w liceum kontynuacją gimnazjum,gdzie o
profilu decyduje się przez swobodny wybór przedmiotów.
I stało się tak,że troszkę przed półroczem 3gim córka miała drobny
zabieg chirurgiczny.No tak dziecko wcześniej nie chorowało,w szpitalu
nie bywało...Zabieg wykonywał nasz kolega ,którego znała oczywiście
wcześniej,ale towarzysko.Cala ta oprawa szpitalna...nie wiem co
dokładnie tak zadziałało,ale decyzję podjęła bardzo szybko.Teraz jak
kolega chirurg przychodzi ma przechlapane;))
Nam pomógł przypadek.Czy decyzji dziecko nie zmieni nie wiem.
Jak jej pomogliśmy wybrać? Całe życie uczyliśmy wybierania.Jak
dziecko chciało coś zobaczyć umożliwialiśmy.Podobnie jak realizację
jej pasji.Takie wybory jak mi się zdaje rodzą się po drodze.

[Gość: dede]

Jesteś pewna, że znasz wszystkie licea w Wwie i tylko jeden Witkacy
pozwala na indywidualne wybory. Bo ja w i e m , że jest takich
liceów więcej.

[izzo]

Cóż, ja mam w zasadzie ten problem z głowy, bo mój syn już w gimnazjum jest
poniekąd sprofilowany (klasa mat-inf, którą sam z premedytacją wybrał), ale
problem jest dość istotny, zwłaszcza w obliczu szykujących się zmian w edukacji,
które chce nam zaserwować MEN (w liceum w profilach humanistycznych tylko
"przyroda" zamiast fizyki, chemii i biologii, co praktycznie wyklucza określone
kierunki studiów bez dodatkowej potężnej samodzielnej pracy ucznia po wyborze
profilu. To jest właśnie problem z dzieciakami z wysokimi średnimi i żadnymi
pasjami - są dobre ze wszystkiego i nie wiedzą, czego chcą. A decydować o tym,
czego chcą w dorosłym życiu, musza w zasadzie już w wieku 15-16 lat.

[agatka_s]

izzo napisała:

To jest właśnie problem z dzieciakami z wysokimi średnimi i żadnymi
> pasjami - są dobre ze wszystkiego i nie wiedzą, czego chcą. A
decydować o tym,
> czego chcą w dorosłym życiu, musza w zasadzie już w wieku 15-16
lat.


Sprostowanie: Moje dziecko ma wysoka srednia i wielka pasje (ktorej
poswieca kazda wolna chwile), tylko ze to sa pasje nijak mieszczaca
sie w szkole. Jego pasja to F1, nie w sensie kibicowania (choc to
tez) ale w sensie zdobywania maksimum wiedzy na ten temat-od wiedzy
technicznej (wie absolutnie wszystko o aspektach technicznych
bolidow, silnikow , wszystkich materialow uywanych i jak to
przeklada sie potem na normalna motoryzacje), przez historie wyscigw
(zna ja lepiej niz historie Polski), przez specyfikacje wszystkich
torow, przez przepisy ktore rzadza tym sportem, przez kwestie
finansowe rzadzace tym sportem(np zna kazdego sponsora kazdej z
druzyn), az po biografie kierowcow (czyta wszystko co jest dostepne
na rynku i po polsku i angielsku) i aspekty medyczne (bo F1 to sport
gdzie kwestie wydolnosci organizmu sa bardzo wazne).

Druga pasja to jezdzenie po duych miastach (jakos aglomeracje go
interesuja szczegolnie te gdzie sa fajne samochody !!!), zwiedzanie.
Trzecia to pisanie powiesci (kazda na bazie Gwiezdnych wojen albo
Jamesa Bonda, ktorej sam jest bohaterem).

Gdyby moje dziecko mialo decydowac dzis to BARDZO DOKLADNIE WIE KIM
CHCE BYC- ma dwa wybory gdzie idzie jak w maslo-inzynier w teamie
ktorejs druzyny F1, albo dziennikarz sportowy, stacji Polsat
jezdzacy na wyscigi.

No i co zrobic z takimi zainteresowaniami ? Na jaka to klase ?.

[joa66]

.. klasa z wykładowym angielskim;)

[Gość: modonia]

Ja zaproponowałabym profil mat-fiz. Historię czy bilogię, nawet
chemię będzie w razie czego łatwiej poszezyć samemu lub w ostatniej
klasie zapisać się na jekieś kursy. Literaturę może czytać sam.
Matematyka, Fizyka jest nie do nadrobienia. Wiem co mówię na
przykładzie syna. Muszę zaznaczyć, że szedł jeszcze starym trybem
tzn egzaminy wstępne na studia. Dostał się na wieczorowe prawo
(historia, elementy geografii, wos). Nie powiodło mu się na 1 roku.
Zmienił zupełnie kierunek (za moją radą). Zdawał na SGGW na
biologię. Jest obecnie na 4 roku. Przygotowywał sie pod kierunkiem
mojej mamy (biologa) - uczył się wszystkiego prawie od podstaw.
Przacował po kilkanaście godzin dziennie przez 2,5 miesiąca (tyle
miał czasu od momentu kiedy wiedział że będzie skreślony z listy
studentów do terminu egzaminu wstępnego). Zdał bardzo dobrze. Sadzę,
że z matematyką czy fizyką byłoby to nie możliwe. Jeżeli chodzi o
klasy językowe, to szkoda czasu. Certyfikaty można robić ucząc się
nie koniecznie w LO. Zresztą nawet na studiach humanistycznych jest
statystyka matematyczna (służy do opracowawania wyników badań i
interpretacji).

[jakw]

Do pisania powieści czy opowiadań bądź do bycia dziennikarzem nie są
potrzebne studia z filologii polskiej - St. Lem był z wykształcenia
bodaj lekarzem :-). A ukończenie Politechniki nie powinno
przeszkadzać w zostaniu dziennikarzem sportowym z dokładną wiedzą na
temat silników F1. Imho coś w rodzaju mat-fizu nie będzie głupim
pomysłem w waszym przypadku.

[izzo]

Czyli twoje dziecko nie jest tym, o którym mówiłam. Ma pasje. Myślę, że do końca
gimnazjum nieco mu się wyklaruje, czy chce iść w stronę "techniczną" czy
"opisową" swojej pasji. Nie do końca, ale nieco na pewno.W zasadzie przy takiej
interdyscyplinarne pasji nie ma większego znaczenia, gdzie dziecko pójdzie, bo i
tak będzie samo zgłębiało wszystko, co mu jest potrzebne, niezależnie od szkoły.

[izzo]

Przepraszam, nie w tym miejscu - to odnosiło się do postu agatki_s

[agatka_s]

izzo napisała:

> Czyli twoje dziecko nie jest tym, o którym mówiłam. Ma pasje.
Myślę, że do końc
> a
> gimnazjum nieco mu się wyklaruje, czy chce iść w
stronę "techniczną" czy
> "opisową" swojej pasji. Nie do końca, ale nieco na pewno.W
zasadzie przy takiej
> interdyscyplinarne pasji nie ma większego znaczenia, gdzie dziecko
pójdzie, bo
> i
> tak będzie samo zgłębiało wszystko, co mu jest potrzebne,
niezależnie od szkoły
> .
>


No więc ja napisałam że tak "w ogóle" to ja mam to w nosie.
Ale....Będzie kiedyś zdawał na studia (to wie na 100%), a na te
studia ma szanse się dostać tylko i wyłącznie jeśli wynik matur (na
poziomie rozszerzonym) będzie dobry, a te przedmioty ktore maja byc
rozszerzone ma wybrac de facto za 2 lata. To jest mój dylemat.
Tylko i wyłącznie taki techniczny, strategiczny.

Ja wybierałam studia pod kątem "zdawalności" przeze mnie egzaminu
wstępnego, i nie był to dobry wybór (zmieniłam studia po 1 roku).
Synowi chciałabym pomóc, aby jego wybór był lepszy niż mój.

Co do języków. Syn już jest w gimnazjum z wykładowym angielskim
(tzw gim dwujęzyczne)-to jest fajne, i napewno bardzo dużo daje pod
katem języka, ale język to tylko narzędzie a nie cel sam w sobie.
Nie ma na 100% temperamentu na studia filologiczne (wiem bo ja
właśnie rok byłam na filologii i to dla osób z tak aktywnym
usposobieniem jak ja, albo mój syn jakaś mogiła).

Tak serio to na dzień dzisiejszy syn mówi o Politechnice, albo SGH
(a bo zapomniałam napisać że on się też bardzo interesuje finansami,
chodzi nawet na zajęcia na SGH-Akademia Młodego Ekonomisty), albo
jakimś kierunku "inżynieryjnym" na UW typu chemia itp.

Ja myślałam że są jakieś badania które można zrobić aby u dziecka
takie predyspozycje zdiagnozować. Ale rozumiem że nic takiego nie
ma, skoro pan ekspert nic nie podpowiada.

Diagnozowanie predyspozycji

[klemens.strozynski]

agatka_s napisała:

> Ja myślałam że są jakieś badania które można zrobić aby u dziecka
takie predyspozycje zdiagnozować. Ale rozumiem że nic takiego nie
ma, skoro pan ekspert nic nie podpowiada.

Predyspozycje do dalszej nauki można diagnozować. Standardowo
robiło się to w wypadku klas dwujęzycznych - wtedy uczniowie pisali
testy "predyspozycyjne".

Ale, po pierwsze, diagnozowanie predyspozycji to decyzja rodziców
(i ich pieniądze, nie takie małe - takich badań nie robi się na
koszt podatnika). Po drugie - psycholog czy specjalista od
poradnictwa zawodowego wskaze, jakie dziecko ma predyspozycje, lecz
nie zawsze to ułatwia wybór dalszej szkoly. Do oprócz predyspozycji
jeszcze sa inne uwarunkowania, chocby aspiracje, zaionteresowania,
interes finansowy, tradycje rodzinne i wiele innych...

[to-wlasnie-ja]

Dziwne, bo moj syn mial w szkole spotkanie ze specj. z poradni zawodowej , ktory ocenial predyspozycje mlodziezy pod katem wybrania szkoly i przyszlego zawodu. To spotkanie bylo bezplatne, wczesniej rowniez zorganizowalam mu taka wizyte bezposrednio w poradni, nie wiedzac, ze szkola tez zorganizuje. Za nic nie placilam.

[klemens.strozynski]

Tak, istnieje poradnictwo zawodowe i ono jest bezpłatne. Jest to na
pewno bardziej profesjonalne spojrzenie na dziecko, niż moga to
zrobić rodzice i znajomi. Ale to trochę tak, jak z wizytą u
dentysty - prywatną i na NFZ, nikogo nie urażając.
To miałem na myśli, pisząc, że POGŁĘBIONEGO BADANIA
PSYCHOLOGICZNEGO w zakresie predyspozycji nie należy się spodziewac
za darmo.

Te badania, o których pani pisze, pozwalają uniknąć wyraźnych
błędów w decyzji o przyszłości dziecka - i tyle. I też warto z nich
skorzystać. Ale pamiętając, że wielu informacji nie niosą.

[verdana]

Są. Tyle, ze nic nie daja, tak naprawdę. Bo uzdolnienia a
zainteresowania to moga być dwie zupełnie różne rzeczy. Co z tego,
że po badaniach wyjdzie Twojemu synowi, że jest np. uzdolniony
jezykowo i powinien zostać tlumaczem, skoro on tym tlumaczem zostac
nie chce? Akurat wydaje mi się, ze przyszły zawód może wybrac tylko
sam delikwent, a nie obiektywne badanie.
Mnie w tescie predyspozycji wydszło, o ile pamiętam , ze mogę robić
wszystko, co nie ma związku z matematyką, poniewaz nie mam do niej
cienia zdolności. Po miesiący zostałam laureatka olimpiady
matematycznej - od tego czasu może cos sie w testach zmienilo, ale
moja nieufność pozostała.

[modonia]

Biorąc pod uwagę możliwości pracy po studiach to zdecydowanie
zaproponowałabym profil mat-fiz. Historię czy bilogię, nawet
chemię będzie w razie czego łatwiej poszezyć samemu lub w ostatniej
klasie zapisać się na jekieś kursy. Literaturę może czytać sam.
Matematyka, Fizyka jest nie do nadrobienia. Wiem co mówię na
przykładzie syna. Muszę zaznaczyć, że szedł jeszcze starym trybem
tzn egzaminy wstępne na studia. Dostał się na wieczorowe prawo
(historia, elementy geografii, wos). Nie powiodło mu się na 1 roku.
Zmienił zupełnie kierunek (za moją radą). Zdawał na SGGW na
biologię. Jest obecnie na 4 roku. Przygotowywał sie pod kierunkiem
mojej mamy (biologa) - uczył się wszystkiego prawie od podstaw.
Przacował po kilkanaście godzin dziennie przez 2,5 miesiąca (tyle
miał czasu od momentu kiedy wiedział że będzie skreślony z listy
studentów do terminu egzaminu wstępnego). Zdał bardzo dobrze. Sadzę,
że z matematyką czy fizyką byłoby to nie możliwe. Jeżeli chodzi o
klasy językowe, to szkoda czasu. Certyfikaty można robić ucząc się
nie koniecznie w LO. Zresztą nawet na studiach humanistycznych jest
statystyka matematyczna (służy do opracowawania wyników badań i
interpretacji). A jeszce jeden przykład. Może nie tak bardzo znana
aktorka teatru Polskiego w Warszawie Ewa Domańska zdawała do szkoły
aktorskiej po klasie mat.-fiz.

Przykład własnego dziecka to niedobry przykład

[klemens.strozynski]

modonia napisała:

> Matematyka, Fizyka jest nie do nadrobienia. Wiem co mówię na
przykładzie syna.

Należy unikać opierania się na przykładach własnych dzieci albo
znajomych podczas DORADZANIA INNYM. To są przykłady nietypowe, dla
nas wydają sie właściwe dlatego tylko, ze je dobrze znamy. Ale
prawda statystyczna może być zupełnie inna.

Taakie przykłady dzieci własnych i znajomych (studia przypadku)
mogą pomóc w zrozumieniu niektórych zjawisk, ale <b>wniosków nie
wolno uogólniać.</b>

[ratyzbona]

Ileż to ja się w życiu nasłuchałam że lepiej iść na profil mat-fiz niż
humanistyczny. Taki pogląd zawsze jest lansowany przez rodziców i doradców.
Problem polega na tym że pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć. Jeśli nie jest
się zainteresowany przedmiotami ścisłymi to święty boże nie pomoże - i tak nie
będzie się z tego dobrym. Moim zdaniem największy problem z profilem klas w
Polsce jest to że nie uwzględniają kilku potrzebnych kombinacji jak np.
historia- matematyka dla zainteresowanych gospodarką czy biologia - polski dla
przyszlych psychologów. dzielenie młodzieży na trzy kategorie zdolności zawsze
wydawało mi się zbyt płytkim podziałem

[joa66]

Zdarzają sie takie klasy, np. w Cervantesie jest profil - historia
plus matematyka. Na pewno nie jest to ogólny trend, ale w duzych
miastach warto poszukać:)

[mankencja]

> Zdarzają sie takie klasy, np. w Cervantesie jest profil - historia
> plus matematyka. Na pewno nie jest to ogólny trend, ale w duzych
> miastach warto poszukać:)

nie tylko w dużych. mój kuzyn kończył klasę hist-mat w LO w Stalowej
Woli

[izzo]

Oczywiście, że istniejące profile są błędnie skonstruowane. Bardziej logiczny
byłby nabór do szkoły jako takiej i wybór przedmiotów na różnym poziomie w
trakcie edukacji niezależnie od początkowych zainteresowań ucznia. Bo nawet
jeśli w gimnazjum ktoś wykazywał pewne zainteresowanie historią czy matematyką
lub pewne przedmioty szły mu lepiej, nie znaczy to, że będzie chciał z nimi
wiązać swoje przyszłe życie zawodowe. Trzeba jednak przyznać, że o ile nikt nie
chce jakoś redukować godzin z przedmiotów humanistycznych w profilach
niehumanistycznych, to bardzo chętnie ogranicza się poziom nauczania przemiotów
ścisłych. Co za tym idzie - łatwiej jest chyba komuś po mat-fiz czy bol-chem
pójść na kietunki humanistyczne niż odwrotnie. A już pomysł zastąpienia trzech
przedmiotów jednym - tzw. przyrodą - w LO jest moim zdaniem nieporozumieniem.

[verdana]

Sa na szczęście licea bez profilów - moja córka skonczyła takie.
Wybierało się dowolnie przedmioty, z ktorych były dodatkowo godziny -
w ukladzie dowolnym (prócz językow...).

może komus się przyda

[joa66]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=541&w=92335574

profil a matura

[joa66]

Tak się zastanawiam. Jakie szanse na nadrobienie przedmiotu na
poziomie podstawowym, tak aby zdac maturę na poziomie rozszerzonym,
ma uczeń, który ma z niego najwyższą ocenę (5/6) , i czy faktycznie
ma mniejsze szanse niż uczeń z klasy o programie rozszerzonym z
oceną słabą (np.2)

[verdana]

Szczerze? Tak od serca?
Trzecia licealna wystarczy aby nauczyć sie kazdego przedmiotu na
dowolnym poziomie od zera - za wyjątkiem języków i matematyki. Pod
warunkiem, ze nauczyciele w szkole są na tyle rozsądni, by ci,
ktorzy uczą przedmiotow, z ktorych uczeń nie będzie zdawać odpuszczą
i nie będa wymagali perfekcyjnej znajomosci własnego przedmiotu.
Oczywiscie, korepetycje, szczególnie z przedmiotów ścislych, moga
okazać się potrzebne. Ale historii, geografii, WOS-u można się
nauczyć samemu.
Tak naprawdę, uczniowie bardzo niewiele pamiętaja z poprzednich lat,
szczególnie tam, gdzie obecna nauka nie jest prostym rozszerzeniem
tego, czego dotychczas sie uczyli - jak matematyka np.

[izzo]

> Sa na szczęście licea bez profilów

Niestety nie w każdym mieście. Rozumiem, że w takiej Warszawie oferta jest
znacznie szersza i przynajmniej teoretycznie można dostosować wybór szkoły do
potrzeb/zainteresowań konkretnego dziecka (nie mówię o dostaniu się czy kwestii
logistyki). Gdzie indziej jest to dużo mniej prawdopodobne.