Wybór profilu

[iwwoona]

Moja córka jest w II klasie gimnazjum. W piątek byłam na zebraniu.
Usłyszałam to , co docierało do mnie półsłowkami do tej pory. Córka
ma wybitny talent matematyczny, a przedmioty ścisłe, w tym
matematyka..nudzą ją. Interesuję ja literatura, szuka, poezja...i
nie ma żadnych ku temu zdolności...(ani praktycznie, ani w teorii)
I co teraz? Mysli o klasie humanistycznej, kulturowej, ale nie wiem
czy nie namawiać jej na zmianę zdania...

[verdana]

Ja miałam tak samo. Zrobilam olimpiadę z matematyki, ale przedmioty
ścisle mnie nie bawiły. Nie ma co inwestować w coś, co człowieka nie
interesuje, nawet jeśli ma zdolnosci.
Moze cos po srodku - biologia?
I nie wiem, czy w gimnazjum da się orzec, że ktoś nie ma zdolnosci
do literatury czy poezji? Jak taki brak zdolnosci miałby się
przedstawiać?

[iwwoona]

Męczą ją wszystkie prace dłuższe prace pisemne, nie chce się jej
pisać i pisze na "odwal się". W dyskusji chętnie i podobno sensownie
zabiera głos, ale nie jest to głos "wybitny" czyli coś
co "zrekompensowałoby" braki w pisaniu. Ale z przyjemnością czyta
wartościową literaturę piękną jak i faktu, ogląda filmy, szczerze
lubi galerie i muzea i jest w tym samodzielna to znaczy, nie
potrzebuje nauczyciela, żeby jej polecił ksiązkę czy wystawę , tylko
sama to wszystko wyłapuje.

[verdana]

To jest wyłącznie brak zdolności pisarskich - kulturoznawca, krytyk
literacki, filmoznawca, teatrolog, historyk sztuki itd. musi umieć
pisać, ale nie długie wypracowania na zadany temat. Zresztą akurat
umiejetnośc pisania jest tym, co rzadko kiedy przychodzi w mlodym
wieku.

[agatka_s]

verdana napisała:
To jest wyłącznie brak zdolności pisarskich - kulturoznawca, krytyk
literacki, filmoznawca, teatrolog, historyk sztuki itd. musi umieć
pisać, ale nie długie wypracowania na zadany temat. Zresztą akurat
umiejetnośc pisania jest tym, co rzadko kiedy przychodzi w mlodym
wieku.


ale radzisz (w jakimś sensie) zawody, bo dziewczynka ma
zainteresowania humanistyczne. Czyli proponujesz aby brać coś pod
uwagę, bo ktoś ma jakieś predyspozycje do jakiegoś przedmiotu
szkolnego, czy jakieś zainteresowania. Ja skolei mówie aby nie
skupiać się tylko na tym, a bardziej na osobowości, temperamencie
danego człowieka (młodego).

Ty mówisz-umie pisać to może krytyk, albo filmoznawca. Ja się zaś
zastanawiam czy ta dziewczynka odnalazłaby się w zawodzie krytyka
literackiego lub filmoznawcy ? Całe życie w kinie, samotnie pisać
recenzje, czy to by jej odpowiadało ? (choć może i uwielbia filmy
oglądać, może sprawia jej przyjemność o nich mówić, może świetnie
pisze, ale czy ma temperament aby zamknąć się w domu i tłuc te
recenzje co tydzień, już tak do końca swoich dni.... (żartuje ciut
oczywiście).

Ja to bym w łeb strzeliła sobie gdybym miała pracować bez żywego
kontaktu z człowiekiem, bez ciągłych zmian, bez ciągłych wyzwań
każdego dnia, tak spokojnie w domu zastanawiać się nad każdym
słowem. I gdyby moje dziecko sobie wymyśliło ten zawód, to też z
czystym sumieniem bym mu powiedziała "po tygodniu w tym zawodzie,
byś oszalał".

Moi rodzice interesowali się moimi aspiracjami, a i owszem, ale
podejrzewam że gdyby ich zapytać jaka ja jestem, jaki mam charakter,
w jakim zawodzie fajnie bym się czuła , nie umieliby o tym
opowiedzieć, chyba mnie poprostu nie znali....

[verdana]

Naprawdę, akurat temperament bardziej niż zdolnosci zmienia się w
latach licealnych. Widziałam to po uczniach. Nie ma co jeszcze się
zastanawiać - obecnie niesmiała 15-latka moze stac się niezwykle
przebojowa mloda kobieta i odwrotnie. Juz zdolnosci zmieniaja się
nieco mniej.
Mój niesmiały syn pracuje teraz jako wykladowca akademicki i nie ma
problemu z mowieniem do 80 osób. Moja najbardziej przebojowa
kolezanka z klasy została archiwistka - i jest jej z tym teraz
dobrze. W szkole pewnie tak wyobrazalaby sobie pieklo.

[menodo]

iwwoona napisała:

"Córka ma wybitny talent matematyczny, a przedmioty ścisłe, w tym
matematyka..nudzą ją. Interesuję ja literatura, szuka, poezja...i
nie ma żadnych ku temu zdolności...(ani praktycznie, ani w teorii)
I co teraz? Mysli o klasie humanistycznej, kulturowej, ale nie wiem
czy nie namawiać jej na zmianę zdania..."

Corka na szczescie ma jeszcze rok na podjecie decyzji. Fakt, ze interesuje sie
literatura czy kultura swiadczy o tym, ze jest osoba wrazliwa na sztuke. Ale byc
moze nie jest tworcza - i stad jej problem z wypowiedziami pisemnymi. Jesli masz
zaufanie do nauczyciela, ktory stwierdzil jej "brak uzdolnien" - warto o tym
pomyslec.
Trudno powiedziec,czy corka bedzie sie dobrze czula w grupie osob, ktore sa
uzdolnione humanistycznie, a w dobrych klasach humanistycznych moze byc ich
troche:) W dodatku - klasa humanistyczna pozbawi ja mozliwosci rozwoju zdolnosci
matematycznych, a to przeciez wielki dar!!!
Ale sa licea (niestety nieliczne) - gdzie profile wybiera sie dopiero w drugiej
klasie. Moj syn - wydawaloby sie urodzony humanista - kiedy w liceum spotkal
osoby naprawde uzdolnione humanistycznie i z polskiego okazal sie sredniakiem,
bardzo sie zdziwil...W II klasie rozszerzyl historie, wos i geografie, mature z
polskiego zdawal na poziomie podstawowym, studiuje na 2 kierunkach
spolecznych,humanista z niego zaden, ale do dzis jest wrazliwym odbiorca
kultury. (cale szczescie, ze nie tworca!)
Sa tez tez szkoly, ktore pozwalaja rozwijac sie scislowcom w kierunkach
humanistycznych. Sa tez klasy jezykowe, ktora uwazam, ze wyjscie posrednie...

[verdana]

Najlepsza bylaby szkola nieprofilowana, do takiej chodziła moja
corka.
Natomiast nie przywiazywalabym takiej wagi do ocen nauczycieli.
Nawet zaufani nauczyciele czasem mają własne poglady na to, co to
sa "uzdolnienia" humanistyczne - to nie matematyka. Humanista
udzielający dziwnych i niestandartowych odpowiedzi przez jednego
zostanie oceniony na 6, przez drugiego na 1. Moja corka nie mogla
zdobyć w trzech szkolach 5 czy 6 z polskiego, bo oceniano pisanie
językiem "urzędowym", czysto szkolnym. W czwartej szkole
nauczycielem był krytyk literacki... Była jedyną uczennica w jego
karierze nauczycielskiej, ktora miała 6 na koniec roku.

[menodo]

Verdana napisala:
"Najlepsza bylaby szkola nieprofilowana, do takiej chodziła moja
corka.
Natomiast nie przywiazywalabym takiej wagi do ocen nauczycieli.
Nawet zaufani nauczyciele czasem mają własne poglady na to, co to
sa "uzdolnienia" humanistyczne - to nie matematyka. Humanista
udzielający dziwnych i niestandartowych odpowiedzi przez jednego
zostanie oceniony na 6, przez drugiego na 1."

Verdano, ale w obecnym systemie edukacyjnym prawie nie ma szkol
nieprofilowanych, a i w tych nielicznych i tak trzeba w II klasie wybierac
przedmioty maturalne.
Po drugie, nie chodzi o dziewczynke, ktora ma "niestandardowe" poglady na
humanistyke, ale o osobe utalentowana matematycznie, ktora matematyka nudzi (bo
moze w szkole jest dla niej za niski poziom?) , a kontakt z humanistyka ciekawi
i wyglada na to, ze tylko ciekawi.
Na podobnej zasadzie moja corka kocha przyrode. Swietnie jezdzi na koniach, wie
"wszystko" o kotach, kwiatach i drzewach. Calymi dniami moze na ten temat
zanudzac otoczenie...Tylko ze wszystko, co potrafi osiagnac na lekcjach biologii
to naciagnieta piatka. Nie dlatego, ze ktos jej nie docenia. Po prostu -
spotkala osoby, ktore nie tylko kochaja koty, ale wiedza i chca wiedziec coraz
wiecej - jakie i gdzie kot ma kosci, gruczoly i tak dalej...
Wiec - na cale szczescie, moja corka nie wybiera sie do klasy biologiczno-
chemicznej, bo chyba zrobilaby sobie tam krzywde... Mimo ze jeszcze w II klasie
marzyla o weterynarii!

Podobnie z przedmiotami humanistycznymi. Co innego lubic ksiazki, filmy, ogladac
wystawy. A co innego - pisac analizy porownawcze wierszy, eseje etc. Do klas
kulturowych trafiaja dzieci, ktore i lubia, i potrafia to robic.
Nie rozumiem po co osoba, ktora z pisaniem ma problemy, robi to "na odwal sie" -
mysli o wyborze klasy kulturowej?

[iwwoona]

To prawda-problemem nie są niestandardowe opinie córki, tylko
całkowita niechęc do pisania. Jeżeli chodzi o wiedzę, nazwijmy to
ogólnie humanistyczną, ma ją o wiele , wiele większa niż przecietna
(ale nie wybitną). Nie polega to na tym, że ona roni łzy przy
czytaniu wiersza. Nauczyciele chwalą ją za rozumowanie, analizę
itd....Tylko ta niechęć do pisania. Co to za humanista, który
ograniczałby się w wypowiedzi pisemnej do TAK i NIE

[verdana]

Moze być dobrym humanistą - widze to po moich doktorantach. Doktorat
pisany w bolach, językiem zblizonym do polskiego, a potem coraz
lepsze, lepszym jezykiem pisane artykuly. Pisania - nie powiesci czy
poezji - ale pisania "na temat" mozna się nauczyć, naprawdę.
Rzeczą, ktorej nienawidzilam w szkole jak zarazy były wypracowania,
i nie pialam ich dobrze - co nie oznacza, ze obecne moje książki nie
sa chwalone własnie za jezyk. Gdy pisze na temat, ktory mnie
interesuje, mam latwość pisania, 300 stron - bez problemu - gdy mam
napisac sprawozdanie czy streszczenie na dwie strony -koniec,
zbieram się do tego miesiąc.

[jakw]

iwwoona napisała:

> Nauczyciele chwalą ją za rozumowanie, analizę
> itd....Tylko ta niechęć do pisania. Co to za humanista, który
> ograniczałby się w wypowiedzi pisemnej do TAK i NIE
Hm, jak rozumiem humanista musi umieć lać wodę i dopiero wtedy jest
humanistą?

[agatka_s]

iwwoona napisała:

> Moja córka jest w II klasie gimnazjum. W piątek byłam na zebraniu.
> Usłyszałam to , co docierało do mnie półsłowkami do tej pory.
Córka
> ma wybitny talent matematyczny, a przedmioty ścisłe, w tym
> matematyka..nudzą ją. Interesuję ja literatura, szuka, poezja...i
> nie ma żadnych ku temu zdolności...(ani praktycznie, ani w teorii)
> I co teraz? Mysli o klasie humanistycznej, kulturowej, ale nie
wiem
> czy nie namawiać jej na zmianę zdania...

A czy Twoja córka ma sprecyzowane co zamierza studiować ? w jakim
zawodzie pracować ? Jak zarabiać na życie ?

Bo zainteresowania kulturowe można mieć również pracując jako
inżynier, czy lekarz-wciąż będąc nawet KSIĘGOWYM można czytać
ksiązki, latać po wystawach i chodzić do kina, na ambitne filmy.
Wydaje mi się że o przyszłych studiach, i de facto zawodzie to
decydować należy nie tylko opierając się o to co nas bawi, co
sprawia przyjemność, w czym realizujemy swoje pasje.

Może poprostu pogadajcie tak na poważnie jak ona widzi swoją
zawo9dową przyszłość-jakiego rodzaju praca byłaby dla niej
interesująca (nie co ją interesuje, ale w jakiej profesji by siebie
widziała). Na wykładzie dotyczącym "planowania" kariery dla dzieci,
dowiedziałam się że dzieciom trzeba opowiadać na czym dana praca
polega, tak na co dzień-bo dzieci czasem mają jakieś wręcz bajkowe
wyobrażenia o zawodach, albo wręcz żadne-i często podejmują decyzje
bez żadnego zastanowienia się, czy rzeczywiście taki zawód to coś
dla mnie.
Ja np poszłam na filologie, tylko nikt mi nie powiedział że filolog
to zazwyczaj ma pracę spokojną, bez kontaktu z ludźmi, głównie z
ksiązkami (szczególnie w egzotycznym języku, który ja sobie
wybrałam) taką nie na mój temperament (bo ja to musze działać, muszę
ciągle zaliczać jakieś kolejne "projekty", zadania)-co z tego że
jestem uzdolniona językowo, jak żaden zawód związany z językami nie
dla mnie. Ale tego dowiedziałam się dopiero po kilku latach
własnego błądzenia.

Tak więc moim zdaniem zdolności, czy zainteresowania nie są
najważniejsze (są też !!!), duże znaczenie ma to jakie ktoś ma
predyspozycje do rodzaju pracy, do zawodu.

Pa

[verdana]

W II gimnazjalnej sprecyzwoanie, co zamierza się studiowac jest
rzadkoscią i zazwyczaj ulega zmianom jeszcze parę razy - choć mój
najstarszy wybrał zawód jako 12-latek, ale to wyjatek. Nie ma co na
tym budować.

[menodo]

verdana napisala:
W II gimnazjalnej sprecyzwoanie, co zamierza się studiowac jest
> rzadkoscią i zazwyczaj ulega zmianom jeszcze parę razy - choć mój
> najstarszy wybrał zawód jako 12-latek, ale to wyjatek. Nie ma co na
> tym budować.

Koniec II klasy gimnazjalnej to w dzisiejszych czasach optymalny moment na
rozmowe o zainteresowaniach i przyszlych planach.
Za moich czasow w tym wlasnie wieku - po 8 klasie ( a wiec o rok wczesniej niz
obecnie )- trzeba bylo podjac decyzje o wyborze profilu w liceum. Niewiele znam
osob, ktore pozniej dokonywaly radykalnych zmian w swoich mlodzienczych decyzjach.

[verdana]

Ja znam mnóstwo... Z sobą na czele. Moja przyjaciółka, ktora z klasy
biol-chem. wybierala się na medycyne, skończyła na historii.
Przyjaciel corki studiuje historie i wybiera się na chemię. Zmiana
kierunku studiów jest obecnie niezwykle częsta, co dopiero mowic o
zmianie zainteresowań między 11-15 a 19 rokiem zycia?
W klasie mojego syna jakos nikt jeszcze nie wybiera studiów.

[agatka_s]

Zgadzam się że zmiany są bardzo częste. I nie o to mi chodziło aby
podejmować decyzję w 2 klasie na Amen, i nie mieć możliwości zmiany.

Chodziło mi bardziej o zmianę punktu ciężkości takich decyzji,
rozmów nas rodziców z dziećmi. Żeby bardziej myśleć o zawodzie,
który by się chaciało wykonywać, zastanowić się co pasuje do
charakteru dziecka, jego osobowości temperamentu itp niż tylko
myśleć w kategoriach: mam zdolności do matematyki i historii to
pójde na SGH (to nic, że praca w biznesie byłaby dla nas nudna, ale
z kombinacji zdolności jak byk wychodzi SGH).

Ja to mówie z własnego przykładu, kierowałam się przy wyborze
studiów "zdolnościami" i możliwościami zdania egzaminu wstępnego i
podjęłam głupia decyzję, kompletnie wbrew swojemu temperamentowi,
osobowości (dziś jest to dla mnie tak oczywiste jak słońce), której
mądrzy rodzice mogli mi pozwolić uniknąć, gdyby znali mnie tak jak
ja znam dziś swoje dziecko. Niestety w tych czasach, raz że tak
własnych dzieci się nie analizowało (bo chyba nikogo aż tak bardzo
potrzeby i aspiracje dzieci nie interesowały), a dwa że decyzja o
studiach wcale nie była decyzją o przyszłej pracy....

Chciałam zaproponować, aby siąść kiedyś z dzieckiem i tak pogdybać,
co to dziecko mogłoby zawodowo robić. My tak czasem sobie gadamy, i
ja często opowiadam synowi na czym jaka praca polega, i że np jako
X, Y to chyba by się ciut nudził, a w zawodzie Z mógłby się odnaleźć
bo tam mógłby się ciągle sprawdzać co on akurat bardzo lubi.

[verdana]

A ja mam wrazenie, ze na to tez jeszcze za wczesnie. Widze, jak
bardzo mlodzież zmienia sie własnie w okresie licealnym - i to w
sposób stosunkowo malo przewidywalny. Widzialam tych samych ludzi w
klasie I i IV - to byly dwie rózne osoby.
Mysle, ze na to jest czas trzy lata później - w II licealnej. Trzeba
się tylko liczyć z tym, ze w razie zmiany zainteresowań i
temperamentu trzeba będzie może dac korepetycje. Trudno.
No, nie wiem - moich rodziców chyba nic bardziej nie interesowalo
niż moje aspiracje - ojciec nawet zalatwił mi rozmowe z profesorem
kierunku, na ktory chciałam iść, a inny kierunek mi wyperswadowano i
chyba slusznie. To chyba nie od pokolenia zalezy, tylko od rodziców.

[menodo]

Mialam na mysli to, ze osoby, ktory wybieraja konkretny profil klasy rzadko
wybieraja kierunek studiow calkowicie niezgodny z tym profilem; jest to po
prostu bardzo trudne.
Na przyklad z klas kulturowych raczej ciezko na informatyke itd.
Oczywiscie pozniej mozliwe sa rozne kariery, ale rzadko kiedy skrajne, i nie
oszukujmy sie - raczej nie studiuje sie medycyny po ukonczeniu kulturoznawstwa.
Dlatego uwazam, ze wybor profilu klasy jest juz jakims zakresleniem ram swojego
zycia, wiec warto te decyzje przemyslec.

[jakw]

menodo napisała:


> Na przyklad z klas kulturowych raczej ciezko na informatyke itd.
Ale grafikiem komputerowym pewnie można spokojnie zostać i po klasie
kulturowej.

[jakw]

menodo napisała:

> Za moich czasow w tym wlasnie wieku - po 8 klasie ( a wiec o rok
wczesniej niz
> obecnie )- trzeba bylo podjac decyzje o wyborze profilu w liceum.
Ale było coś takiego jak profil ogólny. W dodatku liceum
ogólnokształcące było ogólnokształcącym nie tylko z nazwy; uczniom
klas humanistycznych nie proponowano nauki o machaniu wahadełkiem
zamiast przedmiotów ścisłych, a uczniom z mat-fizów nie proponowano
wyrywków z historii zamiast historii.


>Niewiele znam
> osob, ktore pozniej dokonywaly radykalnych zmian w swoich
mlodzienczych decyzjach.

Znam osobę, która w wieku lat 15 była świetna z chemii i średnia z
polskiego. Po 4 latach profilowania się z chemii osoba ta poszła na
polonistykę. Decyzję o tym, co będę studiować, podjęłam w wieku lat
18, zasadniczo wahając się między informatyką i historią. Z mojego
mat-fizu ludzie, opróćz kierunków mocno ścisłych, zasilili szeregi
studentów medycyny,psychologii czy socjologii.

[agatka_s]

jakw napisała:

Z mojego
> mat-fizu ludzie, opróćz kierunków mocno ścisłych, zasilili szeregi
> studentów medycyny,psychologii czy socjologii.

Ale teraz to już nie takie proste, bo system, że matura, i to z
przedmiotów rozszerzonych decyduje o dostaniu się na studia, de
facto spowodował że wybór studiów (albo przynajmniej jakiejś grupy
kierunków) musi (jeśli się chce uniknąć jakiś kosmicznych wysilków
np zdawania matury po raz drugi, albo samodzielnego dokształcania
się) nastąpić już w 3 klasie gimnazjum, czyli wtedy kiedy "wybiera
się" (pisze w cudzysłowiu, bo to jednak trochę jest loteria na jaką
klasę wystarczy próg punktowy, jest to jakiś wybór ale nie taki na
100%) klasę w liceum.

Ja też uważam że wybór studiów, ba zawodu powinien nastąpić później,
ale "jest jak jest" teraz zastanawiać trzeba się już dużo wcześniej
(nawet jeśli wynikiem tego zastanawiania będzie "do cholery jeszcze
nie mam pojęcia" , ale niech to bedzie świadomie
przeanalizowane "nie mam pojęcia, poczekam, wiem że w razie czego
będe musiał dodatkowo pracować" a nie "nie mam pojęcia, zwisa mi
to"). Rozmawiać z dziećmi trzeba już, bo one powinny myśleć już
teraz, choć nie każde będzie jeszcze gotowe aby decydować (np mój
syn !!!!)

[menodo]

Z klasy mojej corki wiekszosc dzieci wybiera profil matematyczno- spoleczny, z
rozszerzona matematyka, geografia/historia i wosem.
W polaczeniu z rozszerzonymi jezykami (np. w klasach dwujezycznych) daje to
calkiem duze mozliwosci wyboru osobom, ktore jeszcze nie wiedza, co chca studiowac.
Natomiast scisle profilowane klasy to juz propozycja dla tych, ktorzy mniej
wiecej wiedza czego chca. Politechnika, akademia medyczna albo nauki
humanistyczne czy spoleczne. Popatrzcie na siatki godzin w profilach klas na
stronach liceow. Np. historia w klasach mat.-fiz konczy sie w 2 klasie, podobnie
przedmioty przyrodnicze w klasach humanistycznych.

Natomiast podawany przyklad psychologii z klasy mat.-fiz nadal jest mozliwa
droga; przynajmniej na UW jest mozliwosc wyboru bardzo wielu roznych przedmiotow
do punktacji. (bo to nie jest kierunek humanistyczny!)

[jakw]

agatka_s napisała:

> Ale teraz to już nie takie proste,
I w takim też kontekście to pisałam. Za moich czasów, jeślibym na
początku IV klasy w mat-fizie stwierdziła: "ok, idę sobie na
historię", nie wiązałoby się to jednak z nadrabianiem całego
programu z historii klasy humanistycznej. Bo w końcu regularną
historię miałam przez całe LO. Więc może profil wybierało się wtedy
rok wcześniej, ale w przypadku zmiany preferencji było jednak
większe pole manewru. Nie wspominając o tych klasach ogólnych dla
całkiem niezdecydowanych.

[morekac]

Przepraszam, ale dawniej też - jeśli się chciało iśc po mat-fiz na
fierunki humanistyczne (i po humanistycznych na ścisłe zresztą też),
to człowiek musiał się mocno dokształcać we własnym zakresie. Tak
samo, jeśli chciało się zdawać na kierunki przyrodnicze. I też
czasami były to kosmiczne wysiłki.

[agatka_s]

morekac napisała:

> Przepraszam, ale dawniej też - jeśli się chciało iśc po mat-fiz
na
> fierunki humanistyczne (i po humanistycznych na ścisłe zresztą
też),
> to człowiek musiał się mocno dokształcać we własnym zakresie. Tak
> samo, jeśli chciało się zdawać na kierunki przyrodnicze. I też
> czasami były to kosmiczne wysiłki.



Eeeee nie.

Ja po klasie mat-fiz zdawałam na filologię japońską. Zdawałam 2
języki obce-tj rosyjski i angielski, oraz gramatykę polską.
Oczywiście że uczyłam się do tych egzaminów, ale te przedmioty
miałam normalnbie w szkole, nie musiałam robić jakiś koszmarnych
kombinacji, nadrabiać materiał, bo mnie nie nauczono w liceum (no
uczyłam się języków poza szkołą, ale i tak bym się angielskiego
uczyła-bo to wtedy była norma, a rosyjskiego się uczyłam w 4 klasie
prywatnie, bo w szkole przez wszystkie lata raczej olewałam rosyjski-
całkiem świadomie ze względów "ideologicznych", ale gdybym nie
olewała to szkoła by mi wystarczyła).

Nie wiem jak to jest teraz, czy komuś po mat-fiz byłoby tak łatwo
się dostać na filologie ? Nie wiem

[morekac]

Nie wiem dlaczego podkreśliłaś tak tych księgowych... moim skromnym zdaniem
dziewczynę mogłyby zainteresować kierunki pośrednie pomiędzy studiami
humanistycznymi a ściśle ścisłymi - typu ekonomia właśnie (a stąd krok do
księgowych), socjologia i inne nauki społeczne. Wbrew pozorom na wielu studiach
matematyka się przydaje...

[menodo]

Bo uwazam, ze te klasy mat.-geo-wos sa najbardziej ogolne. Nie tylko dla
ksiegowych:) Jesli dziewczynka jest utalentowana z matematyki, w klasie
humanistycznej swoj talent zmarnuje, a jesli do tego rozszerzona matura z
polskiego - jak pisze mama - bylaby dla niej problemem, to moze byc jej trudno
dostac sie na kierunki humanistyczne. Tymczasem te klasy "dla ksiegowych" daja
duze mozliwosci o ktorych piszesz, ale nie zamykaja drogi takze do rozszerzonej
matury z polskiego. Z tym ze podrodze lekcje polskiego sa bardziej strawne dla
niewybitnych humanistow. Tak mi sie wydaje:)

[Gość: pedagogos]

Zaraz zaraz. Jesli córka ma iśc do liceum to po to żeby później
studiować. Inaczej nie ma sensu, szkoda 3 lat. A jesli wybierać
profil to taki, który ułatwi dostanie się na konkretne studia. Więc
może warto najpierw porozmawiać z córką co chciałaby w życiu robic,
o czym marzy? W takiej wspólnej rozmowie możecie obie dojśc do
odpowiedzi - jaki profil wybrać; a czasu macie jeszcze dużo...Można
tez skorzytsac z pomocy pedagoga i okreslić predyspozycje żeby
łatwiej wstrzeliła się córka w swoją grupę zawodową.

[iwwoona]

Dziękuję za wszystkie komentarze. Córka chciałaby pracować jako
dziennikarz (raczej nie prasowy) lub producent telewizyjny/filomwy.
Teoretycznie nie trzeba mieć łatwości pisania, ale..po drodze jest
zapewne matura rozszerzona z polskiego....

[verdana]

Na obecnej maturze rozszerzonej ci, co dobrze pisza maja mniejsze
szanse... Nie martw się teraz, co będzie za trzy lata, naprawdę.

[menodo]

Dziennikarz w ogole nie musi konczyc studiow dziennikarskich, nawet lepiej
jesli specjalizuje sie w czyms innym, a producent telewizyjny/filmowy to praca w
biznesie.
Tym bardziej niepotrzebna corce klasa kulturowa, choc rozumiem, ze pociaga ja
pewnie oferta zajec z wiedzy o kulturze etc. Moze niech popyta dzieci, ktore do
takiej klasy chodza, popytajcie nauczycieli na spotkaniach -jakie maja
"nieformalne" oczekiwania od dzieci. (Na przyklad na stronach Hoffmanowej jest
to dobrze opisane.)
Moj syn, ktory od dziecka bardzo duzo czytal, zrezygnowal z grupy z rozszerzonym
polskim, bo nie wyrabial skomplikowanych analiz wierszy, pisania esejow - dla
niego - o niczym. To nie jest kwestia "dlugich wypracowan", ale pewnego typu
uwrazliwienia na sztuke. Owszem, Dostojewskiego przeczytal,uwielbia literature
XIX w.
ale np. Sto lat samotnosci bylo juz dla niego nie do przebrniecia. Z fimow - np.
Fellini to jest dla niego koniec swiata, wariactwo jakies; nowa fala francuska -
totalna nuda, o niczym. Muzyka - tylko klasyczna. Malarstwo - realistyczne. On
lubi "konkrety". Zarzuty do niego byly podobne jak do Twojej corki - a
najsmieszniejszy: to nie jest humanista, to jest historyk!
Z kolei moja corka dlugo zasatanawiala sie nad profilem klasy i doslownie w
ostatniej chwili polonistka namowila ja na klase wlasnie kulturowa. Nie
dlatego, ze "ladnie pisze",choc to takze, ale ze lubi jezyk, slowa ja fasynuja;
dobrze sie
czuje np. w analizach wierszy, ktore dla wiekszosci dzieci w tym wieku sa
koszmarem. Pasjonuje ja gramatyka, lubi uczyc sie jezykow obcych, tlumaczyc;
bawi ja to. Wygrala konkurs z wosu i poczatkowo wybierala sie do klasy
dwujezycznej z rozszerzonym wosem, na ktora zreszta ja namawialam. Ostatecznie
zrezygnowala, bo - jak twierdzi - jest nadzieja, ze w klasie kulturowej spotka
osoby, ktore nie beda sie dziwily, ze ktos w wolnej chwili lubi potlumaczyc
sobie Oscara Wilde'a itd. albo poogladac nieme kino etc.
Ale nie wiadomo, czy do tej klasy sie dostanie, mimo dodatkowych 14 pkt. za
konkurs. Wyglada na to, ze do klas kulturowych w dobrych ogolniakach jest
najwieksza konkurencja, przynajmniej w Warszawie.

[judytak]

a ja swego czasu właśnie dlatego poszłam do klasy spec. mat. (było
takich klas 7 w całym kraju, 8 godzin matematyki w tygodniu), bo tu
nie było konieczności dalszej specjalizacji, wszystkie inne
przedmioty były na "normalnym" poziomie

była to bardzo przyjemna pozycja, być tą "od historii, od jezyków" w
klasie "jajogłowych" matematyków (było nas 5 dziewczyn i 30
chłopaków...)

trudności miałam jedynie z fizyką, bo mnie nie ciekawiła ;o)
(skończyłam handel zagraniczny)

nie wiem, jakie są licea, chcę tylko powiedzieć, że klasa
matematyczna może być fajna
a dla dziennikarza moim zdaniem bardzo ważne jest, żeby sie na czymś
znał (ekonomia, historia, socjologia, psychologia, politologia,
historia sztuki etc.), bo to daje znajomość świata, układ odniesień,
i pewność siebie w rozmowach z przeróżnymi ludźmi...

pozdrawiam
Judyta

[Gość: autorzyna]

jak interesuje ja sztuka i jest dobra z matematyki - sprobuj zaproponowac jej
studiowanie architektury. moze przemysli sobie to przez rok, jak ja
zainteresuje, i pod tym katem bedzie szukac szkoly sredniej. pozdrawiam.