dziwne zachowanie partnera

[Gość: to ja :)]

Jestem od niedawna w związku. Mój partner ma takie przyzwyczajenia że planująć cokolwiek nie imformuje mnie o swoich pomysłach czy planach a potem dziwi sie mojej czasem negatywnej reakcji na jego propozycje. Tak jak by uwzględniał swoje potrzeby a nie nasze-moje. np. spędzamy razem wekend u mnie i wychodzimy na spacer który ja zaproponowałam a on po chwili namysłu sie zgodził, wychodzimy z domu w moim przekonaniu na spacer, a jak sie okazuje idziemy do jego domu gdzie on zabiera sie za jakieś prace porządkowe na ogrodzie, na moje oburzenie reaguje zdziwieniem bo przecież to co robi musi być zrobione... uwielbia sam wszystko planować robić-mam wrażenie ze wtedy czuje sie mężczyzną ... a jak sie do niego chce przytulić to potrafi mnie delikatnie odepchnąć/zniechęcić do tego kroku bo to on lubi jak mnie prztuli a nie ja jego... zauważyłam ze czasem robi mi na złość odpychająć mnie od siebie - jak mam odbierać takie zachowania, jak to próbować zmienić, czy wogóle sie da cos z tym zrobić, albo jak dać mu odczuc na włąsnej skórze że to co robi jest przykre dla mnie - moze dopiero wtedy zrozumie i zacznie traktować mnie jak partnera a nie kogoś obok siebie....

[katikatja]

Gość portalu: to ja :) napisał(a):

a jak sie do nieg
> o chce przytulić to potrafi mnie delikatnie odepchnąć/zniechęcić do tego kroku
> bo to on lubi jak mnie prztuli a nie ja jego... zauważyłam ze czasem robi mi na
> złość odpychająć mnie od siebie

No niedobrze, chyba trafił Ci się osobnik z tych demonstrujących, jaki to niezależny zoś-samoś, musi czuć, że on tu rządzi i kontroluje sytuacje, Ty jesteś od tańczenia, jak on zagra. To nie związek, to jakiś dziwny układ pod zachcianki tego pana. Łaskę Ci robi, że jest z Tobą? Twoje inicjatywy - mowa o potrzebie bliskości - traktuje jak zamach na jego wolność. Chore to. Jeśli da się z nim porozmawiać, to powiedz mu prosto, że bolą Cię takie zachowania.
Wariant optymistyczny - może się jeszcze nie oswoił, że jest w związku, i trzeba mu czasu, żeby nauczył się przyjmować Twoją czułość. Boi się, że przyjmowanie uczuć męskość mu odbiera? Wedle jakże uroczego modelu pt "prawdziwy mężczyzna" to taki, co nie okazuje uczuć, czyli "słabości" - ma być taki poza-czuciowy - wtedy jest macho:).
W wariancie pesymistycznym - jest typem z tych niesocjalizujących się, który tak już ma, że funkcjonuje za swoją ochronną barierą i nie ma przebacz - nie trafisz do niego, choćbyś anielską cierpliwość miała, nie będzie się z Tobą liczył, bo liczy się tylko to, czego chce on i w danym momencie i w życiu.
Są jakieś pozytywne dla Ciebie strony tej znajomości?

[Gość: to ja :)]

zauważyłam że ma jakiś problem z tą swoją męskością ;) i kiedyś juz słyszałam od niego, że nie chce/boi się przywiązywać do kogokolwiek żeby nie zostać zranionym, bo jak się do kogoś mniej przywiąże to potem w razie rozstanai to go będzie mnie bolało - jego słowa. Kiedyś był związany z inną i planowali ślub, wszystko było juz pozałatwiane ale dziewczyna go zdradziła o czym sie dowiedział i do ślubu nie doszło, wiem ze wtedy mieszkał u niej i w jej domu (moze na jej zasadach) coś tam mieli budować-moze to sprawiło że teraz tak sie zachowuje i wyznacza jakieś bezpieczne dla siebie granice w obawie przed powtórzeniem tego co już przerobił z tamtą. znaliśmy się wcześniej nim zostalismy parą, coś nas ciągnęło do siebie-i były takie chwile kiedy było naprawdę fajnie i wtedy on nagle znikał na trochę z mojego zycia a potem wracał-jak go o to pytałam to mówił mi w szczerej rozmowie że musiał troche ode mnie "odpocząc" bo czuł ze za bardzo się do siebie bliżamy a nie moze sobie na to pozwolić bo potem za bardzo by go bolało....
a teraz jak coś mi nie pasuje, to niestety zachowuję sie jak gderliwa baba, non stop marudze i gadam mu to samo, i wiem że to go wkurza, jak i zapewne innych panów w podobnych sytuacjach, póki co to nie potrafiłam z nim usiąść i porozmawiać raz a porządnie tylko gderam non stop-moze to też jest powodem ze tak sie zachowuje.

[Gość: to ja :)]

dodam jeszcze, tak aby obraz naszej syt był jasniejszy, że ja za bardzo biore wszystko do siebie, łatwo mnie urazić i sprawić przykrość, jeśli on powie coś co mnie urazi, to potrafię strzelić focha i nawet nie wykłucam sie z nim specjalnie tylko poprostu wychodzę-tak jak bym uciekała od tej sytuacji, czasem nie potrafie się obronić, przedstawić jakieś konkretne argumenty - i wiem z etakie moje fochy sa przez niego negatywnie odbierane - nie chciałabym zebyście pomyśleli że go bronie czy próbuje doszukać sie winy w moim zachowaniu a nie jego - jedyne co to staram sie być krytyczna wobec siebie, takze mam za sobą nieudany zwiazek-małżeństwo, i wiem że też nie ejstem idealłem ale stara sie wyciągać wnioski z popełnianych błedów. Na moim związku bardzo mi zalezy, dlatego też chciałabym aby nasze relacje sie poprawiły, żebyśmy oboje nie skakali sobie do oczu z byle powodu, a dzieje się to zazwyczaj wtedy kiedy próbujemy ustawiać ta druga osobę. Mnie takze zdarza sie "zarządzić" partnerem, i czasem mam wrażenie ze oboje chyba walczymy o jakieś przywództwo w naszym związku zamiast skupić sie na pielęgnowaniu uczucia.

[katikatja]

Ta jego przeszłość dużo wyjaśnia, uzasadnia lęk przed bliskością, zresztą uczciwie Ci powiedział. Ciężka sprawa z tymi lękami, ale u Was nie beznadziejna przecież. Chcecie być z sobą, podjęliście się tego bycia ze świadomością siebie - teraz pomyślałam, że zachowanie partnera nie jest wymierzone przeciwko Tobie. No taki pancerz ochronny założył na swój "teren". Czasem Cię dźgnie, tam gdzie wie, że Cię zaboli, taki obronny gest, żeby odczarować lęk, że to on może cierpieć. Ważne, że masz tego świadomość, trzeba mnóstwo cierpliwości, żeby zrozumiał, że może Ci zaufać, że nie zranisz go, jeśli "dopuści" - o sensie emocjonalnym mówię - Cię do siebie. To trudne bardzo, czasami się nie da, co z doświadczenia wiem, niestety, stąd wcześniej napisałam o wariancie pesymistycznym:( Ale zależy Ci, to próbować trzeba, wspieram.
To jedna sprawa. Druga:

chciałab
> ym aby nasze relacje sie poprawiły, żebyśmy oboje nie skakali sobie do oczu z b
> yle powodu, a dzieje się to zazwyczaj wtedy kiedy próbujemy ustawiać ta druga o
> sobę.Mnie takze zdarza sie "zarządzić" partnerem, i czasem mam wrażenie ze obo
> je chyba walczymy o jakieś przywództwo w naszym związku zamiast skupić sie na p
> ielęgnowaniu uczucia.

No dwa koziołki:) Znaczy dwie silne osobowości są - to musi być "próba sił" i ścieranie się występuje. A z drugiej strony po obu stronach niepewność i brak (poczucia) bezpieczeństwa. Ale tu też jesteś świadoma, wiesz jakie akcje jakie reakcje wywołują - rzecz do porozmawiania na spokojnie, pewnie i wielokrotnie do rozmawiania. Byle nie nagromadzać w sobie, aż pęknie - w kłótniach bywa że jest się i bezmyślnie okrutnym i zupełnie bezradnym. Tak, że zostaje kwestia werbalnego przerabiania między sobą wątków jakie są Wasze oczekiwania, jakie Twoje zachowania mnie ranią i dlaczego zachowuję się wtedy w taki sposób. Tak, jak tu napisałaś, to uczciwy i jasny przekaz. Spokojnie i rzeczowo. Wszystkiego dobrego:)

[irulanka]

Osobiście myślę, że nie ma co się zastanawiać z czego to wynika, jakie są korzenie zachowania - nic nikomu nie przyjdzie z takiej archeologii - ważne jest tu i teraz. Nie ma co gadać, daj mu poznać, tego co on serwuje tobie - zaplanuj weekend i poinformuj go, co ma robić (tylko się nie wpędź w koszty) - a jeśli będzie na nie, to w KRÓTKICH słowach powiedz mu, że ty też masz prawo decydować . Jeśli jemu to nie odpowiada, to niech pamięta o starym przysłowiu "nie czyń drugiemu co tobie nie miłe".
Oczywiście jeśli chcesz mu dać szansę, bo dla mnie facet, który łaskawie zgadza się na pieszczoty jest zwykłym zadufanym w sobie ..... (nie piszę, żeby nie obrażać)

[coelka]

Naucz się czasem odpuszczac i nie skakac do oczu, czasem ktos musi bo inaczej nie bedziecie sie szanowac i nic z tego nie bedzie. Ja jak yałm młodsza to byalm zadziorna i sie kłuciał a teraz sie zmienialm , przepracowałam to w sobie wiem ze warto czasem ustapic dla dla higieny psychicznej. takie przeciąganie sie nawzajem i udowadanie na siłe swojej racji jest bardzo niedobre i niszczy na dłuższą metę obydwie osoby.

[ewa.zeromska]

Dopiero się poznajecie i być może on cię testuje.
Nie daj się zdominowac, ale też nie czepiaj się drobiazgów. Zobaczysz z czasem, czy sie dogadacie, czzy raczej nie.
Znsz powiedzienie, że trzeba zjeść beczke soli, zanim powiesz, że kogoś znasz.....

[Gość: to ja :)]

bardzo dziękuję za wypowiedzi - dały mi nadzieję, nie jest jeszcze tak źle z nami i warto popracować nad naszym związkiem :)

[dwaznakizapytania]

Niestety z własnego doświadczenia wiem, że przeszłośc rzutuje bardzo na to co dzieje się później, na kolejny związek. Nawet ja, choć myślałam że to niemozliwe, inaczej patrze na rożne sprawy - z nadrwazliwością, mniejszym zaufaniem....Na pewno człowiek kiedy się boi zranienia, ucieka, chociaż wcale tego nie chce. Ale strach bywa silniejszy. Czasem myślę, że mój partner tak robi, zreszta kilka kwestii poruszanych przez Ciebiebardzo pasuje. Myślę, ze trzeba rozmawiać, chociaż wcale to nie jest łatwe i dużo cierpliwości choć i o to trudno niekiedy. Trzymam kciuki za coraz lepszą przyszłość dla Was, pozdrawiam.

[mimija]

Otwarcie porozmawiaj albo kup w prezencie książkę B. De Angelis. Może zrozumie.

[zuza_m_zuza_m]

Rozmawiać, rozmawiać, rozmawiać :) Powiedz mu, jak się czujesz z tymi jego zachowaniami, jak je odbierasz. Zapytaj, co on chce przez nie pokazać. A może robi to wszystko mimowolnie? Może nie ma na celu sprawienia Ci przykrości (przecież jest Twoim partnerem!)? Zachowujcie się jak dorośli. Forum nie odpowie Ci na pytania o Twój związek.