GRAWITOR wstęp

[lolita10]

Serdecznie witam.
Z góry proszę o wybaczenie, że się odważyłam, ale do odważnych podobno świat
należy. Na Ziemi białych plam już nie ma, prócz okolic biegunów, a w fizyce są.
Więc, wkraczam do dżungli jako ten podróżnik z wyobraźnią, ale bez
odpowiedniej wiedzy praktycznej i dlatego w szpileczkach na zgrabnych stópkach...

Sama nie wiem, jak najprzystępniej przybliżyć Wam moją ideę Grawitora.… Może
jednak komuś zechce się pobawić w archeologa odczytującego heroglify i
spróbuje zrozumieć, co pewna młoda, zdolna amatorka chciała za ich pomocą
powiedzieć.

Całuski
Lola

model GRAWITOR a

[lolita10]

Model Grawitora:
Grawitor to wielowymiarowa czasoprzestrzenna kula. Na powierzchni Grawitora
występuje pole grawitacyjne o dodatnim ładunku, któremu odpowiada geometria
przestrzenna 4 pi rr. Wewnątrz Grawitora występuje pole grawitacyjne o ujemnym
ładunku, któremu odpowiada geometria przestrzenna 6 pi 1/3 r * w dalszej części
następują wyjaśnienia tych wielkości.

Grawitor jest wielowymiarowym modelem czasoprzestrzennego podwójnego układu pól
grawitacyjnych o przeciwnych ładunkach. Model Grawitora ma za zadanie między
innymi wytłumaczyć oddziaływanie grawitacyjne, które przebiega między polami
grawitacyjnymi o przeciwnych ładunkach. Grawitor powinien także w konsekwencji
tłumaczyć wiele ciekawych zjawisk, na przykład: czym są „cząstka”,
„antycząstka”, tak zwana „ciemna materia” i „ ciemna energia”, skąd się bierze
„masa” albo jak energia zamienia się w materię?

Grawitor fotonowy to Grawitor w stanie podstawowym czyli nieoddziałujący z
innymi Grawitorami ani z otaczającą go przestrzenią.

Uproszczony, bo ograniczony do dwuwymiarowej płaszczyzny euklidesowej obraz
Grawitora , możemy przedstawić jako okrąg. Ten okrąg odpowiada geodezyjnej
Grawitora.

Każda “cząstka” stanowi dwuwymiarową c z ę ś ć wielowymiarowego Grawitora.
Takiej “cząstce” odpowiada geometria geodezyjnej Grawitora znajdującej się w
odpowiednim stanie kwantowym – o ustalonej krzywiźnie przestrzeni -
przedstawiona na płaszczyźnie euklidesowej.

W Grawitorze fotonowym “cząstce” czyli fotonowi odpowiada geodezyjna Grawitora o
geometrii 2 pi r (o krzywiźnie zerowej).** Natomiast różne inne “cząstki” są
przedstawianymi na płaszczyźnie euklidesowej (przestrzennie dwuwymiarowymi)
„cieniami” różnych stanów kwantowych geodezyjnej wielowymiarowego
czasoprzestrzennie Grawitora.

Przyjęte hipotetyczne założenia

[lolita10]

Przyjęte hipotetyczne założenia.

1. Liczba 2 pi opisuje „zerową” krzywiznę dwuwymiarowej przestrzeni –
płaszczyzny euklidesowej. Wielokrotności liczby pi przyjmujące wartości większe
niż 2 opisują przestrzenie ponaddwuwymiarowe oraz kolejne „poziomy” krzywizny!
Figury (obiekty) rozpatrywane na dwuwymiarowej płaszczyźnie euklidesowej
wymagają zastosowania krzywizny zerowej 2 pi, ale już na przykład figura
(obiekt) o geometrii 4 pi r będzie odtąd obiektem o krzywiźnie k = 2, bo 4 pi :
2 pi = 2. Krzywizna zerowa występuje wyłącznie na dwuwymiarowej płaszczyźnie
euklidesowej. Gdy pojawia się krzywizna większa niż 2 pi, zmiana krzywizny
wymusza „pojawienie się” nowego wymiaru przestrzennego.

2. Założenie równoważności powierzchni Grawitora fotonowego o geometrii 4 pi rr
z energią całkowitą “cząstki” (fotonu) cc, stąd pierwsze równanie podstawowe: 4
pi rr = cc.

3. Założenie równoważności długości promienia Grawitora z krzywizną
czasoprzestrzeni rr = cc/ 4 pi, stąd drugie równanie podstawowe: r = c / 2 pi.
Równoważność ta wynika z kolejnego założenia:

4. Założenie o “wartości absolutnej” stałej wielkości c mówi o tym, że wielkość
ta nigdy nie ulega zmianie. Jednak zmianom ulega krzywizna przestrzeni wraz z
jednoczesną zmianą długości promienia Grawitora. To założenie potwierdza, że
dwuwymiarowej geodezyjnej Grawitora fotonowego (w stanie podstawowym) o
geometrii przestrzenej 2 pi r oraz o krzywiźnie zerowej odpowiada energia jego
“cząstki” czyli fotonu równa c.

5. Założenie ogólniejsze mówi, że dla zachowania każdej prędkości stałej przy
zmianie promienia okręgu musi zajść jednoczesna zmiana krzywizny czasoprzestrzeni.

Z równania r = c / 2pi wynika ważna konsekwencja, ponieważ wartość c jest stała,
więc długość promienia Grawitora jest zależna od stopnia krzywizny geodezyjnej
Grawitora, także długość promienia i wielokrotność krzywizny pi geodezyjnej
Grawitora muszą być równoważne na przykład: skoro r = c/ 2 pi , to: ½ r = c/ 4
pi, ¼ r = c/ 8pi itd. oraz 2 r = c/pi, 4r = c/ ½ pi itd.

[lolita10]

lolita10 napisała:

> Przyjęte hipotetyczne założenia.
>
> 1. Liczba 2 pi opisuje „zerową” krzywiznę dwuwymiarowej przestrzeni
> płaszczyzny euklidesowej.
oczywiście względem promienia, bo względem średnicy (2 r) krzywiznę zerową
będzie "opisywać" liczba pi!

> Wielokrotności liczby pi przyjmujące wartości większe
> niż 2 opisują przestrzenie ponaddwuwymiarowe oraz kolejne „poziomy”
> krzywizny!
To samo: chodzi o krzywiznę "zerową" 2 pi względem promienia lub 1 pi względem
średnicy!!!

> Figury (obiekty) rozpatrywane na dwuwymiarowej płaszczyźnie euklidesowej
> wymagają zastosowania krzywizny zerowej 2 pi, ale już na przykład figura
> (obiekt) o geometrii 4 pi r będzie odtąd obiektem o krzywiźnie k = 2, bo 4 pi :
> 2 pi = 2.
No tu palnęłam głupotę. Ale nie całkiem kosmiczną :-)

Bardzo ważne jest, by zaistniała możliwość wprowadzenia pewnego
sposobu - systemu skalowania wymiaru "krzywizny kołowej".
Jeśli na przykład 2 pi podniesiemy do drugiej potęgi to 2 x 2 = 4.
Tę operację możemy zapisać jako k = 1.
Natomiast gdy zwiększymy potęgę i 2 x 2 x 2 = 8, to tę operację moglibyśmy
zapisać jako przeniesienie figury (obiektu) do stanu o krzywiźnie k = 2.
Czyli każde podniesienie wartości 2 pi (dla r) do kolejnej potęgi zwiększałoby
wartość krzywzny kołowej o jedną jednostkę (1).

Możnaby zastosować drugi system, w którym po prostu mnożniki liczby pi dla 2 r
lub 2 pi dla r opisywałyby poziom - wartość wymiaru "krzywizny kołowej". I
wtedy, gdy 2 x 2 pi, to k = 2, a gdy 2 x 2 x 2 pi , to k jako mnożnik wobec 2 pi
przyjmowałoby wartość równą 4.

> Krzywizna zerowa występuje wyłącznie na dwuwymiarowej płaszczyźnie
> euklidesowej.
A może duże prościej byłoby jednak, gdyby każda wielokrotność liczby pi
"opisywała" poziom wymiaru "krzywizny kołowej" w sposób bezpośredni i tak na
przykład 1 pi wobec odcinka 2r opisywałby "krzywiznę kołową" 1 pi, a nie
zerową!! Natomiast 2 pi wobec odcinka r opisywałoby krzywiznę o wartości 2 pi
względem r, a nie wartość krzywizny zerową i tak dalej?

czwarty wymiar przestrzenny

[lolita10]

lolita10 napisała:
> A może duże prościej byłoby jednak, gdyby każda wielokrotność liczby pi
> "opisywała" poziom wymiaru "krzywizny kołowej" w sposób bezpośredni i tak na
> przykład 1 pi wobec odcinka 2r opisywałby "krzywiznę kołową" 1 pi, a nie
> zerową!! Natomiast 2 pi wobec odcinka r opisywałoby krzywiznę o wartości 2 pi
> względem r, a nie wartość krzywizny zerową i tak dalej?
Coraz bardziej przekonuje sią o słuszności takiego żpotraktowania czwartego
wymiaru przestrzennego, chociaż z peną poprawką! Otóż prawdopodobnie czwarty
wymiar przestrzenny powinnam nazwać po prostu - tak, jak zwano go do tej pory -
CZWARTYM WYMIAREM KOŁOWYM. Dotychczas próbowałam go nazywać wymiarem "krzywizny
kołowej", co wprowadzało spore zamieszanie, prawda?
Wtedy, aby przybliżyć realność WYMIARU KOŁOWEGO wystaczyłoby wprowadzić prostą
metodę skalowania bezpośredniego, to znaczy takiego, w którym kolejnym poziomom
(podziałkom na linijce) odpowiadałyby wartości liczb stanowiących wielokrotności
liczby pi. opisywałyby one stopnie "krzywizny" pi. Krzywizna zerowa tego wymiaru
byłaby taka, kiedy liczba pi ulegałaby zanikowi.

Wymiar czasu

[lolita10]

Mamy trzy wymiary przestrzenne. x, y, z. Powierzchnia grawitora jest sferyczna,
a dowolny punkt na jego powierzchni przedstawiamy przy pomocy trzech liczb
trzech wymiarów x, y, z. Wymiar czasu stanowi jest mierzony jako promień tej
sfery "prostopadły względem wymiarów przestrzennych.
czyli dla 4 pi rr jest takie, że rr = (xx + yy + zz): tt

[lolita10]

Czwarty wymiar przestrzenny lepiej nazwać PIąTYM wymiarem, bo czas zajął
ecześniej czwarte miejsce na podium. piąty wymiar to rzeczywiście wymiar kołowy,
który domyka rozmaitość taką jak Grawitor fotonowy we własnym ("osobniczym")
polu grawitacyjnym, tworzy się w ten sposób odrębny "świat fotonowy".

"Krzywizna kołowa" - wymiar szósty

[lolita10]

[lolita10]

Dlaczego postuluję istnienie szóstego wymiaru "krzywizny kołowej"?
Między innymi dlatego, ponieważ dzięki niemu możliwa jest "obserwacja"
oddziaływania grawitacyjnego Grawitora fotonowego.

Oddziaływanie grawitacyjne Grawitora fotonowego
może zachodzić w czasoprzestrzeni na dwa sposoby.

Pierwszy sposób,
kiedy pojedyńczy foton zmienia swoją "geometrię"
ze stanu "podstawowego" czyli o najniższej częstotliwości
w ramach "krzywizny dodatniej". Foton pozostaje fotonem,
kiedy zachowana jest stała energia energia całkowita cc
Grawitora fotonowego względem zmian jego geometrii gdyż:
- zwiększa się krzywizna i jednocześnie zmniejsza się promień
- zwiększa się promień i jednocześnie krzywizna maleje
czyli:
K x 4 pi r/K
oraz
4/K pi r x K
Natomiast gdy zwiększa się promień, a krzywizna pozostaje stała ( 4 pi), wówczas
foton jako spójny grawitacyjnie "przestaje istnieć" i jego energia ulega
rozproszeniu w przestrzeni. Tak samo dzieje się, gdy krzywizna (4 pi) maleje, a
promień pozostaje stały.

Drugi sposób,
gdy Grawitory fotonowe zderzają się ze sobą,
tworzą wspólny Grawitor fotonowy, który określa
wspólne pole grawitacyjne współoddziałujących ze
sobą fotonów. Enegia całkowita pozostaje zachowana gdyż:
- zwiększa się krzywizna i jednocześnie zmniejsza promień
- zwiększa się krzywizny i jednocześnie zmniejsza promień.

Krzywizna i promień są odwrotnie proporcjonalne względem siebie.

[lolita10]

Poza tym dzięki zmianom stanów Grawitora fotonowego w wymiarze krzywizny kołowej
możemy obserwować, jak powstają "światy równoległe".

Gdy Grawitory fotonowe współoddziaływują ze sobą grawitacyjnie to
im większa krzywizna, tym większa ilość “podrozmaitości”(o krzywiźnie 4 pi)
wchodzących w skład “rozmaitości” jaką staje się nowoutworzony Grawitor
fotonowy. W taki sposób “podrozmaitości” tworzą (ulubione przez Bonoba) “światy
równoległe”! To one, a dokładnie ich geometria ustalona w wymiarze krzywizny
kołowej zmieniają częstotliwość fali “rozmaitości”.
Ponieważ dwa fotony o geometrii 4 pi rr "zderzone" ze sobą zmieniają geometrię
ich wspólnego układu przez zmianę krzywizny:
2 x 4 pi rr = 2 cc
8 pi rr = 2 cc,
ale krzywizna jest odrotnie proporcjonalna do promienia, więc skoro krzywizna K
= 2 x 4 pi, to o tę samą wartość musi zostać skrócony promień:
2 x 4 pi (rr/2) = 2 cc

c.d. jak fotony oddziaływują ze sobą

[lolita10]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=12172&w=24126811&a=24211259

[lolita10]

Czym jest cząstka punktowa "poruszająca się" po sferze?

„Ruch ze stałą prędkością jest względny. Ponieważ ruch wolny od działania sił
jest względny, nazywanie go względnym jest uzasadnione tylko wtedy, gdy istnieje
punkt odniesienia w postaci innych obiektów lub osób, które również poruszają
się bez działania sił.”
Dla fotonu jako cząstki punktowej, którego trajektoria byłaby równa sferze
możemy opisać jako zjawisko na dwuwymiarowej płaszczyźnie euklidesowej. Wówczas
trajektoria fotonu punktowego będzie okręgiem wielkim Grawitora fotonowego. W
takim przypadku nie punkt odniesienia, ale płaszczyznę odniesienia, stanowić
będzie układ dwóch współrzędnych (osi kartezjańskich) – dwóch wymiarów
przestrzennych x oraz y. Również punkt odniesienia dla fotonu jako cząstki
punktowej może stanowić punkt zerowy znajdujący się na przecięciu dwóch
współrzędnych x ,y.

Ponieważ wielkość okręgu jest zależna od krzywizny 2 pi oraz wartości x i y,
które z kolei wynikają ze wzoru rr = xx + yy, to stała prędkość światła wynika
z geometrii trajektorii cząstki punktowej w Grawitorze fotonowym. Względem
czego odbywa się ruch fotonu jako cząstki punktowej? Cząstka punktowa tak samo
jak geometryczny punkt może być obserwowana na dwuwymiarowej płaszczyźnie
euklidesowej jako przesunięcie pojedyńczego punktu względem dwóch osi
współrzędnych (wymiarów) x oraz y albo względem punktu zerowego na przecięciu
tych współrzędnych. Z funkcji trygonometrycznej wynika, że dla każdego okręgu
promień rr = xx + yy, natomiast SPORZąDZENIU WYKRESU danej funkcji „fizycznie”
odpowiada:
a) "cykliczne" przesunięcie pojedyńczego punktu geometrycznego A względem dwóch
współrzędnych x i y
i/albo
b) jednoczesne przedstawienie wszystkich punktów geometrycznych składających
się na wykres funkcji względem punktu zerowego.

a) Przesunięcie fotonu punktowego od pozycji startowej w punkcie A do pozycji
końcowej w punkcie A jest przesunięciem punktu o wartości r = x lub r = y
względem punktu zerowego na współrzędnych x, y i jednocześnie jest wykonaniem
ruchu cyklicznego cząstki punktowej na jej trajektorii.
Geometryczny fotonowy punkt na dwuwymiarowej płaszczyźnie może zostać
„rozmazany” na swojej trajektorii równej okręgowi jeśli zostanie wprowadzony w
ruch na podobieństwo wykresu funkcji trygonometrycznej. Do przedstawienia ruchu
fotonowego punktu na płaszczyźnie euklidesowej potrzebujemy dwóch wymiarów x i
y. Punkt zostaje wtedy „wprawiony w ruch”, któremu odpowiada wykres funkcji
przedstawiany jako okrąg równy trajektorii cząstki punktowej.
b)Trajektoria cząstki w ujęciu trygonometrycznym stanowi wykres funkcji czyli
zbiór wszystkich punktów składających się na okrąg i odpowiada długości fali
występującej w czasie stałym (t = 1 s).

a)Trajektoria cząstki punktowej w ujęciu fizycznym opisuje ruch pojedyńczej
cząstki punktowej względem punktu zerowego dla r = x lub r = y, ponieważ r
osiąga wartość maksymalną gdy x lub y osiąga wartość zerową. Wtedy wystarcza
opis ruchu pojedyńczej cząstki punktowej o wartości r zgodny z krzywizną
przestrzeni k = 0 o geometrii pi 2 r.

b)Punkt geometryczny nie porusza się sam, a wykres funkcji jest "rodzajem ruchu"
wykonanego przez pojedyńczy punkt (cząstkę punktową) w celu zapisania jego toru
ruchu stanowiącego okrąg. Można zatem powiedzieć, że okrąg to inaczej
"symboliczny ruch" geometrycznego punktu o geometrycznie wyznaczonej trajektorii
równej 2 pi r. Z drugiej strony można też powiedzieć, że na okrąg składają się
wszystkie punkty geometryczne konieczne do opisania tego okręgu (trajektorii
geometrycznego punktu). Wszystkie punkty odpowiadają wówczas superpozycji
jednego punktu geometrycznego – jednej cząstki punktowej „rozmazanej” na swojej
trajektorii równej geodezyjnej Grawitora fotonowego. Wszystkie pozostałe pozycje
punktowe fotonu względem jego pozycji w punkcie A stanowią jego „środowisko”
tożsame z jego: trajektorią zgodną z geodezyjną Grawitora fotonowego oraz
funkcją falową cząstki jednocześnie. Cały czas jest to model uproszczony do
obrazu zjawiska na dwuwymiarowej płaszczyźnie euklidesowej.

Czym jest antyfoton w Grawitorze fotonowym?
Foton jako cząstka punktowa może być obserwowany jako punkt A o geometrii 2 pi r
na sferycznej powierzchni Grawitora fotonowego czyli:
albo jako cząstka punktowa na swojej trajektorii, której na przykład odpowiada
geometria “równika” Grawitora przedstawiona jako okrąg na płaszczyźnie
euklidesowej
albo... jako antycząstka o geometrii 2 pi r w danym pukcie A występująca jako
“południk” Grawitora -przedstawiona jako okrąg poza płaszczyzną euklidesową!

Jeśli na podstawowej płaszczyźnie euklidesowej obserwujemy foton jako cząstkę
punktową, to (czy tego chcemy, czy nie) foton jako cząstka punktowa istnieje
jednocześnie jako własna antycząstka „rozmazana” na „południku” wielowymiarowego
Grawitora fotonowego na innej płaszczyźnie niż płaszczyzna euklidesowa . I ta
inna płaszczyzna w trzecim prostym wymiarze jest prostopadła do podstawowej
płaszczyzny euklidesowej.

Foton możemy przedstawić na powierzchni Grawitora jako „równik” o promieniu r =
c / 2 pi, a antyfoton możemy przedstawić na jego powierzchni jako „południk” -
o promieniu 2 pi r. Jednak na dwuwymiarowej płaszczyźnie euklidesowej antyfoton
możemy przedstawić wyłącznie jako „cienie” czyli rzuty geometrii antyfotonu z
dodatkowych wymiarów stanowiące dwa punkty przecinające okrąg (czerwony) w dwóch
przeciwległych (biegunowych) punktach A i B. W pewnym sensie punkt A możemy
utożsamić z cząstką, a punkt B możemy utożsamić z antycząstką. Nie jest to
jednak obraz „prawdziwy”, ponieważ obiekt ponaddwuwymiarowy został sprowadzony
do dwuwymiarowej płaszczyzny euklidesowej. Mamy zatem foton w ruchu o energii c
i geometrii 2pi r (utożsamiany z „równikiem” Grawitora) oraz antyfoton w ruchu o
energii c i geometrii 2pi r (utożsamiany z „południkiem” Grawitora).

[lolita10]

Zakładam, że fotonowa cząstka punktowa - tak samo jak punkt geometryczny - nie
ma masy, ale można powiedzieć, że w takim przypadku „masę” może zastępować
geometria czasoprzestrzenna zjawiska. Dla uproszczenia rozważań nadal zajmuje
się dwuwymiarowym obrazem Grawitora.
Charakter geometryczno – fizyczny geodezyjnej Grawitora fotonowego możemy opisać
jako zależność jej geometrii czasoprzestrzeni od jej energii czyli 2 pi r = c,
a dalej r = c / 2pi. Skoro moment pędu ciała lub cząstki jest dany wzorem M = r
x mv (r – promień okręgu, m – masa, v – prędkość) i jeśli masę może zastąpić
geometria przestrzeni, to pod m zamiast masy możemy podstawić wielkość krzywizny
toru ruchu /trajektorii takiej cząstki punktowej. Aby obliczyć moment pędu
fotonu jako cząstki punktowej pod m należy podstawić wielkość geometryczną czyli
m = 2 pi, wtedy M = r x 2 pi x v. Teraz możemy obliczyć moment pędu cząstki
punktowej fotonu w Grawitorze fotonowym w stanie podstawowym (o najniższej
energii) przekształcając odpowiednio składniki ze wzoru M = r x m v
pod r podstawiamy c / 2 pi
pod m podstawiamy 2 pi
pod v podstawiamy c
czyli: M = c / 2 pi x 2 pi x c = cc. Moment pędu „bezmasowego” fotonu, ale
posiadającego właściwą mu geometrię wynosi cc i jest zależny od krzywizny
dodatniej charakterystycznej dla geometrii czasoprzestrzeni Grawitora
fotonowego. Wzór na moment pędu dla fotonu jako cząstki punktowej znajdującej
się w ruchu ( w pędzie)po sferze to M = 2 pi r x 2 pi r, gdzie geometrii 2 pi r
odpowiada energia równa c czyli M = 2 pi r x 2 pi r = c x c. Wzór 2 pi r = c (
oraz 4 pi rr = cc)opisuje on równoważność krzywizny z promieniem Grawitora oraz
prędkością stałą c. ( W podobny sposób możemy obliczyć prędkość kątową oraz
prędkość liniową dla fotonu w Grawitorze fotonowym wstanie „podstawowym”
przekształcając adekwatnie wzor: M = m v rr
Pamiętając, że geometria cząstki punktowej odpowiada jego energii, to 2 pi r =
c, a M = r x 2 pi x c czyli M = c x c.

[lolita10]

Moment pędu fotonu jako cząstki punktowej na okręgu 2 pi r czyli na geodezyjnej
Grawitora fotonowego o geometrycznej krzywiźnie niezerowej jest taki sam, jaki
byłby gdyby „masa” - a w wypadku Grawitora fotonowego - geometria geodezyjnej -
była skupiona w jednym punkcie na okręgu w odległości od środka równej
promieniowi geodezyjnej. Jeśli „masa” jest równa cząstce punktowej, a promień r
= c / 2pi, to moment pędu fotonu jako geometrycznego punktu wynosi cc. Dlatego
krzywizna geometryczna tego punktu musi wynosić 2pi r.

CO TO JEST RUCH I JAK GO ROZPOZNAJEMY?

[lolita10]

Wyjaśniam, dlaczego cząstki obserwujemy jako punkty miaterialne poruszające się
po swoich orbitach (trajektoriach), a nie obserwujemy ich jako wielowymiarowych,
kulistych (lub kulopodobnych) obiektów takich jak Grawitor fotonowy.


Czastki są wielowymiarowymi obiektami grawitacyjnymi, kulistymi lub
kulopodobnymi. My jednak obserwujemy je jako fale równe trajektorii cząstki
punktowej lub jako cząstki punktowe (punkty materialne) pedzące po swoich
trajektoriach... Nie możemy jednocześnie obserwować położenia i pędu takiej
cząstki. Dlaczego? Zazwyczaj obserwujemy foton jako dwuwymiarowy, gdy mamy do
czynienia z jego obrazem interferencyjnym, jako jednowymiarowy, gdy obserwujemy
w akceleratorach jako fragment trajektorii - drogi cząstki, a jako
zerowymiarowy, gdy cząstka jest na przykład punktem na kliszy. Innych
własciwosci fotonu charakterystycznych dla innych wymiarow i wystepujacych w
innych wymiarach po prostu " nie dostrzegamy". Dlatego także do tej pory
naukowcy mieli taki wielki problem z grawitacją. (nie “wierzyli”, że nie moze
być ona "jednokierunkowa" )

Foton nie jest ani cząstką punktową, ani nie jest tak naprawde sfera, lecz jest
kulą. Na powierzchni kuli dzieją się "cuda" związane z materią i antymaterią,
natomiast wnętrze tejże kuli to prawdopodobnie pole działania ciemnej materii.

CO TO JEST RUCH I JAK GO ROZPOZNAC?
Teza: Wzmocnienie fal grawitacyjnych sferycznego Grawitora fotonowego (układu
foton+antyfoton) tworzy trajektorię fotonu jako cząstki punktowej.

Dowód:
1. Weźmy na przykład punkt materialny A o współrzędnych x =1, y = 0 i wprowadźmy
go w ruch.
Punkt A przesuwamy. Najpierw lewoskrętnie.
Oznaczam to jako działanie A/L.
Otrzymujemy układ liczb (skrócony do maksimów) dla x i y, który wyznacza ruch
punktu A/L - po lewoskrętnej orbicie = trajektorii.
Jednocześnie mamy:
x (1, 0, -1, 0, 1)
y (0, 1, 0,-1, 0)
Co daje podwójną (dwuwymiarową) falę.
A ponieważ jednocześnie:
x (1, 0, -1, 0, 1)
+
y (0, 1, 0,-1, 0)
= (1,1,-1,-1,1)
Otrzymujemy ”wypadkową” jednowymiarową falę (1,1,-1,-1,1).

Teraz przesuwamy punkt A prawoskrętnie. Oznaczam to jako działanie A/P.
Otrzymujemy inny układ liczb (skrócony do maksimów) dla x i y, który
odzwierciedla ruch punktu A/P - po prawoskrętnej orbicie = trajektorii.
Jednocześnie mamy:
x (1, 0, -1, 0, 1)
y (0,-1, 0, 1, 0)
Co daje podwójną (dwuwymiarową) falę.
A ponieważ jednocześnie:
x (1, 0, -1, 0, 1)
+
y (0,-1, 0, 1, 0)
=
( 1,-1, -1, 1, 1)
To otrzymujemy jednowymiarową ”wypadkową” falę ( 1,-1, -1, 1, 1).

Uwzglednimy teraz oba ruchy A/L i A/P.
Jednocześnie:
A/L
x (1, 0, -1, 0, 1)
+
y (0, 1, 0,-1, 0)
=
(1, 1, -1,-1, 1)

A/P
x (1, 0, -1, 0, 1)
+
y (0,-1, 0, 1, 0)
=
(1,-1, -1, 1, 1)
Co daje poczwórną (czterowymiarową) falę, która odpowiada wszystkim możliwym
stanom punktu materialnego A.

Czyli A/L + A/P w sumie daje:
(1, 1, -1,-1, 1)
+
(1,-1, -1, 1, 1)
=
(1 ,0, -1, 0, 1)
W takim przypadku
x i x´ pokrywają się i ulegają wzmocnieniu, a y i y’ się znoszą.

Czyli ruch punktu A jest obserwowalny jako wzmocniona fala x. A pozostałe fale
x´, y oraz y´ stanowią ”środowisko” punktu A.
Zatem obserwowalny ruch jest wzmocnioną falą grawitacyjną.

Foton jest jednocześnie antyfotonem. Na dwuwymiarowej płaszczyźnie euklidesowej
foton i antyfoton możemy przedstawić jako dwa przeciwległe punkty A i B na
okręgu. (Te dwa punkty odzwierciedlają jednowymiarową sferę).

Teraz prześledźmy ruch dwóch przeciwległych punktów A i B;
Obserwujemy ruchy A/L i B/L czyli ruch punktów po orbicie-trajektorii lewoskrętnej.

Otrzymujemy układ liczb, który odzwierciedla ruchy punktów A/L i B/L.
Dla A/L jednocześnie:
x ( 1, 0, -1, 0, 1)
y ( 0, 1, 0, -1, 0)
Co daje podwójną (dwuwymiarową) falę.
Lub pojedyńczą ”wypadkową” jednowymiarową
x ( 1, 0, -1, 0, 1)
+
y ( 0, 1, 0, -1, 0)
=
( 1, 1, -1, -1, 1)

Dla B/L jednocześnie:
x (-1, 0, 1, 0, -1)
y ( 0,-1, 0, 1, 0)
Co daje podwójną (dwuwymiarową) falę.
Lub pojedyńczą jednowymiarową:
x (-1, 0, 1, 0, -1)
+
y ( 0,-1, 0, 1, 0)
=
(-1,-1, 1, 1,-1)

Czyli jednocześnie A/L + B/L to: ( 1, 1, -1, -1, 1) + (-1,-1, 1, 1,-1)
= ( 0, 0, 0, 0, 0)
Co daje poczwórną (czterowymiarową) falę, która odpowiada wszystkim możliwym
stanom dwóch przeciwległych punktów materialnych A/L i B/L.

W takim wypadku ruch jest nieobserwowalny, ponieważ wszystkie wartości x i x´
oraz y i y´ przedstawione na dwuwymiarowej płaszczyźnie euklidesowej znoszą się.
A jednowymiarowe – pojedyńcze fala - również.


Prześledźmy teraz ruch dwóch punktów po orbicie (trajektorii) prawoskrętnej A/P
i B/P

Dla A/P jednocześnie:
x (1, 0, -1, 0, 1)
+
y (0,-1, 0, 1, 0)
=
(1,-1, -1, 1, 1)


Dla B/P jednocześnie:

x ( -1, 0, 1, 0, -1)
+
y ( 0, 1, 0, -1, 0)
=
(-1, 1, 1, -1, -1)

Czyli jednocześnie A/P + B/P to: (1,-1, -1, 1, 1) + (-1, 1, 1, -1, -1)
= (0, 0, 0, 0, 0), co daje poczwórną (czterowymiarową) falę, która odpowiada
wszystkim możliwym stanom dwóch przeciwległych punktów materialnych A/P i B/P
poruszających się w tym samym kierunku. W takim wypadku ruch jest
nieobserwowalny, ponieważ wszystkie wartości x i x´ oraz y i y´ czyli ruchy
cząstki i antycząstki (jako cząstek punktowych) w tym samym kierunku obserwowane
na płaszczyźnie euklidesowej znoszą się.


Teraz prześledźmy ruch dwóch przeciwległych punktów A/L i B/P po
orbicie-trajektorii, dla punktu A - lewoskrętnej i dla punktu B – prawoskrętnej.
Otrzymujemy układ liczb (maksimów) dla x i y, który wyznacza ruch punktu A/L -
po lewoskrętnej orbicie = trajektorii oraz punktu B/P – po prawoskrętnej.

Dla A/L jednocześnie:
x ( 1, 0, -1, 0, 1)
y ( 0, 1, 0, -1, 0)
Co daje podwójną (dwuwymiarową) falę.

Dla B/P jednocześnie:
x ( -1, 0, 1, 0, -1)
y ( 0, 1, 0, -1, 0)
Co daje podwójną (dwuwymiarową) falę.

Czyli jednocześnie A/L + B/P to: ( 1, 1, -1, -1, 1) + (-1, 1, 1, -1, -1)
= (0 ,1, 0, -1, 1), co daje wypadkową (czterowymiarowej) falę, która odpowiada
wszystkim możliwym stanom dwóch przeciwległych punktów materialnych A/L i B/P
poruszających się w przeciwnych kierunkach.
Dla A/L + B/P mamy wspólną falę .Teraz y i y’ pokrywają się i ulegają
wzmocnieniu, a x i x´ się znoszą.

Czyli ruch punktu A jest obserwowalny jako fala y. A pozostałe fale x´, x oraz
y´ stanowią trójwymiarowe ”środowisko” punktu A.

Okazuje się jednak, że kiedy cząstka i antycząstka poruszają się w przeciwnych
kierunkach ich ruch jest obserwowalny, ponieważ
A/L + B/P to:( 1, 1, -1, -1, 1) + (-1, 1, 1, -1, -1) = (0 ,1, 0, -1, 1)

Dla A/L + B/P „wypadkowa” fala składa się z jednowymiarowych fal:
A/L
B/P
Spróbujcie zrobić sobie szkice tych fal.

[lolita10]

W przestrzeni ponadwuwymiarowej tak zwana lustrzana symetria cząstki i jej
antycząstki jest „specyficzna”, bo wynika z kąta nachylenia cząstki i
antycząstki względem siebie równego 90 stopni. Dlatego foton jako cząstka
punktowa jest cząstką i własną antycząstką jednocześnie. A to z tego powodu, że
geometria antyfotonu występuje na dwuwymiarowej płaszczyźnie, ale prostopadłej
(w trzecim wymiarze prostym) względem dwuwymiarowej płaszczyzny euklidesowej, w
której "występuje" foton. Jak wynika z geometrii Grawitora fotonowego, okazuje
się, że cząstka i jej antycząstka mają takie same geometrie, a co za tym idzie
takie same „masy”: Byłby to jednak wniosek zbyt pochopny, ponieważ jeśli foton i
antyfoton znajdują się w ruchu, ich geometrie stają się bardziej zróżnicowane.
Geodezyjna Grawitora fotonowego odpowiadająca cząstce punktowej w ruchu (czyli
trajektorii tej cząstki) przedstawiamy jako „równik” Grawitora. Taka cząstka
punktowa poruszając się ciągnie za sobą własną antycząskę znajdującą się w
„wyższych wymiarach”, którą przedstawiliśmy jako „południk” (znajdujący się na
płaszczyźnie prostopadłej do podstawowej płaszczyzny fotonu). Temu tandemowi:
cząstka wraz z jej antycząstką - znajdujących się w ruchu - odpowiada sferyczna
powierzchnia Grawitora fotonowego, na której uplasowana jest energia cc. Tworzy
ona pole grawitacyjne o dodatnim ładunku wielkości 4 pi rr.
Specyficzna symetria wynikająca z modelu Grawitora fotonowego wyjaśnia, dlaczego
foton i antyfoton ( a co za tym idzie każda dana cząstka i jej antycząstka)
powinny mieć takie same „masy”, a ściślej taką samą geometrię jednak występującą
w „różnej wymiarowości”. Cząstki I antycząstki powinna fizycznie różnicować
jedynie ich różna wymiarowość. Symetria lustrzana układu cząstka - antycząstka,
jak widać, jest rzeczywiście „złamana”. Specyfika tego złamania polega na tym,
że gdy cc = 4 pi rr, to rr = xx + yy + zz dla antyfotonu, a dla cząstki rr = xx
+ yy.


Pole antyfotonu na płaszczyźnie euklidesowej można przedstawić geometrycznie
jako dwuwymiarowe rzuty dwóch czasz - sferycznych części Grawitora: północnej i
południowej. Jeśli miałby to być obraz adekwatny do przedstawienia fotonu jako
okręgu na płaszczyźnie euklidesowej, to antyfotonowi odpowiadałby obraz dwóch
kół przedstawionych jako rzuty na dwóch równoległych płaszczyznach
euklidesowych; i to kół pomniejszonych o wielkość geodezyjnej Grawitora.

Czyli że płaszczyzny te byłyby rownoległe do płaszczyzny euklidesowej
przedstawiającej foton! Znaczyłoby to, że:

1. antyfoton jest „niewidoczny”, ponieważ występuje w czasoprzestrzeni o innej
wymiarowości niż foton i nie może być przedstawiony w całości na dwuwymiarowej
podstawowej płaszczyźnie euklidesowej tak jak foton; może być jedynie
przedstawiony na tej płaszczyźnie symbolicznie jako punkty biegunowe na
geodezyjnej trajektorii fotonu .
2. antyfoton na równoległej płaszczyźnie euklidesowej może być obserwowany jako
pojedyńcza brana o promieniu r < c / 2 pi, która jest „cieniem” podwójnej brany .

Foton i antyfoton można przedstawić na hiperpłaszczyźnie jako koło. Ale to także
jest obraz „umowny”. Geometria czasoprzestrzeni antyfotonu tak się ma do
postrzeganego przez nas fotonu jako cząstki punktowej jak sfera względem
dowolnego punktu geometrycznego na tej sferze.

Proces anihilacji cząstka - antycząstka może być obserwowany jako pozorny zanik
obu obiektów, ponieważ przechodzą one wówczas w obiekt przestrzennie spójny w
pięciu wymiarach. Ten obiekt stanowi pole grawitacyjne Grawitora o dodatnim
ładunku. I pewnie dlatego „zjawisko anihilacji nie jest zbyt powszechne…”
Cząstka, której energię kinetyczną (c ) opisuje geometria geodezyjnej Grawitora
oraz antycząstka, której energię kinetyczną (c) opisuje geometria powierzchni
Grawitora - oba te obiekty wymagają użycia różnej aparatury obserwacyjnej ze
względu na różne wymiarowości tych zjawisk. Obie tworzą układ pola
elektro-magnetycznego w polu grawitacyjnym o "dodatnim ładunku” (na powierzchni)
Grawitora.
Przecież foton to cząstka elementarna nie mająca ładunku elektrycznego, a jest
nośnikiem oddziaływań elektromagnetycznych i stanowi kwant energii
promieniowania elektromagnetycznego. Model Grawitora fotonowego ujawnia nam, że
jeśli obiekt spójny w pięciu wymiarach zostaje „rozczłonowany” wymiarowo przez
sposób obserwacji, część jego energii całkowitej „pozostaje w wyższych
wymiarach”. Niewidoczne linie sił pola magnetycznego wyznaczają „południki”
Grawitora fotonowego. A pozostałą część fali grawitacyjnej stanowi widoczna
„równikowa” trajektoria fotonu odpowiadająca linii sił pola „elektrycznego”.

czas

[lolita10]

Czas (zegar) określa doskonale regularne cykle ruchu. Taki cykl przedstawia
geodezyjna Grawitora fotonowego dla cząstki punktowej fotonu. Liniowo (lokalnie
na współrzędnej x lub y) czas jest liczony identycznymi odcinkami promienia r.
Jednak w Grawitorze fotonowym dzięki ponadlokalnej (nieliniowej) zmianie wymiaru
krzywizny kołowej na jego powiększającej się geodezyjnej, stanowiącej
"trajektorię" cząstki punktowej, nie następuje wzrost prędkości w przestrzeni
dwuwymiarowej, a wręcz przeciwnie, prędkość stała, pozostaje stała właśnie
dzięki ponadlokalnym zmianom wymiaru "krzywizny kołowej". Także moment pędu
cząstki nie ulega zmianie.

4. wymiar przestrzenny- wymiar krzywizny kołowej

[lolita10]

We wzorze na okrąg pi 2 r, liczba pi opisuje zakrzywienie odcinka 2 r. To
zakrzywienie świadczy o „domknięciu” obiektu jakim jest okrąg. Jednocześnie
okrąg na płaszczyźnie euklidesowej ma krzywiznę zerową (k = 0), bo występuje na
dwuwymiarowej przestrzeni płaszczyzny euklidesowej. Według mnie liczba pi ma
funkcję domykającą dany obiekt w dodatkowym wymiarze krzywizny kołowej, więc Aby
wprowadzić nowy wymiar krzywizny kołowej należy uwzględnić możliwość zmian
krzywizny pi względem odcinka 2 r !!!

Zmiana wielokrotności liczby pi z jednoczesną zmianą wielkości średnicy
Grawitora będzie powodowała dalszą zmianę krzywizny geometrii czasoprzestrzeni.
Na dwuwymiarowej płaszczyźnie euklidesowej o zerowej krzywiznie (sama
płaszczyzna ma zerową krzywiznę w przeciwieństwie do przedstawianego na niej
obiektu, jakim jest geodezyjna Grawitora). Wielkość geometryczna pi 2 r stanowi
o domknięciu geodezyjnej. Krzywizna zerowa (k = 0) odpowiada „podstawowej”
krzywiźnie kołowej czyli krzywiźnie liczby pi rozpostartej na dwuwymiarowej
płaszczyźnie euklidesowej między dwoma dowolnymi przeciwległymi (biegunowymi)
punktami geodezyjnej. Zwiększenie krzywizny (k >0) spowoduje wejście obiektu
takiego jak geodezyjna poza przestrzeń płaszczyzny euklidesowej, w przestrzeń
trzeciego przestrzennego wymiaru prostego. Zmiana krzywizny zachodzi z
jednoczesną zmianą promienia (średnicy) geodezyjnej. Ponieważ zmiana ta zachodzi
nie tylko na geodezyjnej, ale dotyczy całego Grawitora, to zmiany krzywizny
geodezyjnej są ograniczone przez objętość Grawitora. Na przykład razem ze
skracaniem promienia zmniejsza się jego objętość na korzyść kolejnych zapętleń
(skrętów) geodezyjnej zwiększających jej krzywiznę. Objętość maleje na korzyść
„gęstości”.


Nowe ujęcie wymiaru „kołowego”.
cc / k = pi 4 rr . rr = cc/ k x 2 x 2 pi.
Ponieważ wartość promienia jest zmienna, musi ona zależeć od stopnia krzywiny
kołowej. Teraz dochodzimy do podstawowego równania: cc x k = pi 4 rr dla
powierzchni Grawitora oraz c = k x pi 2 r dla jego geodezyjnej.
Rozważania te prowadzą do kolejnego założenia, które mówi, że „miarką” albo też
skalarem wymiaru krzywizny kołowej są liczby „ukryte” w wyższych wymiarach.
Krzywizna geodezyjnej na płaszczyźnie euklidesowej czyli w dwóch prostych
wymiarach przestrzennych wynosi k = 0. Oczywiście zmiana krzywizny w ujęciu
klasycznym zachodzi „liniowo” czyli w sposób ciągły, ale na płaszczyźnie
euklidesowej możemy zaobserwować pewne wyróżnione: skokowe stany (kwantowe)
geodezyjnej. Na przykład liczby parzyste opisujące krzywiznę przestrzeni rosnące
wykładniczo: k = 2, k = 4, k = 8, k = 16 itd. opisują kolejne skokowe stany
kwantowe geodezyjnej w przestrzeni ponaddwuwymiarowej, które są obserwowane na
płaszczyźnie euklidesowej jako kolejne domknięcia geodezyjnej o coraz mniejszej
średnicy np.: k (2) * pi 2 r/2 = c , k(4) * pi 2r/4 = c itd. Gdy w Grawitorze
fotonowym wzrasta krzywizna geodezyjnej we wszystkich pięciu wymiarach ( z
uwzględnieniem czasu), to na płaszczyźnie euklidesowej obserwujemy wynikające z
tego powodu zmiany zachodzące w przestrzeni pięciowymiarowej.
W jednej z wypowiedzi na forum podałam szczegółowy przykład skrętów gumki
aptekarskiej. Teraz powiem tylko tyle, że kiedy przechodzi ona ze stanu jednego
okręgu czyli podstawowego: 2 pi r (dla k = 0) do stanu 4 pi ½ r (dla k = 1)
czyli skręcenia do dwóch okręgów, to przejście takie możemy nazwać przejściem
„fazowym” (od fazy do fazy) albo skokiem kwantowym. Możemy porównać takie
przejście także z przejściem od „stanu laminarnego” do następnego „stanu
laminarnego” przez „obszar turbulencyjny”.
Krzywizna zerowa (k=0) c = 2 pi r -> c/ r = 2 pi -> r = c/2 pi

Krzywizna dodatnia … stosunek obwodu koła do promienia jest mniejszy niż 2 pi:
c /r x k < 2 pi
c = k x 2 pi r -> c /r = 2 pi/ -> r =c/ k x 2 pi
Krzywizna ujemna… stosunek obwodu koła do promienia jest większy niż 2 pi:
c x k /r > 2 pi
c = -k x 2 pi r -> c/ r = -k x 2 pi -> r = c/-k x 2 pi

Do tej pory wiadomo było, że - zgodnie z geometrią nieuklidesową - okrąg o
obwodzie 2 pi r określany jako obiekt na płaszczyźnie euklidesowej posiada
krzywiznę zerową. Natomiast obwód tego okręgu przedstawionego na sferze –
płaszczyźnie kuli będzie mniejszy z powodu wystąpienia krzywizny dodatniej tejże
płaszczyzny, przy czym jego promień nie ulega zmianie. Załóżmy, że założenie o
równoważności energii z geometrią czasoprzestrzeni jest prawdziwe. Gdy obwodowi
okręgu 2 pi r odpowiada energia równa c - a stwierdziłam, że c = 2 pi r - to
ponieważ c jest stałe oraz pi jest stałe, więc zmianie musi ulec krzywizna k
przestrzeni, ponieważ promień nie uległ zmianie. Przyjmijmy na moment, że teraz:
c = k x 2 pi r. Zastanówmy się jednak nad następującym faktem: jeśli jednak
okrąg 2 pi r na powierzchni kuli ma taki sam obwód jak okrąg 2 pi r na
płaszczyźnie euklidesowej, to znaczy, że zmianie musi ulec promień okręgu –
promień się zwiększył z powodu zmiany krzywizny przestrzeni, w której okrąg
występuje. Znaczyłoby to, że energia ulega rozproszeniu?
Teraz obwodowi także odpowiada energia c, ale to promień ulega zmianie, więc
zmienia się krzywizna promienia (c = 2 pi r x k). Możemy zatem przyjąć, że
wartość krzywizny przestrzeni ulega zmianie z powodu:
a) zmiany promienia okręgu bez zmiany jego obwodu
lub
b) zmiany obwodu bez zmiany promienia
czyli k = c /2 pi r
Równanie jest poprawne, ponieważ zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku
geodezyjna Grawitora (trajektoria cząstki) obserwowana na płaszczyźnie
euklidesowej „wchodzi” w przestrzeń poza tą płaszczyzną, a więc więcej niż
dwuwymiarową.

Czy możliwe, aby zmianie mógł ulec obwód, który przyrównałam do wartości stałej
c? Oczywiście, a to dlatego, że kiedy geodezyjna z przestrzeni o krzywiźnie
zerowej przechodzi w przestrzeń o krzywiźnie ujemnej, wówczas także możemy
zastosować wzór c = k x 2 pi r


Wymiar kołowy Kaluzy-Kleina jest wyjątkowym przejawem nowego wymiaru krzywizny
kołowej. Na czym polega różnica między nimi? Otóż wymiar kołowy jest specyficzny
dla skokowych stanów kwantowych obserwowalnych na dwuwymiarowej płaszczyźnie
euklidesowej jako stany o domkniętej geometrii 2 pi r czyli o krzywiźnie k = 0.
Na przykład stan „podstawowy” Grawitora fotonowego ( o najniższej energii)
charakteryzuje geometria jego geodezyjnej 2 pi względem promienia r (lub pi
względem średnicy 2 r) i energii c. możemy ją określić jako geometrię o
krzywiźnie zerowej k = 0. Natomiast wymiar krzywizny kołowej jest wymiarem
bardziej pojemnym. Krzywizna geodezyjnej Grawitora poza płaszczyzną euklidesową
może być dodatnia, ujemna lub może osiągać wartość zerową. Krzywizna dodatnia to
taka, która jest większa od k = 0 (większa niż 1 pi dla 2 r lub 2 pi dla r) i
która powoduje „skręcanie” geodezyjnej. Sprawia też, że na płaszczyźnie
euklidesowej pojawiają się odcinki linii krzywych gładkich jako fragmenty tej
geodezyjnej występującej (jako na przykład struna zamknięta) w „wyższych
wymiarach”. Krzywizna ujemna to taka kiedy k jest mniejsze od zera (mniejsze
niż 1 pi dla 2 r lub 2 pi dla r).

Wielokrotności (mnożniki k) liczby pi mają charakter skalujący dla wymiaru
kołowego o geometrii pi 2 r, który jest określany – skalowany przez kolejne
stopnie krzywizny. Nowy wymiar musi więc być wymiarem "krzywizny kołowej", która
umożliwia takie odkształcenie okręgu, które pozwoli na obserwację wszystkich
stanów geodezyjnej Grawitora na dwuwymiarowej płaszczyźnie jako jej zapętlanie
przy pomocy kolejnych skrętów okręgu (z powodu krzywizny dodatniej) oraz jego
„rozerwanie” i stopniowe „prostowanie” (z powodu krzywizny ujemnej). Wie

[lolita10]

... cd.
Krzywizna ujemna to taka kiedy k jest mniejsze od zera (mniejsze niż 1 pi dla
2 r lub 2 pi dla r).

Wielokrotności (mnożniki k) liczby pi mają charakter skalujący dla wymiaru
kołowego o geometrii pi 2 r, który jest określany – skalowany przez kolejne
stopnie krzywizny. Nowy wymiar musi więc być wymiarem krzywizny kołowej, która
umożliwia takie odkształcenie okręgu, które pozwoli na obserwację stanów
geodezyjnej Grawitora na dwuwymiarowej płaszczyźnie jako jej zapętlanie przy
pomocy kolejnych skrętów okręgu (z powodu krzywizny dodatniej) oraz jego
„rozerwanie” i stopniowe „prostowanie” (z powodu krzywizny ujemnej). Wielkości
zerowe krzywizny występują między krzywizną dodatnią i ujemną - „na ich
brzegach”, co ilustruje w sposób umowny poniższy rysunek. Rys.4
Na tym między innymi polega różnica między przestrzennym wymiarem krzywizny
kołowej, a trzema prostymi wymiarami przestrzennymi. Wielokrotności liczby pi
implikujące wartości krzywizny większe niż k = 0 opisują obiekty znajdujące się
w przestrzeni ponaddwuwymiarowej oraz kolejne „poziomy” samej krzywizny!


Stała prędkość światła jest niezmienna – „absolutna” na dwuwymiarowej
płaszczyźnie euklidesowej, tylko że zmiany krzywizny geometrii czasoprzestrzeni
geodezyjnej Grawitora w przestrzeni ponaddwuwymiarowej wymuszają pozorny
przyrost „masy”, który pozornie zmniejsza prędkość. W wielowymiarowej
czasoprzestrzeni o zmienionej krzywiźnie ( k większe lub mniejsze 0 ) prędkość
stała pozostaje nadal niezmieniona.

Oczywiście zmiana krzywizny w ujęciu klasycznym zachodzi „liniowo” czyli w
sposób ciągły, ale na płaszczyźnie euklidesowej obserwujemy pewne wyróżnione
„skokowe” stany kwantowe geodezyjnej. Skokowym stanom kwantowym wymiaru
krzywizny kołowej odpowiada stały czynnik skalujący 2. Aby na płaszczyźnie
euklidesowej mogły być obserwowalne kolejne skokowe stany kwantowe geodezyjnej
Grawitora fotonowego, przy kolejnych pełnych i całkowitych skrętach geodezyjnej
odzwierciedlających te zmiany, występuje konkretna zbieżność geometryczna: 2 pi
-> 2 x 2 pi -> 2 x 2 x 2 pi -> 2 x 2 x 2 x 2 pi -> 2 x 2 x 2 x 2 x 2 pi itd.
Wiemy już, że czynnik skalujący jest stały i proporcjonalny względem promienia,
dlatego możemy zaobserwować kolejną zbieżność geometryczną: 2 pi r -> 4 pi ½ r
-> 8 pi ¼ r ->
16 pi 1/8 r -> 32 pi 1/16 r itd.
Gdy następuje przejście od jednego stanu kwantowego o krzywiźnie domkniętej do
następnego domkniętego stanu kwantowego na płaszczyźnie euklidesowej, to
przejście takie odbywa się przez obszar “turbulencyjny”, oznacza to, że
geodezyjna w obszarze “turbulencyjnym” ulega “otwarciu” na płaszczyźnie
euklidesowej, ale znaczy to też, że geodezyjna znajduje się w “wyższych
wymiarach” i nadal jest struną zamknięta w czterowymiarowej przestrzeni.
W płaskim świecie istnieje możliwość zaobserwowania stanów „turbulencyjnych”
jako fragmentów krzywych gładkich czyli odcinków geodezyjnej, która jest
obiektem „działającym” (mającym miejsce) w czterowymiarowej przestrzeni o
następujących wymiarach: trzy wymiary proste, wymiar krzywizny kołowej (bez
uwzględnienia wymiaru czasu).

Prędkość cząstki na jej trajektorii równej geodezyjnej Grawitora fotonowego -
obserwowana na płaszczyźnie euklidesowej - ulega zmianie dzięki zmianom
dodatkowego czwartego przestrzennego wymiaru krzywizny kołowej. To znaczy, że
prędkość pozornie maleje na coraz mniejszych odcinkach (okręgach), które są
częściami całej geodezyjnej obserwowanej na płaszczyźnie euklidesowej.
Ponieważ c = 2 pi r, więc dalej c = 2 x pi r itd. A skoro prędkość pozornie
maleje, to musi natępować pozorny przyrost „masy”. Tym odpowiednikiem przyrostu
„masy” w wypadku Grawitora fotonowego jest wzrost krzywizny kołowej w
pięciowymiarowej czasoprzestrzeni Grawitora (trzy wymiary proste, wymiar
krzywizny kołowej i wymiar czasu).

Zatem lokalnie prędkość jest zależna od krzywizny występującej nielokalnie dla
obiektu (zjawiska)wielowymiarowego (pocaddwuwymiarowego) o prędkości stałej c.
Dzięki skokowym zmianom wymiaru "krzywizny kołowej" w przestrzeni
ponaddwuwymiarowej nie następuje zmiana prędkości na malejącej trajektorii, lecz
prędkość stała pozostaje stałą, ponieważ zmienia się krzywizna, a w konsekwencji
wymiarowość całej geodezyjnej.

5D

[lolita10]

Grawitor fotonowy w przestrzeni pięciowymiarowej (trzy wymiary proste, wymiar
krzywizny kołowej i wymiar czasu) jest modelem klasycznym ogólnej teorii
względności, a w przestrzeni czterowymiarowej czyli bez uwzględnienia zmian
czasu jest kwantowym modelem grawitacyjnym - zamrożonym w stałym czasie i stałej
prędkości na odpowiednich poziomach wymiaru "krzywizny kołowej" geodezyjnej
Grawitora. Jeśli dynamika zmian krzywizny zatrzymuje się na jej danym poziomie,
wówczas „zamrożeniu” ulega czas, a jego wartość określa „czas stały” oraz
„prędkość stała” dla danego zjawiska przedstawianego na dwuwymiarowej
płaszczyźnie euklidesowej.

Model Grawitora fotonowego wyjaśnia, w jakim sensie cząstki elementarne nie są
obiektami „zanurzonymi” w czasoprzestrzeni, lecz są częściami samej
czasoprzestrzeni – czymś w rodzaju "węzełków na nitkach tkaniny zależnej od
czasoprzestrzennej krzywizny geometrii”.

Nowa matematyka

[lolita10]

Nowa matematyk

Po pierwsze mamy dwa wzory: jeden mówi nam, że k x pi 4 rr = cc, a drugi, że k
x pi 2 r = c. Jak to możliwe, że r obliczone na podstawie pierwszego równiania:
pierwiastek z rr = pierwiastek z cc podzielony przez pierwiastek z 4 pi oraz r
obliczone na podstawie drugiego równania: r = c / 2 pi nie są sobie równe?
Ponieważ:
a) po pierwsze wzór 4 pi rr obejmuje geometrycznie przestrzeń o innej
wymiarowości niż wzór 2 pi r. W pierszym przypadku k = 1, a w drugim k = 0!
b) w konsekwencji nie wolno wyciągać pierwiastka z liczby pi, natomiast trzeba
go wyciągać wyłącznie z mnożnika liczby pi. Zamiast: r = pierwiastek z cc
podzielone przez pierwiastek z 4 pi winno być: r = pierwiastek z cc podzielone
przez pierwiastek z 4, pomnożony przez pi.

Okazuje się, że tak zwane zmienne „ukryte” są ukryte w wyższych wymiarach. We
wzorze unifikacyjnym: c = k x pi 2 r zmiennymi są wyłącznie wartości r oraz
wielokrotności (mnożniki k) liczby pi, z tym, że wielokrotności liczby pi są
„ukryte” w wyższym wymiarze. Zmiany wartości k wymiaru "krzywizny kołowej"
odbywają się w wyższych wymiarach, a na płaszczyźnie euklidesowej - w płaskim
świecie, są obserwowalne jako rzuty obiektu wielowymiarowego.

Obserwowane zmiany wartości promienia r są wynikiem „skrętów” geodezyjnej
Grawitora fotonowego, które zachodzą właśnie w wyższych wymiarach. Wartość c
jest stała, natomiast liczba pi nie tylko jest liczbą stałą, ale jest liczbą,
którą umownie nazwę liczbą twardą. Ma to oznaczać, że sama liczba pi nie podlega
bezpośrednio przekształceniom matematycznym, lecz podlega tym przekształceniom w
sposób pośredni – poprzez swoje mnożniki opisujące wartość wymiaru krzywizny
kołowej .
Konieczne jest zastosowanie nowego przekształcenia wzoru matematycznego z
użyciem liczby twardej pi tak, aby:
a x pi = b, a dalej aa x pi = bb, i w konekwencji na przykład pierwiastek z bb
jest równy (pierwiastkowi z aa) x pi. Uwzględniamy w ten sposób przestrzenne
zróżnicowanie wymiarowe obiektów takich jak na przykład jednowymiarowa
geodezyjna Grawitora, która przedstawiona na dwuwymiarowej płaszczyźnie jest
obrazem zjawiska przestrzennie conajmniej trójwymiarowego (bez uwzględnienia czasu).

Nowe ujęcie OTW

[lolita10]

Nowe ujęcie OTW

Według OTW w każdym miejscu czasoprzestrzeni prawa fizyki są identyczne dla
dowolnych obserwatorów poruszających się z dowolnymi predkościami, ale wpływ
grawitacji komplikuje porównanie doświadczeń przeprowadzanych w różnych
punktach. Dzieje się tak dlatego, że grawitacja odkształca czasoprzestrzeń
równocześnie w pięciu wymiarach. Dlatego pomiar uczyniony w płaskim świecie może
być różny od ewentualnych pomiarów uczynionych w światach trójwymiarowych,
czterowymiarowych czy pięciowymiarowych. Różne odległości i różne kąty pomiarów
mogą różnicować wyniki. Proponuje mały eksperyment myślowy.
Emitujemy ze źródła pojedyńczy foton. Trzej obserwatorzy znajdują się w czterech
różnych miejscach przestrzeni: X, A i B oraz C. Miejsce obserwatora X znajduje
się pół metra od źródła, miejsce obserwatorów A i B znajduje się metr od
źródła, ale w różnych kierunkach (nie “liniowo”) względem siebie, a miejsce
obserwatora C znajduje się najdalej, powiedzmy 3 metry od źródła. Miejsce
obserwatorów X, A i C znajdują się na linii prostej. Co zaobserwują poszczególni
obserwatorzy?

Ponieważ światło rozchodzi się we wszystkich kierunkach czyli sferycznie od
źródła, zakładam, że energia pojedyńczego fotonu powinna również “rozchodzić
się” sferycznie tworząc w ten sposób falę grawitacyjną. W takim przypadku
obserwator X dokonałby pomiaru fotonu jako cząstki punktowej znajdującej się na
fali grawitacyjnej o promieniu 1/2 metra. Obserwatorzy A i B dokonają pomiarów
cząstek punktowych znajdujących się na fali grawitacyjnej o promieniu równym 1
metr, a obserwator C dokona pomiaru cząstki punktowej znajdującej się na fali
grawitacyjnej o promieniu równym 3 metry. Jednakże gdy obserwator A będzie
znajdował się na swojej podstawowej płaszczyźnie euklidesowej, może obserwować
cząstkę punktową na odcinku geodezyjnej pod innym kątem niż obserwator B
znajdujący się na przykład na „prostopadłej” płaszczyźnie euklidesowej, wówczas
obserwator A zaobserwuje foton A, a obserwator B zaobserwuje foton B, a w
rezultacie będzie on obserwował antyfoton na fali grawitacyjnej, która stanowi
środowisko dla punktowego fotonu A, ponieważ cząstki punktowe A i B względem
siebie są w układzie: cząstka - antycząstka.

Podobnie, gdy jeden obserwator będzie znajdował się w odległości 1 metra od
wystrzelonego fotonu, a drugi w odległości kilometra, to pierwszy zaobserwuje
błysk fotonu jako cząstki punktowej o najwyższej energii, a drugi, o odpowiedni
ułamek sekundy później, może zaobserwować wyłącznie foton na fali grawitacyjnej
o dużo niższej energii. Jest to możliwe, ponieważ zróżnicowanie czasoprzestrzeni
fali grawitacyjnej następuje w wymiarze krzywizny kołowej.

Obserwator X będzie obserwował foton w innym stanie niż obserwator A czy C,
ponieważ ta obserwacja jest związana z czasem „wcześniejszym” i krótszą
odległością czoła fali grawitacyjnej do źródła światła.


Według OTW nieobecność masy oznacza, że przestrzeń jest płaska. Jednak należy tę
hipotezę skorygować. Nieobecność masy nie oznacza, iż przestrzeń jest płaska,
ponieważ masę może zastępować geometria czasoprzestrzeni, w której występuje
energia. Nowa geometria czasoprzestrzeni musi wówczas uwzględniać wymiar
"krzywizny kołowej".

Wiemy, że E = mcc, ale gdy E = cc, czy to znaczy, że energia występuje w
płaskiej przestrzeni o krzywiźnie zerowej? Nie. Model Grawitora fotonowego w
prosty sposób to wyjaśnia.
Aby połączyć mechanikę kwantową z OTW należy uwzględnić fakt, że pole
grawitacyjne w mechanice kwantowej, po uśrednieniu rzeczywiście może mieć zerową
wartość, ale jego chwilowa wartość w danym punkcie w wyniku zaburzeń kwantowych
FALUJE, ponieważ zmienia się „krzywizna” czasoprzestrzenna tego obszaru.
Podobnie Grawitor fotonowy, gdy zmienia się jego czasoprzestrzeń, zmianom ulega
także krzywizna kołowa tejże czasoprzestrzeni. Zaburzenia pola grawitacyjnego,
tak jak powierzchni Grawitora fotonowego, zwiększa się, gdy skupiamy się na
coraz mniejszych obszarach przestrzeni. Zawężenie obszaru prowadzi do coraz
większych fluktuacji. Tam, gdzie występują gwałtowne fluktuacje kwantowe,
pojęcie gładkiej geometrii przestrzeni – podstawowa idea ogólnej teorii
względności, traci sens. Jednak jeśli uwzględnimy hipotezę, że
- pojawianie się „masy” w wypadku Grawitora fotonowego jest możliwe dzięki
wzrostowi wartości wymiaru "krzywizny kołowej" jego geodezyjnej w
pięciowymiarowej czasoprzestrzeni
- występowanie obiektów (trójwymiarowych) posiadających masę tak samo jak
występowanie obiektów (pięciowymiarowych) posiadających energię
są związane z geometrią czasoprzestrzeni oraz z wartościami wymiaru "krzywizny
kołowej", to ewidentny wzrost krzywizny kołowej w mikroświecie oraz wzrost
krzywizny kołowej w makroświecie, powodować będzie zintensyfikownie oddziaływań
sił grawitacyjnych. W ten sposób jawi się możliwość połączenia obu teorii.

[lolita10]

A MOżE CZWARTY WYMIAR PRZESTRZENNY POWINNAM NAZWAć PO PROSTU
WYMIAREM KOŁOWYM,
A NIE TAK JAK DOTYCHCZAS NAZYWAŁAM WYMIAREM "KRZYWIZNY KOŁOWEJ", BO TO
WPROWADZAŁO PEWNE POJECIOWE ZAMIESZANIE?
DLA WYMIARU KOŁOWEGO RZECZYWIśCIE WYSTARCZYŁOBY WPROWADZIć SKALOWANIE
BEZPOśREDNIE, TO ZNACZY TAKIE, W KTóRYM KOLEJNYM POZIOMOM (podziałkom na
linijce) WYMIARU ODPOWIADAŁYBY WARTOśCI LICZB STANOWIąCYCH WIELOKROTNOśCI LICZBY
PI!.

Grawitor fotonowy a Teoria Strun

[lolita10]

Geodezyjna "równoleżnikowa" cząstki punktowej fotonu
w ruchu wyznacza linię sił pola elektrycznego w Grawitorze.
Geodezyjna ta jest struną zamkniętą "przyklejoną" swoją p
owierchnią do dwóch bran.

Geodezyjna "południkowa" antycząstki punktowej fotonu
w ruchu wyznacza linię sił pola magnetycznego w Grawitorze.
Geodezyjna ta jesz podwójną braną - każda o budowie półsfery.
Cząstka poruszając się po geodezyjnej "równikowej" ciągnie
za sobą, usytuowaną prostopadle do niej, geodezyjną "południkową".
Geodezyjna południkowa tworzy w ten sposób sferę.

Zgodnie z Teorią Strun powiemy, że geodezyjna "równikowa",
którą tworzy "orbita" punktowej cząstki fotonowej w ruchu,
jest struną zamkniętą,
a geodezyjna "południkowa" w ruchu jest podwójną braną.

[lolita10]

Symetria cząstka – antycząstka wymaga „złamania” wymiarowości przestrzennej, oba
obiekty dwuwymiarowo możemy opisać na dwóch płaszczyznach euklidesowych
prostopadłych względem siebie czyli wymagających kąta nachylenia 90 stopni.

Spora część Teorii Kwantów jest „subiektywna”, ponieważ nie opisuje własności
całego układu fizycznego tylko stan wiedzy obserwatora.
Stan tej wiedzy jest zależny tego czy obserwujemy całe pięciowymiarowe
zjawisko/obiekt czy jego jakąś część. Prawa fizyki nie zmieniają się dla
wszystkich obserwatorów, którzy w sposób „subiektywny” - czyli na płaszczyźnie
euklidesowej - opisują własności układu fizycznego prawdopodobnie dlatego, że na
przykład w wyższych wymiarach światło nie rozchodzi się po prostych lecz
sferycznie. Dlatego lokalne pomiary nie burzą ponadlokanego układu zjawiska
fizycznego.

Może to znaczyć, że cząstki elementarne są obserwowalne na dwuwymiarowej
płaszczyźnie euklidesowej jako fragmenty pięciowymiarowych Grawitorów o dużych
energiach całkowitych, znajdujących się w różnych stanach kwantowych i o różnej
wartości (na różnych poziomach) wymiaru "krzywizny kołowej".

pole grawitacyjne Grawitora a krzywizna kołowa

[lolita10]

Obie geodezyjne (równikowa i południkowa)Grawitora fotonowego
tworzą wspólne pole oddziaływania elektromagnetycznego,
które w wymiarze "krzywizny kołowej" domyka pole grawitacyjne
Grawitora fotonowego. Co to znaczy?

Geodezyjne mają geometrię 2 pi r każda, czyli ich krzywizny są zerowe.
Natomiast ich wspólna krzywizna jest większa i wynosi 4 pi czyli przestaje być
zerowa. W ten sposób dostrzegamy powiązanie oddziaływania elektromagnetycznego w
polu grawitacyjnym. Dzięki temu energia całkowita cząstki może zostać zachowaną,
ponieważ wiąże ją w czasoprzestrzeni jej GEOMETRIA.

Grawitor f + Grawitor f = Grawitor ff ?

[lolita10]

> Grawitor fotonowy to Grawitor w stanie podstawowym czyli nieoddziałujący z
> innymi Grawitorami ani z otaczającą go przestrzenią.
Jego powierzchnia stanowi sferyczne pole grawitacyjne o "dodatnim ładunku
grawitacyjnym"...

Być może przestrzeń sama w sobie ma cechę jednoczesności zdarzeń czyli jest ona
zawsze teraźniejsza, więc jej czas jest zerowy (t = 0).
W przestrzeni takiej pojawiają sią obiekty energiomaterii jako lokalne
zmarszczki przestrzeni zachodzące w danym czasie, lecz sama przestrzeń jest
bezczasowa?

Gdyby moje założenie o równoważności geometrii czasoprzestrzeni z energią było
prawdziwe, to gdy dwa fotony, a konkretnie dwa Grawitory fotonowe zderzały się
ze sobą, tworzyłyby nowy Grawitor (a w konsekwencji sferyczne wspólne pole
grawitacyjne o dodatnim ładunku grawitacyjnym), którego promień z powodu zmiany
krzywizny ulegałby skróceniu:
cc + cc = 4 pi rr + 4 pi rr = 2 x 4 pi rr / 2

Dwuwymiarowo na płaszczyźnie euklidesowej zaobserwujemy:
c + c = 2 pi r + 2 pi r = 2 x 2 pi r/2.

Przedstawiłam wcześniej jeden ze wzorów podstawowych: 2 pi r = c, z którego
wynika, że wartość r = c/ 2pi, to w wypadku gdy zmienia się ilość energii na
danym obszarze czaosoprzestrzeni (c ->) c+c), a sama wartość c i wartość pi są
stałe, to proporcjonalnej zmianie muszą ulec: wartości: krzywizny kołowej
( 2 pi -> 2 x 2 pi) oraz wartość promienia ( r -> 1/2r) .

Powierzchnia nowoutworzonego Grawitora fotonowego o energii c+c stanowiłaby pole
grawitacyjne o dodatnim ładunku grawitacyjnym i płaszczyznę zdarzeń
równoczesnych jednocześnie.

[lolita10]

> Każda “cząstka” stanowi dwuwymiarową c z ę ś ć wielowymiarowego Gr
> awitora.
bzdura!

Każdej cząstce punktowej w ruchu
może odpowiadać geometria jednowymiarowej
geodezyjnej Grawitora.

Taką geodezyjną możemy obserwować na płaszczyźnie euklidesowej jako jej część:
punkt wymiarowo zerowy lub jednowymiarowy odcinek linii krzywej gładkiej albo
całą pętlową część geodezyjnej - okrąg lub elipsę.

Takie obserwacje są możliwe, ponieważ cała geodezyjna występuje w przestrzeni
wielowymiarowej (ponad dwuwymiarowej) i znajduje się w niej na odpowiednim
poziomie kwantowym – związanym z daną wartością wymiaru "krzywizny kołowej".

Natomiast różne “cząstki" są obiektami obserwowalnymi na płaszczyźnie
euklidesowej (w przestrzeni dwuwymiarowej) jako cienie Grawitorów fotonowych,
których geodezyjne znajdują się w różnych stanach kwantowych - na różnych
poziomach wymiaru "krzywizny kołowej".

[lolita10]

Coś mi się zdaje, że wszędzie tam, gdzie użyłam wyrażenia "trajektoria" dla
klarowności wywodu powinnam raczej użyć pojęcia "orbita".
!?!?!?!?!?!?!??!?!?!