Dodaj do ulubionych

Plemię Lędzian

20.07.03, 20:49
Dziwne ale to plemię jest bardzo słabo znane nawet nie wiedomo dokładnie
gdzie ich usadowic a są ważni bo od nich pochodzi nazwa naszego kraju na
wschodzie(chyba tylko węgzry nazywają nas po staremu)ale i tak nazwa lacy
bardzo misie podoba tak jak i lechistan
Obserwuj wątek
    • ignorant11 Lędzianie: wyznawcy Światowida 21.07.03, 04:18
      Sława!

      Udało mi się znaleźć coś o Lędzianach:

      www.bractwo.sanok.com.pl/wyznawcy.htm
      Wśród wyznawców "Światowida"

      Po ustabilizowaniu się osadnictwa, co nastąpiło w VII w., na podłożu
      sklawińskim ukształtowały się ugrupowania plemienne zarówno w dorzeczu górnej
      Wisły, jak i nad górnym oraz środkowym Dniestrem.

      Najlepiej ostatnio uzasadniony pogląd, wiąże ziemie nadsańskie (a więc także
      tereny późniejszej Ziemi Sanockiej), z południowo - zachodnimi partiami
      siedzib plemienia Lędzian*. Wedle ustaleń historyków domeny lędziańskie
      obejmowały na zachodzie dorzecze górnego Sanu, po Wisłokę (gdzie Lędzianie
      sąsiadowali z Wiślanami), na północy dorzecze górnego Bugu, natomiast na
      wschodzie tereny po środkowy Dniestr i Zbrucz.

      Po raz pierwszy pojawiają się na arenie dziejów u anonimowego, tzw. "Geografa
      Bawarskiego", który w swym opisie ludów mieszkających na północ od Dunaju,
      wymienia plemię Lendizi - szczycące się posiadaniem 98 grodów. Niewykluczone,
      że ślad istnienia Lędzian zarejestrowała również kronika żydowska Josippon,
      powstała między schyłkiem IX w., a rokiem 953, która wśród Morawian,
      Chorwatów, i Serbów umieszcza tajemniczą nazwę "lz'njn". Najbardziej
      precyzyjne jednak i zarazem najbogatsze informacje przekazuje charakterystyka
      plemion wschodniosłowiańskich zamieszczona w dziele "O rządzeniu państwem (De
      Administrando imperio)", autorstwa cesarza bizantyjskiego Konstantyna
      Porfirogenty, z połowy X wieku. Podaje on, że za czasów księcia Igora (913-
      945), Rusowie (Waregowie) napadający na Bizancjum nabywali łodzie, których
      dostarczali im "(...) Słowianie (...) onych (tj. Rusów) dannicy, którzy się
      zowią Krywiczami i Lendzianinami i inni Słowianie". I dalej: "... ścinają
      zimową porą te czółna i sporządziwszy je wpuszczają do pobliskich jezior w
      porze folgującej, kiedy lód staje, a gdy potem spuszczają na rzekę Dniepr,
      wtedy i sami stamtąd tąż rzeką jadą do Kijowa i wyciągają czółna na wystawę i
      sprzedają je Rusom...". Z przekazu tego wynika, iż do połowy X wieku,
      Lędzianie byli związani jakimś luźnym związkiem z państwem kijowskim.
      Wcześniej, w pierwszych dekadach X wieku, dostali się prawdopodobnie pod
      kuratelę węgierską, o czym świadczą badania archeologiczne cmentarzysk
      staromadziarskich, odkrytych w Przemyślu i Haliczu. Wtedy to, od nazwy
      plemienia, został urobiony przez Węgrów ogólny etnonim na oznaczenie Polaków -
      Lengyel. Wspomniany już Konstantyn Porfirogenta jeszcze dwukrotnie wzmiankuje
      o Lędzianach. Charakteryzując siedziby Pieczyngów (koczowniczego ludu
      tureckiego, przybyłego w początkach X w. na stepy nadczarnomorskie), pisze, iż
      jeden z czterech ich zachodnich okręgów (them) "zwany Jabdiertim, graniczy z
      danniczymi ziemiami Rusi tj.: Ultynami, Derewlanami i Lędzianinami i innymi
      Słowianami...". Druga informacja odnosząca się do schyłku IX w. dotyczy
      księcia Zachlumian - Michała, syna Wysza, którego lud przybył do Serbii z
      kraju pogan "mieszkających nad Wisłą i nazywających się Litzike
      (Lindzike)...". Wysz byłby więc jedynym znanym z imienia Lędzianinem, którego
      przodkowie musieli opuścić ojcowiznę najprawdopodobniej w wyniku wewnętrznych
      walk plemiennych. Ostatnia zachowana wzmianka o Lędzianach pochodzi z Kroniki
      Nestora ("Powieści minionych lat"), która to pod rokiem 981, wzmiankuje
      wyprawę księcia Włodzimierza Wielkiego na Lachów, podczas której "zajął
      Przemyśl, Czerwień i inne grody". Wielu badaczy wskazuje na bezpośredni
      związek terminu Lachy, oznaczającego później również Polaków, z plemienną
      nazwą Lędzian.

      O sile Lędzian wskazuje fakt posiadania przez nich sporej ilości grodów
      (dane "Geografa Bawarskiego" są w tej kwestii prawdopodobnie przsadzone),
      których kilka znajduje się na terenie późniejszej Ziemi Sanockiej. Część z
      nich funkcjonowała również w okresie wczesnopaństwowym. Ostatnio wysunięto
      również hipotezę, wedle której Lędzianie mieliby być dyspozytorami pogańskiego
      sanktuarium na górze Dźwinogród, będącego centrum kultu tzw. "Światowida"
      którego posąg wyłowiono w 1848 roku z fal rzeki Zbrucz. Wskazuje na to m.in.
      wyobrażenie staromadziarskiej szabli umieszczonej na jednym z boków idola,
      która być może jest schedą po kontaktach lędziańsko - węgierskich. Jak silnie
      zakorzenione było pogaństwo u Lędzian wskazuje fakt, iż jeszcze w XI wieku, w
      samym centrum Ziemi Sanockiej, funkcjonowały dwa kurhaniska ciałopalne (w
      Trepczy k. Sanoka oraz w Czarnorzekach k. Krosna), gdzie składano zmarłych
      wedle starego obyczaju ojców.

      Lędzianie zniknęli z areny dziejów pod koniec X wieku, wraz z podbojem ruskim.
      Jednak ich nazwa była na tyle żywotna, iż została przeniesiona na ogół
      Polaków. I tak Ruś nazywała ich Lachami, Litwini - Lenkas, Węgrzy - Lengyel a
      Wołosi oraz niektóre narody bałkańskie -Ljach. I to właściwie od Lędzian a nie
      od mitycznego Lecha, wzięła się ogólna nazwa określająca wszystkie plemiona
      zachodniosłowiańskie - Lechia.

      autor: Piotr Niemir Kotowicz

      * Lędzianie - nazwa plemienna, etymologicznie wywodzi się od prasłowiańskiego
      rdzenia Lęd (prasłowiańskie Lęda - "pole nieuprawne"). Znaczy tyle
      co "mieszkańcy lęd (ugorów) czy nieurodzajnych ziem".




Popularne wątki

Nie pamiętasz hasła

lub ?

 

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się

Nakarm Pajacyka