bezrobotni po 40-stce

[beznadziejna2]

Czy kogos z Was dotknela utrata pracy ?
Czy po 40-stce jest sie atrakcyjnym na rynku pracy?

[josarna]

Nie, nie dotknęła mnie utrata pracy, bo sama sobie ją stworzyłam (własna
firma). A może w Twoim zawodzie jest to również możliwe? To nie jest łatwy
kawałek chleba, ale daje ogromną satysfakcję, gdy coś się uda.
Kobiety po 40 są bardzo dobrymi pracownikami, choć może czasem nie wytrzymują
tempa - ale przecież nie wszędzie obowiązuje "wyścig szczurów"! W urzędzie, czy
sklepie zdecydowanie wolę rozmawiać z doświadczoną kobietą.

[instant]

Rowniez i mnie nie dotknela utrata pracy. Sama zrezygnowalam z calkiem niezlego
etatu i poszlam na swoje. Tyle, ze to bylo prawie 11 lat temu, gdy jeszcze
bezrobocie nie bylo tak dotkliwe. Dzis tez czasami bywam bezrobotna, bo rynek
uslug, jakie swiadcze jest trudny i bardzo zmienny, dlatego bardzo uwaznie
musze planowac "polityke finansowa" firmy, zeby pewnego dnia nie obudzic sie z
przyslowiowa reka w nocniku i nie miec z czego zaplacic np. ogromnego haraczu
ZUSowi. Moge nie miec na czynsz, prad, czy jedzenie, ale na ZUS miec musze -
tak przewiduja przepisy dla wszystkich prowadzacych tzw. dzialalnosc
gospodarcza. Ale i tak wole to, niz bycie pracownikiem najemnym. Juz sobie nie
wyobrazam, ze moglabym pracowac inaczej. Zreszta kto by mnie chcial, skoro
rynek pracy dla 40+ latkow jest praktycznie zamkniety. Wielu moich rowiesnikow
stracilo prace i poszukuje jej od lat - bezskutecznie, chociaz sa to w
wiekszosci dobrze wyksztalceni specjalisci z duzym doswiadczeniem. Moj osobisty
mezczyzna od prawie roku nie moze ze mna zamieszkac, gdyz nie jest w stanie
znalezc pracy w Warszawie. Ma skonczone 3 fakultety + rozne kursy
specjalistyczne, w swoim miescie wyklada na wyzszej uczelni. O znalezieniu
pracy normalna droga nie ma mowy. Ogloszenia okazuja sie zwykle juz
nieaktualne, firmy i instytucje, w ktorych skladal oferty "oddzwonia",
albo "beda w kontakcie", konkursy jakos dziwnie rozstrzygane sa przed terminem,
albo "tajnie". Jedyne, co moze pomoc to znajomosci i na to liczymy.
Tak wiec, nic pocieszajacego nie moge Ci powiedziec, beznadziejna. Jest
beznadziejnie.

[wedrowiec2]

Za cztery lata kończy się mój kontrakt. Ciekawe, czy założę wtedy wątek
nt. "bezrobotni po pięćdziesiątce", czy będę szczęśliwie dalej pracować. O tym
dowiem się za trzy miesiące. Bardzo długie miesiące

[ada296]

Wędrowiec
nie masz się czym denerwować
wiem, że to przeczuwasz
ale chcesz oficjalnie usłyszeć )

jestem "na swoim"
po ostatniej kontroli na trzy lata mam spokój i w miarę pewność, że nadal będę
pracować
ale kiedyś wyrzucili mnie z pracy
zdałam egzamin
zapowiadałam się nieżle...
ale rodził się kapitalizm więc narybek zbierał po głowie
trzy lata albo i dłużej czekałam na swoje miejsce w życiu i buzinesie )

nie wyobrażam sobie zmiany pracy
nie to wykształcenie i za mała wola przebicia się przez układy

[josarna]

A zatem może my (40+) powinniśmy trzymać się razem? Może pomagać sobie w
poszukiwaniu pracy? A może założyć internetowe biuro pracy "40+"? Taka już
jestem, że od razu szukam rozwiązań. Nie chodzi o to, by biuro rekomendowało
daną osobę, a tylko i wyłącznie kojarzyło dwie strony.

[maryna04]

Wlasciwie nie powinnam zabierac glosu, bo nie mieszkam w Polsce. Jednak te
nascie juz lat temu wyjechalam z kraju bez zalu bo w moim olbrzymim zakladzie
pracy zaczynaly sie zwolnienia grupowe, przejscia na wczesniejsza emeryture,
wiadomo -bez jakichkolwiek peryspektyw dla zwolnionych. Teraz czytam, ze
najwieksza inicjatywe w zakladaniu malych firm maja kobiety i one sa
wlascicielkami w przewazajacej wiekszosci. Chwala im za to. Ale sa ludzie,
ktorzy potrafia byc przede wszystkim pracownikiem najemnym, zwlaszcza w Polsce,
gdzie przepisy, podatki, uklady niwecza wiele dobrych checi. Znajac strach juz
od kilku lat mojej obecnie 48-letniej szwagierki, ktora pracuje od wielu lat w
banku PKO gdzie co jakis czas maja zebranie z przedstawicielem z "Centrali" z
Warszawy - zawsze trzydziestolatek, ktory zawsze straszy, ze musza odmlodzic
kadre, bo obecna np. mysli za malo kreatywnie lub tez sprzedaje za malo
produktow - rozumiem co czuja 40+ w Polsce. Moja szwagierka jest dobrym,
solidnym pracownikiem, jedyna jej wada sa te wiosny zycia. Nawiasem mowiac w
Ameryce, o ktorej zawsze nas uswiadamiano, ze jest tu kult mlodosci zaden
zwierzchnik nie odwazylby sie powiedziec, ze ktos jest za stary, tu nawet
stewardesy nie musza miec odpowiedniego wieku i zwiazanej z tym aparycji.
Czasami, zwlaszcza w sezonie letnim mysle, ze sa to nieraz panie, ktore
dorabiaja do emerytury. I co z tego, ze pomarszczone, albo siwe, zawsze
sympatyczniejsze od polskich, ktore za kazdym razem gdy lece Lotem sa pod maska
makijazu zniecierpliwione i pogardliwe. Mysle, ze rowniez media sa winne
takiemu kultowi mlodosci. Te zyciorysy wspanialych karier do 30-tki,
wspanialych biznesow. Nikt nie ma odwagi powiedziec, ze kobieta 40+ jest
najlepszym pracownikiem, ma doswiadczenie zawodowe, obowiazki domowe zmalaly i
nie pisz Josarno, ze sa wolniejsze. W tym co robia od lat? Jak tak sobie
poczytuje wywiady z dzielnymi szefowymi z Human Resources - za moich czasow
nazywal sie to Dzial Kadr, a jej stanowisko Personalna to mysle, ze one tez sa
winne nastawieniu do ludzi, ktorzy przekroczyli nie 40, ale 30 lat.

[josarna]

Masz oczywiście rację, że pracownice po 40 są dobre. Mają wychowane dzieci, nie
są już tak obciążone pracami domowymi, a do tego po latach pracy na dwu etatach
są zdyscyplinowane i pracowite. Jak powiedziałam ja wolę w usługach, czy handlu
widzieć starsze kobiety, bo dają mi większą pewność, że znają się na tym, co
robią. Taka osoba np. pomoże mi w dokonaniu zakupu, doradzi życzliwie. Czasem
tylko pojawia się problem, gdy praca wymaga bardzo dużego tempa, ciągłego
uczenia się. Nie mieszkasz w Polsce, więc może nie wiesz, że kilkanaście lat
temu było nieco inaczej. Właśnie w bankach obowiązuje często nieludzki
wręcz "wyścig szczurów". Akurat moja siostra też pracuje w banku. Nie grozi jej
zwolnienie, ale swoją pozycję okupiła w pewnym okresie nadludzkim wręcz
wysiłkiem. Osobie młodszej chyba łatwiej byłoby to udźwignąć, chociaż... jej
znacznie młodszy współpracownik poważnie się rozchorował. Krótko mówiąc: bałam
się o jej życie! A gdyby nie wytrzymała? Tam też wciąż przychodzą zarozumiałe
młokosy i to samo powtarzają.
Muszę jednak powiedzieć też coś na niekorzyść starszych pracowników: więcej
jest wśród nich rutyny i czasem w skomplikowanych sytuacjach ci młodsi są
bardziej kreatywni. Mi też w trudnej "bankowej" sytuacji siostra nie umiała
pomóc, a pomogły młodsze, pomysłowe osoby i wyszłam z kryzysu. Przyznaje to też
moja sąsiadka (świetna dyrektorka oddziału banku). Ona kieruje, a wkuwać
przepisy i szukać pomysłów mają jej młode pracownice, (które ją uwielbiają).
Myślę, że każdy dobry pracownik ma inne, cenne cechy, które należy
wykorzystać.

[mammaja]

Cale zycie musialam sobie "zalatwiac prace". Oprocz epizodu pracy na
etacie,ktora trwala chyba 3 lata, zawsze bylam zdana na siebie - no i meza,bo
czesto pracowalismy razem. Teraz jest chyba jeszcze trudniej w tym zawodzie.
Ale przez kilka lat prowadzilam np. Mini - Studio Artystyczne dla dzieci i
mlodziezy i bylam "instruktorem", ksiegowa, kierownikiem i sprzataczka w jednej
osobie.Jeszcze zatrudnialam 2 osoby. A taki Klub Kultury musi conajmniej 7
etatow i jeszcze malo.I pieniadze "na dzialalnosc".Potem mi sie poprostu
znudzilo. Zawsze lubie zmiany Jak milo nie miec szefow i pracowac czasem
np.dwa miesiace bez przerwy,a potem odpoczywac Moze to nie na temat,ale tak
sie napisalo - to co bede kasowac ! PS.No i "zaopatrzenie emerytalne tworcow"
trzeba bylo placic - czy praca byla czy nie - tak jak Instant ten ZUS.

[terem]

Zdecydowanie nie jest się atrakcyjnym.I zdecydowanie wtedy należy liczyć
głównie na siebie.Własna firma to jest to.I nie jest to tak trudne, jak mogłoby
się wydawać.

[jes3]

Od dwóch lat nie mam pracy, ani perspektyw. Wiele rzeczy umiem, pracy sie nie
boję, ale nie mam pomysłu na prywatny biznes .
Może nie jest beznadzejnie, ale jest baaardzo ciężko.

[edeka5]

Prez ostatnie 1,5 roku byłam bez pracy, a wcześniej też przez 1,5 roku
pracowałam na 1/2 etatu. To, że teraz mam pracę uważam niemalże za cud.
Może to głupio brzmi, ale naprawdę wiem jak teraz trudno 40+ znaleźć pracę.
Wcześniej szukałam pracy jak miałam 36 lat i szybciej mi to poszło.
Nie każdy zawód i nie każda osoba nadaje się do założenia własnego biznesu.

[ewelina10]

Tylko przez 11 lat pracowałam w ministerstwie. Pensja była, ale cały dzień na
kawkach i gazetkach bąki się zbijało. Pozorowanie pracy mnie najbardziej
męczyło. Oj, było tam sporo takich, co trzymało się kurczowo góry drabiny
społecznej i snobów cała masa Byłam wtedy jeszcze zbyt młoda, aby mnie
udało się tam wspiąć.

Od 20 lat jestem w Spółce, prawie na swoim. Wprawdzie brak jest mi czasami tego
poczucia luksusu perspektywicznego bezpieczeństwa o pracę, to nie zamieniłabym
się na pracownika najemnego.
Konkurencja i własna inicjatywa dają człowiekowi Taki napęd do działania. Jeśli
zdarzy się, że zabraknie pieniędzy na życie to jeszcze jest to pół biedy ,
ale na prowadzenie firmy finanse muszą być zawsze !!!


-----------
Ew. (eeffa)

[beznadziejna2]

Dziekuje za wszystkie odpowiedzi i slowa otuchy.
Ja tez czarno to widze,szukam naturalnie pracy.
Ale macie racje to sa czasy dla cwaniakow,ktorzy te sytuacje wykozystuja.
Pracowalam ostatnio caly miesiac jak sie okazalo za darmo.Zwlekala z
podpisaniem umowy o prace.I teraz wiem czemu.
Rozpoczecie dzialalnosci,tak? Ten haracz za ZUS- !? Naturalnie nie trzeba sie
zalamywac.Ale trzeba przyznac ze coraz wieksza bezsilnosc czlowieka ogarnia.

[bodzio49]

Byłem kiedyś bez pracy przez dosyć długi czas. Bardzo to było stresujące choć
nieźle sobie radziłem. Ale dorywcze zajęcia to nie to samo. Teraz też nie
jestem w pełni zadowolony z pracy, tak jak jeszcze 3-4 lata temu. Aktualni
właściciele firmy - belgowie strasznie naciskają na dochód i wymyślają
nierealne a wręcz całkiem odlotowe plany.
Też myślę o rozpoczęciu własnej działalności. Tylko oczekiwania (potrzeby) mam
chyba za duże i zbyt dobrze wiem jak by to mnie "wciągnęło", ile kosztowało i
za dobrze znam ryzyko z tym związane. Dlatego tak trudno mi podjąć decyzję.
Ale w sytuacji przymusowej to zupełnie co innego.

Witam

[beznadziejna2]

co sadzicie o akwizycji kosmetykow,rozmawialam z trzema Firmami
I kazdy naturalnie chce aby rozprowadzac jego produkty.
Ale posluguja sie tak oklepanym argumentami ,ze wzbudzaja tylko niechec.
Powiedzcie co sadzicie o domokrazcach. Cza znajomi chetnie zaopatruja sie ta
droga?
Czy raczej dac sobie spokoj?

pozdrawiam

[lablafox]

Sprzedaję kosmetyki , jako dodatkowy dochód ,ale nie jestem domokrążcą.
Gdyby tak ta sprzedaż miała wyglądać to w życiu bym się za to nie zabrała.
Nie wstydzę się tego , choć niektórzy próbowali mnie z tego powodu ośmieszyć i
deprecjonować. Mam to jednak gdzieś.
Jest to dodatkowy dochód , dla mnie bardzo ważny.
Podrzucam link do mojego saloniku.
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=19026

[beznadziejna2]

najwazniejsze ze jestes zadowolona.I ze sobie radzisz.To nie takie znowu
proste umiec cos sprzedac.
pozdrawiam

[josarna]

Czy zlikwidowałaś konto? Nie mogę wysłać listu, gdyż jest odrzucany.

[beznadziejna2]

josarna napisała:

> Czy zlikwidowałaś konto? Nie mogę wysłać listu, gdyż jest odrzucany.


nie. Ale z ta skrzynka to zawsze cos nie tak.
ale mozesz pisac na [e-mail]

[gosiakz]

Domokrążcom przeważnie drzwi się zamyka przed nosem albo co najwyżej odmownie
dziękuje...Mieszkam w bloku 60-lokalowym i znam sąsiadów. To nie jest najlepszy
sposób zarobkowania, ludzie się chyba zniechęcili do takiej formy sprzedaży-
kupowania.
Witam ! Mam 48 lat, jestem z zawodu plastyczką i też nie wiem co ze sobą zrobić
Zdołowana psychicznie coraz częściej żałuję, że wybrałam taki zawód.Niby
kreatywny, ale.....szkoda gadać !
Pozdrawiam

[maari_etta]

Ja tez jestem nowa i też po 40-tce. Mam nadzieję że będę tu mogła czasami sie
odzywac.Do tej pory tylko czytała.Byłam bezrobotna.
Teraz zajmuję się sprzedażą kosmetyków Mary Kay i nie ma to nic wspólnego z
domokrążstwem.
Zawsze myslałam że plastycy nigdy nie maja problemu ze znalezieniem sobie
zajęcia.
Gosia,moze musiałabys inaczej spojrzec na swoje możliwosci .Pod kątem
wykorzystania ich do robienia pieniędzy?
Moze jakies lekcje rysuknu, no nie wiem co, bo ja w tej dziedzinie talentow nie
mam zadnych.

[bodzio49]

Teraz w prywatnych szkołach można poszukać pracy. Może praca z dziećmi. Sam
jeszcze 3 lata temu podobnie dorabiałem na specjalne wydatki. Wszystko zależy
od tego do czego masz predyspozycje i ile odwagi. To ważne.

[beznadziejna2]

ja sama zamykam te drzwi ,kiedy przychodza. Z kosmetykami moze tak byc ze
rozprowadzasz je tylko po znajomych.
Plastyk to piekny zawod.Moze cos z wystrojem wnetrz,bylo by dla Ciebie szansa?

[em_em]

> ...Moze cos z wystrojem wnetrz,bylo by dla Ciebie szansa?

to niezła myśl....
wiem, że teraz z roku na rok jest "ciaśniej" - ale tak właśnie zaczęłam pracę
na "swoim" -
chodziłam po sklepach z meblami, tkaninami, lampami, itp i w każdym przy okazji
zapoznawania się z ofertą opowiadałam "historię życia" -
w nieomal setnym okazało się że akurat mają niecierpliwego klienta, a ich
etatowy projektant jest na urlopie - zaryzykowali, ja się "sprężyłam" - i
powoli się zaczęło (na marginesie - dla tego pierwszego klienta projektuję do
dziś - a pomysłów na nowe inwestycje ma że hoho

[mammaja]

Z pracą w szkole dla plastykow jest coraz gorzej, ze wzgledu na drastyczne
zmniejszenie godzin na zajecia (albo muzyka, albo plastyka i to w sladowej
ilosci). Corka moich przyjaciol ktora niedawno skonczyla i malarswto i wydzial
pedagogiczny w Toruniu, swietna dziewczyna z doskonalym kontaktem z dziecmi i
mlodzieza musiala wziac prace w dwu szkolach, zeby zarobic na minimum
egzystencji, a przeciez dyrektorzy uwazaja za oczywiste, ze ona przygotuje
plastycznie wszystkie uroczysosci,gazetki, dekoracje szkoly.Dziewczyna ledwo
zyje a zarabia na utrzymanie mieszkania i nie wiele jej zostaje.Reszte nadal
zapewniaja rodzice! Wiec nie jest to najlepsze wyjscie