Mąż-pomóżcie proszę

[nina32]

A może któraś będzie z was znała odpowiedź na mój problem. Przed ciażą
spotykałam się z moim dotychczasowym mężem pół roku .Wiem że to krótko ale
znaliśmy się juz wcześniej.W grudniu 2001 roku zaszłam w ciążę. Nie bardzo
było nam to na rękę bo ja jeszcze studiuję.Obydwoje nie mieliśmy dobrej
pracy.lecz naciski teściów i rodziców zrobiły swoje. Obecnie jestem
szczęśliwą mamusią cudownej córeczki Dominiki. Lecz jak sam temat wskazuje
mam dość męża. Może to moje uronienia ale niewiem co mam robić. Zaczęło się
to w trakcie ciąży .Nie iteresował się moim zdrowiem ani dzieckiem.Do
lekarzy ,na USG jeździłam sama. Był jeden wyjątek razem rodziliśmy i przez
pierwsze pół roku ojcostwa było super. Teraz nazywa mnie różnymi epitetami,
słowa spoerdalaj ,odpierdol się( przepraszam za brzydkie słowa) słyszę na
porządku dziennym. Jego zdaniem powinnam siedzieć w domu. A z seksem to już
są naprawdę duże problemy. Ja nigdy nie miałam dużych potrzeb ale teraz to
już wychodzę samam z siebie. Czasami myśle o odejsciu.Gdy się go pytam czy
może ma jakąś inną kobietę odpowiada z wielkimi nerwami" jak tak bardzo
chcesz to mogę sobie znaleźć". Niewiem czy ten związek będzie miał
kiedykolwiek przyszłosć. Straciłąm już nadzieję. Dziewczyny poradźcie co
robić by nie ranić dziecka.

Zostaw go!!!

[carri]

Zostaw go jak najszybciej! Nie wyobrazam sobie, zebym ja mogla cos takiego
uslyszec od meza, a wcale nie jestesmy idealnym malzenstwem. Skoro teraz sie do
Ciebie tak odzywa, to co dopiero jak dziecko podrosnie. On nie ma dla Ciebie
szacunku i jesli juz nie ma innej, to wczesniej czy pozniej sobie znajdzie. Nie
ma co przedluzac tej agonii!!! Znajdz sobie swiadkow lub dowody, ze Cie tak
traktowal i zalatw rozwod z orzeczeniem o winie.

[nina32]

hej. Dzięki za radę. Zobaczymy czas pokaże .Może jestem i głupia że tego
wszystkiego na raz nie rzucam ale muszę znosić te upokożenia do czasu kiedy
skończę szkołę. Już nie raz myślałam o odejściu ale się boję ,boję się
przeprowadzki .Niewiem sama. Jestem strasznie rozbita.

[magda010]

Poczekaj, rozejsc sie zawsze mozna. Niestety sytuacja byla dla was ciezka,
nieplanowana ciaza przy nieskonczonych jeszcze studiach, na pewno bylo ciezko.
Teraz macie dziecko i jestescie rodzinka. Podstawa to rozmowa i kompromis.
Kryzysy sa w kazdym malzenstwie. Postaraj sie byc cierpliwa i nie denerwowac
sie, jesli on bedzie sie zle zachowywac, tylko staraj sie z nim rozmawiac,
raczej nie okazuj zlosci, a zal. Pokaz mu, ze ci przykro. Poza tym sprobuj
robic cos milego dla waszego zwiazku. Wyjdz z inicjatywa, w koncu nie masz nic
do stracenia.

[black.lady]

Rzeczywiście nie ma nic do stracenia... tylko resztki szacunku dla samej siebie
jakie Jej jeszcze pozostały...

Iść na kompromis można z człowiekiem, który Cię szanuje, a nie jak w tym
przypadku - poniewiera. Dlaczego to Jej ma być przykro? To ON powinien się
przed Nią kajać!

magdo010 - nie masz pojęcia o życiu, albo Cię los jeszcze nie doświadczył!
Nie jest sukcesem za wszelką cenę zatrzymać faceta przy sobie - SZTUKĄ JEST ŻYĆ
W ZGODZIE Z WŁASNYM SUMIENIEM.

Ja bym takiego puściła w drzwi obrotowe...


Black Lady

[carri]

Wcale nie sadze, ze jestes glupia i wogle nie chcialam tak napisac. Ja lepiej
niz ktokolwiek wiem, ze trudno jest odejsc. Nie zrobilam tego, gdy trzeba bylo
i zaszlam w ciaze. Teraz jest dobrze, ale mam niezle brzemie na karku, ktore
calkiem obrzydza mi zycie i nadal zaluje, ze tego nie zrobilam.
Jesli Ty juz masz dziecko i jest zle, to chba nic juz tego nie zmiani. Wiem, ze
sie boisz, bo ja tez sie balam, ale z mojego punktu widzenia (a nie znam ani
Ciebie ani sytuacji) szkoda Twojego zdrowia na palanta i zdrowia Twojego
dziecka. Pamietam, ze jak moi rodzice sie klocili (a tez nie uzywali wyzwisk),
to bardzo chcialam, zeby sie rozwiedli, myslac ze wtedy bylby spokoj. Nadal
uwazam, ze lepiej dla dziecka jest miec rodzicow oddzielnie niz codzienne
awantury i toksyczny dom. A Ty mozesz jeszcze ulozyc sobie zycie.

[nina32]

Dzięki dziewczyny jesteście kochane.Teraz wiem że jest ktoś na świecie kto
potrafi mnie wysłuchac i pocieszyć bo ostatnio nie mam z kim o wszystkim
poroznmawiać.

[mamusia102]

Hej,
na pewno nie jest Ci łatwo i najprostszą radą jest to ,żeby zostawić takiego
faceta i odejśc z dzieckiem.....ale z drugiej strony to już jest twój mąż i
może warto spróbować.(chociaż ja bym uciekała jak najdalej gdyby mój się do
mnie tak odezwał,bo chamstwa nie toleruję)
Pozdrawiam i trzymaj się:)

[nina32]

Dzięki może spróguję całą tą chorą sytuację załagodzidzić ale mi się wydaje ze
jak odważył tak teraz się robić to i później też będzie mimo chwilowego
spokoju.Dla dobra dziecka może dam mu jeszcze jedną szansę.Muszę sie porządnie
zastanowić.

[detekcjakolizji]

no wiec tak: nie chce Ci nic sugerowac, napisze tylko, ze moja mama dawała
szanse mojemu ojcu przez dwadziescia lat, zanim w koncu nie uciekla. o
dwadziescia lat za dlugo. ja i moj brat nigdy nie nadrobimy tego co
stracilismy. za to moj ojciec szybko stracil swoja bute jak okazalo sie ze
nikogo wokol niego nie ma (dodam, ze nie pil alkoholu - wolal dopiekac nam na
trzezwo).nam ludzie pomogli, od kiedy sie uwolnilismy zycie nabralo barw. moze
zasugeruj mezowi jakie masz watpliwosci - jesli sie nie zainteresuje, lepiej
pomysl o sobie, cale zycie przed toba. do ratowania malzenstwa takze trzeba
dwojga.

[nina32]

dzieki za radę

[magdalena_s]

Przeczytałam Twój post i wierzyć mi się nie chce. To chyba niemożliwe że
człowiek kończący studia jest tak niedorosły. A jednak. Nie warto tracić życia
z kims takim, za chwilę siądzie Ci zdrowie. Na Twoim miejscu odeszłabym (może
porozmawiaj z psychologiem, bo to jednak trudna decyzja). Jeśli nie masz
środków to poproś w ostatecznośc rodziców, przecież chyba w takiej sutuacji
pomogą dopóki nie staniesz na nogi.
A tak na marginesie - bardzo ważna jest dla mnie niezależność w związku. To że
nie masz drugiej osoby "na własność" bardzo mobilizuje.
pozdr. i powodzenia
magda

[nina32]

Witam wszystkie kobietki. Jesteście kochane. Poszłam za radą i spróbowałam
przeprowadzić porządną rozmowę z moim mężem. Nawet troszkę podziąłało. Bo wziął
sobie do serce słowa że jak tak nadal będzie trwało to coś w naszym związku to
ja pewnego dnia nie wytrzymam i odejde. nie chcę się chwalić bo może zapeszę
ale jest narazie dobrze. bałam się także reakcji teściowej na to co zrobię i
wypaliłam prosto z mostu że odejdę od jej syna jak będzie mnie tak traktował.
Nawet przyznała mi rację. Zobaczymy co dalej będzie. Dałam mu już ostatnią
szansę i on bardzo dobrze o tym wie. Jeszcze raz dziękuję. Pozdrawiam.

[aphoper1]

Jesli chcesz ratowac ten zwiazek, sprobuj teapii rodzinnej - to naprawde dobra
rzecz, choc oczywiscie bardzo trudno kogos na nia namowic.

Trzymaj sie!!!!!!

[greeneyes27]

Myślę, że błędne jest rozumowanie, żeby być razem "dla dobra dziecka". Przecież
dziecko czuje co się dzieje i cierpi, jeśli rodzice są nieszczęśliwi. Co z
tego, że są razem. Dziecko potrzebuje poczucia bezpieczeństwa i nie zazna tego,
jeśli codziennie będzie słyszało wyzwiska. Ja sama, będąc dzieckiem, błagałam
moją mamę ze łzami w oczach, żeby się rozwiodła ale ona bała się zostać sama.
Przez to jeszcze przez wiele lat przechodziliśmy gehennę i dzieciństwo
wspominam jako koszmar. Jeśli kochasz męża, możecie spróbować terapii
małżeńskiej, ale jak to nie odniesie skutku, właśnie dla dobra dziecka byłoby
lepiej, gdybyś go zostawiła. Powodzenia!

[alicjabarna]

Wiesz sama napisałam o swoim mężu a potem przeczytałam twój list. Mam podobną
sytuację może nawet gorszą bo mój mąż już mnie pociągną za włosy a epitety
jakimi mnie nazywa brzmią: szmata, pizda. Szkoda że słyszy to moja 9 ms córka,
która już się chyba boi taty, który jak się wkurzy rzuca przedmiotami. Ja
poradzę ci odejdź bo z czasem jest coraz gorzej odejść. A ty zapewne ułożysz
sobie jeszcze życie bo zasługujesz jak każdy na szczęście.Pa Pa

[kruffa]

Powinnaś spróbować terapii rodzinnej, o ile wogóle twój mąż będzie
zainteresowany. A co do argumentu dla dobra dziecka.... Moi rodzice rozwiedli
sie po 20 latach i teraz kiedy sama jestem matką, twierdze, że conajmniej o 15
za późno.
Spustoszenia jakie poczyniło to małżeństwo w psychice mojej i mojej siostry juz
nic nie zmieni. A szkoda... Można było tego uniknąć.