osobno i RAZEM

[wielorak]

Gdy mieszkaliśmy osobno:
-czułe słówka, pieszczoty, pocałunki bezinteresowne
-komplementy (bez przesady ale się zdarzały)
-usmiech na twarzy
-sex codziennie albo co drugi dzień (zawsze gdy się widzieliśmy)
-wspólne przygotowania kolacji
-wspólne wypady do znajomych

Gdy mieszkamy razem:
-ciągle krytyka
-nie chce mi się uśmiechać jak wracam po pracy do domu
-sex "zdarza się" raz w tygodniu
-sama przygotowuję kolacje (on w tym czasie leży)
-on idzie na spotkania z kumplami

*czy tylko ja tak mam czy to normalne
*dodam że mieszkamy razem 3tydzień
*wczoraj się pokłóciliśmy
*powiedziałam że wpada tylko na obiadki i żeby sie przespać
*no i sie obraził
CZY JA JESTEM NIENORMALNA?
CZY WYMAGAM ZBYT WIELE?
pomóżcie

[magdzie]

ja nie mieszkam ze swoim facetem za czesto, mieszkamy osobno ale kupilismy juz
mieszkanie. i na razie nie mam takich problemow. tzn. ja juz od razu
zastrzeglam: "Kotku, jak bedziesz sie o mnie malo staral i zmienisz swoje
zachowanie, to moze byc problem a ja tego nie wytrzymam" i wypunktowalam mu
czego sie boje: nadmiernej rutyny, codziennego prasowania stosow koszul,
przygotowywanie obiadkow podczas gdy on bedzie mial w reku pilota. sa zmywarki,
pralki, jest ciepla woda, prad i to sa wystarczajace ulawienia, ktore powinny
sprawic, ze mezczyzna sam zacznie zabierac sie do np.porzadkowania. jesli
przywykl do tego ze wszystko robila za niego mamusia to ja albo podziekuje za
wspolprace albo naucze wspolpracy.
nie mam nic przeciwko sprzataniu, prasowaniu, pichceniu ale wszystko w
rozsadnych ilosciach i kooperujac ze soba.

tylko teraz pytanie: czy ty tez sie zmienilas od momentu gdy mieszkacie razem?
czy rownie czesto ko przytulasz, szeptasz czule slowka, podrywasz, flirtujesz,
masz ochote na seks, nie zrobilas sie leniwa?
ja sobie obiecalam, ze moje checi, motywacja, energia nie beda malec wraz ze
stazem w zwiazku diametralnie. a nawet gdyby mialyby byc mniejsze to zostana
zastapione przez inne dowody tego, ze go kocham.

trzeba walczyc z rutyna, brakiem checi, znudzeniem...
trzeba odnalezc energie nastolatki, ktora nie narzeka, nie marudzi i zaraza
swoim optymizmem i zaangazowaniem swojego partnera.
powodzenia!;)

[magdzie]

dodam tylko, ze troche boje sie wspolnego mieszkania przez 24h na dobe i 7 dni w
tygodniu. ale stawie temu czolo...

[mydlanka]

ja juz jestem mezatka w prawdzie dopiero 1,5 tygodnia ale mieszkalismy razem
ponad 6 m-cy (niby malo a jednak wystarczylo zeby sie przekonac). my tez
mielismy takie sytuacje jak u ciebie: on siedzial caly czas przy komputerze a
ja nie moglam patrzec na balagan i sprzatalam gadajac przy tym bo mnie
denerwowalo ze wszystko robie sama, mowilam do niego gdzie ten facet ktory tak
o mnie zabiegal, ktory tak sie staral jak mieszkalismy osobno i chos
spedzalismy duzo czasu razem przed wspolnym zamieszkaniem to jednak okazalo sie
ze wielu rzeczy o sobie nie wiemy, bylo wiele sytuacji takich ze sie
spieralismy, obrazalismy na siebie wzajemie czasem zdarzylo sie ze powiedzialam
glosno ze "po co nam ten slub skoro teraz tak sie spieramy to co bedzie po
slubie?"ale przetrwalismy ten czas dotarlismy sie i jest wspaniale. tobie radze
zebys poczekala , dala twojemu partnerowi troche czasu do przyzwyczajenia sie
do calej sytuacji ale jednoczesnie (nie poprzez klotnie)starala mu sie
wytlumaczyc ze nie chcesz wszystkich obowiazkow domowych wykonywac sama i ze ci
potrzebna jest jego pomoc. zycze powodzenia w wychowywaniu mezczyzny :)

[amwaw]

To dopiero 3 tygodnie. Po trzech tygodniach mieszkania razem dopiero ustalacie
zasady tego mieszkania i się docieracie. To czas dużych zmian, dość
stresujących dla Was obojga. Nie traktuj tego jako stan permanentny. Zobaczysz-
wszystko się ustabilizuje i będzie OK( a jak OK nie będzie to będziesz
wiedziała że to nie ten). Jak sytuacja jest stresująca to nic dziwnego, że
facet nie wpada do domu i nie zrywa w przedpokoju z Ciebie ciuchów:) Zamiast
się kłócić na tak wczesnym etapie sprubójcie ustalić zasady- np porozmawiajcie
nt powrotu do mieszkania, kto gotuje objad itp Moja rada- lepiej od razu
przydzielić zakres obowiązków, potem ciężko to zmienić.
Pozdr

[amwaw]

spróbujcie...sorry na orto

[gracuuja]

ja mam za sobą trzy pierwsze miesiące.. i małzęnstwa i wspólnego mieszkania...

i nie mogę poweidzieć, zebym piała z zachwytu nad wszystkim co się dzieje...
nie narzekam też na brak jego zaangażowania w różne sprawy...
chociaz denerwuje mnie jak się ze mną "kłoci" kto wywiesi pranie... wielkie
halo...

jestem w tej dobrej sytuacji, ze on trochę przed mieszkał sam... więc wie... że
droga skarpetek od momentu wrzucenia ich do bródów jest trochę bardziej złożona
niż tylko wrzuć - wyjmij z szuflady czyste... :)

co nie zmienia faktu, ze faceci (zreszta chyba my wszyscy...) łatwo
przyzwyczajamy się do wygody...

także... radzę od poczatku mówić o tym co ci się nie podoba... docieranie..
owszem... ale im wcześniej zaczniemy mówić o tym co nam się nie podoba, tym
łatwiej będzie nam to zmienić... przynajmniej mi się tak wydaje...
nie ma co czekać aż się ułoży... trzeba zacząć układać... :)

ale nie marw się ... ja po ochłonięciu z emocji i całego tego zamieszania po
ślubnego w tej chwili przeżywam okres kompletnej nudy i marazmu... praca -
sklep - dom - obiad - łóżko - praca - sklep.........
wkurza mnie to troszkę... ale staram się z tym walczyć... :)

USZY DO GÓRY!!

[wielorak]

dzięki dziewczyny za posty
zasady wspólnego życia mozna powiedzieć że ustaliliśmy wcześniej i wcześniej
dużo o tym rozmawialiśmy
ale jak napisałam- wszystko działo się wcześniej
-w tym co jedna z was napisala jest może trochę prawdy- może się rozleniwiłam
tzn dbam o siebie ale juz go tak nie uwodzę
no ale czy jest sens się starać i zaplanować romantyczny albo szalony wieczór
kiedy on mi powie że wychodzi oglądać mecz z kolegami i czy chcę z nim iść?
ok, czasem chodzę
ale codziennie oglądać mecze to jakiś koszmar- przynajmniej dla mnie

cóż, postaram się
a miało byc tak pięknie....
tylko dlaczego tak długo trwa to czekanie uhm

[wielorak]

co nas nie zabije to nas wzmocni
uhm

[pepperann]

Matko, dziewczyny, jak czytam wasze posty to nie mogę uwierzyć jak dobrze
trafiłam. Bo my mieszkamy razem ponad 2 lata, a mąż przynosi mi kwiaty, mówi
komplementy, zaprasza na randki (kino-kawiarnia-spacer; niespodzianki), pracami
domowymi dzielimy się po równo i oboje się bardzo bardzo staramy i dużo
uśmiechamy (chociaż się czasem kłócimy, jasne)

Moim zdaniem nie wymagasz wcale za dużo. Tak nie musi być i nie jesteś
niemnormlana. Przecież nie po to zamieszkaliście razem, żebys zmieniała się w
zgorzkniałą, zarobioną babę. I bardzo dobrze robisz, moim zdaniem, pokazując mu
od razu, że to nie tak. Może się zreflektuje chłopak.

[magdzie]

nikt nie negowal przynoszenia kwiatow, a poruszal kwestie obowiazkow.
i ja dostaje od mojego Skarba bukiety, czekoladki, zabiera mnie w nieznane,
organizuje fajne eskapady. ale jak to w jednym kabarecie bylo: "no no no no no,
no no no no no...ale nie o to tutaj chodzi:))"
nie narzekam na brak spontanicznosci z jego strony, na brak kreatywnosci...
absolutnie... ale ja osobiscie martwie sie o to co bedzie jak bedziemy sie
wiecej widzieli niz nie widzieli...
pzdr:)

[gracuuja]

no tylko pozazdroscic.... :P
co sie martwisz na przyszłość... korzystaj z tego co masz teraz... :)))

bardzo mi się spodobało zdanie...
spiesz się kochać ludzi... tak szybko odchodzą...

to samo jest z życiem... czasem...
wszystko tak szybko ucieka... ze nie ma sensu martwić się na zapas... trzeba
brać to co jest!! :)

[wielorak]

Wczoraj znowu rozmawialiśmy, tzn on mi zakomunikował, że się nie zmieni "na 100%
się nie zmieni"
mówił to tak stanowczo że aż go nie poznaję
zastanawiam się czy szukać sobie już innego mieszkania
czy jeszcze troche poczekać

[gracuuja]

czy to możliwe ze to jednak prawda, ze po slubie sie wszystko zmienia...?? :(((

bo na prawde zaczne twierdzić, ze ślub bez mieszkania wcześniej razem to
idiotyczny pomysł...

przez swoje trzy miesiące małzeństwa i mieszkania razem... też już niestety co
najmniej raz żałowałam, ze nie sprawdziłam tego wcześniej... :(((
nie wiem co by to zmieniło (i czy dużo...) ale moze jednak... czułabym się
swobodniej... ze jeszcze coś ode mnie zależy... (bo mogę się rozstać i tyle...)
a teraz... dużo mniej już ode mnie zależy...

[pepperann]

Wieloraczku, no to chyba wszystko jasne. On z Tobą zamieszkał, żeby mieć obsługę
w domu i nie zamierza nic z tym zrobić. Jak to się stało, że razem
zamieszkaliście? To był Wasz wspólny pomysł? A może on wcale tego nie chciał i
teraz chce Ci pokazać, że miała kiepski pomysł?

Wiesz, mam takie proste powiedzonko: "Jak jest dobrze, to jest dobrze". A jak
nie, to nie i nawet jeśli na forum ktoś Ci napisze , że to normalne - Tobie
będzie źle.
Oczywiście, że przy wspólnym mieszkaniu jest nieco mniej romantyzmu, ludzie
czasem mają gorszy nastrój i wychodzą z nich wady, których nie zauważa się na
randkach. Ale jest też masa plusów mieszkania razem. Jeśli Ty się czujesz źle w
ym układzie, a on nic z tym nie chce zrobić - to znaczy, że jest źle i koniec.

Czy wyprowadzisz się teraz, czy za miesiąc - wszystko jedno. Warto to zrobić. Bo
przyzwyczaić się do takiego stanu można, ale znaleźć w tym szczęście - nie
można na pewno. Dobrze, że nie czekaliście na ślub ze wspólnym zamieszkaniem.

[chiara76]

po sześciu latach małżeństwa też jest OK...może to naprawdę jakiś rodzaj
loterii? Aż się boję pisać, żeby nie zapeszyć...mam jak widzę wielkiego farta.

Tu się chyba mogę wyżalić...

[martabg]

Od ślubu minęło 5 miesiecy. Wyprowadzilam sie do nowego domu oddalonego o 800km
od mojego domku rodzinnego. Zamieszkaliśmy w Niemczech. Mój mąż pracuje od rana
do późnego popołudnia. A ja w tym czasie siedzę w domu. Siedzę to źle napisane.
Ja leżę na kanapie. Wciągam wszystkie możliwe seriale a godzinę przed jego
powrotem robię coś na obiad.
Jest tutaj jedyną osobą z którą rozmawiam.
Wyjechałam z miejsca, w którym ciągle coś robiłam. Miałam pracę, znajomych z
którymi spotkania zawsze poprawiały mi humor, miałam sąsiadów, z którymi
plotkowałam o pogodzie. Rodzina, której tu tak bardzo mi brakuje...
Jak ja nienawidzę mojego obecnego życia!!!!!!!!!!
Mąż wraca z pracy i pyta się co słychać. A co ja mam mu k$%^*wa opowiedzieć
wszystkie seriale szczegółowo? Bo nic innego przecież nie słychać.
Jestem zrezygnowana. Nie mam szans na pracę przez względy formalne. Chodzę raz
w tygodniu na <pucki> czyli sprzątam. Wyższe wykształcenie nie przydaje mi się
tutaj zbytnio.
A w domu wyżywam się na mężu, że mnie tak załatwił. Nie mówię mu tego wprost,
bo z drugiej strony doceniam, jakie mamy szczęćie. Praca jest, śliczne
mieszkanie też. Jedzenia nie brakuje.
Ale ja mam już dosyć.
Wczoraj powiedziałam, żeby się nie zdziwił, jak znajdzie mnie martwą na
kanapie, bo tyle czasu na niej spędzam że i umrzeć mi pewnie też na niej
przyjdzie.

Ja chcę do domu!!! Ale to dopiero za 5 lat będzie możliwe...

Dziękuję za przeczytanie mojego posta.

[chiara76]

Marta, a nie chcesz zapisać się na jakiś intensywny kurs języka? A chociażby
podszlifować niemiecki? Wychodź z domu.
MOże poszukaj na forach gazety (Kobieca Polonia) dziewczyn z Niemiec, nie Ty
jedna Jesteś tam przecież...postaraj się może znaleźć nowych znajomych,
niekoniecznie od razu przyjaciół, ale kogoś z kim można wyjść, czy się spotkać.
To oczywiście takie luźne sugestie, bo widze, że rzeczywiście Jesteś w
kiepskiej formie.
POzdrawiam.

[gracuuja]

DOKŁADNIE!!!
spróbuj zawalczyć o swoje życie... o lepsze samopoczucie...
jak nie kurs języka, to chociaż fitness...
pies... z którym można wyjść na spacer...

wim, ze to żadne pocieszenie, ale siedzenie w domu, czy leżenie na kanapie
(wiem cholernie dołujące... ja się wyprowadziłam do innej dzielnicy i czuję się
jak na wygnaniu... :() można na coś zamienić... można przerwać... na pewno
poznasz jakiś milych ludzi... i nie umrzesz na tej kanapie... :D

Dziewczyny...

[martabg]

Dzieki za dobre rady. Jezyk znam. Seriale wciagam po niemiecku. O piesku marze.
Zostawilam jednego w Polsce. Sunie kochana, za ktora tez tesknie. Tylko ze tu
musisz miec zgode wynajmujacego mieszkanie, a ten pierdyk stary tej dac nie
chce.
O fitnesie myslalam, ale za duzy wydatek, zadaja tu sobie za raz w tygodniu
ponad 60E miesiecznie. Kasa jest na biezace wydatki,ale na takie extra nas nie
stac.
Nie chce zebyscie myslaly, ze w zyciu nie potrafie nic innego niz narzekac. Ja
bylam inna. Pogodna, usmiechnieta. Optymistka w kazdym calu. Ale to sie
ulotnilo. Teraz do 18 biegam po domu w szlafroku. O kosmetykach do malowania
zapomnialam, bo i po co w domu tak wygladac? Jak wychodzimy gdzies z mezem
wieczorem to sie musze go zapytac jaka jest pogoda, bo na balkon wychodze
jedynie pranie wywieszac.
Kurde, nawet nie wiedzialam, ze moze czlowiekowi brakowac rozmowy. Ot tak, z
kims na miescie albo w sklepie.
Ale tu sie czuje OBCO.
A co najgorsze moj maz sie czuje jak ryba w wodzie.
I za te 5 lat bedzie problem. On bedzie chcial zostac, a ja z pewnoscia bede
chciala wracac.
Mowia mi ludzie ze to wszystko przejdzie. Ze jeszcze zachlysne sie tym
niemieckim zyciem.
Ale jak mam zapomniec o rodzinie? Przestane tesknic czy co?...
Moj maz jest kochany. To nie jest jakis nieczuly typ. On widzi co sie ze mna
dzieje. I wie, ze na razie nie moze nic poradzic. Zalozyl mi dwa dni temu neta.
To juz jest cos. Normalnie o tej godzinie powinnam ogladac King of Quins na
Kabel1.
Wmawiam sobie ze przejdzie. Ten placz w nocy jak on juz spi. Te snucie sie po
mieszkaniu. W pewnym momencie mam ochote zapukac do sasiadow i zapytac sie czy
immieszkanie posprzatac bo u mnie juz nie wiem co mam robic...
A z ta aktywnoscia pozadomowa to tez nie bedzie latwo. Ja tu jestem
nielegalnie. Ot i tyle.

Marta

[chiara76]

zaglądnęłam do Twojej galerii Ślubnej, taka fajna ładna i sympatyczna
dziewczyna nie może się poddać. A widzę, że wpadasz w depresję.
Jak chcesz, to pisz do mnie na priv (adres gazetowy).

Ale ja ciągle uważam, że powinnaś zajrzeć na forum:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16726
jeśli go nie znasz do tej pory.

A niemiecki podejrzewałam, że znasz, ale myśle, że nauki nigdy nie dość;)

[gracuuja]

no właśnie... też podejrzałam sobie Ciebie na zdjęciach... :)))
aż miło popatrzeć (i miałaś piękny bukiet :P)

a z tym sprzątaniem u sąsiadów...
mi by się przydala taka sąsiadka.. :D
sprzątać akurat zupełnie nie lubię... :(

wiesz.. przez 5 lat dużo się może jeszcze zmienić, także tym bym się zupełnie
nie przjmowała...
no i fajnie że masz czata... :))

[gocha221]

Jak to jestes nielegalnie??
Przeciez jesteśmy w UE, jest wolnośc osiedlania sie.
co innego pozwolenie na prace, bo Niemcy nie otworzyli swojego rynku.
Twój mąz jest Polakiem, czy Niemcem?

I czy jest jakaś sznasa ze dostaniesz pozwolenie na pracę? Bo przeciez nie
bedziesz kolejnych 5 lat siedziała w domu...
Jesłi mąz jest Polakiem a tam pracuje to znaczy ze pozwolenie mozna jakos
dostac, wiec może Ty tez sie tym zainteresuj..

a co do fitnessu:
Ja nie bardzo mam czas chodzic na zajecia, dojezdzac itp, wiec mam własne płyty
z cwiczeniami, a częśc sciagnełam sobie z netu.
jesli u was nie ma tanich płytek z ćwiczeniami, to popros rodzine z Polski by
kupowali gazety z "gratisowymi" płytkami (np. Shape, Vita itp).
Nie chce wam zagladac do portfela, bo to nie moja sprawa,ale jaki jest sens
siedzenia tam, jeśli:
-Ty jestes w depresji
-nie masz chyba szans na prace, więc musicie zyc z 1 pensji
-stac Was tylko na podstawowe rzeczy (mieszkanie, opłaty, jedzienie)

Przeciez pracujaca para w Polsce może zyc o wiele wygodniej:-)

Oczywiscie powody przeprowadzki moga być rózne, także pozamaterialne, ale jesli
Ty tak to przeżywasz i masz taką sytuację, to....

aha! dla zabicia czasu polecam robienie na drutach lub szydełku:-) bardzo miłe
zajecie a i cos ładnego można sobie zrobić:-)

[myszka785]

sorry, że zapytam?...
a czy planujecie w najbliższym czasie dziecko???...
ja jestem w podobnej sytuacji: jesteśmy w UK, mój mąż pracuje, ja siedzę w
domu, tyle, że jak wyjeżdżałam z Polski to byłam w 5 miesiącu ciąży i teraz mam
już 9-miesięczną córeczkę... jak byłam w ciąży dostawałam świra z nudów i z
tęsknoty!!!, jak tylko urodziła się mała wszystko zaczęło się zmieniać i choć
było mi ciężko samej na obczyżnie po porodzie z małym dzieckiem (brak
doświadczenia), to teraz myślę, że moja maleńka uratowała mnie przed depresja!!!
mam z nią tyle zajęć i tyle radości, że nie mam czasu nawet zatęsknić...
ale to czy chcecie dziecko teraz czy za 5 lat to oczywiście Wasza sprawa!!!
pozdrawiam! 3-maj się ciepło! głowa do góry!
bogusia

sekunda, jak to nielegalnie?

[daimona]

rozumiem, że poślubiłam obywatela Niemiec, tak? To z tego co wiem, małżonkowie
nie są "nielegalni"???

errata ;)

[daimona]

poślubiłaŚ :)

[kinga38]

proponuje zajrzec na forum dla mam z DE(i nie tylko mam,sa tu po prostu babeczki
z Niemiec,rowniez w takiej sytuacji jak ty)
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=33515

Z tym nielegalnie to jest tak...

[martabg]

to jest tak, ze on tu ma firmę, placi podatki, jest prywatnie ubezpieczony,
zameldowany w naszym mieszkaniu.
A ja jestem przy nim, mieszkam tu i tyle. Nie ubezpieczę się <jestem
studentką,eksternistycznie, więc podstawowe ubezpieczenie w Polsce mam>. A
skoro się nie ubezpieczę to i dziecko musi poczekać,bo po 1. poród bez
ubezpieczenia to ok. 3000E w zależności od szpitala a po 2. nawet jak bym sie
chciała ubezpieczyć prywatnie to nas na to nie stać, koszt dla kobiety w moim
wieku to ok. 250E miesięcznie.
Pozwolenia na pracę nie dostanę,musiałabym być specjalistą w jakimś tam
określonym zawodzie i pod warunkiem, że nie ma na dane miejsce Niemca.
Z tym nielegalnie to i może przesadziłam,ale sens był podobny, tak mi się
wydaje.

A założenie własnej firmy na razie odpada, podatki są bardzo wysokie a i
przepisy stały się dla Polaków o wiele mniej korzystne.

A mąż jest..

[martabg]

z krwi i kości Polakiem.
Tyle że z własną jednoosobową firmą.

I jeszcze coś... Ja naprawdę się wszystkimi możliwościami interesowałam. To nie
tak, że siedzę na łasce męża lub coś w tym rodzaju.
Tylko że poprostu już nie widzę żadnych możliwości na to, by było tak jak
kiedyś... W moim miasteczku, gdzie co chwilę można z kimś porozmawiać bez
obawy, że ktoś pomyśli otobie <głupi Polaczek>

[kinga38]

naprawde dołącz do nas na to forum forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=33515

[inezz_a]

wielorak, ja mieszkam z moim mężczyzną kilka dni krócej niż ty. U nas chyba się
udało, choć może każdy spojrzy na to inaczej. Ja wracam z pracy wcześniej i
uwielbiam gotować, więc robię obiad. A jak bardzo mi sie nie chce gotowac to
idziemy na latwizne i wychodzimy na jedzenie. Po obiedzie odstawiamy naczynka i
jak się uzbiera odpowiednia ilość to mój mężczyzna wrzuca je do zmywarki ;)a
potem wyjmuje. Nazywamy to górnolotnie "zmywaniem po obiedzie". Kwestia
sprzątania: oczywiście codzienne sprzątanie - każdy po sobie, tygodniowe:
oststnio ja srzątałam bo on byl na delegacji, w tym tygodniu zmiana, ja
wyjezdzam, on sprzata. Jestesmy tez na etapie urzadzania mieszkania - razem
wybieramy, kupujemy, a moje kochanie sklada meble, montuje pralke itd. Kwestia
prania jeszcze nie roztrzygnięta, bo pralka w trakcie instalacji ;). Ja sciele
loko wieczorem, on rano, bo wychodzi pozniej, itd. Jakos sobie to
poukladalismy. Wypady i wyjścia: - do wspolnych znajomych razem, na pogaduchy z
kolezanka ja sama, na mecz tudziez szlajanie sie po knajpach z najlepszym
przyjacielem jak nie ma jego zony - moj chlop sam. w tym wzgledzie nic sie nie
zmienlo w porownaniu ze stanem sprzed wspolnego mieszkania. Nie wiem tylko co z
tym seksem... my tez mamy 1-2 razy w tygodniu a myslalam ze jak zamieszkamy
razem to bedzie czesciej. ALe wytlumaczenie jest chyba takie przyziemne: ja
wstaje codziennie o 6 rano, wiec o 22-22:30 padam z nog. Moj mezczyzna wstaje
dwie godziny pozniej. Jak on kladzie sie spac, to ja jestem tak zaspana, ze
ledwo czuje ze mnie przytula. Rano tez troche nie pasuje, M. otwiera oczy tylko
po to zeby widziec czy caluje mnie gdzies w okolicach nosa i spi dalej. A ja
biegiem zmykam do pracy. Ozywiscie mozna by jeszcze np. po naszym poznym
obiedzie, ale na razie ciagle cos mamy do zrobienia, to wypad do sklepu,
montowanie mebli, pralka, znajomi. Spróbuje to wprowadzic w czyn w przyszlym
tygodniu. Staramy sie nadrabiac w weekendy, niestety ostatnio ciagle w
wyjazdach. No ale chyba nie jest najgorzej. Zobaczymy sie dopiero w niedziele,
bo dzis wyjezdzam, juz tesknie ;)

[wielorak]

Inezz_a
To co piszesz nie różni się niczym od mojego związku z drobnymi szczegółami:
-nie mamy zmywarki więc albo on albo ja (częściej on) zmywa po moim obiadku
który tez uwielbiam robić
-nie jest to "nasze" mieszkanie tylko wynajmowany 1 pokój w 3pokojowym (w dwóch
innych pokojach mieszka 3facetów)
-jego wypady do kumpli (którzy nie mają dziewczyn- albo mają to ja też idę)
zdarzają się codziennie!
dzień wygląda tak:
-on wstaje, idzie do piekarni po świeże bułeczki
-on wychodzi do pracy (buziak)
-ja wstaję
-ja idę do pracy
-on wraca z pracy
-ja wracam z pracy
-ja robię obiad
-on zmywa po obiedzie
-czasem basen albo tv
-on (lub żadko my) wychodzi do kumpla
-ja zostaję w mieszkaniu- oglądam tv, czytam książkę, spotykam się ze znajomą
albo idę na basen
-ja idę spać
-on idzie spać
-koniec dnia
i tak w koło macieja
brakuje mi go, mam wrażenie że się mijamy, że się jeszcze mniej widzimy niż
wcześniej

[inezz_a]

wieloraku, fajnie ze mozemy sobie pogadac o podobnym wspolnym zyciu. Ja mysle,
ze to nieuniknione takie mijanie sie. Jak nie mieszkalismy razem (w jego
mieszkaniu, ale jak mówimy o miaszkanku to noboje nazywamy je "naszym") to
wyglądało inaczej, bo spotkania były planowane i wyczekiwane. W tym czasie nie
było nic innego do zrobienia poza byciem razem. A teraz jak zaczęło sie
normalne życie to jesteśmy zdziwieni, że czas który spędzamy razem razem tak
naprawdę przecieka przez palce. ALe przeciez po to wlasnie decydowalysmy sie na
mieszkanie z naszymi facetami, zeby zobaczyc jak poradzimy sobie w takich
zwyczajnych warunkach i tak zwanej szarej codzienności. Co do tych wypadów
codziennych, czy wcześniej też tak miał, że zawsze gdzieś wychodził? U nas pod
tym wzgledem się niewiele zmieniło, ja z reguły spędzałam wieczory sama, on
też - mieszkał spory kawałek ode mnie, a jeśli gdzieś wychodziliśy to wspólnie
i w weekendy. Pomijając spotkania z jego przyjacielem, ale oni nie mogą żyć jak
nie widzą się przez tydzien ;) Dla mnie jednym z bardziej przyjemnych momentów
w ciągu dnia jest wspólny obiadek, który ugotowałam z wielką przyjemnością, i
wspólne zasypianie, o ile ja jeszcze nie śpię, bo wtedy juz nie za wiele czuje
i pamietam ;) Wiesz, jak ja mam takie myśli, że za mało się widujemy, że się
mijamy to wtedy sobie powtarzam, że przecież to dopiero 3 tygodnie, a przed
nami jeszcze całe długaśne życie i pewnie kiedyś jeszcze będę narzekać, że
codzień jem obiad z tym samym facetem i koło tego samego zasypiam. Ta myśl każe
mi się cieszyć z tego co mam i czekać na więcej! Pozdrawiam i mam nadzieję że
powymieniamy się jeszcze kłopocikami i sukcesami.

[wielorak]

wcześniej widywaliśmy się co 2-3 dzień i czasem razem wychodziliśmy do znajomych
(ale był tam też ktoś płci żeńskiej) a on sobie raz w tygodniu chodził z kumplem
na piwko. warto dodać że mieszkał wtedy 15km od większego miasta w którym
jesteśmy obecnie więc wiadomo że wtedy piwka sobie nie wypił.
siedział z rodzicami w domu
Ja naprawdę nie mam nic przeciwko jego spotkaniom z kumplami ale choć 2 dni
mógłby poświęcić tylko mnie.
przez 3 lata min. dwa dni w tygodniu spędzaliśmy razem, sami, byliśmy w kinie
albo coś fajnego sobie wpożyczyliśmy albo gdzieś wyskoczyliśmy na weekend poza
miasto
a od 3 tyg. jeszcze takiego dnia nie bylo
i w dodatu on twierdzi że się nie zmieni
że związek to sztuka kompromisów
tylko dlaczego ja mam chodzić na te kompromisy a on co?
potrzebuje bliskości drugiej osoby, jestem pieszczuchem
i jest mi coraz bardziej przykro
aż mi się nie chce wracać do domu
bo po co
jak o 20 znowu gdzies pójdzie
do kogo mam wracać?

[wielorak]

i czym mam się cieszyć?
samotnością?

[inezz_a]

wieloraku, ciesz sie wspolnym obiadem, swiezymi buleczkami z piekarni i
buziakiem na dzien dobry. A co do jego wyjsc na te mecze, mowilas mu, ze
chcialabys, zeby czesciej zostawal z toba? Moze on po prostu sobe naie zdaje
sprawy, ze jest ci ciezko pogodzic sie z tym ze siedzisz sama w domu?

[femme-marie]

1.Nie wymagasz zbyt wiele i już
2.sex raz na tydzień? hmm nie pozwalaj owoc niedostepny dla niedojrzałych
bardziej kuszący jest, może doceni....
3.wychodź do znajomych też, nie masz ochoty sie uśmiechać ? moze jestes smutna
z natury, a może uznałaś że facet to klaun, a wbrew pozorom oni tez reaguja na
ludzkie odruchy usmiechnij sie a on odpowie tym samym( chyba,ze to bardziej
zmutowana wersja) :-)))to tylko trzy tygodnie jeszcze sie musicie pościerać a
jak nie wyjdzie dotacie ....to już sama postanowisz co z tym zrobić albo sie
bedziesz męczyć albo go porzucisz z nienacka

[wielorak]

Wychodzę raz w tygodniu do znajomych ale fakt taki że po skończonych studiach
nie mam już tak wielu znajomych jak on, wszyscy się porozjeżdżali :-(
Mówiłam mu oczywiście, że chciałabym żeby mi więcej czasu poświęcał itd.
Zobaczymy.
Mam po prostu wrażenie że strasznie się zmienił- a przeciez nie jesteśmy po
ślubie tylko dopiero razem zaczęliśmy mieszkać.
Moja taktyka jaką obrałam to "żyj chwilą i korzystaj z życia"
Nie warto się zamartwiać i tracić czas na płacz i smutki.
Od wczoraj szczerzę do niego zęby :-))))

[gracuuja]

i tak trzymać... :)
daj znać jaki będzie efekt tego "szczerzenia"... :)

[dziewczynka_bez_zapalek]

widzę, że nie jestem sama. miałam i w sumie mam jeszcze podobne odczucia.
okres "narzeczeństwa" i nie mieszkania razem to była sielanka. spotkania co
kilka dni, czasem codziennie, trzymanie się za ręce, częste buziaki, wypady za
miasto i do baru ... zamieszkaliśmy razem, gdy pojawiło się dziecko ... i nie
dość, że miałam Kubunia na głowie to jeszcze moim M trzeba się było zajmować a
dokłądnie mu usługiwać.

zrób śniadanie, zrób kolacje, przynieś kawe, posprzątaj i jeszcze zajmij się
dzieckiem! a M w tym czasie sobie siedział przed komputerem albo TV i nic mu
się nie chciało.

proszenie nieustanne nic nie dało. wreszcie wkurzyłam się, kłótnie były co
miesiąc, dwa razy już go spakowałam (przestraszył się wtedy - chyba nie był
świadomy, że do tego jestem zdolna), poszłam na sposób, że gdy go o coś proszę
np o kolację a ten nic więc idę sobie sama robić, a on jak chce to lodówka stoi
w kuchni. a jak ci się nie chce to głoduj!

szło to wszytsko opornie, ale małe kroczki do przodu są i wreszcie facet jest
do życia i nie muszę być jeszcze jego służącą. trzeba być konsekwentnym i
walczyc o swoje. nie wiem czemu, ale faceci po ślubie stają się strasznie
wygodni !!!

Asia i Kubuś

[loorien]

Bardzo się boję że moje życie po slubie będzie wyglądalo tak jak niektórych z
was. Mój narzeczony jest przyzwyczajony do wygodnego życia kawalerskiego, od
dawna zdany na siebie. Nie rozumie że ja sie np. martwie jak długo nie wraca,
nie rozumie że wszystkie decyzje w związku trzeba podejmować razem, bo zawsze
podejmowal je sam. Czasem sie przełamuje i jest słodki widać że mnie potrzebuje
(zwłaszcza jak się nieświadomie przytula w nocy) ale zbyt czesto mam wrażenie
że jest jak nieoswojony dziki zwierzak - typ twardego faceta. Nie potrzebuje
oczywiście codziennych rozmów o niczym, nie opoawiada mi szczegółów z pracy,
czy spotkań ze znajomymi. Boję się że ja sie też po pewnym czasie zamknę w
sobie, ale bedę z tym bardzo nieszczęśliwa. Po jakiejś sprzeczce on zamyka się
w sobie widać że mu źle ale nie wyciąga nigdy pierwszy ręki, nie umie
załagodzić. Jest jakiś taki "dumny" w tej kwestii. Nie umie rozmawiać o
problemach swoich uczuciach. Cały czas mam nadzieję że pod moim kochającym i
wspierajacym wpływem się zmieni i otworzy, ale czy przypadkiem nie jestem
kolejną naiwnie łudzącą się że po ślubie się zmieni?

[inezz_a]

loorien, mój mężczyzna mieszkał sam przez ponad 10 lat. Przyzwyczajamy sie
teraz oboje do wspólnego mieszkania i całkiem nieźle nam idzie. Są zalety tego,
że facet długo mieszkał sam - wie jak zrobić obiad, umie posprzątać, zrobić
zakupy, wyprasować koszule i uprać sobie skarpetki. Grunt to nie odzwyczajać go
od tego a będzie dobrze. Co do wyrażania emocji - nie wiem, ale oni chyba już
tak mają. Ja jak przychodze z pracy to buzia mi sie nie zamyka dopóki nie
opowiem całego dnia a szczególnie wydarzeń które mną jakoś poruszyły. On
słucha, dopytuje sie o szczegóły, komentuje. Ale nie opowiada o swojej pracy,
chyba że ja zaczynam go wypytywać to odpowiada półsłówkami. Dla niego po prostu
temat jego pracy kończy sie o godzinie 18 jak wychodzi z firmy. A co do spotkań
ze znajomymi:
ja: co tam słychć u Kasi i Tomka?
on: nie wiem
ja: no przecież wczoraj cały wieczór spędziłeś u tomka,
on: no ale nie gadaliśmy co u nich słychać,
ja: no to robiliście tyle godzin?
on: piliśmy piwo, obejrzeliśmy TVN Turbo a potem Tomek włączył "Misia"

I takie są ich spotkania, więc nie ma co opowiadać. Tak naprawdę to niewielu
jest mężczyzn którzy tak szczegółowo jak przecietna kobieta analizują każdą
sytuacje. Nie sądzę żeby po ślubie miało się coś zmienić. Po to jest okres
chodzenia ze sobą, narzeczenstwa i wspólnego mieszkania żeby to poznac i
stwierdzić czy jest ok. Ja też nie jestem osobą wylewną, nie lubię mówić o
uczuciach, jestem raczej samotnikiem więc z moim mężczyzną się dopasowaliśmy.

[wielorak]

Cześć dziewczyny
Nie pisałam wcześniej bo nie chciałam zapeszać :-))
odkąd się usmiecham, odkąd się zmieniłam (czyli nie chodzę z mrówkami w nosie)
jest jak kiedyś, jest fajnie, spędzamy znowu dużo czasu razem, razem się
śmiejemy i wogóle jest extra.
To byla w dużej mierze (jeżeli nie całkowita) moja wina.
Byc może sama byłam zestresowana całą sytuacją i zamieszaniem z powodu jego
przeprowadzki do mnie.
Teraz jest fajnie.
Uśmiech jednak czyni cuda
dziekuję za rady
życzę wszystkim powodzenia
i dużo usmiechu
takiego od ucha do ucha :-DDDD

[inezz_a]

cieszę i trzymam kciuki, żeby nic się nie zmieniło, a jeżeli juz to tylko na
lepsze. U nasz tez jest suuper. Wczoraj objadalismy sie goferkami wlasnorecznie
zrobionymi, pyyyszka ;) życzę uśmiecu, uśmiechu, uśmiechu...

[gracuuja]

:D

ja na dzisiaj planuje kolację w łóżku... :)
tak na lenia... moze ze wspólnym karmieniem... :P

nie wiem tylko jeszcze co zapodać...:P
spaghetti..????? :P
hihihiiiiiiii

[inezz_a]

po spaghetti się ciężko plamy z pościeli mogą spierać, ale z drugiej strony
makaron z sosem na brzuhu hihihi może być fajnie. Życze dobrej zabawy. Ja robie
jakąś chińszczyznę. Tylko muszę sos sojowy i jakieś warzywko zakupić.

[gracuuja]

no właśnie.. o plamach nie pomyślałm... :D

ale chyba tylko po sucharach ich nie bedzie... :)
zobaczymy... :)

mam w lodówce kulki mozzarelli... moze pójdę w tą stronę... :)
albo w skepie jeszcze na cos wpadnę... :)

SMACZNEGO!

[nannika]

Wg mnie jestes normalna i nie wymagasz za wiele, ale moze powiedz to jemu, bez
krzykow? Podzielcie sie... No ty obiad dzis, ale on kolacje.. Musisz cos
wymyslic. Albo nie gotuj, udawaj straszny bol glowy i niech on sie jeden dzien
toba zajmuje. Placz, zal sie, ze ci zle. A seks? No to moim zdaniem mozesz chyba
cos zainicjowac. W koncu masz rece i najlepszy atut - siebie!

[inezz_a]

odpowiedz juz spozniona i w dodatku nietrafiona. Myslisz ze jak dziewczyna
zacznie plakac i zalic sie ze jej zle to facet bedzie chcial spedzac z nia
wieczory. wielorak juz sobie poradzila, ale wygrala dzieki usmiechowi i dobremu
humorowi a nie przez pokazywanie fochów.

[wielorak]

inezz_a ma rację- odpowiedź poprzedniczki nietrafiona zupełnie.
Nie tylko z płaczem ale i z sexem- przecież wiem że sama też mogę zainicjować-
ot nowina!
Przez to tylko bym wszystko pogorszyła
a teraz jest fajnie
i nawet usłyszałam komplement (może średni dla niektórych ale dla mnie bardzo
wiele znaczył i dał do myślenia a właściwie do dzialania)
powiedział ze uwielbia gdy się uśmiecham :-)

[kora_m]

Początki mieszkania razem często są trudne.. to czas kompromisów, ale
kompromisów obustronnych, ty robisz jedno on drugie, jednego dnia ty robisz
śniadania innego on. Mówisz, że wcześniej ustaliliście zasady - może czas je
odświeżyć, dostosować do doświadczeń ostatnich 3 tygodni.. pogadać.. Mieszkanie
razem jest trudniejsze od spotykania się, bo mamy kontakt z drugą osobą ciągle,
bez względu na to czy mamy na to ochotę, czy boli nas głowa, mamy doła itp. ,bo
jak się umawiasz na randke to najwyżej ją odwołasz, a przyjścia do domu nie
odwołasz. Żyć razem trzeba się nauczyć, ale pamietaj, że to nie tylko ty się
masz tego uczyć, a także twój mężczyzna.
I dla pocieszenia, jednak wielu parom się udaje :)