odwołany ślub...

[lexyniunia]

czy ktoś wie, jak pogodzić się po odwołaniu ślubu, czy macie jakąś receptę, w
domu wisi suknia ślubna i za każdym razem gdy na nią patrzę - wspominam,
płaczę, tęsknie, co mam zrobić ???

[kontik_71]

Pozostaje Ci chyba tylko zapomniec o calej historii i postarac sie zbudowac
inne zycie i w efekcie z innym facetem. :(

[lexyniunia]

chciałam zapomnieć, ale on co jakiś czas się odzywa, błaga, żebym wróciła mówi,
że wszystko się zmieni, że będzie dobrze, ale niezbyt dużo robi w tym kierunku,
a wiem, że ja kocham tylko raz do końca życia i nigdy już tak nikogo nie
pokocham, nie wiem jak się z tym pogodzić.

[mydlanka]

a mozesz pokrotce strescic co sie takiego stalo... kto odwolala z jakiego
powodu i co a to goscie i rodzina??

[lexyniunia]

jak wyszliśmy od księdza, to byliśmy tacy szczęśliwi, że mamy już datę ślubu,
że nareszcze będziemy wspaniałą rodziną, cieszyłam się, że stowrzę mu takie
ognisko domowe, jakiego nie miał, nawet tego samego wieczora zamówiliśmy
obrączki, ale byłam ślepa, byłam za dobra, on już wiele razy miał wątpliwości,
rozstawaliśmy się i schodziliśmy, bo zawsze mu wybaczałam. to ja w sumie
wszystko organizowałam, on nie miał czasu, ale wszystko potwierdzał.niestety na
pierwsze nauki małżeńskie nie dojechał, bo pracował i tak się zaczęło, więc się
pokłóciliśmy i powiedział, że ma dość kłótni i ślubu nie będzie. wyprowadziłam
się, rodzina się załamała. po miesiącu mu wybaczyłam, wróciliśmy do siebie, po
kolejnym miesiącu rozstaliśmy się na amen i nie mieszkamy już razem...a teraz
nie wiem, czy w ogóle robić sobie nadzieję, nie ufam mu, nie wierzę, że będzie
dobrze, choć w głęgi serca mam iskierkę nadzieji, ale on jest niezdecydowany

[kontik_71]

No nie... przez kretynskie nauki sie rozstac?? Tragedia.. "oczekiwalem"
przyjamniej powaznej zdrady a nie niebycia na "naukach"... A jakiej natury sa
te jego watpliwosci?? To w sumie jest klucz do calej historii...

[mydlanka]

wiesz ja na twoim miejscu raczej dala bym sobie z nim spokoj moze on nie dorosl
do roli meza, daj sobie troche czasu, pocZej i obserwuj z boku co sie bedzie
dzialo, nie daj sie tak latwo przekonac ze bedzie wszystko dobrze bo z tego co
piszesz nie jest i nie zanosi sie (niestety)na to zeby bylo :( zaslugujesz na
kogos lepszego i z tego co piszesz to wielokrotnie cie ranil, skoro robil to
teraz to po slubie raczej sie nic nie zmieni,a nawet moze byc jeszcze gorzej bo
kto wie czy po slubie nie uznal by ze jestes jego i juz wtedy mu wszystko
wolno, a jak nie jest pewien czy chce byc z toba to jak sobie troche poteskni
to moze nawet na dobre mu wyjdzie jak mowi stare polskie przyslowie: " POLAK
MADRY PO SZKODZIE "

[lexyniunia]

dziękuję za wszystkie słowa pocieszenia, wiem, że kierując się rozumem powinnam
zapomnieć o nim i ułożyć sobie życie, ale serce tęskni i boli, niestety trzeba
jakoś żyć :(

[justysg]

Bierz życie takim jakie jest i uszy do góry;) Jeśli macie być razem, to i tak
będziecie. Jeśli nie, to już los pokieruje was w inne strony. Co komu pisane,
to go nie ominie.
Mężczyźni do pewnego wieku boją brać na siebie odpowiedzialność. Skoro to ty
wszystko załatwiałaś i organizowałaś, to widać, że on należy do takich mężczyzn.
Odczekaj, daj sobie trochę oddechu. Skoro byłaś zawsze taka dobra i wybaczałaś,
to teraz pozwól sobie na odrobinę zdrowego egoizmu. Zajmij się sobą, pospotykaj
z ludźmi, zrób, coś na co zawsze miałaś ochotę. Miej odwagę odmówić rozmowy,
czy spotkania z byłym narzeczonym, trzymaj go na dystans. Nie pozwól się
ponownie zmanipulować i udobruchać. Niech dostrzeże ile stracił, i że nie tak
łatwo ciebie odzyskać. Niech zobaczy cię jako silną i twardo stąpającą po ziemi
kobietę.
Rozmawiaj z innymi o swoich uczuciach, które ci towarzyszą (to bardzo pomaga i
jest konieczne), ale nigdy z nim. Gdybyby bardzo nalegał, powiedz mu, że miał
już swoje pięć minut i wykorzystał je, jak je wykorzystał. Jak będzie się
bardzo starał możesz mu powiedzieć, że zastanowisz się, czy nie dać mu
kolejnych pięciu minut.
Głowa do góry i nie daj się;)

[rene8]

judtysg!
Czasmi nie wiem jak mam koleżankom wytłumaczyc kulturalnie ,że nie tędy
droga.Teraz już wiem!
Słowo! Wydrukuje i naucze sie na pamieć!
Mądre słowa!
Bardzo mądre!

uczcie się!

[lexyniunia]

dziękuję za te słowa, kierując sie rozumem myślę, że nic z tego nie będzie, bo
nie wiem, co by się musialo stać, by on naprawdę się zmienił,dla niego
najwazniejsza jest pracaa, choć czasem myślałam, że ja, kiedyś myślałam, że
jestem w ciąży, a on - to myslałam, że oszaleje z radości, ale co z tego jak
teraz już NAS nie ma, choć pisze i mówi, że zawsze będzie mnie kochał.Ale chyba
nie robi się tak komuś kogo się kocha, prawda ?

[justysg]

Zgadza się. W moim związku na początku nie raz musiałam przypominać: najpierw
mam być ja, potem długo, długo nic, a na końcu może być reszta świata.
Poskutkowało.
Pozdrawiam serdecznie.

[tomcat5]

Dziękuj Bogu, że nie popełniłaś szaleństwa i nie wyszłaś za niego. Ja mam
odwrotną sytuację - wyszłam za mąż i żałuję:((((((

[tchiopentalik]

Ja byłam w takiej sytuacji i uwierz mi ze nie żałuje.Odwołałam wszystko sama i
nie ja zawiniłam tylko on. Po roztaniu nie chciałam nikogo więcej ale w szybkim
czasie pojawil sie mężczyzna na mojej drodze i wyobraż sobie że jest moim mężem,
teraz dziękuję bogu że tak się stało.Naprawdę mam szczęśliwe życie!

[lexyniunia]

dziekuję za wszystkie odpowiedzi, ale nie mam po prostu siły i chyba po prostu
nie będę się z nim pierwsza kontaktować, będę milczała, nie mam już na nic
siły, czasem nawet żyć mi się nie chce

[atkaatka]

ja miałam podobną sytuację, przeczytaj w wątku czy powroty mają sens i dobrze
się kończą. ja po prostu nie wiedziałam,co ze sobą zrobić. Jeżeli możesz dać
szanse i zależy Ci , to próbuj .....

[karolina784]

Ja mogłam odwołać ślub na trzy dni przed. Narzeczony postawił mi ultimatum:
albo podpisujesz intercyzę albo ślubu nie ma. Podpisałam. Stwierdziłam,że przez
papierek nie rozstanę się z kimś, kogo kocham ponad życie. I źle zrobiłam. To
był pierwszy sygnał,że tak naprawdę mu na mnie nie zależy. Tak jak u Ciebie,
mój narzeczony był wiecznie zajęty, wszystko załatwiałam sama. Teraz się
rozwodzimy. Dobrze się zastanów. Bo może to rzeczywiście jakiś znak?

[lexyniunia]

przykro mi, w moim przypadku może to i znak,ale nie ma dnia, żebym nie płakała
za tym wszystkim co nas łączyło, tak bardzo za nim tęsknie, że trudno to opisać
i nie wyobrażam sobie jego z inną kobietą ani mnie z kimś innym, minęły
miesiące i mimo, że próbowałam kogoś poznać, to zawsze wracam myślami do niego
i nie chcę nikogo innego. poza tym chyba mam jakąś depresję związaną z moim
wiekiem, mam 25 lat i wydaje mi się, że jestem już taka stara, że nie chce juz
nic zaczynać od nowa.

[karolina784]

25 lat to naprawdę nie tragedia. Ja mam 27 i rozwód na głowie. a do tego jest
jeszcze maleńka 6-miesięczna dziewczynka. I wiem że dla niej było warto troche
się z nim pomęczyć. Ty na razie nie masz takich obciążen. Pomyśl, czy chcesz
mieć z nim dziecko, czy wolisz, aby urodziło sie ono w szczęśliwym związku.
Mnie też nie było łatwo odejść, w dodatku z maleńkim dzieckiem. i też nie
wyobrażam sobie siebie z kimś innym. ale czasami trzeba podjąć trudną decyzję.
Powodzenia.

[moni976]

No i dobrze się stało, że do ślubu nie doszło. Mój obecny mąż też miał rózne
jazdy przed ślubem, bo to jego drugie podejście. Raz sie cieszył, że
organizujemy ślub tak jak chcemy, bo jego poprzedni ślub to tzw. konieczność, a
potem się wycofywał, bo zrobiłam coś nie po jego myśli...
Rozstawaliśmy się i schodziliśmy. On wydzwaniał, a potem wychodziło na to, że
to z mojej inicjatywy się godziliśmy.
Do ślubu doszło. Rodzice go zaakceptowali mimi, że kiedyś mieli wątpliwości,
czy facet "po przejściach" jest dla mnie odpowiednim kandydatem na męża.
Był mile widzianym gościem w naszym domu.
Mieszkamy w mieszkaniu po jego matce-spadek. Jesteśmy 2 mies. po ślubie, a ja
mam dosyć. Ten człowiek wogóle nie potrafi się wyluzować. Wszystko dla niego
jest sprawą życia i śmierci! Każdy mój błąd to powód do wytrząsania się nade
mną. No i oczywiście jest Panem w swoim domu co coraz częściej mi podkreśla.
Żałuję, że do ślubu doszło. Pewnie byłabym w szoku, gdyby się wycofał w dniu
ślubu, ale tak... nastawiam się na rozwód, bo to jakaś porażka.
Na chwilę obecną nawet dzieci nie planuję, chociaż bardzo bym chciała mieć
dziecko... W styczniu skończę 30-tkę...

[niunia1981]

Jak czytam co poniektore wypowiedzi, to nie wiem czy smiac sie czy plakac.
Tragedia, 25 lat!!! A tu jeszcze wieksza, bo 27!!! M.in. z tego tez powodu
wyjechalam z naszego pieknego kraju, zeby nie wysluchiwac na kazdym kroku, jaka
to jestem stara panna i ze sobie zmarnowalam zycie, albo ze siedze z facetem na
kocia lape - grzech, grzech! Dobijam 30-tki, obecnie jestem singlem i ani mi
prze glowe nie przejdzie myslec, ze jestem za stara. Za stara - na co? Mam
super wyksztalcenie, swietna prace, wlasne mieszkanie i niezaleznosc finansowa.
Wygladam kilka lat mlodziej niz mam. Cenie sobie wolnosc i niezaleznosc, to, ze
nikt mi nad glowa nie zrzedzi, nie onanizuje sie w kuchni nad zdjeciem
kolezanki, nie stroi fochow, nie bije i nie pije (chociaz takiego dziada od
razu bym rzucila). Moge przebierac w facetach jak w ulegalkach - do 35 na pewno
kogos znajde. Nie jestem w tym osamotniona, kilku moim przyjaciolkom takze sie
nie spieszy. A w Polsce dziewczyny ulegaja presji rodziny, ze po 25 to juz
tylko za maz albo do klasztoru, czepiaja sie roznych dziadow z parszywym
charakterem i pozniej sa tragedie i rozwod dwa tygodnie po slubie. Jedzcie raz
na Zachod, zobaczcie jak szczesliwi moga byc wolni ludzie po 30-tce i zmiencie
te chora mentalnosc. jezeli nie dla siebie, to chociaz dla naszych dzieci :)
Pozdrawiam wszystkie normalnie myslace, wierze ze sa jeszcze tu takie.

[monikar26]

mysle, ze jak juz jest tak zle, to bez sensu brać ślub. A co do tego, że sobie nie wyobrażasz kogoś innego ? Ja dopiero 5 lat po rozstaniu znalazłam tego właściwego. I choć wcześniej zdarzało mi się żałować, że zostawiłam pierwszą miłość (ktoś powiedział mi o jego zdradzie),że już nikogo nie znajdę, to warto było czekać. I cieszę się, że szybko wtedy podjęłam decyzję o odejściu. Cierpiałam długo, ale teraz jestem szczęśliwa. I Ty na pewno też znajdziesz swoje szczęście

[tchiopentalik]

Ja mialam 27 lat jak sie roztalam,jakos nie wydawało mi się że jestem za stara.
A wyszłam za mąż mając 30 lat.Oczywiście całkiem za inną osobę.

[lexyniunia]

dzięki, pewnie tak kiedyś się stanie

[lexyniunia]

no to gratuluję, że na tym wspaniałym Zachodzie tak Ci się udało i tacy
wspaniali ludzie tam są, nie to co w Polsce, prawda ? jeśli chcemy to będziemy
się nad sobą użalać.

[mb800]

Witam
Miałam bardzo podobny problem. Byłam z mężczyną 9 lat. Też bywało różnie
(rostawaliśmy się i schodziliśmy), ale jednego byłam pewna kocham go na zabój.
Robiłam dla niego prawie wszytko, znosiłam bardzo dużo , czasami ranił mnie
okropnie ale wiedziałam że nie chciał bo przecież napewno mnie kocha skoro 1
października bierzemy ślub. Byłam pewna że się zmienił bo zaręczyny były z jego
inicjatywy, kiedyś nie chciał zawet myślec o ślubie. Przygotowania sprawiały mi
tyle przyjemności, też kupiłam już suknię ślubną. A tu nagle , bach wszytko
przepadło jednego wieczoru. Podczas kłótni podniósł na mnie rękę i to przy
swojej własnej matce. Już na drugi dzień wszytko odwołałam. Jego rodzice
jeszcze prosili bym to przemyślała, a on nic. Nawet nie widziałam go po tym
wydarzeniu.Napisał mi tylko smsa że jesli odwołam to jest to tylko moja decyzja
i żebym nie obwianiała go kiedyś że to wszystko skończył on.Stwierdził że go
sprowokowałam do tego ciosu bo na niego krzyczałam, jak ja mogłam!!!
I zaczęło się płacz, lament, wstyd- bo co ludzie powiedzą...
On po miesiącu rozłąki znalazł sobie inną dziewczynę, a ja dalej płakałam,
byłam nawet u psychologa, bez tabletek nie usnęłam i tak 3 miesiące, wtedy
byłam jeszcze na 100% pewna że to ten jedyny i że już nigdy nikogo tak nie
pokocham. Aż 4 miesiące po tym wszytkim poznałam miłego chłopaka, który mnie
szanuje,traktuje poważnie, liczy się z mim zdaniem - co wcześniej było dla mnie
abstrakcją i mogę przyznac że chyba go pokochałam a tamta miłość była ślepa i
chora.Teraz jednak patrzę dośc obiektywnie na obecnego chłopaka, staram się
widziec jego wady i zalety i jestem pewna że mi na nim baardzo zależy.
Czas leczy rany (czasami druga"miłość"). Teraz wiem, że wychodząc za mąż za
tego pierwszego mężczyznę byłoby największym błędem w moim życiu. Jednak ktoś
tam "na górze" nade mną czuwa ;)) Napewno coś jeszcze do niego czuję ale nie
jest to już tak silne!!
Także głowa do góry!! Nie ma co podejmować pochopnie decyzje odnośnie ślubu!!-
NA TO ZAWSZE JEST CZAS.

[alfika]

...dla którego nie zapewnisz sobie spokoju na jakiś czas,
żeby wsłuchać sie w to, czego chcesz Ty, choćby wbrew planom albo wbrew
rozsądkowi,
żeby podjąć decyzję zgodną z sercem i tym, czego NAPRAWDĘ chcesz,
bez zmieniania drugiego człowieka -

- a piszesz o swoim problemie tu i oczekujesz porad obcych ludzi,
którzy w Twojej skórze i na Twoim miejscu nie są i nigdy nie będą - i nawet nie
wiesz, co same przeżyły, jak myślą i czy lubiłabyś nas, gdybyś nas poznała???

daj sobie czas na pewność, poczekaj na nią cierpliwie, żebyś umiała posłuchać
swojego serca
tylko tyle
po czymś takim poradzisz sobie ze wszystkim, co cię spotka w życiu

bardzo Ci tego życzę