Czy warto zamieszkac z chlopakiem przed slubem?

[titicaka]

Co o tym sadzicie? czy trzeba zamieszkac z mezczyzna przed slubem ,by
dowiedziec sie calej prawdy:)? Czy to wiele zmienia? Dla mnie jest to
koniecznoscia,gdyz wydaje mi sie ,ze pod jednym dachem nikt niczego nie udaje
(oczywiscie po pierwszych 2-3 miesiacach wzorowego sprzatania i
gotowania :)).A moze jest ktos kto zrezygnowal z malzenstwa po takim
eksperymencie? Znam osoby ,ktore twierdza jednak iz zamieszkanie ze soba po
slubie ma wiecej uroku, wartosci itd... No nie wiem ? Wiem ,ze czesto nie ma
warunkow zamieszkania ze soba i to jest smutna prawda...ale jak juz, to co
wydaje wam sie lepsze?
Mieszkajaca z chlopakiem Bea-titicaka

[iks_laska]

niestety nie mieszkam jeszcze z moim facetem, oczywiście względy finansowe ;((
ale zamierzamy już niedługo to zmienić ;)
czy nasze "pomieszkiwanie" zakonczy się ślubem, tego na 100% nie jestem pewna,
ale istotne jest to, że nauczymy się być razem nie tylko od święta ale tez w
najgorszych momentach. bo na razie, mimo że spędzamy razem bardzo wiele czasu,
to jednak na koniec dnia każde "zabiera swoje zabawki" i wraca do własnego
domu, nawet wyjazdy wakacyjne choćby długie mają te "odświętność" w sobie, a to
jednak zupełnie co innego niż tak dzien w dzień w doli i niedoli...
i nie chodzi o to, żeby szukać ideału, bo tychże przecież nie ma ;)) i
rezygnować jeśli coś nie bedzie się układać, tylko zeby właśnie nauczyć sie
pokonywać wspólnie wszelkie przeciwności losu.
dlatego jestem jak najbardziej za i już nie moge się doczekać tej chwili!!!

[coralinn]

Uważam, że nie tyle co warto, ale jest to wręcz konieczność!!
Powodów jest wiele...
Przede wszystkim można się lepiej poznać, co nie jest do końca możliwe przy
spotkaniach 3 razy w tygodniu wieczorami. Poza tym można od początku poznawać
swoje nawyki, przyzwyczajenia, dziwactwa. Z całą pewnością dwoje ludzi zbliża
sie do siebie.

[maryla_w]

ha,Za moich czasów to było nie do pomyslenia.Myślę,że czasy sie zmieniły
i to na dobre. Znikneło gdzies zakłamanie i bardzo dobrze.
Jestem ,za.Wiele mozna sie dowiedziec o sobie, to dobry test na
wytrzymałość:-) jeśli pomoze uznac ,że coś wam nie pasuje to lepiej
zakonczyć sprawe zanim sie zacznie,a jeśli bedzie OK to poprostu o te
kilka lat, czy miesiecy bedziecie dlużej ze sobą.Moja córka ma 21 lat,
nie mieszka z chlopakiem , bo nie ma takich mozliwosci, ale czasem
zostawiamy ich samych w domu na kilka dni niech sobie "pogospodarzą" i
zobaczą na czym to polega.MOże to mało,ale narazie musi im to wystarczyć.
Wszyscy sa zadowoleni , bo oni "bawią" sie w dom a my z męzem
nadrabiamy zaległości z młodosci i uciekamy sobie w Polskę.
Jak to tylko możliwe myslę ,że warto zamieszkać z partnerem,w końcu macie
swoje lata i chyba juz wiecie co robicie?
No i wylazło moje moralizatorstwo hihihihi
Maryla

[moboj]

ja zamieszkałam z moim partnerem po dwóch latach trwania naszego związku. oboje
wyjechaliśmy na studia do tego samego miasta i wtedy znaleźliśmy wspólne
mieszkanie. teraz nasz związek trwa już ósmy rok. tyle, że my jakoś nie mamy
ochoty na ślub i tak było od początku.
wspólne zamieszkanie doradzam każdemu. nie pozna się człowieka podczas
wieczornych spotkań kilka razy w tygodniu. nawet wakacyjne wyjazdy też nie dają
takiej możliwości.
my na początku musielismy się dotrzeć: mnie przeszkadzały jego porozwalane
ubrania i naczynia zostawione w zlewozmywaku "na później". ja z kolei ciągle
robiłam porządki na jego biurku, a on twierdził, że musi mieć bałaganik, bo
inaczej nic nie może znaleźć.
ja jestem bardzo zadowolona, że zamieszkaliśmy ze sobą. jesteśmy szczęśliwi,
nie rozczarowaliśmy się wzajemnie podczas codziennych obowiązków i mieliśmy
okazję sprawdzić się w kilku krytycznych sytuacjach.
pozdrawiam:)

[ewa291]

A ja mysle ze nie ma recepty na udany zwiazek.Jezeli by wystarczylo same
mieszkanie do slubu to nie bylo by wcale rozwodow ,a tak nie jest .Ludzie
oprocz tego ze moze cos ukrywaja przed soba poprostu sie zmieniaja.I powiem wam
ze sama nieznam siebie do konca a co dopiero ta druga osobe.A najwazniejsze
jest umiec ze soba rozmawiac i czasami ustepowac -oczywiscie nie tak zawsze:)

[siunia_edziecko]

No cóż ..... niczego nowego nie wniosę :)
Też jestem jak najbardziej "za".
Ja nie miałam ochoty wychodzić za mąż. I tak tez przedstawiłam sprawe swojemu
partnerowi. On podzielał moje zdanie i wszystko było OK :)
Zamieszkaliśmy razem. Po dwóch latach jakoś tak wyszło, że ..... slub jednak
sie odbył. I jak tak dziś sobie myślę, to sama nie wiem jak to się stało :)
Przeciez układ był : " ślub - nigdy w życiu" ;)
Potem stwierdzilismy, że przydałyby się dzieci - mamy dwójkę :)
Wracając do tematu - dobrze jest zamieszkac razem przed ślubem. Bo prawdą jest,
że samo mieszkanie ze sobą nie daje gwarancji trwałości związku. Uczy natomiast
kompromisu, szacunku dla drugiej osoby i jej spraw. Myślę, że powodzenie
związku zależy od tego, czy dwoje ludzi tak naprawdę chce ze sobą byc i czy
swoje przyzwyczajenia, wady i dziwactwa są w stanie tolerować nawzajem.
W sumie, to na poczatku obawiałam sie jak będzie. Całe szczęście (a to chyba
cud), że wspólne zamieszkanie razem a raczej wszelkie nasze przyzwyczajenia,
zachowania i niedoskonałości życia codziennego nie były powodem konfliktów.
Poprostu mieliśmy to szczęście, ze nie trzeba było schodzić na żadne
kompromisy - co było mi na rekę, bo ciężko to znoszę ;)
- Siunia z "eDziecka"
ps. przepraszam ... skłamałam :) Jedyne czego musiałam się nauczyc, to
nformowac męża czy wracam do domu czy nie. Bo ma tą przypadłość, że
straaaaaasznie martwi się o mnie - aż do przesady. No dziwny mój chłop

[drobny.kurczak]

Oczywiscie, ze warto!!!! Nie bede powtarzala tych wszystkich oczywistosci o
dokladnym poznaniu sie, kompromisach itp. Ale mam inne pytanie. Zapadla
decyzja, ze zamieszkacie razem. I co? Czy wynajmowaliscie wspolne mieszkanie,
czy dziewczyny wprowadzaly sie do chlopakow, czy chlopak wprowadzal sie do
dziewczyny? Ja oczywiscie mieszkalam przed slubem z moim obecnym mezem.
Najpierw pomieszkiwalismy u mnie (bylam szczesciara i mialam wlasne - male i
ciasne - mieszkanko), ale to bylo wlasnie pomieszkiwanie, bo czesci swoich
rzeczy moj mily trzymal u siebie i jak zdarzyla mu sie pilna robota, to
pracowal u siebie. Z drugiej strony, ja tez bylam zadowolona z tego ukladu -
mialam jeszcze jakich swoj azyl i troche to jego pomieszkiwanie traktowalam jak
wtargniecie na moje terytorium. Potem sytuacja sie zmienila - sprzedalam
mieszkanie i pomieszkiwalam u niego (w wynajetym mieszkaniu), ale tam tez culam
sie troche jak intruz - balam sie przestawiac jego ksiazki, wcisnelam sie do
kawalka wolnej szuflady. Mialam wrazenie, ze jestem tak obok - jesli
rozumiecie, co to znaczy. Dopiero, gdy kupilismy wspolne mieszkanie, ktore
razem urzadzalismy, do ktorego rownoczesnie sie wprowadzilismy i uzgadnialismy
wszystkie przestrenia - ta moja, ta twoja ta wspolna, poczulam, ze naprawde
mieszkamy RAZEM. Po slubie to sie oczywiscie nie zmienilo!!! A jak bylo z wami??

[zyrafo]

Moim zdaniem trzeba.
Jesli macie tworzyc szczesliwa rodzine to musicie powiedziec "tak" z pelna
swiadomoscia. Nie chodzi o to, zeby jak cos sie okarze niefajne to sobie pojsc
i juz. Musicie sie zaakceptowac. Nie tylko takimi jakimi jestescie na
spotkaniach, wyjazdach itd, ale takze takimi jakimi jestescie na codzien -
czesto zmeczonymi, majcymi ochote zajac sie soba, albo zrobic cos innego niz
druga osoba. Dopiero w codziennym zyciu wychodza takie male "ale", ktorych nie
widac na codzien. No i nie wiadomo jak to bedzie z tymi malymi "ale".
Ja bym za mojego meza nie wyszla gdybym pomieszkala z nim wczesniej przez kilka
miesiecy. Nie popelnijcie tego bledu bo jest baaardzo ciezko i boli.
Zycze duzo radosci z wspolnego gospodarzenia (jesli sie zdecydujecie) i
zblirzania sie do siebie a nie oddalania.
Zyrafo

[titicaka]

Jesli chodzi o to mieszkanie ,o ktorym wspomniala powyzej Drobny Kurczak,to
rzeczywiscie trudna sprawa i glowna przeszkoda w spolnym pomieszkiwaniu przed
slubem ... jesli chodzi o nas,to przez kilka miesiecy mieszkalismy "u niego(w
wynajmowanym mieszkaniu i to jeszcze z szlonym 23 letnim wspollokatorem z
Niemiec:)ja raczej nie mialam problemow z zadomowieniem sie,ale ciagle mialam
swiadomosc ,ze to tak naprawde nie nasze .Teraz mamy szczescie zamieszkac w
naszym wspolnym mieszkaniu (ze wspollokatorem - naszym kotkiem)...Choc jeszcze
nie mamy wszystkich mebli czuje sie tu lepiej ...zdecydowanie tak ,bo cokolwiek
robimy ,wiemy ,ze robimy to dla nas i naszego domu!

[suzume]

witam Panie :-)

a ja tam nie wiem, czy trzeba, albo czy warto. zamieszkaliśmy razem dopiero po
ślubie i póki co jest ok. nie cisnęła nas ani religia, ani opinia otoczenia,
ani rodzice - po prostu jakoś tak wydawało nam się to naturalne. a mamy po 29
lat ;-)

pozdrawiam

[fala9]

Ja mysle ze każdy musi sam zadecydować co dla niego jest dobre. Mój narzeczony
ma swoje mieszkanie, ale wprowadze sie do niego dopiero za pół roku po ślubie.
Dla mnie wspólne pomieszkiwanie przed, powoduje ze do ślubu i nowego wspólnego
życia nie podchodzi sie juz z takimi emocjami a to jest właśnie takie fajne.
Nie chcemy sobie tej moizliwosci zabierac i stad nasza decyzja.
A co do wspólnego poznania sie - coż kazdy z nas ma swoje za uszami a o
dojzałości człowieka do związku napewno nie swiadczy dobrze ucieczka po kilku
miesiącach niepowodzen, które wychodza przy wspólnym mieszkaniu. Zwiazek trzeba
budowac w pocie czoła i cieżka pracą. Uczyc sie kompromisu i znajdowania
dobrych rozwiazan konfliktów. Jesli ludzie naprawde sie kochaja to są w stanie
dla tej drugiej osoby zmienic swe dziwactwa, aby nie były takie męczące.

[gusiak_mama_kacperka]

Gwarantuję, że nikomu nie uda się zmienić swoich dziwactw dla drugiej osoby z
miłości. Można próbować. Ja nie wyobrażam sobie wziąć ślubu z osoba której nie
znam od strony tak przyziemnej, jak mycie po sobie wanny, zamykanie klapy od
sedesu i wiele innych rzeczy. Z mężem pomieszkiwaliśmy ze sobą 3 lata. Potem
dotsałam mieszkanie i on wprowadził się do mnie - wspólnie odremontowaliśmy
wszytsko i jest nam tu dobrze. Mąż nie czuje się obco, bo włożył w to
mieszkanie wiele serca, a gdy je sprzedamy - kase włożymy w coś wspólnego.
Ślub wzięliśmy po roku mieszkania ze soba na serio. Był wydarzeniem świeżym, a
my byliśmy najszczęśliwszymi ludźmi na świecie. Dzięki temu, że mieszkaliśmy ze
sobą omineło nas to, co spotkało wszystkie znane mi pary, które ze sobą nie
mieszkały - omineły nas konflikty związnae z dogrywaniem się. Burzę przeszliśmy
wcześniej.
Twierdze, że mieszkać ze sobą przed slubem nalezy nie dlatego, że mozna się
poznać, poznać nawyki i dotrzeć, ale dlatego, że można sprawdzić, czy liczne,
nieuniknione konflikty (tam, gdzie dwoje róznych ludzi zamierza spedzać 24
godziny na dobe konflikty sa nieuniknione) nie są w stanie zepsuć uczucia,
jakie łączy dwoje ludzi. Myśmy przeszli ciężką próbę mieszkając razem, ale po
każdej kłótni próbowaliśmy znaleźdź kompromis. I udało się. Od czasu ślubu nie
pokłóciliśmy się ani razu i jesteśmy bardzo zgranym małżeństwem i para
przyjaciół. Polecam ;-)

[gusiak_mama_kacperka]

Dodam jeszcze, ze emocji po ślubie dostarczyło nam życie rodzinne - robienie
dziecka, ciąża, a teraz wychowywanie wspólnie małego szkraba. Naprawdę nie
nudze się ani chwili :-D

[ewa291]

A mnie przypomniala sie przeczytana historia,dziewczyna zamieszkala z
chlopakiem w jego wlasnosciowym mieszkaniu i umowili sie ze za jaj pieniadze
zyja a jego sa przeznaczone na kupno mebli ,samochodu itd.I gdy juz w koncu sie
urzadzili to jej oznajmil ze jej juz nie kocha i ze ma kogos innego.A wszystko
co kupowal to oczywiscie na swoje nazwisko.I tak dziewczyna zostala z niczym
bez grosza,mieszkania samochodu .A tak go kochala ze nie przyszlo jej do glowy
ze ja tak oszuka.Wiec nawet mieszkajac zkochana osoba trzeba uwazac.

[ettess]

No właśnie...
Mam koleżankę, która wprowadziła się do swojego chłopaka, planowali ślub, ona
była bardzo zakochana. Mieszkanie wielkie, czteropokojowe, czuła się u siebie,
urządzali je wspólnie. On pracował, ona studiowała, więc nie była wstanie
zarabiać na siebie. Przez kilka lat było super, aż pewnego dnia przy śniadaniu,
powiedział jej, że to już nie to i musiała się wyprowadzić... do rodziców.
Czuła się trochę upokorzona i żałowała, że nie zamieszkali w wynajętym
mieszkaniu, bo to on musiałby się wyprowadzić.
Tak więc myślę, że trzeba to sobie wszytsko dobrze przemyśleć, żeby potem nie
było niespodzianek.

[moboj]

zawsze może się przytrafić jakiś nieokrzesany facet - obojętnie czy ma się
ślub, czy nie.
ja mieszkam z moim facetem, nie mamy ślubu, oboje jesteśmy szczęśliwi i tak już
będzie zawsze:)

[szymanska]

echhhhh temat rzeka ...............
Jestem za i przeciw. Jestem za żeby wszystko powiedzieć sobie przed, jakie mamy
plany, założenia co jest dla nas najważniejsze i właściwie dlaczego chcemy
razem mieszkać.
Mam za sobą spory bagaż doświadczeń i mogłabym godzinami pisać o tym co
przeżyłam (na szczęście to już przeszłość). Przez rok mieszkałam z moim eks,
jak się później okazało zaproponował mi wspólne mieszkanie (miał własne) z
powodów czysto ekonomicznych gdyż po rozwodzie nie bardzo go było stać na
opłacanie mieszkania, spłatę kredytu na samochód i na "życie". Oczywiście
dowiedziałam się o tym dopiero po kilku miesiącach jak zdąrzył się "odkuć" po
zmianie pracy, gdy przestałam być mu potrzebna.Bardzo ciężko to wszystko
przeżyłam i powiedziałam sobie wtedy że nigdy więcej mieszkania przed ślubem.
Los czasem bywa przerotny i tak było tym razem . Po kilku miesiącach poznałam
kogoś nowego, zaczęliśmy się bardzo intensywnie spotykać aż moja współlokatorka
miała dość (dzięki Bogu !!!!!), powiedziała że albo się wyprowadzę albo Robert
nie będzie tak często u nas bywał. Wybrałam to pierwsze rozwiązanie i
zamieszkaliśmy razem. Dziś tylko ja wiem ile odwagi mnie kosztowała decyzja o
zamieszkaniu razem po horrorze jaki poprzrdnio przeżyłam. Nie żałuję jestem
chyba najszczęśliwszą kobietą na świecie, rozmawiamy zawsze i o wszystkim.
Planujemy wspólną przyszłość .

[adzia_a]

titicaka napisała:

> Co o tym sadzicie? czy trzeba zamieszkac z mezczyzna przed slubem ,by
> dowiedziec sie calej prawdy:)? Czy to wiele zmienia? Dla mnie jest to
> koniecznoscia

A ja się zastanawiam...Prawie wszystkie piszecie, że jest to koniecznością - i
z tego, co wiem, tak robi wiele osób.
Skąd zatem biorą się rozwody, których coraz więcej? W wielu przypadkach okazuje
się, że para mieszkała ze sobą dłużej przed ślubem, niż po ślubie...
Dla mnie osobiście nie było to konieczne - widziałam zachowanie mojego
przyszłego męża w pracy, w domu, w stosunku do rodziny, i byłam pod wrażeniem.
Widziałam, jak mieszka, łatwo było mi wyciągnąć wnioski co do ewentualnego
bałaganiarstwa. Może po prostu dobrze trafiłam...
A wspólne zamieszkanie po ślubie miało dla nas tyle uroku! Nie mogliśmy się
nacieszyć sobą i tym, że teraz to już na zawsze, i ze jesteśmy tylko dla
siebie. Mówię Wam, warto było to przeżyć :-)
Nie piszę po to, aby kogokolwiek krytykować - ani mi to w głowie. Ale po to,
aby uświadomić, że wspólne mieszkanie przed ślubem, to bynajmniej nie jedyna
droga do wzajemnego poznania się i do szczęścia.
Aha - jesteśmy czwarty rok po ślubie, mamy jedno dziecko i drugie w drodze,
przez ten czas wybudowaliśmy dom (jeszcze "tylko" wykończyć, hehe...;-) Do tego
mieszkamy na razie u moich rodziców. Przyznacie, że stresów - aż nadto...Pomimo
to jest nam wciąż dobrze razem i nie mamy wątpliwości, że dobrze trafiliśmy...

[moboj]

adzia_a napisała:

> A wspólne zamieszkanie po ślubie miało dla nas tyle uroku! Nie mogliśmy się
> nacieszyć sobą i tym, że teraz to już na zawsze, i ze jesteśmy tylko dla
> siebie. Mówię Wam, warto było to przeżyć :-)

wierz mi, ja miałam i mam tyle samo radości, też nie możemy się soba nacieszyć
i też wiemy, że to na zawsze. dodam, że mieszkamy ze soba od ponad 6 lat, a od
8 lat jesteśmy razem, nie jestesmy małżeństwem.

[adzia_a]

Ależ ja Ci wierzę :-) Piszę o swoich osobistych preferencjach i o tym, że
wspólne mieszkanie przed ślubem, to ani warunek konieczny, ani dostateczny
udanego małżeństwa.
Moim zdaniem nie ma tu żadnych reguł, można być szczęśliwym, albo sobie zycie
spitolić niezależnie od tego, czy z obrączką, czy bez, niezależnie od tego, w
którym momencie nakładamy tę obrączkę.

[calico]

Dla mnie nie.
Oboje bardzo swiadomie podjelismy decyzje o tym, ze zamieszkamy razem dopiero
po slubie. Pomijajac wszelkie kwestie religijne, ktore nami kierowaly (prosze
nie zrozumiec, ze chce rozpetywac zazarta dyskusje na ten temat), po prostu
uwazam, ze nie ma szans na to by cokolwiek sprawdzac przed slubem (czytaj:
mieszkajac razem). Chyba tez dziwne jest DLA MNIE robienie sobie
swoistego "testu"- jak wyrzucasz regularnie smieci to z toba bede, ale jak nie
zmyjesz po sobie wanny albo nie wrzucisz brudnych skarpet do kosza to juz z
toba nie zostane.
Meza mialam okazje obserwowac w wielu przeroznych sytuacjach i mialam bardzo
wszechstronny "oglad" sprawy. Wzielam go z calym dobrodziejstwem
inwentarza;))))))
Poza tym zgadzam sie z adzia.
pzdr magda

[weronikarb]

Czytam wiele postów, że mieszkanie razem przed ślubem to konieczność, aby się
sprawdzić, dopasować itp. Wiecie co mi przyszło w tym momencie do głowy? To
może tak wezme sobie ze szpitala nowordka i pomieszkam z nim, wtedy bede
wiedziec czy dam sobie rade jako matka. Czyz nie jest to podobna sytuacja?
Przeciez twierdzicie ze sie kochacie, ze chcecie byc ze soba do konca zycia no
nie? To po co te "docieranie", to sprawdzanie siebie, kochasz to bierzesz
takim jaki jest, a co to ze jest balaganiarzem, zlosnikiem itp. to
przestaniesz go kochac? Niewiesz tego? My zamieszkalismy po slubie, nie
bylismy ze soba wiecej jak dobę razem sami, a niczym złym mnie nie zaskoczyl,
prawda po slubie docieralismy sie, klocilismy, ale wiedzielismy ze bedziemy ze
soba do konca zycia i musimy isc na kompromis, ze inaczej nie da sie zyc.
Takze moim zdaniem nie uznaje tego zamieszkiwania razem po to aby sie poznac.
To nic nie daje, bo drugiego czlowieka tak do konca nigdy sie nie pozna.
Pozdrawiam
Renata
Ps. troche dlugie wyszlo :-)

[wieczna-gosia]

zastanawia mnie ta rosnaca liczba rozwodow. Co wiecej rozwodza sie malzenstwa
coraz mlodsze stazem- czyli nie rowiesnicy naszych rodzicow ktorzy z reguly ze
soba nie miszkali- ale nasi- podczas gdy wiekszosc znajomych wokol mnie
mieszkala przed slubem. Jestem z mezem 13 lat- w tym czasie paru jego
znajomych wymienili zony, przed slubem mieszkali chyba wszyscy oprocz nas ;))

Mysle ze niemozliwym jest sprawdzenie czlowieka czy nadaje sie na cale zycie.
W konu ani ja nie jestem ta mloda dziewczynka a ni moj maz tym przystojnym
studentem. Oboje jestesmy nowymi ludzmi. jest nam nadal po drodze. Ale czy
fakt ze 13 lat po slubie jest nam po drodze wynika z mieszkania lub nie- po
slubie? Jakos nie chce mi sie wierzyc ;)

[ja275]

Dobry Wieczor !!!!

Czy warto pytasz ? Mysle ze jest to sprawa dosć delikatna i naprawde bardzo
indywidualna, ze trudno chyba o jakakolwiek, trafna ocene. Teraz wiekszosc z
ludzi zyje ze soba przed slubem by wystrzec sie przyslowiowego kupowania kota w
worku. Czy to jest dobre ? nie mam zielonego pojecia. Moze tak byc ze jesli
zamieszkacie razem i poznacie sie od podszewki coz Wam na przyszlosc
pozostanie ? Warto jest zachowac dla siebie te miniumum prywatnosci, tak mi sie
bynajmniej wydaje. Z drugiej strony mozesz miec do siebie zal ze nie
sprobowalas, nie poznalas, nie przekonalas sie o tym czy jest to dobry kandydat
na meza czy tez nie ....trudno cos radzic, naprawde...

[moboj]

ja275 napisała:

> Dobry Wieczor !!!!
>
> Czy warto pytasz ? Mysle ze jest to sprawa dosć delikatna i naprawde bardzo
> indywidualna, ze trudno chyba o jakakolwiek, trafna ocene. Teraz wiekszosc z
> ludzi zyje ze soba przed slubem by wystrzec sie przyslowiowego kupowania kota
w
>
> worku. Czy to jest dobre ? nie mam zielonego pojecia. Moze tak byc ze jesli
> zamieszkacie razem i poznacie sie od podszewki coz Wam na przyszlosc
> pozostanie ? Warto jest zachowac dla siebie te miniumum prywatnosci, tak mi
sie
>
> bynajmniej wydaje.

ale przecież po slubie i tak się mieszka razem, więc też się siebie poznaje i
co? wtedy też się ludzie zastanawiają co nam na przyszłośc zostanie? minimum
prywatności też zdaje się pryska po wspólnym zamieszkaniu, obojętnie przed czy
po slubie.

[ja275]

nie zgodze sie z Toba ... to co tak do konca odkrylas sie przed swoim mezem i
nie dajesz mu sie na nowo zdobywac ? przeciesz to nuda i rutyna

[moboj]

ja275 napisała:

> nie zgodze sie z Toba ... to co tak do konca odkrylas sie przed swoim mezem i
> nie dajesz mu sie na nowo zdobywac ? przeciesz to nuda i rutyna

nie jestem mężatką. mieszkam ze swoim partnerem od 6 lat (a nasz związek trwa
juz ponad 8 lat). to po pierwsze.
po drugie napisałaś tak: "Moze tak byc ze jesli
zamieszkacie razem i poznacie sie od podszewki coz Wam na przyszlosc
pozostanie ? Warto jest zachowac dla siebie te miniumum prywatnosci, tak mi sie
bynajmniej wydaje."
więc do tych zdań się odniosłam. obojętnie czy zamieszkasz razem z facetem
przed ślubem, czy po (kwestie wiary to nie przedmiot tej dyskusji i odłóżmy to
na bok) to i tak będziecie poznawać się coraz bardziej i w końcu osiągniecie
ten poziom "od podszewki", prawda? a zdobywanie siebie na nowo to całkiem inna
kwestia. jeśli dwoje osób się bardzo kocha to zdobywają się codziennie na nowo -
obojętnie, czy się już poznali na wylot, czy nie. gdyby ludzie myśleli tak jak
ty, czyli "co nam na przyszłośc zostanie" to związki trwałyby miesiąc, a do
wspólnego mieszkania nigdy by nie doszło.
pozdrawiam.

[ja275]

... a poza tem po slubie i przed slubem to tez jest istotna roznica - jesli
jestes osoba wierzaca to nie musze Ci tej kwestii tlumaczyc ....

[ja275]

... jak moge odrzucic kwestie wiary na bok - nie moge wiara mi na to nie
pozwala ....

[moboj]

ja275 napisała:

> ... jak moge odrzucic kwestie wiary na bok - nie moge wiara mi na to nie
> pozwala ....

no to trzeba było po prostu napisać: jestem osoba wierzącą i zamieszkanie z
facetem przed slubem nie wchodzi w grę - krótko, zwięźle i na temat:) natomiast
pisanie, że dwoje ludzi sie pozna i nic im nie zostanie na przyszłość to już
cos dziwnego. powtarzam: gdyby tak wszyscy mysleli, to związki nie trwałby
dłuiżej niz miesiąc.

[ja275]

i tak nic nie rozumiesz ....

[ja275]

a co Ty jestes specjalistka od zwiazkow ?

[moboj]

ja275 napisała:

> a co Ty jestes specjalistka od zwiazkow ?

a po co ta ironia? specjalistka nie jestem, ale mam stałego partnera od 8 lat i
wielu rzeczy juz się nauczyłam. no ale twoim zdaniem i tak nic nie rozumiem...
moge tylko napisać: wzajemnie.

[ja275]

zlosliwosc :) he he

Neta

[m.freliszka]

Mysle, ze warto, posmakowac tego co bedzie. Chyba,z e masz opory w kwestii
religijnej.

[sylwka_w]

Dziekuję Bogu że miałam taka możliwość ...bo omal nie popelniłam życiowego
błedu, mieszkaliśmy ze sobą półtora roku....to było półtora roku
męczarni...każdy dzień przynosił coraz to wieksze przekonanie że ON nie jest
TYM NA CAŁE ŻYCIE ....mimo iż wcześniej byłam tego pewna na 100 %.Wstawałam
rano i nie mogłam na niego patrzeć... Dzięki temu że zamieszkalismy razem
ujrzałam jego drugą twarz...nie mogłabym żyć z tym człowiekiem...wykończyłby
mnie psychicznie....
Od dwóch lat jestem ze swoją "starą miłością" od półtora roku mieszkamy
razem....bez porównania....powiem jedno "stara miłośc nie rdzewieje..." 27
września bierzemy ślub ;-) I najważniejsze....uwielbiam się przy nim budzić

Pozdrawiam

[sylwka_w]

Dziekuję Bogu że miałam taka możliwość ...bo omal nie popelniłam życiowego
błedu, mieszkaliśmy ze sobą półtora roku....to było półtora roku
męczarni...każdy dzień przynosił coraz to wieksze przekonanie że ON nie jest
TYM NA CAŁE ŻYCIE ....mimo iż wcześniej byłam tego pewna na 100 %.Wstawałam
rano i nie mogłam na niego patrzeć... Dzięki temu że zamieszkalismy razem
ujrzałam jego drugą twarz...nie mogłabym żyć z tym człowiekiem...wykończyłby
mnie psychicznie....
Od dwóch lat jestem ze swoją "starą miłością" od półtora roku mieszkamy
razem....bez porównania....Poznałam go na wylot....znam jego wady,zalety tym
bardziej...Znam zapach jego potu, sprzatam jego brudne skarpetki ;-) itp....i
kocham to wszystko bo szalenie KOCHAM SWOJEGO MĘZCZYZNE ... 27 września
bierzemy ślub ;-) I najważniejsze....uwielbiam się przy nim budzić

Pozdrawiam

[kingaolsz]

Czesc!
Nie czytalam odpowiedzi innych osob,ale wedlug mnie jest to chyba dosc dobry
sposob sprawdzenia jak naprawde sie do siebie pasuje. Bo to co nas pociaga w
innej osobie moze nie wystarczyc w konfrontacji z przykladowa i dobrze znana,
podniesiona wiecznie klapa, porozrzucanymi skarpetkami i wieloma rzeczami,
ktorych nie widac na pierwszy rzut oka.
Ja zamieszkalam najpierw, a po 1,5 roku wzielismy slub ( 2 tygodnie temu) i
nie zaluje bo okazalo sie ze nawet pod wzgledem wspolnego mieszkania
pasujemy :)
Pozdrawiam i zycze takich samych "sukcesow" jak nasze

WARTO!!!

[kasiak29]

Ja ze swoim obecnym mężem mieszkałam i warto było Polecam wszystkim

To po co ślub?

[cool_gos]

A ja nie mieszkałam i warto było nie mieszkać. Właściwie jeśli przed ślubem
się mieszka to po co ten ślub? Chyba pro forma. Sukienkę strojną można kupić
sobie na Sylwestra. Doświadczona Pani Młoda (często podstarzała hi, hi).Jak to
brzmi. Znam już takie pary, które żyły ze sobą przed ślubem kilka lat a po
ślubie się rozwiodły po krótkim czasie.Ale się napróbowali i rozpoznali...

[belcia22]

A ja znam takie pary co nie mieszkały i po slubie i zamieszkaniu ze soba nie
wytrzymały ... przykładem jest mój mąż, który z pierwsza żona był 4 lata ,
potem slub i mieszkanie, wytrzymali 8 m-cy...my mieszkalismy ze saba 2,5 roku i
dopiero zdecydowaliśmy sie na małżeństwo...
wnioskuje z Twojej wypowiedzi, ze wziałaś ślub aby zamieszkać z mężczyzna i
nałożyć strojna sukienkę...a wydaje mi sie, że to nie na tym polega...

pozdrawiam
Iza

[amelkacoreczka]

no pwenie ze lepiej my mieszkamy juz tok 3 rok poznasz pwrtnera jak własną
kieszeń nie kupuje sie kota w worku mieszkaj i zyszę ci powodzenia papa ania

[ja275]

... kiedys nie bylo takiej mody by mieszkac z facetem przed slubem ... no i jak
sie dobrze rozejrzec wokol ( babcie i dziadkowie ) trzymaja sie razem

[joasiiik24]

ja275 napisała:

> ... kiedys nie bylo takiej mody by mieszkac z facetem przed slubem ... no i
jak
>
> sie dobrze rozejrzec wokol ( babcie i dziadkowie ) trzymaja sie razem



mieszkali razem tylko my o tym nie wiemy!!!! ja uwazam ze warto!!!!!!!!!!!!

[ann.k]

Bez sensu. Jak możesz w jednym zdaniu podkreślać pewność wypowiedzi kilkoma
wykrzyknikami i dodawać, że nie wiesz czy tak było?

Bo ja na przykład jestem pewna, że moi dziadkowie nie mieszkali razem przed
ślubem. Ani moi rodzice, a większości z was tylko życzyć mogę takich małżeństw
jak ich. Zwłaszcza dziadków, którzy przeżyli w małżeństwie 55 lat, do końca
zakochani, do końca siebie "podrywający". I każdemu życzę, żeby po tylu latach
umiał z taką czułością mówić o swoim mężu/żonie "serduszko".

[emka79]

[sylwik7]

Mjego męza poznałam na studiach. Dośc szybko zamieszkaliśmy w jednym pokoju. W
ogóle to on miał pokój 113 a ja 114. Początkowo mieszkałam z przyjaciółka ale
ona zrezygnowała z akademika i zaczęlismy mieszkac z Rafałem. I tak prawie 5
lat. Od III roku już oficjalnie meldowaliśmy się razem w pokoju. Wtedy tez
powiedziałam moim rodzicom. O dziwo nie czepiali się bardzo.Najważniejsze było,
żeby nie wygadac sie przed moją bardzo religijna babcią.
To prawda, że wspólne mieszkanie pozwala poznać człowieka i zdecydować sie ,
czy jesteśmy w stanie zaakceptowac jego wady. Pewnie, że życie w akademiku za
pieniądze rodziców to trochę co innego niż wynajmowanie za swoje mieszkania ale
i to jest się ze soba cały czas i trudno coś ukryć.Widać tez pewne rzeczy ,
które maja znaczenie w przyszłości. Ja np. widziałam, że mój chłopak będzie
opiekunczy i że chce mu się pracować. Co było ważne w kontekście planowania
rodziny.
Po 5 latach wzięlismy ślub i zamieszkaliśmy w moim rodzinnym mieście w
mieszkanku, z którego wyprowadzili się moi rodzice(wybudowali dom).
W tym roku minie 6 lat od ślubu. Mamy 10-miesieczna córke i nie myliłam się mój
mąż jest opiekuńczy odpowiedzialny za dom,rodzinę i nadal chce mu się pracować.
Bardzo się kochamy.
Tamto wspólne mieszkanie wiele też mnie nauczyło zwłaszcza kompromisu. I jakby
co to zawsze jedno może drugiemu powiedzieć: "Widziały gały co brały" :)).

[edytek1]

Zdecydowanie warto. Mojej córce nie zabronię. Zamieszkałam z moim mężem przed
ślubem równy rok. W wynajętym mieszkaniu i żyłam za jego pieniądze. On już
zarabiał uczciwą kasę a ja grosze. Nauczyliśmy się siebie zanim dostaliśmy
klucz do własnego domku. My podeszliśmy do tego normalnie chcieliśmy budzić się
koło siebie jeść razem kolacje i już się nierozstawać. Osobny temat to rodzice
dla nich do ślubu byliśmy gówniarzami i mimo tego, ze wiedzieli, iż
mieszakliśmy razem to nie pochwali się tym przed dalszą rodziną,i nie zgadzali
się abyśmy zajeli wspólną sypialnię podczas wizyt u nich. Tłumaczyli, że u
siebie to my mozemy a u nich oni ustalają zasady. Teraz się odgryzamy gdy
próbują nas jeszcze wychowywać, że u siebie to oni mogą a u nas to nic im do
tego.
Wspólne mieszaknie więcej może nauczyć niż całowanie na ławce w parku, poza tym
jak zamieszaliśmy ja nie miałam 15 lat.
Co mi dał ślub? Zmieniłam nazwisko;-), przedprowadzliśmy się do własnego domku
i mam świadamość tego, że zabranie zabawek i pójście do innej piaskownicy (
czyt. rostanie) nie jest takie łatwe jak w fazie testowej. Nie jest miedzy nami
idealnie, ale nie jest żle. Nadal wymieniamy poglądy ( 5,5 roku razem, 3,5 po
ślubie)ale każde z nas może powiedzieć " widziały gały co brały" Prettensje o
rozleczone gacie skończyły się jeszcze przed ślubem.

[nikage]

Warto! Nie daje nam to oczywiście 100% gwarancji na powodzenie małżeństwa, ale
w dużym stopniu na poznanie tej drugiej osoby. Nie oznacza to, że jeśli mieszka
wam się wspólnie naprawdę dobrze, że uniknienie później konfliktów. Różnice
mogą być fascynujące, ale też nie do zniesienia... Nad wszystkim da się
popracować. Ja mieszkałam z chłopakiem porzed slubem. Nie żałuję. Nie
byłolo "wzorowego sprzątania"itp. Wiekszość rzeczy robiliśmy razem i tak
zostało do dziś. Jesteśmy ponad 5 lat razem, mieszkaliśmy razem rok, a w
sierpniu braliśmy ślub. Przez en rok urządzaliśmy wspólnie nasze przyszłe
mieszkanie. Oczywiście były osoby, które nie wrózyły mieszkaniu przed slubem
razem nic dobrego, ale... Lepiej poznać się dobrze przed niż po pół roku starać
się o rozwód. Jeśli są ku temu warunki - zamieszkajcie razem, choć na trochę.
Inaczej jest w związku gdy się widzicie raz dzienie lub kilka razy w tygodniu.
Masz zły dzień? Nie widzicie się posprzeczacie się?-każdy idzie do siebie...
Ażycie razem wygląda inaczej. Może się nagle okazać., że nie jesteście w stanie
wytrzymać ze sobą 24 godzin w jednym mieszkaniu. A jeśli przyjdzie wam mieszkać
w jednym pokoju? a resztę mieszkania dzielić z teściami? Wspólny wyjazd na
wakacje na 2 tygodnie to nie to samo. Wakacje to wolny czas, finanse
przeznaczone na zachcianki itp. Nikt nie wstaje o 5 rano, nie wraca o 18 a
nawet 22. nie trzeba zmywać, pamiętać o kupieniu chleba, zapłacie za czynsz
itp. I oczywiscie na wszystko musi starczyć finansów. naprawdę zachęcam do
zamieszkania razem choćby na kilka miesięcy.

[an_ni]

nie widze innego wyjscia

[jula_23]

Ja z moim mieszkam juz z... 2 lata! No i jest.. ciekawie... na poczatku
radocha, a potem juz troche dostosowanie sie do siebie do roznych dziwactw jaki
kazdy ma... Wiecej konfrontacji :) troszke klotni.. ale w sumie ten dziki okres
juz mamy za soba.. wiele sie nauczylismy i jest super! MOja znajoma jednak po
zamieszkaniu ze swym (4 miesiace) lubym stwierdzila - nie ma mowy! I
wyprowadzila sie... nie mogli sie jakos dopasowac... Ja uwazam ze jesli jest
mozliwosc to jaknajbardziej warto i trzeba! Troszke by byl zong powiedzmy 2
miesiace po slubie dostawac cholery w jednym mieszkaniu z tym przeciez "lubym"
a zdarza sie tak... U nas tescik wyszedl na 5. Nie mialam tego problemu ale
slyszalam tu i owdzie ze ogolnie robi sie nieciekawie w momencie gdy nie idzie
cos gladko a wyniesc sie nie ma gdzie... no i czlowiek sie robi bardziej
uzalezniony od tej drugiej osoby i ciezej przychodza decyzje o rozstaniu...
Ogolnie.. - krok odwazny... w moim przypadku nie zaluje i nie wyobrazam sobie
mieszkac z kims innym niz moj men.

[didi1984]

hejcia. TAK, TAK, TAK... powinno sie zamieszkać razem, nauczyć razem robić
zakupy, oszczędzać razem kasę na wspólne wakacje, dzielić sie obowiązkami,
docierać sie, dopasowywać, zeby małżeństwo nie było od początku zatrute takimi
głupotami. Mieszkam z moim facetem i nie wyobrażam sobie, zeby było inaczej.
tylko, ze jestesmy akurat w tej dobrej pozycji, ze Michał dostał od rodziców
ich stare mieszkanie, tzn kawalerkę i nie musimy sie nigdzie cisnąć kątem :)
Pozdrawiam

[jjdodo]

Polecam wspólne życie przed....
choć u mnie źle to się skończyło i jeszcze przez rok musiałam spłacać jego
długi, ale gdyby nie to nie wiedziałabym jakim jest zerem i zmarnowałabym
kolejne lata, albo ni daj Boże wyszła za niego, co było już blisko....i
straciła wszystko co mam. Dlatego ta próba jest ok.
pozdrawiam

[deboraaa]

a ja napisze tak:
zamieszkalam z moim facetem, bo:
- sie kochamy i po prostu nas do siebie ciagnie
- bo wyszlo taniej i wygodniej i bezpieczniej(!)
- bo latwiej nam bylo po jakims czasie przekonac rodzicow ze nie pobieramy sie
tylko po to by zaraz sie rozwodzic;)
to glowne powody - a wyszlo nam to mieszkanie rewelka: wyszlo z worka ze
jestesmy oboje balaganiarzami, domatorami i spiochami, wiec rozumiemy sie
swietnie. no i oczywiscie wyszlo ze kiepska ze mnie gospodyni a moj luby nie
umie rozroznic miety od pietruszki, wobec czego tworzy artystyczne herbatki :D
i na powaznie: wyszlo ze przetrwamy wszelkie kryzysy, bo nawet burze z
piorunami i huragany maja u nas krotki, gwaltowny ale niezmieniajacy wiele
przebieg. i to jest, moje drogie, kapitał: umiec sie klocic (nie za czesto:) by
sie na dobre nie poklocic:) pozdrawiam

[zuz_kcat]

Warto. I to jeszcze jak... Mieszkam z chlopakiem juz prawie od roku (prawie
tyle samo jestesmy razem) - wprowadzilam sie do niego juz po 2 tygodniach.
Mieszkalismy kolo siebie, wiec stwierdzil, ze to tak troche glupio wedrowac
pomiedzy pokojami... Na dobre wprowadzilam sie po 5 miesiacach. Nie zaluje, ze
mieszkamy razem. Zgadzam sie z poprzedniczkami, ze jak pierwsza euforia
opadnie, zaczyna sie dopiero tak naprawde poznawac partnera bedac w roznych
sytuacjach, a mieszkanie razem jest bardzo temu pomocne... Nie mamy problemow
ze sprzataniem, myciem garow, praniem, czy zakupami... Zarabiam wiecej, ale
wspolnie zarzadzamy naszymi wydatkami. Mieszkanie razem nie oznacza, ze nie
mamy zadnej swobody - czasami on wychodzi z kumplami, a ja zapraszam
kolezanki...
I naprawde jest ciezko wstac rano, gdy nie ma mojego misiaczka, przy mym
boku...
Dla wachajacych sie - polecam. Nie bedzecie zalowac, tym bardziej jezeli
planujecie sie pobrac...