Ile lat powinno mieć dziecko...?

[kaarmelka]

Witam,

Proszę o radę. Planujemy wziąć pieska. Myślimy o tym od dawna, a teraz doszła
opinia pani psycholog, że mojej 6-letniej córce przydałby się kontakt z psem
(ze względu na emocje). Młodsza córka ma 2,5 roku. Wiem, ze to na mnie będzie
spoczywał ciężar opieki i wychowania psa, nie planuję psa w prezencie DLA
córki. Obawiam się tylko, czy dzieci nie są za małe. Biorę pod uwagę, m.in.
nieświadome męczenie psa przez dzieci, podgryzanie dzieci przez szczeniaka,
możliwość przewracania dzieci w zabawie (golden retriver). Miałam owczarka
niemieckiego przez 14 lat, jeszcze pamiętam jego ostre pierwsze zęby, ale
byłam starsza i sobie z nim radziłam.
Dziewczynki chcą mieć psa, ale się boją żywiołowości psów (skakania,
zabierania zabawek). A szczeniaki spokojne nie są... Dzieciaki też mam
żywiołowe, jak dwa piorunki.

Co o tym sądzicie, dzieci nie za małe?

[blue.berry]

witam
tak naprawde najwiecej zalezy od rodzicow - ich wiedzy, sposobu
wychowywania zarowno dzieci jak i psa.
ja osobiscie nie jestem wielkim fanem rodzin z malymi dziecmi i z
psami. po prostu uwazam ze jest bardzo trudno znalezc odpowiednia
ilosc czasu i na wychowywanie malych dzieci i na wychowywanie psa.
ale do rzeczy.
moje pierwsze pytanie - czemu akurat golden retriver? jest to pies
bardzo zywiolowy, rozbrykany i wymagajacy naprawde sporego nakladu
pracy. to pies ktory aby byl "spokojnym, przyjaznym, psem rodzinnym"
wymaga naprawde i czasu i szkolenia. do tego to pies ktory
potrzebuje zarowno ruchu jak i pracy (czyli nie tylko dlugi spacer
ale tez nauka aportowania, polecen, wykonywanie zadan).
przy malych dzieciach decydowalabym sie raczej na malego, spokojnego
psa (wielkosci np. mopsa, buldozka francuskiego) - po pierwsze
starsza coreczka bedzie mogla chodzic z nim na spacery - pod
kontrola rodzicow oczywiscie ale zawsze to frajda samej trzymac
smycz. po drugie znikna obawy ze pies moze przez przypadek
skrzywdzic dziecko skaczac na nie czy sie przepychajac. (to czy
dziecko nie skrzywdzi przez przypadek psa nie jest zalezne od
wielkosci psa ale od Waszego wychowania dzieci :) dodatkowo Tobie
bedzie na spacerach prosciej zapanowac nad opcja dwojki dzieci i
psa. aha i chyba bym polecala suczke - sa spokojniejsze.
to tyle w temacie samego psa. a co do wieku dzieci - tak naprawde
sama musisz sobie dopowiedziec na wiekszosc pytan - czy uda Ci sie
nauczyc coreczki postepowania z psem, czy masz mozlwiosc stalej
kontroli dzieci, czy masz mozliwosc odseparowania coreczek od psa w
momencie braku czasu na pilnowanie calej trojki itd.

jest jeszcze jedna opcja - jesli pani psycholog zalecila kontakt z
psem starszej coreczce to moze warto sie dowiedziec czy w twoim
miescie sa psy szkolone do dogoterapii i zajecia tego typu. moze na
poczatek to byloby jakies wyjscie?

pozdrawiam

[kaarmelka]

Dlaczego akurat golden? Bo powinien być misiowaty, lubić dzieci, mało szczekać.
Nie powinien być ZBYT MAłY; nie lubię małych psów. Kiedyś miałam mieszańca
(nawet nie wiem, jakich ras), potem owczarka niemieckiego. Dla dzieci chciałabym
nieco mniejszego.
A jaką rasę jeszcze możecie polecić? Oglądałam wczoraj dużego szwajcarskiego psa
pasterskiego. Uroczy, misiowaty, ale za duży...

[pierozek_monika]

Cavalier wpasowałby się w Twoje oczekiwania - tylko pewnie dla Ciebie będzie za
mały...

[kaarmelka]

Z tego, co zdążyłam przeczytać charakter Cavaliera mi odpowiada. Pomyślę o nim,
dzięki.

[majenkir]

kaarmelka napisała: .
> Dziewczynki chcą mieć psa, ale się boją żywiołowości psów
(skakania, zabierania zabawek).

To strzelilas w 10 z tym goldenem, heheh...

Do majenkir

[kaarmelka]

Wiem, że goldeny lubią się bawić, biegać, aportować, etc.
A kto powiedział, że ja chcę mumię do domu? Kupiłabym sobie wypchanego.

Właśnie dlatego, że dziewczynki boją sie psów (ale gdy przebywają dłużej ze
znajomym, łagodnym psem, to się ośmielają), chciałabym, żeby miały
przyjacielskiego psa, łagodnego, mało szczekającego (to chyba np. golden,
prawda?). Nie miały psa w domu, to ich obawy są nawet uzasadnione, prawda?
A poza tym, chyba wszystkie (albo prawie)szczeniaki są rozbrykane. Przynajmniej
moje oba (kundel i owczarek niemiecki) takie były. Skakały też, zabawki
zabierały i zjadały.

[blue.berry]

wziecie kazdego duzego psa (powyzej 30-40 kilo) przy malych
dzieciach to niestety mozliwosc "krzywdy" - bo duzy pies to duze
szczenie - a szczenie zanim sie go nauczy czegokolwiek bedzie
brykac, skakac, popychac. i wtedy istnieje mozliwosc skalecznia
dziecka lapa/zebem/wywroceniem. im bardziej zywiolowy typ psa tym
wieksze zagrozenie.
goldeny owszem sa lagodne i "misiowate" ale zdecydowanie nie
wszystkie. wiele zalezy od tego jacy byli rodzice i jak psa bedziemy
wychowywac. bowiem golden podobnie jak labrador to pies z
inteligencja "nabyta" a nie "wrodzona" - czyli im wiecej psu
poswieca sie czasu, im bardziej sie go szkoli i uczy tym wieksze sa
szanse na takiego wlasnie psa o jakim piszesz. w sytuacj odwrotnej -
mamy opcje posiadania psa o ktorych ja mowie "psy-kauczuki" -
wielkie serca i malutkie mozgi.
tak czy inaczej przy jakimkolwiek psie i malych dzieciaczkach -
pierwszy rok wspolnego zycia powinien przebiegac pod bacznym okiem
rodzicow.

[czarnamama]

Kiedy pojawił się u nas Wasyl(czarny terier rosyjski)mój mały syn miał 10 m-cy a starszy 9 lat ,mój mąż(który wybrał taką rasę,poczytał,przygotował się)poświęcał wieczorami czas na wychowanie pieska i to chyba jest najważniejsze. Wasylek jest z nami 5 lat,domowa wycieraczka(tam gdzie się położy tam leży), pieszczoch straszliwy,nie rzuca się na powitanie,ale merda szalenie ogonkiem, bez pozwolenia nie wejdzie do salonu,nie wchodzi do kuchni i na górę(ma swoją sypialnię na dole).Ma teraz wielki ogród, ale on po nim nie szaleje,spaceruje,no chyba,że zagra się z Nim w piłkę;)).Ta rasa to nasz ideał, ale powtarzam najważniejsze to znależć czas na wychowanie pieska :)Pozdrawiam

[czarnamama]

koniecznie musi być rasowy ?

[mmk9]

i szczeniak ? Przykład z forum zwierzęta-przygarnij-pomóż :
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=664&w=77085315

Mam rozwiązanie..

[nrg67]

Czolem,
Mam syna 8 letniego i teraz mi sie urodzil drugi, ma 2 miesiące.
Powiem tak: masz absolutną rację, że do dziecka lepiej wybrać psa
dużego. Dzieci nie sa delikatne ani uważne. Jak kupisz szczeniaka,
dzieciak na pewnie niechący zrobi mu krzywde, raz, drugi - i taki
psiak juz w zyciu sie z dzieckiem nie zaprzyjazni, bedzie je
postrzegał jako zagrożenie i szukał pomocy u dorosłych (czyli dużych
przewodników stada).
Wiem co mówię, bo mam dwa psy: małego i dużego. Mały jest kochany i
wierny ,ale w zyciu bym go z dzieckiem samego nie zostawił, bo ...
jest tak, jak napisałem. Jako szczeniak bał się mojego syna i ta
nieufność mu została.
Duzy pies ma dopiero 8 miesięcy - i to jest prawdziwa jazda ,bo to
nowofundland, waży już prawie 50 kg. To olbrzym, niestety, z
osobowoscią szczeniaczka ktory chce się bawić, biegać, tarmosić.
Przy każdym jego ruchu krzesła się przewracaja, sprzęty latają po
domu, na spacerze potrafi nieźle wyszarpać, a o brudzeniu w domu to
nawet żal pisać.
A mimo to jest to najkochańśzy pies jakiego miałem w zyciu i kiedy
widze, jak się bawi z moim synem, serce mi mięknie. Niufek został
zabrany od mamy jak mial juz prawie 10 kg wiec dzieciak nie byl w
stanie go skrzywdzic nawet, gdyby chciał. Szybko osiągnął taka masę,
że nawet gdyby dziecko na niego w zabawie upadnie albo nadepnie, to
on i tak tego prawie nie czuje. Jest zawsze pogodny, szczęśliwy,
zawsze chce sie bawić. Pasuje mu wszystko: jak syn jest smutny, to
się przytulają, jak wesoły, to biegają i tarmoszą zabawki.
Oczywiscie, do zabawy z takim psem trzeba odpowiedniego podejscia,
tzn. trzeba nabrać dystansu do nieuniknioncyh siniaków, stłuczeń,
upadków itd.
Wiem, ze to brzmi okropnie, ale zapewniam, że ewentualne urazy nie
różnią sie od tych, które powstają w wyniku zabaw mojego syna z
rówieśnikami, tzn. też są co chwila zbite kolana, podbite oczy,
podrapane pysie itd. Jak sie takie cos stanie w zabawie z psem, to
zawsze psa mozna wywalić na ogród albo balkon, a dziecko pocieszać.
A jeśli to dziecko za ostro wyszarpie psa, to zawsze jest dobra
okazja zeby udzielić lekcji delikatności i empatii dla innych
stworzen.
Moj syn jest alergikiem i ostatnio chorował całymi tygodniami.
Koledzy nie mogli go odwiedzać ,bo to były wirusówki, wiec dziecko
sie nudzilo. W tej sytuacji nasz niufek był rozwiązaniem idealnym:
wielki, radosny misiek zawzse skory do zabawy.
Piszesz, ze mialas kiedys owczarka niemieckiego czyli nawet, jesli
nie jestes profesjonalistką od psów, to wiesz, coto znczy miec
sporego psa w domu i wiesz, jakie sa zalety i wady. A wiek dziecka -
6 letnia dziewczynka na pewno bedzie sie czula baaardzo
odpowiedialni i dorosle, jak jej mama wytlumaczy kilka podstwowych
zasad postepowania z psem i na pewno bedzie sie bardzo starala,
szczegolnie, jak jej powiesz "to Twoj piesek, dbaj o niego". U mnie
to podzialalo, starszy syn nawet karmi psa.
O wlasnie, karmienie to najlepszy dowod na to, ze nie ma lepszego
psa dla dzieci niz niufek: siedmioletni chlopiec kaze mu siasc, a
potem wsypuje mu karme do miski i mowi "prosze". I pies, choc
glodny, nawet nie sprobuje wczesniej wyrwac sie do miski czy nie daj
boze skoczyc na dzieciaka. A juz zupelnie ostatecznym dowodem na to,
że to właściwe rozwiązanie jest to, ze kiedy dziecko podchodzi do
miski i odsuwa psa od jedzenia, ten prosząco skomli, ale nawet nie
sprobuje bronić żarełka!

Dla porównania: mój drugi pies jest wielkości jamnika i w czasie
jedzenia absolutnie nikt nie moze sie do niego zbliżyc, bo warczy i
rzuca sie z zębami. Jednej z babć już rozorał dłoń - miał wtedy 7
miesięcy, a teraz jako dwulatek jest dużo bardziej uparty i przez to
niebezpieczny. Zdobycz oddaje tylko mnie, co jest i niebezpieczne, i
kłopotliwe bo jak dorwie na spacerze splesnialego śledzia, to żona
jest bezradna i patrzy, jak on się tym świnstwem truje.
Wszystko, co napisalem nie oznacza oczywiscie, ze nowofundland to
gotowe rozwiazanie. Temu psu też trzeba poswięcić troche czasu,
pooswajać go, poprzytulać, zeby nabrał zaufania do ludzi, pokarmić z
ręki, spacerować, trenować choćby najprostsze "siad" i "równaj". Ale
z moich doświadzeń wynika, że te psy są tak powolne i misiowate, żę
nawet jeśli tresura nie jest zbyt precyzyjna to wielkiego kłopotu i
tak nie ma :)
W razie pytań - pisz :)
T:)

[joanna_poz]

nasz labrador zjawił się w domu, kiedy synek miał 1,5 roku.
nie było źle, choć jakby zjawił sie z pól roku może byłoby ciut
lepiej..:)

pomimo, że pies jest duzy i ma masę, a do tego żywiołowy, nie
sprawił nigdy jakiegoś zagrożenia dla syna.

jest łagodny i ma anielską cierpliwość do dzieci.

aczkolwiek, przyznaję, to dwójka dzieciaków w domu i podwójna ilośc
wariackich pomysłów.

[cilantre]

Moi sąsiedzi mają goldena i mają z nim pełne ręce roboty.Tak, jak
ktoś wcześniej napisał - ten pies musi wciąż coś robić. Więc w ciągu
dnia 1-2 godziny spaceru na łąki połączonego z wybieganiem i
aportowaniem.Nadmienię, że w domu są 2 osoby niepracujące.Rano przed
domem na ulicy - aportowanie(ok. 0,5-1 godz).No i wciąż ten pies
szczeka, gdy siedzi na podwórku i nie ma komu rzucić mu
aportu.Podczas nauki chodzenia psa na smyczy sąsiadka miała kontuzję
barku-tak pies ciągnął.Musisz wziąć pod uwagę, że dopóki pies nie
nauczy się doskonale chodzić na smyczy - Twoje dzieci nie będą mogły
z nim wychodzić na spacer.Moja córka raz wyszła z pieskiem sąsiadów
zimą - miała rajd na brzuchu przez kilka metrów.Dobrze, że nic się
jej nie stało.Musisz odpowiedzieć sobie na pytanie, czy będziesz
miała czas na takiego psa, a jeśli pracujesz to moim zdaniem daj
sobie spokój z goldenem.Moi sąsiedzi kochają zwierzęta, ale
przyznają , że mój cavalierek jest prostszy w obsłudze.Pół godziny
spaceru 2 razy dziennie to zupełnie w sam raz(pada do spania jak
nieżywy), sierści w domu nie tona , tylko pół ;))))) Gdy nikogo nie
ma w domu - cały czas przesypia .Gdy ktos sie zjawia - jest żywy i
skory do zabawy.Poza tym jest mądry i straszny pieszczoch.Polecam
cavalierka.