Wiem od dawna.

[listopad02]

Wiem.
Od dawna już, o tym że jestem sam, samotny, czuje się tak i być może
będe się czuł, to moja wina.
Układam sobie plan jak wyjść z tego, z samotności.
Poukładać w sobie co nie ułożone.
Wyznaczyć cel, a taki mam, niejeden, trzymać się tego i nie zmieniać
pod wpływem chwili i impulsu.
Naprawiać się.........chyba najważniejsze.
Ostatnio zawiodłem kogoś, siebie, zniszczyłem dobrą znajomość. To
najgorsze gdy jest się niszczycielem, rani innych, wbija szpile
itd. Tak jest naprawdę, taki jestem.
Tu w sieci, można sobie sprawiać wrażenie, jakiejś innej osoby,
pisać, jednak rzeczywistość jest prawdziwa i tam jestem z krwi i
kości. Co i jak zmienić, tu obok, niech to się kołacze.
Musze próbować.
Jak zmieniacie siebie?

[frip0]

Listek próbowano kiedyś roślinożerców w mięsożerców zmienić. nic
dobrego z tego nie wyszło Jesteś jaki jesteś, i wczesniej czy
później wyjdzie to z Ciebie.

[listopad02]

Sam kiedyś próbowałem zmienić się w roslinożercę, chwilę nim byłem.
Teraz jem sporo mięsa.
Nikt mnie nie zmieni, muszę sam.
Podoba mi się Twoje realne podejście do życia, Ty przynajmniej nie
ściemniasz, może za dużo się biczujesz, ale akceptowanie
rzeczywistości i próbowanie się w niej odnaleźć to pewnie droga do
sukcesu.

[gapuchna]

Listek, Listek .......

[listopad02]

Gapa, Gapcia
Muszę się zastanowić jak naprawe coś w życiu zmienić.
Dla mnie relacje z ludźmi są naprawdę najważniejsze, no ale nie
wychodzą.
Nie wiem czy się gdzieś pogubiłem. Nie potrafię dotrzeć do innych.
Naprawe się staram, próbuje, a może tylko tak mi się wydaje.
Muszę coś mocno zmienić.

[gapuchna]

Zmiany w życiu są i nie są ci potrzebne. To nie tak, a ty dobrze o tym wiesz.
Docierasz - wiesz doskonale, ze docierasz, więc nie okłamuj sam siebie. Bo to
bez sensu. Umiesz umilić i to również wiesz. Masz taką wiedzę! - wykorzystaj
to. Tamten pomysł, ze studiów - on był dobry, kontakt z potzrebującymi,
powinieneś w to wejść. Spróbuj, a może bedzie dla ciebie spełnieniem.

Tamta znajomośc - olej to, raz a dobrze!
I posłuchaj starszej kobiety! - znaczy mnie

[listopad02]

Ubawiłaś mnie, ale masz rację, nie chcę być już głaskany, wolę
klapsy
Wszystko jest proste i nie, najgorsze że człowiek zapomina swoich
postanowień, pod wpływem doraźnych emocji nie kontroluje tego co
chce, a może puścić czasem totalnnie hamulce, to też by było
potrzebne.

[gapuchna]

Wolisz klapsy....UUuuuuuuuu! perewra!!!

[listopad02]

Klapsy, na przemien z głaskaniem, to przyjemność, a nie perwera.
Późno sie robi, pewnie szykujesz się spać

[gapuchna]

Kpić Mój Drogi to nie musisz... ja i spanie ))))

[listopad02]

Wiem, że nie........
Ale co nocami robisz, już się tylko domyslać mogę.

[dona_76]

Ja też

[gapuchna]

Jak to co? No jak to co? .... no wiadomo co!!!!!!!!!!!!!

))

Grzecznie śpię

[listopad02]

To śpij grzesznie

[li_sa_li]

Listopadzie, < tuli, tuli > Gorszy dzien?

[listopad02]

Nie gorszy dzień, normalny.
Muszę pomyśleć głośno, skoro nie mogę w realu, nie mam tam jak, to
muszę tu.
Czasem zerkniesz w lusto i się zastanawiasz, co dobrego się zrobiło,
jak znasz odpowiedź to wesoło nie musi być.

[frip0]

Ale przecież masz jakieś pozytywne cechy bo każdy je maKiedyś
miałem ciekawą znajomośc i wszystko szło dobrze dopóki nie
powiedziałem o kompleksach i moich fazach Ale co miałem zrobic??
Oszukac dziewczyne??

[zarovich]

Hehe trzeba było nie mówić tego na starcie

[frip0]

A co by mi dało kłamstwo???

[zarovich]

Trzeba było chociaż dozować informacje Zazwyczaj nikt nie toleruje ciężkich
przypadków. Zwłaszcza kobiety.

[frip0]

Wiem, że kobiety dają tylko sobie prawo do narzekania Ale ja dla
nikogo nie zamierzam być supermenem Tylko zauważ, że większośc
tych, którzy sie kreują na męskich są w gruncie rzeczy śmieszni

[zarovich]

"Wiem, że kobiety dają tylko sobie prawo do narzekania"
Heheh też to zauważyłem. Co więcej odmawiają mężczyznom prawa do chwil słabości.
W rezultacie w związkach często tworzy się model wsparcia wyłącznie
jednokierunkowego

[frip0]

Bo kobiety mają mieć w nas podpore Tylko co jeśli my potrzebuujemy
pomocy, zrozumienia??? Wtedy jesteśmy niemęscy Dlatego gdzie tu
może być mowa o partnerstwie?? Ja szukam faceta w ciele kobiety, ale
bezowocnie jak do tej pory

[zarovich]

Dokładnie. Chcą podporę, ale same tego nie dadzą mężczyźnie jeśli ten akurat
tego potrzebuje. Facet dostaje w mordę tekstem że jest mięczakiem i ma się wziąć
w garść
Hehe partnerstwo w rozumieniu kobiety jest dość specyficzne

[frip0]

Bo to kobiety nas wyniszczają psychicznie. Myślą, że tylko one maja
prawo oceniac naszą męskość. Partnerstwo??? heheh tylko tam gdzie
jest dla nich wygodne

[rude_z_poznania]

oj Panowie, widzę że kilku mężczyzn się zebrało i marudzicie jakie to baby są
złe... to Wam powiem!!!! po jednej i po drugiej stronie są wredni/dne osobniki.
Miłość mojego życia (jak mi się wydawało) miała wsparcie w czystej postaci z
mojej strony: ile się nasłuchałam, że w pracy ciężko, życie Go nie docenia,
pieniędzy mało.... to, że ja chodziłam do pracy na tabletkach uspokajających
było ok (ciągle tylko marudzisz-mówił)... no i za to całe wsparcie odpłacił mi
się...tak,tak znalazł sobie taką dla której złamany paznokieć jest katastrofą
życiową i teraz słucha jak jest żle-sam ma zap... na jej tipsy! i wiecie co!
dobrze mu tak

[czarny.onyks]

oj, ja mam w sobie duża dawkę testosteronu

i potrafie być wsparciem dla innych
i jestem w stanie zrozumieć...

ale....część mężczyzn zapomina jak być mężczyzną...

[zarovich]

A może niektórych nikt nie nauczył jak nim być?

[czarny.onyks]

a może trzeba samemu spróbowac sie rozwinąć,
a nie obarczać innych odpowiedzialnością...

[listopad02]

Nie zamierzam nikogo oszukiwać, a wiesz człowiek często siebie
oszukuje.
Każdy ma kompleksy i tylko on z nimi sobie musi poradzić.
Trzeba się wziąść do pracy.
Myślę, że nie oszukiwałbyś nikogo, ale nie musisz atakować od razu.
Tak jest że samopoczuciem innych się zarażamy, ja tak mam, jak ktoś
dołuje to i mnie, jak ktoś się cieszy to i ja.
Sam staram się być pogodny, przecież nikt mnie nie zbawi.

[frip0]

Masz racje Jak ja pamiętam na studiach miałem samych zdołowanych
kumpli A co do kompleksów to je zwalcze, a raczej zrobi to
chirurg plastyczny

[robert.83]

"...akceptowanie rzeczywistości i próbowanie się w niej odnaleźć to pewnie droga do sukcesu."

Jeśli mogę...

Akceptowanie rzeczywistości to konieczny start. Próbowanie się w niej odnaleźć to cały szkopuł.

1. Konsekwencja - to chyba najważniejsze.

2. Świadomość "po co to robię" to z kolei coś co daje siłę.

3. Wyznaczanie celów zgodnych z Tobą - to sprawia, że w ogóle jakiekolwiek zmiany będą realne.

4. Bycie dla siebie samego przyjacielem - to konieczne na gorsze momenty... Życie dołuje czasem, dostarcza powodów do zwątpienia i rezygnacji... Nie ma sensu mu w tym pomagać będąc dla samego siebie okrutnym/bezwzględnym lub odwrotnie: nieszczerym i zbyt pobłażliwym. Dobry kumpel pociesza ale i delikatnie wytyka błędy.

5. Trzymanie się prostych prawd.
Na przykład: zobowiązanie do bycia fair... wykorzystywanie szans mimo nieśmiałości... szczerość i otwartość.

To tyle co ja zdołałem zrozumieć w temacie "jak poprawiać swój świat". Nie jest to jakaś ekstramądrość, banały jak zwykle u mnie. Ale czasem warto przypomnieć i banały... chyba.

Pozdrawiam.

[listopad02]

Tak.
Trzeba się trzymać takich rzeczy.

[enya3]

naprawdę sam? tak absolutnie sam?
niewierzę

[listopad02]

Powiem Ci, że tak się czuje.
Pewnie z różnych powodów, raz że jestem tu gdzie jestem w obcym
miejscu, przyjechałem i jestem.
Po drugie, mam kilka znajomych osób, ale rzadko je widuje.
Pewnie są znajomości, które chciałbym rozwinąć, będe skupiał się na
tym, starał się poznać nowych ludzi.

[enya3]

A może zbyt krótko jesteś właśnie tam by tak wiele wymagać od siebie? pewne
rzeczy przychodzą z czasem, znajomość też go potrzebuje by miała okazję rozkwitnąć

[listopad02]

Możliwe, najlepiej znaleźć kogoś kto też tak jak ja tu się czuje,
albo gdzie indziej.

[z-e-u-s]

Tak naprawdę w Twoim wieku niewiele już da się zmienić jeżeli chodzi o charakter
czy osobowość. Mogą to być jedynie zmiany kosmetyczne, nauczenie się pewnych
umiejętności takich jak wychodzenie z inicjatywą, tuszowanie jakichś
niedoskonałości itp. Fundamentów charakteru, otwartości na ludzi, temperamentu,
pogodnego patrzenia na świat, poczucia, że jest się kochanym i potrzebnym,
samoakceptacji takiej bez cienia wątpliwości, czyli nie przepracowanej ale
zakodowanej od dzieciństwa nie da się już w pewnym momencie ot tak "nauczyć".
Nawet przez lata pracy nad sobą. Można oszukać innych, ale trudno oszukać samego
siebie. W końcu człowiek pamięta o pewnych sprawach z dzieciństwa czy okresu
dojrzewania. I to poczucie inności czy dystansu zawsze gdzieś tam siedzi.
Stopień możliwych zmian zależy od woli tych zmian, jaką posiadasz. Ja dałem
sobie już od paru lat spokój, efekty wczesniejszej pracy nad sobą były
niezadawalające. Teraz w zasadzie pogodziłem sie z faktami na swój temat i jakoś
tam siebie akceptuję. Ale ludziom ze mną nadal nie po drodze.
W zasadzie chyba możliwe sa tylko dwie drogi: albo uda Ci się zmienić, albo
siebie zaakceptujesz. Szamotanie się ze sobą przez dłuższy okres czasu jest
bardzo wyczerpujące.

[gapuchna]

Podoba mi się to, co napisałeś. Problem samoakceptacji nurtuje mnie od dawna,
zarówno w sensie ugryzienia go, jak i zastosowania.

[listopad02]

Masz rację.
Ja bardzo dużo zmieniłem w sobie i wokół siebie, tak na przełomie
jesieni i zimy, naprawdę wiele.
W sumie to były dobre zmiany.
Mogłem wiele rzeczy minąć zbagatelizować, pewnie zrobiłem kilka
niepotrzebnych króków, wiedziałem że takie mogą być i teraz się
lekko szarpie.
Nie zmienię swojego charakteru ani osobowości, chciałbym raczej
zintensyfikować w sobie to co gdzies w ukryciu, a coś innego
przygasić.
Myślę też że za wszelką cenę starałem się przebywać z ludźmi, nawet
jak to piszesz, było im ze mną i mi z nimi nie podrodze,
niepotzrebnie kurczowo trzymałem się jakiś kontaktów po to by nie
być samemu.
Trzeba znaleść podobne osoby i zmieniać to na co mam wpływ.

[listopad02]

Ile błędów

[enya3]

ludzką rzeczą jest błądzić

[dona_76]

Listopad i Gapuchna czy Wy czasem @ sprawdzacie?

[listopad02]

Sprawdzam, tylko tu mam mega stary komputer, wszystko chodzi tak jak
czołg, a gmail jakiś taki niepełny.
Czata na nim wogóle nie ma i nie da się chyba włączyć.

[dona_76]

Szkoda, ale mimo to trzymaj się i głowa do góry

[gapuchna]

Niunia, sprawdzam i ja dopiero wlazłam, ale jeszcze tylko dorywczo )) Bedę
nocą, jak to ja ))

Ty wiesz, zapomniałam tam zadzwonić i mi przeszło koło nosa - fotki nie będzie DDD

[tapatik]

Czytam książki, chodzę na szkolenia, słucham ciekawych nagrań, rozmawiam z ludźmi.

Chcesz coś posłuchać/poczytać?

[listopad02]

Próbuje podobnych rzeczy.
Niewiele czytam ostatnio, mam niedziele, że angielski mnie wciągnie.
Co polecasz?

[listopad02]

..nadzieje..

[siamese67]

nadzieja...

[listopad02]

Ładne, dziękuje.

[siamese67]

Proszę bardzo, do usług

[siamese67]

Proszę bardzo, do usług

książki

[bialostoczanka35]

listopad02 napisał:

> Próbuje podobnych rzeczy.
> Niewiele czytam ostatnio, mam niedziele, że angielski mnie
wciągnie.
> Co polecasz?


Jeśli moge wtrącić swoje 3 grosze to polecam książkę 'Świat według
Mellera' o Stefanie Mellerze byłym ambasadorze i ministrze spr zagr.
Ciekawie napisana książka i jeszcze ciekawsza postać. Wyszly 2
części. Nie wiem czy znasz 'Wspomnienia wojenne' Karoliny
Lanckorońskiej. Tez warta kupienia.

Co jeszcze polecacie?

[listopad02]

Ja mam ochotę na coś nierealnego, czytam Carolla - szklana zupa.
Lubię jakikolwiek realizm magiczny.

[siamese67]

Ja czytam Pratchetta. Na mój mega-dół jest co prawda jak plasterek z Myszką Miki na ziejącą dziurę w sercu, ale co mi tam...
I jeszcze Neila Gaimana - ostatnio wydana powieść "Księga Cmentarna" jest piękna. I magiczna. I ponura w sam raz. To tylko duchy ludzi, którzy przeżyli swoje życie.

[zarovich]

Hmmm a ta Księga to fajna chociaż? Bo ja czytałem Nigdziebądź tegoż autora i
muszę przyznać, że w sumie taka sobie była

[siamese67]

To zależy, co kto lubi. Mi się podobała. Ale ja nadal kocham bajki...

[zarovich]

Ale ja też je lubię

[listopad02]

Może z czegoś skorzystam, w literaturze szukam tej magii, która jest i w życiu, ale zwyczajnie gdzieś nas omija, a dobre bajki uczą.

[b.wicia]

Ja jestem samotna już ponad 1,5 roku, ale jakoś dopiero we wrześniu zdałam sobie sprawę, że... Kurcze,będę kiedyś na swoim, dziecko pójdzie do przedszkola, szkoły; spotkania ze znajomymi, nowi koledzy, koleżanki. A ja będę siedzieć w tych swoich 4 ścianach, padnięta po pracy i gadała sama do siebie, albo z Wami jak jeszcze tu będziecie zaczynam zdawać sobie sprawę, że to co było już nie wróci, choćbym nie wiem, jak chciała, choćbym nie wiem, co zrobiła, ale nadal się przed tą myślą bronię. Boję się..nigdy tak naprawdę nie byłam sama...od początku, gdy przyszedł na czas na pierwsze spojrzenia, pierwsze kroki w życie młodzieńcze był On..a teraz jestem sama. Dziecko nie przytuli, jakbym tego chciała, nie wysłucha jaki to miałam ciężki dzień i nie usłyszę do niej tego, co bym chciała...Boję się tego, co będzie jutro. Cholera, pierwszy raz się tak naprawdę boję iść do przodu! nawet nie wiem, czy chcę iść do przodu, sama już nie wiem, czego chcę. Pogubiłam się w tym swoim życiu strasznie, i mam za mało siły, wiary, samozaparcia, żeby się odnaleźć, żeby ułożyć wszystko od nowa...nie, ja nie chcę niczego od nowa układać..nie chcę też tkwić w martwym punkcie, bo czuję, że to mnie powoli zabija, nie daję sobie z tym rady. Dwie sprzeczności..jejciu, dlaczego podejmowanie decyzji o swoim życiu jest tak trudne? kiedyś się żyło, bo chciało się żyć, a teraz, bo...chyba już i tak za bardzo nasmuciłam. Idę popatrzeć na skrzata i dokopać sobie za złe myśli czy tylko ja jestem tu taka niezdecydowana?

[listopad02]

Czasem trzeba chwilę poczekać, okrzepnąć, wtedy jak człowiek jest sam ze soba pogodzony i mu z tym dobrze, wtedy duzo lepiej nawiązuje znajomości i pewnie są one dużo lepsze.
Napewno jakaś część nas to inni ludzie i bez nich w tej części nigdy nie będziemy "sobą". Nie mozna się poddawać, tylko trzeba szukać dobrych dusz.

[claire.ampres]

witaj Listopadzie.
tu sąsiadka z forum obok

tak sobie zaczęłam rozmyślać o tych zmianach, a temat jest mi ostatnio
szczególnie bliski. wywracam mój świat do góry nogami, i chociaż dzieje się to
teraz dość gwałtownie, wiele lat potrzebowałam, żeby popchnąć pierwszy klocek
domina. ba... całe swoje młodzieńcze życie.
i tak sobie pomyślałam, że wiele lat jakoś tam w głębi duszy liczyłam, że "samo
się" coś zmieni albo - jeszcze lepiej - że ktoś (czyt. np. przyjaciele lub
mityczny książę z bajki) zrobi to za mnie. a tu dupa blada im dłużej tak
myślałam, tym mocniej się pogrążałam.
moim odkryciem było to, że nie mogę liczyć na innych, ale mogę się nimi
inspirować. nie lubiłam i unikałam ludzi, ale zaczęłam łowić" perełki w
otoczeniu. i czytać, co mądrzy ludzie mają do powiedzenia (nie tylko w
książkach, chociaż np. popychający do myślenia wywiad z ciekawą osobą jest
rzadkością). zaczęłam szukać "sedna" (o ile to Ci cokolwiek tłumaczy). odkryłam
w sobie na nowo pasje, coraz częściej udawało mi się znaleźć te "perełki" i
nawiązać z nimi bliższą znajomość. to naprawdę inspirowało. i dawało niezłego
kopa do tego, żeby zmieniać siebie i swoje życie. żeby przejąć w końcu kontrolę
nad nim.

i dotarło też do mnie,że zmiany, plany, naprawy itd. - to wszystko brzmi
niesamowicie gdy pozostaje w sferze idei. można się nawet do tego szybko
zapalić. jednak najtrudniej jest przejść tę pierwszą granicę (bo ich ciągle i
ciągle przybywa) i zmienić ideę w codzienną pracę nad sobą.

długa droga przede mną, ale mam w sobie potężny zapał, który wręcz sięga gwiazd
rok temu gdybym spojrzała na siebie dzisiaj, to bym nie uwierzyła, że ja to ja
i tego Tobie życzę i wszystkim, którzy tych zmian pragną i potrzebują.

a, jeszcze dodam, że fajnie napisał to Z-e-u-s:
>Stopień możliwych zmian zależy od woli tych zmian, jaką posiadasz.

więc także ogromu woli życzę Z-e-u-s-owi również (gdy Cię czytam, to mi
się zdaje, że mądrym ludziom powinno być z Tobą jak najbardziej po drodze )

[robert.83]

Zaciekawiła mnie Twoja wypowiedź. Wpisuje się ona w to w co chcę
wierzyć i co wydaje mi się prawdą - że dążenie do tego, żeby
zrozumieć pewne mechanizmy nie jest pozbawione sensu.

To prawda co napisał Zeus, że z czasem coraz trudniej jest zmieniać
siebie diametralnie, niesposób siebie przeprojektować. Ale zamiast
całkowicie poddaćsię zastanej sytuacji, lepiej zwracać uwagę na to
co już w nas drzemie, co gdzieś w głębi nas siedzi a pozostaje
niezrozumiane, niewykorzystane, niewyzwolone.

Mówisz, że dla Ciebie ważnym krokiem była akceptacja
odpowiedzialności za własne życie, zmiana oczekiwań wobec otoczenia.
To chyba jedna z uniwersalnych prawd, do której ludzie dochodzą (lub
nie) z różną prędkością. Kiedy czekasz na cud, kiedy odwlekasz
moment faktycznego rozpoczęcia ŻYCIA, idziesz złą drogą. Ja na
własnym przykładzie czuję jak dalece można zabrnąć w taki ślepy
zaułek. Dopiero zmiana parametrów otoczenia, jakiś wstrząs,
spowodował, że zacząłem doceniać to jak wiele ode mnie zależy tu, a
jak mało tam.

Umiejętność rozróżnienia elementów życia, na które mamy wpływ i
tych, na które nie mamy jest dobrym startem. Potem już tylko praca
nad tym jak zmienić to co zmieniać możemy.

Szkoda mi czasu, który upłynął mi na nieświadomości moich opcji,
moich możliwości. Szkoda mi niewykorzystanych szans tak bardzo... że
to daje mi dodatkową energię, by nie zmarnować kolejnych. Mam tylko
nadzieję, że uda mi się nadrobić to co jeszcze do nadrobienia, że
uda mi się podzielić swoimi doświadczeniami z kimś, kto mógłby uczyć
się na moich a nie swoich błędach. W tym wspaniałym życiu jest tyle
możliwości, ze to dosłownie poraża. Problemem jest tylko czas, jaki
trzeba "wydawać" mądrze. Wiem, że brzmię jak stary dziad a nie
dwudziestoparolatek, ale czas i zdrowie prawie wszystko czego chcę.
Resztą zajmę się sam.

Myslę, że problemem ludzi dązących do zmian jest świetna teoria
poparta spartoloną praktyką. Mówię z doświadczenia oczywiście.

Teoretycznie wszystko da się zrozumieć, przeanalizować. Wnioski
zostają wyciągnięte, błedy zrozumiane... i co? I mimo wszystko tak
ciężko ich nie powtórzyć. To bardzo ważne, żeby w momencie
podejmowania decyzji umieć sobie powiedzieć "to jest ten moment,
kiedy nieśmiałość/lenistwo/strach/niewiara/konformizm podpowiada mi
złą opcję. To jest ten moment, kiedy mogę coś zmienić".

Weźmy nieśmiałość... Wiele osób jest świadoma tego, że nie pokonując
jej zmniejszają swoje szanse na poznanie ciekawych ludzi
(niekoniecznie damskomęskie relacje). Wiedzą to i znają teorię Ale
kiedy przychodzi moment decyzji typu "jedziesz z nami?" zasłaniają
się wszechogarniającą niemocą. Przykład przykładowy.

[claire.ampres]

o cholera! aleś mnie zaskoczył! mile, oczywiście.

generalnie dotarliśmy chyba do podobnych wniosków. chociaż chciałoby mi się wręcz przyznać i Tobie i Z-e-u-s-owi rację, że im człowiek starszy tym trudniej jest podejmować zmiany. logicznie rzecz ujmując - tak. no ale praktycznie - to będąc po trzydziestce dopiero zaczęłam wywalać swój świat do góry nogami i mam wrażenie, że to dopiero początek no kurczę... sama nie wiem, jak to możliwe ale może im człowiek starszy tym bardziej mu się nie chce? na pewno tak. ja w końcu zaczęłam chcieć bardziej niż kiedykolwiek i teraz nie martwię się, czy po 40 czy później też mi się będzie chciało. bo mam silne wrażenie, że jednak tak

> Umiejętność rozróżnienia elementów życia, na które mamy wpływ i
> tych, na które nie mamy jest dobrym startem. Potem już tylko praca
> nad tym jak zmienić to co zmieniać możemy.

no tak, faktycznie tak jest. nie wiem, ile nocy i dni przepłakałam i przejęczałam biadoląc nad tym, co było ode mnie niezależne. spędzało mi to sens z powiek. odwracało wzrok od tego, co zrobić jestem w stanie i na co mam rzeczywisty wpływ. podobnie ze śmiercią - jeny, jak się bałam samotnej śmierci. a teraz myślę, że skoro umrę jednego dnia, to dlaczego mam marnować wszystkie pozostałe na martwienie się tym jednym dniem? (chyba odchodzę od tematu...?)


> Szkoda mi czasu, który upłynął mi na nieświadomości moich opcji,
> moich możliwości. Szkoda mi niewykorzystanych szans tak bardzo... że
> to daje mi dodatkową energię, by nie zmarnować kolejnych.

no mi też szkoda i pewnie nie raz jeszcze ucieknę ze strachu przed czymś, ale liczę na to, że będzie się to działo coraz rzadziej bo nie powiem sobie, że nie mam prawa zmarnować ani jednej okazji, bo jeśli kiedyś osłabnę i raz ucieknę, to potem przygniotą mnie wyrzuty sumienia i trudniej będzie się dźwignąć. po prostu "nie spinam dupy" (sorry, czasem lubię "podupować" )

>Wiem, że brzmię jak stary dziad a nie
> dwudziestoparolatek,

mądrość nie zawsze jest domeną starców

(tu nie mogę nie wstawić cytatu, który ostatnio na mnie zrobił wrażenie: "Pierwszy krok do mądrości - wszystko oskarżać, ostatni - pogodzić się ze wszystkim."
— Georg Christoph Lichtenberg)


(chyba miałam parę innych rzeczy jeszcze napisac, ale mi "umkły" )

pozdrawiam

[listopad02]

Witaj.
Wiele rzeczy zrobiłem i zmieniłem, ale jakbym się cofnął znowu, do
tego czego nie lubie. Musze spokój odnaleźć, zredukować bodźce i po
prostu wyciszyć i odpocząć.
Tak jak każdy mam cele, gorzej z realizacją.
A ludzie, są, pojawiaą się czasem, ale nie mam do nich dostepu.