samotność po starcie bliskich

[maja0310]

Witam wszystkich.Mam 33 lata,mieszkam w Warszawie.Chciałabym podzielić się z Wami smutna refleksją na temat tego jak ważną a mimo to często niedoceniana role w zyciu kazdego z nas pełni rodzina.Uswiadomilam sobie to dopiero po stracie najblizszej rodziny,tzn rodzicow i rodzeństwa.Nie znaczy to,ze byłam wyrodną córką czy siostrą,wręcz przeciwnie,angazowałam się w zycie moich bliskich,jednak zyłam z przeswiadczeniem,ze oni będa przy mnie zawsze.Gdy nagle ich zabrakło moj swiat stał się pusty ,szary i smutny.Mam poczucie,ze są ludzie,dla których byc moze jestem ważna,ale w trudnych momentach a także w okresie swiąt czuje się całkowicie samotna i wyobcowana.Nie numiem sobie z tym poradzić.Byc moze ktoś z Was ma podobne doswiadczenia i nauczył się z tym zyc.Chętnie nawiąze tez kontakt z innymi osobami,ktore z podobnych lub zupelnie innych wzgledow czują się samotne,zagubione.Pozdrawiam wszystkich serdecznie

[torado]

Hej . Nauczyłam się z tym żyć. Zajęło mi to trochę czasu, ale można. Poza tym przy wsparciu moich przyjaciółek, które kocham nad życie z wzajemnością jest mi łatwiej. Jeszcze łatwiej byłoby gdyby był ten jedyny ukochany, ale no cóż nadziei nie tracę.....Przytulam Cię. Dorota

[czarny.onyks]

Dziękuję za tego posta...


zapominam czasem, ze nie są długowieczni...
a tak potrafią czasem człowieka wkurzyć....że ma się ochotę nie rozmawiać więcej...

[uny]

czasem już nie można porozmawiać. a najgorzej zostać z gniewem.

[butellishka]

czarny.onyks napisała:

> zapominam czasem, ze nie są długowieczni...
> a tak potrafią czasem człowieka wkurzyć....że ma się ochotę nie rozmawiać więcej...

oj tak, zgadzam się z Tobą! ja jakiś czas temu, bardzo niedawno, zdałam sobie sprawę z tego jakie mam szczęście, że jeszcze obydwoje żyją... a czasem naprawdę ma się Ich tak dość!!!!