Wychodzenie

[dolores2222]

ze strefy komfortu.
Aż tak trudne?
Bolesne?
U mnie, jak się okazało w ostatnich tygodniach, bardzo.
I bardzo mnie to zaskoczyło. I zmartwiło.
Nie sądziłam, że bardziej się boję, niż chcę.
Myślałam, że jest jednak na odwrót.
Postanowiłam robić małe kroczki. Nie zamykać się jednak na emocje, na ludzi. Bo całkiem już zdziwaczeję. Jeśli jest dla mnie jakaś szansa, to tylko taką metodą. Bo na główkę już na pewno nie skoczę. Tchórz.
Macie podobne rozterki? Ktoś się z tym zmagał/zmaga tak jak ja?

P.s. Inspiracją były mądre wpisy Bunci, która nieustannie mnie zmusza do myślenia.

[witrood]

A nie dyskomfortu? Ja bym z komfortu nie wychodził.

[dolores2222]

Wiesz, o co chodzi.
Jesteś inteligentnym gościem, Witek.
Masz swoją strefę, która daje ci poczucie bezpieczeństwa. Nawet jeśli tylu rzeczy ci w niej brakuje, przyzwyczajasz się. I w pewnym momencie orientujesz się, że coś możesz mieć, coś więcej, ale się boisz. A nie spodziewasz sie po sobie takiej reakcji. To boli.

[witrood]

Znam to pojęcie, ale naprawdę samotność to dla Ciebie strefa komfortu? Może niezależność ale samotność?

[dolores2222]

To coś, co znam. Do czego się przyzwyczaiłam. Co nie grozi odrzuceniem, kolejnym rozczarowaniem itp.
A z drugiej strony jest tak ogromna chęć zmiany... żeby ktoś przytulił, był przy mnie i z kim codzienność byłaby łaskawsza.
Taki dualizm odczuć. Zmagam się z nim od wielu dni. Naprawdę. I naprawdę nie przypuszczałam, że tak będzie.
Nie wiem, czy mnie rozumiesz. Nie umiem tego lepiej wyjaśnić.

[bunt_jest_moim_obowiazkiem]

dolores2222 napisała:

> P.s. Inspiracją były mądre wpisy Bunci, która nieustannie mnie zmusza do myślen
> ia.

Dziękuję Kochana za te słowa, ja siebie samą też zmuszam - pisząc różne rzeczy przemyśliwuję je i "uczę się" samej siebie...
I na pewno na ten temat się wypowiem bo faaajny, ale teraz wyłażę z roboty... pożyć trochę

[dolores2222]

Tylko widzisz, tu nie było nic z pochlebstwa. Więc podziękowania nieuzasadnione jakby
Po prostu jak czytam twoje opinie na różne tematy, nie zawsze pokrywające się z moimi, to właśnie mnie inspiruje, żeby pomyśleć nad swoimi odczuciami. Żeby się zastanowić. Jak "wywleczesz" mi coś z trzewi, to nawet jeśli staram się to odsuwać, po czasie wraca i muszę się temu przyjrzeć. Tak to u mnie działa. I to jest dobre. Bo za długo już zamykałam emocje w szufladkach. Każda opisana. Każda szczelnie zamknięta. Właśnie dlatego teraz czuję się jak po nokaucie, kiedy nie umiem unieść także tych dobrych.

[bunt_jest_moim_obowiazkiem]

dolores2222 napisała:

Jak "wywleczesz" mi coś z trzewi, to nawet jeśli staram się to od
> suwać, po czasie wraca i muszę się temu przyjrzeć.

Tak czasem postrzegam swoją rolę na tym padole... wywlec sobie i innym parę rzeczy na światło dzienne... serio, serio... ale nie w złych intencjach, żeby coś udowodnić, czy coś...
Mam silną potrzebę poznawania tej świadomości którą postrzegam jako "ja" i staram się pomagać też w poznawaniu siebie innym, bo czuję jakoś podświadomie, że to czemuś służy... czemuś dobremu...

[dolores2222]

No, też się staram trzymać myśli, że nawet jak boli, to po coś. Inaczej bym chyba dostała jeszcze większego hopla niż mam

[bunt_jest_moim_obowiazkiem]

No to odpowiadam jak jest u mnie... dużo zależy od momentu w życiu… czy się czuję ogólnie słaba czy silna. I od tego na ile jestem przyparta do muru, na ile mi na czymś zależy.

Jak mi na czymś zależy, ale mam słabszy emocjonalnie moment, to "zbieram siły do skoku w nadprzestrzeń". Wtedy małe kroczki i bez nerwowych ruchów.

Jak czuję się na siłach i bardzo mi na czymś zależy to się zmieniam w "nieposkromioną wojowniczkę" - wtedy jestem w stanie zaplanować i zrealizować poza swoją strefą komfortu nawet bardzo skomplikowaną akcję - żeby osiągnąć cel. Oczywiście muszę dodać że jestem tak skonstruowana psychicznie że nie potrafię być swiadomym powodem czyjegoś cierpienia.. jeśli widzę że mogę spowodować cierpienie, to się natychmiast wycofuję. To działa tak, że jeśli chcę jakiegoś mężczyzny, ale on jest "zajęty" - zawsze się natychmiast wycofuję, chociaż mi żal oczywiście. Ale z zasady NIC nie buduję na czyjejś krzywdzie.

Jeśli na przykład w pracy muszę "zawalczyć poprzez pokazanie jaka jestem kumata" - to to robię, nawet za cenę wyjścia ze strefy komfortu, czyli wzięcia na siebie więcej niż normalnie, lub bardzo trudne zadanie które pokaże np. nowej dyrekcji moją wartość.

Są jednak tematy, w których wybitnie mam opory przed wyjściem ze strefy komfortu... to są jakby moje słabości, wtedy wiję się jak piskorz żeby czegoś nie zrobić, raczej się wstydzę niż boję... jest to: gadanie w obcym języku (ciężko mi się przemóc, bariera okropna, chociaż teoretycznie umiem powiedzieć, ale się wstydam) czy zmuszenie się do aktywności której się wstydzę lub nie mam ochoty np. pójście na lodowisko, czy robienie czegoś w miejscu publicznym co jest niezgodne z moim "ja"... w takiej sytuacji potrafię się zachować nawet irracjonalnie, np. zwiać

Co do wychodzenia ze strefy komfortu w kwestiach ewentualnych związków (czyli strach przed zranieniem) to jeśli wierzę ze warto - to z głęboką wiarą wystawiam się na strzały... jestem nieustraszona, nigdy nie rezygnuję jeśli w grę wchodzi potencjalna miłość … tu jednak muszę uczciwie dodać, że nigdy nie zostałam naprawdę śmiertelnie zraniona, zdradzona, porzucona... stąd może brak tego strachu.

[dolores2222]

Mnie w pracy też nie brakuje odwagi. Ani w życiu towarzyskim. Jestem maksymalnie asertywna. Nauczyły mnie tego lata doświadczeń z demoniczną szefową. Granice, granice i jeszcze raz głaz. Nawet na opierdol. Można się tego nauczyć, a kiedyś nie myślałam.
A jeśli chodzi o potencjalny związek, to jest jak widać: tchórz.
Normalnie było jak u ciebie, nawet po ciężkim rozstaniu z mężem, chciałam być z kimś i próbowałam.
Nie mam pojęcia, kiedy to na mnie wlazło ale jest jak kamień u szyi. Boję się tak bardzo, że odrzucam fajnego faceta, który liczy na coś więcej. Wiem, że liczy. Nie domyślam się lecz wiem. I teraz pytanie, czy jak spędzę z nim sylwestra, to już będzie jednoznaczne z daniem mu do zrozumienia, że ja też na coś liczę? Bo ja też nie chcę nikogo krzywdzić. A zwłaszcza jak widzę, że to wartościowy człowiek. No to uciekam. Myślę: po co mu taka emocjonalnie poharatana laska. Ale on dalej swoje. I tak to się mieli. A we mnie buzują emocje. Te dobre i te niekoniecznie. Ale te niekoniecznie są związane wyłącznie z moim brakiem odwagi. Nie z nim. Nie pytam cię o radę, bo nikt mi nie doradzi. Ale może jak znowu coś napiszesz, to natchniesz mnie do jakiejś kolejnej ważnej myśli? Bo kołowacieję już od tego.

[szarlotka_ja]

dolores2222 napisała:

> I teraz pytanie, czy jak spędzę z nim sylwestra, to już będzie jednoznaczne z daniem mu do zrozumienia, że ja też na coś liczę?

Spędź! Natomiast jak przy okazji witania nowego roku będzie chciał Cię przedstawiać rodzinie to wiej!

[dolores2222]

To nie ten kaliber. Wiem, że się nabijasz, ale mnie nie do śmiechu.
On chroni prywatność swoich bliskich i szanuje moją. I to jest jedna z wielu cech, które cenię.

[szarlotka_ja]

Ja? Nabijam? A w życiu...
To z zazdrości. Od kiedy jesteś na forum? Od pół roku? I to już będzie trzeci albo czwarty kawaler, który się wokół Ciebie kręci... No to kto tu ma kłopot z opuszczeniem strefy komfortu? Kiedy mnie się żaden od wielu lat nie przytrafił...

[dolores2222]

Ja MAM ten problem. Mam a nie miałam. Może podświadomie wtedy nie czułam, że to jest do końca facet, z którym może być na poważnie. No bo jak można traktować poważnie kogoś, kto na drugim spotkaniu zapoznaje cię z rodziną?
I nie trzeci czy czwarty. A drugi. Słownie: 2.

[szarlotka_ja]

Oj tam, niewiele się pomyliłam, zwłaszcza, że był jeszcze jakiś wielbiciel - tropiciel, boleśnie wśród braci forumowej przeżywany .

[dolores2222]

Nie odpowiadam za urojenia tego pana.
Przykro mi, że to się w ogóle wydarzyło.

[kevinjohnmalcolm]

dolores2222 napisała:
> Mnie w pracy też nie brakuje odwagi.
> A jeśli chodzi o potencjalny związek, to jest jak widać: tchórz.

Mam to samo. W pracy jestem MEGA asertywny, zdecydowany i profesjonalny. Nawet szef się mnie w pewnym sensie boi, jest grzeczny i się mnie słucha.
Poza pracą - bywa różnie

[apersona]

kevinjohnmalcolm napisał:

> Mam to samo. W pracy jestem MEGA asertywny, zdecydowany i profesjonalny. Nawe
> t szef się mnie w pewnym sensie boi, jest grzeczny i się mnie słucha.

Jak się to robi?

[kevinjohnmalcolm]

apersona napisała:
> Jak się to robi?

Są dwa warunki, obydwa naraz muszą być spełnione:
1. Trzeba być absolutnym profesjonalistą w swoim fachu. Zademonstrowałem kiedyś że umiem bardzo dużo, zrobiłem parę rzeczy jako pierwszy na świecie i mam teraz u wszystkich szacunek.
2. Szef musi być człowiekiem.

[bunt_jest_moim_obowiazkiem]

kevinjohnmalcolm napisał:

> 2. Szef musi być człowiekiem.

Ale że cyborgi mniej kumają ze ktoś jest zajebisty? ;P
Sorry, taki głupi żarcik - SF zboczenie.

[dolores2222]

Szef nie musi być człowiekiem i też się da

[bunt_jest_moim_obowiazkiem]

dolores2222 napisała:
>Myślę: po co mu taka emocjonalnie poharatana laska.

Oj Dolorcia Ty już z góry zakładasz, że będzie źle... nie o niego się martw, tylko o siebie.
On cię chce? No to gites! Jak ty też chcesz to się nie zastanawiaj po co na co tylko spontan!

Ty się zastanawiasz czy jak spędzisz z nim sylwka to sobie coś pomyśli? No to super! Niech sobie pomyśli! Niech zobaczy że może zawalczyć - dodasz mu skrzydeł i wiary... niech się zastanowi ile emocjonalnej jazdy może znieść żeby cię zdobyć, a jak stwierdzi że jesteś za bardzo porypana to zapewniam - sam zwieje!

I jeszcze jedno - ja sama jestem przykładem że jak się czuję kochana to mi emocje przycichają i jestem jak aniołek (to poczucie niespełnienia, żalu, niepewność robi z nas zołzy)... odpowiedni facet będzie potrafił sprawić żebyś znowu czuła spokój i szczęście - tylko daj mu szansę

[dolores2222]

On już widzi moje emocjonalne huśtawki. Na początku myślałam: i dobrze, sam zwieje i po problemie. A tu nie zwiał.
Mało tego: nie ciśnie, nie dopytuje, a ja sama się czasem otworzę. Jakoś tak na mnie działa. Tylko jak znowu zostaję sama, to przychodzi ta znienawidzona myśl: i tak cię zostawi i po co ci to? I tak się nie uda, bo jesteś popier... w znaczeniu, że nie nadaję się do związku.

[bunt_jest_moim_obowiazkiem]

dolores2222 napisała:

> On już widzi moje emocjonalne huśtawki. Na początku myślałam: i dobrze, sam zwi
> eje i po problemie. A tu nie zwiał.
> Mało tego: nie ciśnie, nie dopytuje, a ja sama się czasem otworzę. Jakoś tak na
> mnie działa.

Och to cudnie! Cudnie! To oznacza że pozwala Ci na człowieczeństwo, gotowy jest zaakceptować słabości, dać ci czas żeby cię oswoić, żebyś pomału uśpiła swoje demony, otworzyła się i zaufała!! Znaczy możliwe że MĄDREGO FACETA spotkałaś! To wspaniale rokuje, bo takich facetów spotyka się nieczęsto! zazwyczaj jak zobaczą emocjonalnie poharataną kobietę to spieprzają mało butów nie pogubią! DOCEŃ i postaraj się na tym co ci dał (cierpliwość-czas)odbudować swoją STABILNOŚĆ EMOCJONALNĄ na tyle, żeby zobaczył w Tobie tego pięknego człowieka którym Jesteś! Trzymam kciuki!

[dolores2222]

Dzięki Buntosia
Bo nie wiem, co innego mogłabym napisać. Chociaż to banał.

[aniolka13]

Wiem o co chodzi. Ja mam sporo pomyslów, chciałabym je realizaowac, ale samej mi się nie chce, ale uczę się od dawna robic samej. Był moment dośc długi, ze nie byłam sama, ale mój Pan nie chciał wiele ze mna dzielic, bylismy zwyczajnie rózni i nie spasowalismy sie, mimo, ze myslałam, ze sie uda, bardzo, bardzo chciałam. Nie wyszło i żal mi tego, że nie wyszło. Nie da sie zyc pod kogoś. Nade wszystko cenię spokój.

[dolores2222]

Jak się okazało, ja też aż tak bardzo cenię ten spokój, że uciekam od czegoś prawdopodobnie fajnego.
Tylko że ja nie chcę uciekać. Ale nie potrafię. Walczę ze swoją potrzebą utrzymania spokoju, z takim trudem wywalczonego, a tą przemożną potrzebą, żeby jednak spróbować... Właśnie wpisy Bunci uświadomiły mi, jak bardzo przywiązałam się do swojej strefy komfortu. I nie podobam się sobie taka. Kiedyś nie miałam problemu, żeby próbować, poznawać nowe, zrażać się i iść dalej. Teraz pojawił się nieznany wcześniej lęk. Tzn. zawsze był jakiś, że coś nie wyjdzie, ale on mnie nie paraliżował. Nie chcę, żeby tak było. Paraliż uczuciowy to paskudna sprawa.

[timiy2]

aniolka13 napisał(a):

> Wiem o co chodzi. Ja mam sporo pomyslów, chciałabym je realizaowac, ale samej m
> i się nie chce,

o to to...ale pomału zaczynam realizować niektóre pomysły w pojedynkę, bo szkoda czasu na 'a może się ktoś znajdzie...'

ja to czasem tesz Wychodze z siebie...

[obrotowy]

ale ... zaraz potem wracam.

[dolores2222]

To tak jak do żony...
Masz to we krwi.

[obrotowy]

dolores2222 napisała:
> Masz to we krwi.


NIEprawda

mam rozum.
i wiem, ze zmiana jednej baby na druga (zazwyczaj podobna)
- to tylko nerwy, strata czasu i pieniedzy.

[dolores2222]

Zapomniałam.
Ty je tylko obracasz.

[silencjariusz]

Trudne.

[dolores2222]

A Sil mówi, bo też się zmagał z owym?
Czy mówi, bo tak myśli, ale nie doświadczył?

[silencjariusz]

Zmagał.

[dolores2222]

I jak sobie poradził?
Odpuścił zmiany czy poszedł za głosem czegoś?

[silencjariusz]

Nie poradził.

[dolores2222]

Kurna, marnie Sil pociesza. Wie Sil?

[kevinjohnmalcolm]

Też nie lubię wychodzić ze strefy komfortu.
Całe życie w Anglii to taka jedna wielka strefa komfortu - wygodnie się żyje, absolutne zero jakiegokolwiek stresu, nie ma ciągłej walki o życie jak w Polsce.
Tylko jakoś tak nikt nie chce mi w tym komforcie towarzyszyć. I nawet nie wiem w którą stronę powinienem tę strefę opuścić. Czy iść na wschód, bo tam musi być jakaś cywilizacja?

[silencjariusz]

Tam są piękne kobiety.

[timiy2]

Chyba masz na myśli nasze dziewczyny które tam wyjechały....

[silencjariusz]

Mam na myśli Rosjanki, Białorusinki, Ukrainki.

[dolores2222]

A skąd Sil wie?
Z anonsów czy z życia?

[witrood]

Ja z życia. Potwierdzam.

[silencjariusz]

Pod Grodnem mieszkam.

[apersona]

silencjariusz napisał:

> Pod Grodnem mieszkam.

I na łowy się nie wybierasz?

[bunt_jest_moim_obowiazkiem]

kevinjohnmalcolm napisał:
> Czy iść na wschód, bo tam musi b
> yć jakaś cywilizacja?

Czuję , że ciągnie cię żeby spróbować z tymi rosjankami czy innymi ukrainkami... zatrzęsienie tego jest teraz w necie... duuużo historii się nasłuchałam od kolegów z sympatii, jak "wpadali" w ich sidła... zresztą już o tym pisałam. One świetnie udają uczucie. Owszem, "kupujesz" sobie kobietę - jeśli masz tego świadomość, to ok. Ale nie licz na jej uczciwość, zainteresowana jest dopóki ją sponsorujesz. Tak może być też z polką, ale tam jest znacznie znacznie większe prawdopodobieństwo, że cię wykorzysta i nigdy nie zobaczysz w jej oczach prawdziwej troski i zaangażowania.

[kevinjohnmalcolm]

Ja to doskonale wiem i aż tak daleko na wschód się w celach łowieckich nie wybieram. Też dużo w życiu widziałem. Zdarzają się wyjątki, ale... no właśnie, to wyjątki. Zdecydowanej większości chodzi tylko o kasę i wyrwanie się na Zachód.

[witrood]

Znam te wyjątki (parę) i jest w tych przypadkach dobrze (on Polak, ona Ukrainka; ona Polka, on Niemiec, itd.).
Koleżanka wydała się natomiast za Anglika i małżeństwo nie przetrwało. I na nic nie leciała, bo wróciła do Polski i dobrze sobie radzi.

[dolores2222]

Też znam taką parę. Identyko. Ta dziewczyna teraz mówi, że Anglik to najgorsze drewno, jakie jej się trafiło. Bez emocji, bez namiętności, bez motyli ani żadnych takich. Już nie pytałam: to po cholerę ci był ten Pinokio, chociaż cisnęło się na usta.

[autoteliczna]

Oglądałam kiedyś dokument o tym, jak Anglicy szukali dziewczyn ze Wschodu.
Pokazywano parę: 19-letnia Rosjanka oraz ok. 40-letni Anglik. Ona po angielsku prawie wcale, on po rosyjsku nic. Ale brali ślub. Żeby dogadać się z jej rodzicami (niezadowolonymi zresztą z wyboru córki), on zatrudnił tłumacza.
Jak oni gadali i czy w ogóle gadali?
Na czym to małżeństwo zbudowane?
Kosmos jakiś dla mnie, ale... może mam za wąskie horyzonty myślowe

[witrood]

Pewnie na niczym, ale na czym zbudowana jest większość - równym wieku?

[autoteliczna]

Na jakichś wspólnych poglądach, zapatrywaniach na życie, na związek - jak o tym porozmawiać, gdy się nie mówi w języku partnera?

[witrood]

Przytakiwać.

[autoteliczna]

10/10

[kevinjohnmalcolm]

Też znam takie związki Polek z Anglikami, Afrykańczykami, czy Hindusami. Dziewczyna ledwo coś duka po angielsku, ale są parą. Porozumiewają się chyba tylko metodą Braille'a.

[witrood]

Może nie tracą czasu na zbędne gadanie.

[autoteliczna]

Ale jak się tak człowiek narobi, to też chciałby może coś powiedzieć miłego temu drugiemu?
Każdy spracowany lubi słuchać pochwał, jak to on dobrze pracował

[witrood]

Może to wyrazić organoleptycznie.

[autoteliczna]

Sama organoleptyka nie jest dość łechcąca







Mówię o ego, oczywiście

[bunt_jest_moim_obowiazkiem]

no to się laska nauczy najważniejszych kwestii:
1. jesteś zajebisty.
2. tak, oczywiście, masz rację.
3. czy jesteś głodny?

I jedzie... niektórzy to całe życie na tym ujadą

[dolores2222]

Niektórzy ujadą i na tym, że kiepsko gotują ale są zajebiści w sypialni.

[autoteliczna]

A słyszałam, że nieraz i bez tego trzeciego można dać radę.
Tylko trzeba wtedy szybciej talerze nosić

[bunt_jest_moim_obowiazkiem]

[szarlotka_ja]

Czytałam kiedyś historię o małżeństwie - on był Anglikiem, ona Hiszpanką. W dniu ślubu on miał 40 lat, ona ledwo 20. On nie znał hiszpańskiego, ona angielskiego. Byli szczęśliwym małżeństwem, doczekali się 20 (o ile nie więcej) dzieci . Tyle, że to było w poprzednim wieku, albo jeszcze nawet w XIX .

[bunt_jest_moim_obowiazkiem]

Kiedyś to kobieta miała mniej do gadania... mogła mieć swój światopogląd ale nikt ją o to nie pytał i dla kobiet też było to normalne... teraz to się nie da tak, bo jeśli uznamy, że małżeństwo to związek dwójki równorzędnych ludzi, to są pewne fundamentalne kwestie w których się zgadzają, ja na przykład przed ślubem chciałabym wiedzieć, co mój wybranek sądzi o krzywdzeniu małych zwierzątek...
Miałam kiedyś w pracy fajnego kolegę... aż pewnego razu przy okazji jakiejś rozmowy przyznał się, że z kolegami w młodości znęcał się nad kotem... opowiadał ze śmiechem szczegóły... nie muszę dodawać, że dla mnie przestał istnieć jako rozumna istota ludzka?...

[dolores2222]

Dla mnie też by przestał.

[autoteliczna]

Jak to dobrze, że w XIX w. damy nie miały szansy usłyszeć, o czym ich mężowie rozprawiali w bibliotece lub palarni

[kevinjohnmalcolm]

szarlotka_ja napisała:
> on miał 40 lat, ona ledwo 20.

Powszechne związki rówieśników to tak naprawdę dopiero wynalazek XX wieku, wcześniej takie różnice były normą.


> Byli szczęśliwym małżeństwem, doczekali się 20 (o ile nie więcej) dzieci

Odsetek szczęśliwych związków wśród małżeństw aranżowanych oraz takich w których ludzie pobrali się z miłości jest praktycznie taki sam. Na to wygląda że o sukcesie decyduje przede wszystkim fakt czy w przypadku konfliktu po obydwu stronach jest wola osiągnięcia porozumienia.

[autoteliczna]

kevinjohnmalcolm napisał:
.
Na to wygląda że o s
> ukcesie decyduje przede wszystkim fakt czy w przypadku konfliktu po obydwu stro
> nach jest wola osiągnięcia porozumienia.

To jest bardzo trafne twierdzenie.

(mam nadzieję, że w badaniach za małżeństwa szczęśliwe uznano faktycznie szczęśliwe, a nie nierozwiedzione )

[dolores2222]

Jakoś tak też na myśl mi to przyszło