morgana_le_fay
24.10.04, 12:33
Przyleciał dzisiaj cicho, niziutko i skrył się w chaszczach pod płotem.
Zakradłam się bliżej. Siedział na starym pieńku, spokojnie, czujnie.
Popatrzył na mnie dłuższą chwilę, pewnie mnie poznał i spokojnie odwrócił
wzrok. Ale nie siedział jak zwykle. Skrzydła miał lekko odstawione, na wpół
rozpostarte zwisały w dół. Tak właśnie siedział. Nie dyszał, nie wydawał
się być ani zmęczony, ani przestraszony, ani obolały. Tylko te skrzydła...
tak dziwnie zwieszone...
Po dłuższej chwili poleciał, znowu nisko między krzakami, znowu usiadł na
chwilę i znowu trzepocząc poleciał kawałek.
Czy to normalne? Boję sie o niego (a właściwie o nią, bo to chyba
dziewczynka, za duża na chłopaka).
Pocieszycie jakoś?
morgana
