________________Zagadka hasza_______________

[haszszachmat]

________Co widzisz na tej twarzy?______

na 1 rzut oka?

(...porównaj z...cudakami)

[haszszachmat]

chodzi o sprawę zasadniczą: o odrzucenie neoliberalizmu. Dla nas,
którym od wielu lat serwuje się blotki propagandowe o zaletach
neoliberalizmu, o dziejowej konieczności globalizacji, o zaletach
deregulacji, prywatyzacji i inwestycji zagranicznych, rozpoznanie
tych przewartościowań jest szczególnie ważne.

Nie ma co liczyć - szczerze mówiąc - na krajowe głosy krytyki
dotychczasowej polityki USA (zwłaszcza w kwestiach społeczno-
gospodarczych). W ramach bezmyślnego importu ekonomii neoliberalnej
oraz w zgiełku krzykliwej propagandy krytyka ma zasięg głosu
wołającego na puszczy. Zmiany, które obecnie zachodzą w świecie
ekonomii i geopolityki, są jednak zbyt ważne, aby tylko wzruszać
ramionami. Ponadto, mamy oto książkę, która nie tylko odzwierciedla
zmiany w nastawieniu politycznym kręgów rządzących Stanami
Zjednoczonymi, lecz jest także sformułowaniem nowej kontrowersyjnej,
a nawet niepokojącej opcji politycznej: socjalistycznej. Czy mamy
znowu, wskutek własnej bierności intelektualnej, stać się odbiorcami
importowanej "jedynie słusznej" ekonomii? Czy raczej skorzystamy z
okazji i wreszcie zdobędziemy się na własne myślenie ekonomiczne?

Odrzucanie neoliberalizmu
Krytyka neoliberalnej polityki Stanów Zjednoczonych jest
najmocniejszym punktem "Doktryny szoku". Klein wykorzystuje
semantyczną zbieżność w stosowaniu tortur (terapii szokowej) w
eksperymentach psychiatrycznych i technikach przesłuchań oraz
torturowaniu całych społeczeństw w imię realizacji interesów
ekonomicznych wielkich korporacji (również z zastosowaniem "terapii
szokowej"). Ogólnie, chodzi o wywoływanie kryzysów i dezorientacji
umożliwiających przechwycenie władzy, a dalej torowania dróg do
nadzwyczajnych zysków i przejmowania zasobów "liberalizowanych"
krajów. Pod adresem ideologów wolnego rynku Klein stawia pytanie,
właściwie retoryczne: "Czy naprawdę, jak się często utrzymuje,
szczerze wierzą, że wolny rynek jest lekarstwem na niedorozwój
gospodarczy, czy też idee i teorie często służą ludziom jako
skomplikowane uzasadnienie, które pozwala im kierować się
nieokiełznaną chciwością pod przykrywką altruistycznych motywów?".
Ciekawe, że odpowiedź ilustruje działalnością George'a Sorosa. "Nie
ulega wątpliwości, że Soros był zaangażowany w sprawę demokratyzacji
bloku wschodniego, ale reforma gospodarcza w takiej, a nie innej
postaci, towarzysząca tej demokratyzacji, leżała w jego finansowym
interesie. Jako najpotężniejszy spekulant walutowy na świecie bardzo
wiele zyskał na wprowadzeniu w krajach tego regionu wymienialności
waluty i zniesieniu kontroli nad kapitałem, a kiedy przedsiębiorstwa
państwowe wystawiono na aukcję, stał się jednym z potencjalnych
nabywców" - pisze Klein. Po tym jednak niezbyt sprytnie wybiela
Sorosa: "Jednakże pod koniec lat dziewięćdziesiątych doznał
przemiany i dołączył do grona czołowych krytyków terapii szokowej"
(s. 271-282).
Jeszcze ciekawsze są dalsze opinie, iż "dla administracji Clintona i
Busha seniora, nie mówiąc o Unii Europejskiej, G-7 i MFW, oczywistym
celem, który należało osiągnąć w Rosji, była eliminacja istniejącego
dotąd państwa i stworzenie kapitałowi warunków do szaleńczego
żerowania na gospodarce, co miało stać się bodźcem do bujnego
rozwoju demokracji rynkowej. Całą operacją kierowali zaś nader pewni
siebie Amerykanie, którzy dopiero co pokończyli szkoły" (s. 275).
Należy jednak mocno podkreślić, że taki kierunek krytyki polityki
Stanów Zjednoczonych, od eksperymentów w Boliwii (1985) i
programów "liberalizacji" w Ameryce Łacińskiej, przez tzw.
transformację krajów postkomunistycznych, ataki spekulacyjne na
Rosję i Azję, a kończąc na okupacji Iraku, jest potępiany
powszechnie. Krytyka rozwinęła się szczególnie w Stanach
Zjednoczonych, chociaż raczej na zasadzie "przykro nam, ale
zapomnijmy o tym" niż w duchu ekspiacji. Trochę z tego dostało się
do Polski, jak np. krytyczne publikacje Josepha Stiglitza i Noama
Chomsky'ego, trącąca naiwnością "Prywatna Polska" Janine Wedel czy
znacznie ostrzejsze ("demaskatorskie") pozycje, takie
jak: "Korporacja. Patologiczna pogoń za zyskiem i władzą" Joela
Bakana (2006) czy "Hitman. Wyznania ekonomisty od brudnej roboty"
Johna Perkinsa (2006). Wspominam o tym celowo, ponieważ zaprzecza to
rzekomej niedostępności w Polsce publikacji ekonomicznych
(odbiegających od obowiązującej do dzisiaj wersji propagandowej), a
także sporo mówi o gnuśności naszych środowisk ekonomicznych,
praktycznie już niezdolnych do polemiki i wypracowania niezależnej
opinii. To, miejmy nadzieję, wkrótce się zmieni.
Największe zdumienie budzi bogaty i przekonujący zbiór argumentów
ukazujących politykę Stanów Zjednoczonych i działalność wielkich
korporacji międzynarodowych jako zarabianie dzięki wywoływaniu
kryzysów.

Mnóstwo wątpliwości
Przy okazji dyskusji nad książką Klein narzuca się spostrzeżenie, że
historyczne doświadczenia z uzyskaniem niepodległości przez Stany
Zjednoczone ułatwiają zrozumienie sytuacji, w jakiej znalazły się
kraje zdominowane przez to mocarstwo. W końcu przychodzi taki
moment, że trzeba dobrowolnie przywrócić rządy lokalne oraz
zrezygnować "z wywozu złota i futer". Ten duch zrozumienia
konieczności zmiany polityki Stanów Zjednoczonych zdaje się być
kluczowym elementem obecnie zachodzących przetasowań politycznych.
Ściera się on z inercyjną ekspansją i przewrotną ustępliwością
obliczoną na przejściowe ograniczenie ekspansji. "Doktryna szoku"
jest książką radykalną pod względem krytyki neoliberalizmu spod
znaku Miltona Friedmana, a zarazem jest naznaczona ową przewrotną
ustępliwością.
Najwięcej wątpliwości budzi zredukowanie polityki globalizacyjnej
Waszyngtonu do skutków działania Friedmana, które Klein traktuje
niemal jak osobiste fanaberie jego i "Chicago Boys", czyli wpływowej
grupy ekonomistów akademickich. Bardzo wyraźnie Klein oszczędza rząd
amerykański, a w szczególności CIA i USAID. Nic nie dowiadujemy się
więc o roli zespołu B CIA kierowanego przez fetowanego w Polsce
(m.in. w KUL) Richarda Pipesa, a także bardzo słabo przebija się
główna agencja rządowa USAID, której zaangażowanie w "liberalizację"
rozciągało się na kilka kontynentów. W mojej pamięci utkwiło
spotkanie z "doradcami" tej organizacji w Ministerstwie
Przekształceń Własnościowych w 1993 roku, które pokrywało się z
rutynowym przesłuchaniem policyjnym (gdy okazało się, że zamiast
spodziewanego zakończenia likwidacji Zakładów Lniarskich w
Żyrardowie udało się nam doprowadzić do ich restrukturyzacji).
Gdzieś tam pojawia się wzmianka, że "jesienią 1992 roku USAID
przyznał kontrakt wartości 2,1 miliona dolarów Harwardzkiemu
Instytutowi Rozwoju Międzynarodowego (Harvard Institute for
International Development), który wysłał w sukurs zespołowi Gajdara
grupy młodych prawników i ekonomistów. W maju 1995 roku uniwersytet
Harvarda mianował Sachsa dyrektorem wspomnianego instytutu..." (s.
258).
Klein omija również rolę uniwersytetu harwardzkiego, który
wykształcił nie mniejszą niż Uniwersytet Chicago grupę
własnych "boys", w tym wspomnianego współautora i nadzorcę polskiego
szoku gospodarczego Jeffreya Sachsa. Zdaje się ona głęboko wierzyć,
że Sachs był przejściowo zauroczony liberalizmem Friedmana i działał
spontanicznie. Co do spontaniczności: prawdopodobnie odwołuje się do
jego niefortunnego wywiadu, w którym zwierzał się dziennikarzowi, że
program reform w Polsce przygotował... w ciągu jednej nocy po
spotkaniu w domu Jacka Kuronia, "który nie znał angielskiego, ale
wszystko rozumiał".
Klein ścieli dalszą drogę do kariery Sachsowi, uznając go za
zwolennika Keynesa. Fakt, że był pionierem terapii szokowej,
najwcześniej w Boliwii, później w Polsce i w Rosji, przestaje mieć
dla niej znaczenie. Tak jak do Sorosa podchodzi do niego z niezwykłą
wyrozumiałością. "To właśnie w Rosji, po pierwszym roku terapii
szok

[haszszachmat]

Problemy z Polską
Najważniejsze stwierdzenie Klein, które nie powinno budzić
wątpliwości, jest następujące: "W Polsce terapia szokowa może i była
wprowadzona po wyborach, ale w istocie stanowiła kpinę z procesu
demokratycznego, bo pozostawała w bezpośrednim konflikcie z
pragnieniami przeważającej większości wyborców, którzy oddali swoje
głosy na 'Solidarność'" (s. 227). Ocena ta koresponduje nie tylko z
wieloma pozostałymi wypowiedziami Klein, które sprowadzają się do
tezy, że terapia szokowa nie miała szans w krajach demokratycznych.
Jak wcześniej trafnie zauważa: "Tylko największym fantastom w
Departamencie Stanu mogło przyjść do głowy, że pragnieniu demokracji
będzie towarzyszyła tęsknota obywateli, by wprowadzić system
ekonomiczny, który pozbawi ich ochrony miejsc pracy i spowoduje
masowe zwolnienia" (s. 219). W mniej łagodnych opiniach problem ten
został sformułowany jako przeprowadzenie reform pod dyktatem
politycznym i finansowym, co w ogóle przekreśla sens demokracji.
W istocie rzeczy coraz częściej słychać głosy, że Polska została
skrępowana przez narzucony z zewnątrz program transformacji. Ten
pogląd Klein wypowiada oględnie, krytykując poszczególne posunięcia
Departamentu Stanu albo wspominając o szantażu stosowanym przez MFW
i Bank Światowy. Zwłaszcza jedna wypowiedź Klein godna jest
przytoczenia: "W 1989 roku historia przybrała wymiar euforyczny,
wchodząc w epokę prawdziwej otwartości i możliwości. To nie
przypadek, że Fukuyama, piastujący wpływowe stanowisko w
Departamencie Stanu, wybrał ten moment, by zamknąć podręcznik do
historii. Nie był to również przypadek, że Bank Światowy i MFW
wybrały ten sam burzliwy rok na przedstawienie konsensusu
waszyngtońskiego - czytelny krok zmierzający do wstrzymania
jakiejkolwiek dyskusji i debaty na temat wszelkich idei
ekonomicznych poza wolnorynkowym kanonem. Była to strategia
wyhamowania demokracji, zaprojektowana tak, by powstrzymać ten
rodzaj spontanicznego samookreślenia, które wyznawcy szkoły
chicagowskiej zawsze uważali za największe pojedyncze zagrożenie"
(s. 220).
Jednak podręcznika historii Polski nie udało się zamknąć. Także
Klein myli się, sądząc, że efekt szoku przestał działać, w związku z
czym "wyniki były dużo mniej jednoznaczne". W Polsce, podobnie jak w
innych krajach bloku sowieckiego, a także w samej Rosji, skutki tego
rodzaju agresji politycznej i ekonomicznej są nadal przerażające. W
zasadniczy sposób wpłynęła ona na ukształtowanie się systemu
rządzenia utrwalającego penetrację ekonomiczną kraju na wszelkie
możliwe sposoby, uniemożliwiając rozwój społeczno-ekonomiczny i
nasilając zagrożenia wynikające z kryzysu globalnego. Odwołując się
do sytuacji w Ameryce Łacińskiej, Klein pisze, że na wydobycie się z
opresji spowodowanych szokiem trzeba 20-30 lat. Dlaczego zatem
Polsce przypisuje w tym zakresie... niejednoznaczność? Oczywiście,
to nie są elementy krytyki stanowiska pani Klein, gdyż to do nas, a
nie do niej, należy rzetelne wyjaśnienie (i rozwiązanie) narosłych
problemów.

Nieuchronne rozbieżności
Wydawało się, że między lewicowym środowiskiem Naomi Klein i
administracją Obamy zapanuje idealna harmonia. Keynesizm, lewicowe
deklaracje, a w szczególności konieczność liczenia się ze
zbulwersowaną zachłannością i cynizmem Wall Street opinią społeczną,
skierowały Obamę na lewo. Argumenty wysuwane przeciwko rządom
konserwatywnym przez Klein były tymi samymi argumentami, które
stosował Obama w toku kampanii prezydenckiej. Hugo Chavez jest
niekwestionowanym ulubieńcem Klein. Zapewne było jej przyjemnie
patrzeć, jak Chavez poklepuje Obamę po plecach.
Krytyka Banku Światowego i MFW jest w książce totalna, chociaż nie
wnosi nic nowego. Obama także patrzy na te organizacje krytycznie,
zgadzając się z koniecznością ich zreformowania. Ale przed szczytem
G-20 w Londynie forsuje koncepcję zasilenia tych instytucji dwoma
bilionami dolarów, dzięki czemu dostały one ostatecznie 1,2 biliona
dolarów... obietnic. Realizm? Być może.
Wiemy już, że cały projekt książki polityczno-ekonomicznej Klein
jest uformowany na kształt jednej pralni, w której autorka pierze
mocno zabrudzone kostiumy. Niektóre jednakże (socjalistyczne)
skrzętnie oddziela i prasuje. Najbardziej zaplamione są środowiska
neoliberalne - polityczne i ekonomiczne - czyli mogą służyć za
opozycję wobec "bardziej łagodnych" środowisk lewicowych. Dla nas,
Polaków, podobne podziały są w ogóle niezrozumiałe (lub raczej
śmieszne), gdyż dużo więcej wiemy o opcji lewicowej, socjalistycznej
czy socjalistyczno-liberalnej. Klein może sobie ubolewać nad
mieszaniem nurtu socjalistycznego z komunistycznym. Jest Kanadyjką.
Polskie doświadczenie historyczne podpowiada jednakże, iż
współczesne nurty socjalistyczne nie są alternatywą dla liberalizmu,
lecz raczej jego "bardziej wrażliwą" odmianą, "przerzutką w
rowerze".



>> Na początek <<

a tera_____PO-czatek

[haszszachmat]

Ostatnio ukazała się w języku polskim "Doktryna szoku", licząca 591
stron książka Naomi Klein. Jej treść jest dziwnie, lecz
nieprzypadkowo zbieżna z opcją polityczną prezydenta Baracka Obamy.
Naomi Klein nie tylko "wpisuje się" w klimat niezadowolenia, który
wyniósł Obamę na szczyt Kapitolu, lecz jest recenzentem polityki
obecnego prezydenta USA, naciskającym na dokonanie przewartościowań
zapowiadanych w kampanii wyborczej. A chodzi o sprawę zasadniczą: o
odrzucenie neoliberalizmu. Dla nas, którym od wielu lat serwuje się
blotki propagandowe o zaletach neoliberalizmu, o dziejowej
konieczności globalizacji, o zaletach deregulacji, prywatyzacji i
inwestycji zagranicznych, rozpoznanie tych przewartościowań jest
szczególnie ważne.

Nie ma co liczyć - szczerze mówiąc - na krajowe głosy krytyki
dotychczasowej polityki USA (zwłaszcza w kwestiach społeczno-
gospodarczych). W ramach bezmyślnego importu ekonomii neoliberalnej
oraz w zgiełku krzykliwej propagandy krytyka ma zasięg głosu
wołającego na puszczy. Zmiany, które obecnie zachodzą w świecie
ekonomii i geopolityki, są jednak zbyt ważne, aby tylko wzruszać
ramionami. Ponadto, mamy oto książkę, która nie tylko odzwierciedla
zmiany w nastawieniu politycznym kręgów rządzących Stanami
Zjednoczonymi, lecz jest także sformułowaniem nowej kontrowersyjnej,
a nawet niepokojącej opcji politycznej: socjalistycznej. Czy mamy
znowu, wskutek własnej bierności intelektualnej, stać się odbiorcami
importowanej "jedynie słusznej" ekonomii? Czy raczej skorzystamy z
okazji i wreszcie zdobędziemy się na własne myślenie ekonomiczne?

Odrzucanie neoliberalizmu
Krytyka neoliberalnej polityki Stanów Zjednoczonych jest
najmocniejszym punktem "Doktryny szoku". Klein wykorzystuje
semantyczną zbieżność w stosowaniu tortur (terapii szokowej) w
eksperymentach psychiatrycznych i technikach przesłuchań oraz
torturowaniu całych społeczeństw w imię realizacji interesów
ekonomicznych wielkich korporacji (również z zastosowaniem "terapii
szokowej"). Ogólnie, chodzi o wywoływanie kryzysów i dezorientacji
umożliwiających przechwycenie władzy, a dalej torowania dróg do
nadzwyczajnych zysków i przejmowania zasobów "liberalizowanych"
krajów. Pod adresem ideologów wolnego rynku Klein stawia pytanie,
właściwie retoryczne: "Czy naprawdę, jak się często utrzymuje,
szczerze wierzą, że wolny rynek jest lekarstwem na niedorozwój
gospodarczy, czy też idee i teorie często służą ludziom jako
skomplikowane uzasadnienie, które pozwala im kierować się
nieokiełznaną chciwością pod przykrywką altruistycznych motywów?".
Ciekawe, że odpowiedź ilustruje działalnością George'a Sorosa. "Nie
ulega wątpliwości, że Soros był zaangażowany w sprawę demokratyzacji
bloku wschodniego, ale reforma gospodarcza w takiej, a nie innej
postaci, towarzysząca tej demokratyzacji, leżała w jego finansowym
interesie. Jako najpotężniejszy spekulant walutowy na świecie bardzo
wiele zyskał na wprowadzeniu w krajach tego regionu wymienialności
waluty i zniesieniu kontroli nad kapitałem, a kiedy przedsiębiorstwa
państwowe wystawiono na aukcję, stał się jednym z potencjalnych
nabywców" - pisze Klein. Po tym jednak niezbyt sprytnie wybiela
Sorosa: "Jednakże pod koniec lat dziewięćdziesiątych doznał
przemiany i dołączył do grona czołowych krytyków terapii szokowej"
(s. 271-282).
Jeszcze ciekawsze są dalsze opinie, iż "dla administracji Clintona i
Busha seniora, nie mówiąc o Unii Europejskiej, G-7 i MFW, oczywistym
celem, który należało osiągnąć w Rosji, była eliminacja istniejącego
dotąd państwa i stworzenie kapitałowi warunków do szaleńczego
żerowania na gospodarce, co miało stać się bodźcem do bujnego
rozwoju demokracji rynkowej. Całą operacją kierowali zaś nader pewni
siebie Amerykanie, którzy dopiero co pokończyli szkoły" (s. 275).
Należy jednak mocno podkreślić, że taki kierunek krytyki polityki
Stanów Zjednoczonych, od eksperymentów w Boliwii (1985) i
programów "liberalizacji" w Ameryce Łacińskiej, przez tzw.
transformację krajów postkomunistycznych, ataki spekulacyjne na
Rosję i Azję, a kończąc na okupacji Iraku, jest potępiany
powszechnie. Krytyka rozwinęła się szczególnie w Stanach
Zjednoczonych, chociaż raczej na zasadzie "przykro nam, ale
zapomnijmy o tym" niż w duchu ekspiacji. Trochę z tego dostało się
do Polski, jak np. krytyczne publikacje Josepha Stiglitza i Noama
Chomsky'ego, trącąca naiwnością "Prywatna Polska" Janine Wedel czy
znacznie ostrzejsze ("demaskatorskie") pozycje, takie
jak: "Korporacja. Patologiczna pogoń za zyskiem i władzą" Joela
Bakana (2006) czy "Hitman. Wyznania ekonomisty od brudnej roboty"
Johna Perkinsa (2006). Wspominam o tym celowo, ponieważ zaprzecza to
rzekomej niedostępności w Polsce publikacji ekonomicznych
(odbiegających od obowiązującej do dzisiaj wersji propagandowej), a
także sporo mówi o gnuśności naszych środowisk ekonomicznych,
praktycznie już niezdolnych do polemiki i wypracowania niezależnej
opinii. To, miejmy nadzieję, wkrótce się zmieni.
Największe zdumienie budzi bogaty i przekonujący zbiór argumentów
ukazujących politykę Stanów Zjednoczonych i działalność wielkich
korporacji międzynarodowych jako zarabianie dzięki wywoływaniu
kryzysów.

___________"bydło"?...a On? nie bydlak?

[haszszachmat]

Bartoszewski przyjął medal, pomimo że jako historyk musiał znać
podstawowe, dość przygnębiające fakty z życia Stresemanna. Musiał
wiedzieć, że Stresemann jako minister spraw zagranicznych Niemiec w
latach 1923-1929 był bardziej zachłanny w agresywnych roszczeniach
terytorialnych wobec Polski niż Adolf Hitler w 1939 roku. Hitler
żądał od Polski Gdańska i "korytarza" przez polskie Pomorze.
Stresemann żądał od Polski zarówno Gdańska i "korytarza", jak i
polskiego Śląska i wielkiej części Wielkopolski. Aby doprowadzić do
wymuszenia na Polsce oddania Niemcom tych ziem, Stresemann wszczął w
1925 roku wojnę celną z Polską, która szybko przekształciła się w
wojnę gospodarczą dla wyniszczenia Polski. Wszczynając ten konflikt,
Stresemann sądził, że jeśli Niemcy doprowadzą nasz kraj do ruiny
gospodarczej, to ulegniemy ich wszystkim zaborczym żądaniom. Pełen
nienawiści do Polski i Polaków, Stresemann konsekwentnie dążył do
całkowitego izolowania Polski w Europie, począwszy od nader zręcznie
wynegocjowanego przez niego układu w Locarno w 1925 roku. Układ ten
zagwarantował trwałość granicy między Francją i Niemcami,
pozostawiając bez żadnych gwarancji dla Polski naszą granicę z
Niemcami, którym otwarto w ten sposób drogę ekspansji na wschód.
Aby pokazać jak najpełniej całą prawdę o roli G. Stresemanna jako
śmiertelnego wroga Polski, przytoczę w tym szkicu wymownie
charakteryzujące go fragmenty publikacji kilkunastu autorów,
wydanych zarówno w języku polskim, jak i w większości w językach
obcych: niemieckim, francuskim, angielskim i hiszpańskim. Będą to
przeważnie cytaty z opinii bardzo znanych historyków polskich i
zagranicznych. Pokażą one, do jakiego stopnia Stresemann był zarówno
wrogiem Polski, jak i niemieckim agresywnym nacjonalistą, który
poprzez swoje działania utorował drogę do podbojów Hitlera. Mam
nadzieję, że po dokonanym przeze mnie przedstawieniu ogromnego
antypolskiego "dorobku" Stresemanna Czytelnicy zaczną się
zastanawiać nad "tajemniczymi" motywami, jakie skłoniły
Bartoszewskiego do przyjęcia medalu ku czci niemieckiego
polakożercy. Niech Czytelnicy sami uznają, czy uroczyste przyjęcie
przez Bartoszewskiego złotego medalu ku czci śmiertelnego wroga
Polski - Stresemanna, było zgodne z jakimikolwiek normami, które
powinny obowiązywać uczciwego Polaka-patriotę. W mojej opinii,
wspomniany postępek Bartoszewskiego był wyczynem antypolskim,
zasługującym wyłącznie na potępienie.

Stresemanna wrogość do Polski
Uwagi na temat zajadłej, niepohamowanej wrogości Stresemanna można
znaleźć w rozlicznych pracach polskich i zagranicznych historyków.
Zacznę od przypomnienia, jak oceniał rolę Stresemanna jeden z
najwybitniejszych historyków polskich ostatniego półwiecza prof.
Janusz Pajewski, członek Polskiej Akademii Umiejętności, znakomity
znawca historii Niemiec i stosunków polsko-niemieckich. Otóż w
szkicu, opublikowanym w Poznaniu w 1959 roku, Pajewski bez ogródek
pisał o "niezbicie agresywnym, antypolskim charakterze polityki
Stresemanna" (por. J. Pajewski: "Z najnowszych badań nad polityką
Gustawa Stresemanna", Poznań 1959, s. 61). We wcześniejszej pracy
prof. Pajewskiego (z 1957 r.) można było znaleźć jednoznaczne
stwierdzenie, że jednym z celów polityki Stresemanna
było "zniszczenie Polski". Według Pajewskiego, "Walka z Polską w
polityce Stresemanna zajmowała miejsce naczelne" (podkr. J.R.N.)
(por. J. Pajewski: "Polityka Gustawa Stresemanna w świetle
najnowszych badań", Poznań 1957, s. 172). Profesor Pajewski
zacytował w swym szkicu z 1959 r. wyrażoną na temat Stresemanna
opinię znanego niemieckiego historyka Ericha Eycka ("Geschichte der
Weimarer Republik", Stuttgart 1956, t. II): "Jak wszyscy niemieccy
nacjonaliści, Stresemann odnosił się do Polaków z nienawiścią i
pogardą. Wydawało mu się rzeczą słuszną i naturalną, że Niemcy
panowali nad Polakami, ale poczytywał za perwersję, gdy Polacy
panowali nad Niemcami. Usunięcie tych perwersyjnych stosunków uważał
za rzecz bardzo pożądaną. Należałoby się z tym pogodzić (mit in Kauf
nehmen) nawet wtedy, gdyby potrzebna była do tego przemoc wojskowa"
(por. J. Pajewski: "Z nowszych badań...", s. 60).
Na stałą wrogość G. Stresemanna do Polski jednoznacznie wskazuje
również autor wydanej w USA syntezy historii niemiecko-polskich
stosunków w latach 1918-1933 Harald von Riekhoff. Pisze, że
Stresemann "nie miał żadnych skrupułów w graniu na antypolskich
sentymentach" (s. 112), że "antypatia Stresemanna do Polski była
silnie zakorzeniona" (s. 265), że Stresemann "realizował cel rewizji
granicy polsko-niemieckiej z niezachwianą wytrwałością" (s. 263).
Już w czasie pierwszej wojny światowej Gustaw Stresemann dawał
wielokrotnie wyraz swej niechęci do Polski i Polaków. W 1916 r.
wyrażał wrogi stosunek do stworzenia Królestwa Polskiego (por. P.
Madajczyk: "Polityka i koncepcje polityczne Gustawa Stresemanna
wobec Polski (1915-1929)", Warszawa 1991, s. 18, 33, 34). W 1918 r.
Stresemann wyraźnie akcentował, że jego zdaniem "Ukraina stanowiła
potencjalnie lepszego sojusznika, niż Królestwo Polskie" (por.
tamże, s. 36). Po zawarciu pokoju brzeskiego, w czasie sporu z
posłami polskimi w Reichstagu, jednoznacznie poparł oderwanie
Chełmszczyzny od Polski (por. tamże, s. 35). Ustosunkowując się do
Polski i Polaków z niechęcią, połączoną z poczuciem wyższości,
twierdził: "Także w historii narodów i państw działa ostatecznie
zasada sprawiedliwości. Tak duży naród, jakim był naród polski, nie
upada bez własnej winy (...). Cała historia pokazuje, że ostatecznie
upadek Polski miał podstawy we własnym braku sprawiedliwości
społecznej, we własnej niezdolności Polski do ukonstytuowania swej
państwowości" (por. tamże, s. 37).
Gardząc Polakami, Stresemann nie chciał pogodzić się z utraceniem na
ich rzecz przez Niemcy wielkich obszarów w oparciu o postanowienie
traktatu wersalskiego. Stwierdzał, że "to, co uczynił traktat
[wersalski - J.R.N.] z Niemiec, to rozerwane na części państwo - bez
władzy, bez prawa, bez honoru, na wieczne czasy skazane na ciężką
pracę, rządzone przez obce narody, jak przez właściciela
niewolników. Być może zginiemy, jeżeli nie podpiszemy układu. Ale
wszyscy mamy wrażenie, że na pewno zginiemy, jeżeli go podpiszemy"
(por. tamże, s. 17). W czasie powstań śląskich Stresemann należał do
zwolenników zdecydowanej akcji militarnej przeciw Polakom na Górnym
Śląsku. Wystąpił później nawet z propozycją, by dzień przekazania
Górnego Śląska Polsce ogłosić w Niemczech dniem żałoby narodowej
(por. tamże, s. 43).

Jak Stresemann utorował drogę Hitlerowi
Przeciwnicy niemieckiego militaryzmu niejednokrotnie wskazywali na
jednoznacznie wyraźną rolę Gustawa Stresemanna w utorowaniu drogi
dla hitlerowskich agresji. Pisał o tym m.in. polski autor Jan
Kaczmarek w wydanej po hiszpańsku w Santiago de Chile w 1943 roku
książce "Paz belifera Alemania 1919-1939" (na s. 150 Kaczmarek
cytował wymowny tekst publikacji Stresemanna z "Jahrbuch für
Auswärtige Politik" w 1929 r., głoszący, że niemiecka polityka musi
zapewnić Lebensraum dla narodu niemieckiego" [podkreślenie J.
Kaczmarka]). Jak więc widzimy, Stresemann używał tego samego, co
Hitler, określenia o potrzebie przestrzeni życiowej dla Niemiec.
Kaczmarek akcentował również (op. cit., s. 151-158) rolę Stresemanna
w wykorzystaniu niemieckiej mniejszości jako swego rodzaju "piątej
kolumny" w krajach sąsiednich. W tym samym 1943 r. z ogromnie ostrą
krytyką roli Stresemanna wystąpił niemiecki socjaldemokrata F.K.
Bieligk, były więzień nazistowskiego obozu koncentracyjnego w
Sachsenburg. W przełożonej na angielski książce "Stresemann. The
German Liberals Foreign Policy" (London 1943 r.) Bieligk pisał bez
ogródek o skrajnym poparciu Stresemanna dla agresywnej polityki
Niemiec już w czasie pierwszej wojny światowej, cytując (na s. 11)
m.in. jego wojownicze, mi

[haszszachmat]

Oddaj, Pan, ten medal!
Niech pan Bartoszewski poda choć jeden, najmniejszy choćby powód
uzasadniający to, że on - Polak - przyjął złoty medal ku czci
niemieckiego polakożercy z rąk niemieckiego ministra. Jakikolwiek
logiczny powód poza prawdziwym, jakże niegodnym motywem - pogoni za
zaszczytami. W tym przypadku ta pogoń faktycznie okryła go tylko
niesławą! Ciekawe, jakimi jeszcze ewentualnymi medalami niemieckimi
dałby się p. Bartoszewski skusić, jeśli tylko już istnieją - medalem
ku czci Zakonu Krzyżackiego, Fryderyka II czy Bismarcka? Czy ten p.
Bartoszewski naprawdę nie ma żadnego poczucia godności, poczucia, że
są takie "splendory", których żaden szanujący się Polak nie powinien
przyjmować?! Czyżby rzeczywiście pan Bartoszewski nie miał zielonego
pojęcia o tak licznych antypolskich działaniach Stresemanna,
konsekwentnie wyrażanych w jego polityce do ostatnich chwil życia?
Czyżby rzeczywiście, jako historyk, był aż tak wielkim ignorantem w
tej tak podstawowej sprawie, przedstawianej we wszystkich
podręcznikach, o której powinien wiedzieć przeciętny maturzysta, a
cóż dopiero nieprzeciętny posiadacz dyplomu maturalnego, jak
Władysław Bartoszewski?
Nie wiem, co Bartoszewski znał przed publikacją mego tekstu z
zacytowanej przeze mnie wielojęzycznej literatury naukowej na temat
G. Stresemanna. Teraz jednak po lekturze mego tekstu nie będzie mógł
dłużej twierdzić, że nie wie, iż przyjął z rąk niemieckiego ministra
medal, wydany ku czci śmiertelnego wroga Polski. Ten złoty medal
powinien go teraz parzyć jak gorący kartofel, którego trzeba
natychmiast pozbyć się za wszelką cenę. Władysław Bartoszewski
powinien jak najszybciej oddać ten medal, którym Niemcy go
odznaczyli. Wyobrażam sobie, jak wręczający ten medal niemiecki
minister Kinkel i jego otoczenie śmieli się potem w kułak z
Bartoszewskiego, mówiąc między sobą: "doprowadziliśmy do tego, że
ten tak znany w Niemczech i za granicą Polak uczestniczył w
fetowaniu polakożercy. Ryba połknęła przynętę!". Jak Bartoszewski
mógł to zrobić jako Polak, gdzie było w owym momencie jego poczucie
polskiej godności narodowej? Powinien się bez reszty wstydzić
skwapliwości, z jaką odebrał antypolski medal.
Powtarzam z całą świadomością siły tego oskarżenia, że przyjęcie
przez Bartoszewskiego medalu ku czci G. Stresemanna było aktem
nieprzyjaznym wobec Polski. Stresemann był w latach dwudziestych
niemieckim politykiem, najbardziej odpowiedzialnym za zepchnięcie
Niemiec na drogę, która - za Hitlera - doprowadziła ten kraj do
wywołania drugiej wojny światowej. Niemcy mogą oczywiście, nawet
dziś, wybielać Stresemanna i robić arcy-Europejczyka z tego świetnie
maskującego się nacjonalisty i szowinisty. Mogą nawet ustanawiać
medal na jego cześć i wręczać wybranym Niemcom, a także szukać
chętnych do udekorowania tym medalem "pożytecznych idiotów" poza
granicami Niemiec. Uczciwy Polak powinien jednak natychmiast
odrzucić z oburzeniem próbę uhonorowania go takim medalem. A jeśli
już to zrobił kiedyś, to - zgodnie z wyznawaną w słowach przez
Bartoszewskiego zasadą "warto być przyzwoitym" - powinien ten medal
odesłać tym, którzy go nadali. Panie Bartoszewski, niech Pan odda
ten medal, jeśli zostało w Panu choć trochę polskiej godności po
latach antyszambrowania w roli "łowcy nagród i odznaczeń". Może do
odesłania medalu namówi Pana sam Donald Tusk w imię ratowania
resztek mitu o Pańskim "najpiękniejszym życiorysie!".
Prof. Jerzy Robert Nowak

IQ=? ..........PO-pleczników? _____HMMM?

[haszszachmat]

forum.gazeta.pl/forum/w,13,109555903,109581856,nieupomnienie_grzesznika_jest_grzechem_zaniechania.html

[rycho7]

haszszachmat napisał:

> ________Co widzisz na tej twarzy?______
> na 1 rzut oka?

Wasy.

Przeczytalem to Ctrl-C, Ctrl-V. Odpowiadam Ctrl-V.

Temat interesujacy, wiec jestem ciekaw czy i co masz do powiedzenia na ten temat.

[hasz0]

wolę nie dawać powodu do grzechów

_________jak to jest naprawdę? ktoś wie?

[aquanetowiec]

A teraz nowinka

Czy ktoś wiedział że jest coś takiego, jak: centernet. Bo ja nie
ale stawki są kompletnie nie na czasie: minuta 0,45 zł. , do play:
0,49 zł. i SMS: 0,25 zł.

Operator Centernet to nie tylko operator mający swoje stawki ale też
inną telefonie, która się nazywa wRodzinie.

wRodzienie stawki są znacznie inne:
Stawki sieci wRodzinie (brutto)
Połączenia wewnątrz sieci 0,19 zł
Połączenia do innych sieci 0,27 zł
Połączenia do sieci stacjonarnych 0,19 zł
SMS wewnątrz sieci 0,15 zł
SMS do innych sieci 0,25 zł
Połączenia do sieci Play i Cyfrowy Polsat 0,69 zł

Dodatkowo: darmowe połączenia na specjalny numer do Radia Maryja i
Telewizji Trwam.

Będąc w kościele pewien pan, przekonywał wszystkich do zmienienia
operatora na właśnie wRodzienie, ponieważ daje ona możliwość
darmowego dzwonienia do RadiaMaryja. Nie chce krytykować, ale
dlaczego ktoś wtrąca w to kościół?

00Rate This


Ads by Google
Simplus
Simplus płaci połowę za Twoje rozmowy do dużych sieci. Zobacz!
www.Simplus.pl

urgentino
03/02/2010 at 11:15

Z zaciekawieniem przeczytałem informacje i nowinki którymi kolega
szanowny raczył czytelników oświecić i może bym nie odezwał się gdy
nie ta ostatnia nowinka, a konkretnie “coś takiego, jak centernet”.
Jak mam to stwierdzenie rozumieć – “coś takiego”, a może szanowny
kolega napisze wprost wRodzinie – też nie wiedział kolega że nie
istnieje? Jeżeli nie to proszę poszukać i przekonać się jakie są
stawki. A skąd niektórzy ludzie mają wiedzieć jak są co dzień
bombardowani tysiącami bzdurnych reklam ww. operatorów których
kolega szanowny raczył podać cenniki i nic dziwnego że potem pojawia
się taki tekst – “coś takiego, jak ceternet”.

Odpowiedz
mariusz
03/02/2010 at 20:23

Wiele osób nie zna innych operatów niż ci najwięksi i ci
zaczynający. Ale tacy operatorzy, o których nie słyszałem wzbudzają
mój podziw z tego, że w ogóle powstają. Tak naprawdę nie miałem
zamiaru o tym pisać, ale kończąc moje zestawienie pomyślałem, a
dlaczego nie, niech inni też się dowiedzą, że nie są tylko ci
najwięksi ale ci najmniejsi. A jeśli ktoś dojdzie na sam dół tego
zestawienia to się dowie, że jest taka telefonie jak ceternet, więc
nie wiem po co te nerwy

Odpowiedz
urgentino
04/02/2010 at 9:26

E tam zaraz nerwy. No może trochę poniosło mnie bo straszny ze mnie
gaduła . A tak po prawdzie to wyjaśnię o co chodzi. Kiedyś
korzystałem z usług jednego z tych wielkich operatorów, którego
głupie reklamy wcale do mnie nie docierają a wprost bzdurne są. Z
chwilą gdy zaistniał na rynku nowy operator tak “namiętnie” przez
niektórych ludzi ośmieszany – sam widziałem w TV jak drwili
sobie “wielcy pseudo dziennikarze”. Mimo to ja na takie śmiesznostki
jestem odporny i jako że nie potrzebuję ciągle wydzwaniać i sms-ować
zakupiłem kartę startową tego operatora. Od chwili gdy jestem w tej
sieci nie otrzymuję sterty bzdurnych sms-ów typu wygrana mercedes,
bmw tylko wyślij sms-a, za ten okres od chwili gdy przeszedłem
wydałbym na doładowania 100 zł czyli 6 mc., a tu na razie 50 zł. bo
potrzebowałem jedno doładowanie (25 zł karta startowa + 25 zł
doładowanie). I o czym tu mówić, ci wielcy już nie wiedzą co mają
wymyślić, jaką reklamę kogo jeszcze obsmarować vide play-simplus. To
tyle, a jeszcze pozwolę sobie podać cennik mojego operatora:
Połączenia wewnątrz sieci 0,19 zł
Połączenia do innych sieci 0,27 zł
Połączenia do sieci stacjonarnych 0,19 zł
SMS wewnątrz sieci 0,15 zł
SMS do innych sieci 0,25 zł
Połączenia do sieci Play i Cyfrowy Polsat 0,69 zł
Co to za operator ano wRodzinie.
Pozdrawiam szanownego kolegę bez nerwów .

Odpowiedz
lama
04/02/2010 at 16:06

dobre porównanie. a i komentarze interesujące. mój taki nie będzie
“Nie chce krytykować, ale dlaczego ktoś wtrąca w to kościół?” – a
jak myślisz, gdzie jak nie w kościele znajdą się naiwni?
to było oczywiście złośliwe. serio uważam, że “wRodzinie” ma dobrą
ofertę. doładowanie 25zł i ważność konta na rok. prawie jak Play,
tyle że tam jest ważność na rok za każde doładowanie. no, ale komu
wystarczy 5zł 25 też mało jak na rok. zastanawiam się teraz nad
ruszeniem dupy do najbliższego punktu sprzedaży. dla mojej mamy jak
znalazł! do tej pory ma sami-swoi (24gr na stacjonarne – dzwoni do
koleżanek i do przychodzi lekarskich, żeby się zarejestrować. na
komórki sporadycznie). zresztą ta oferta jest nie tylko dla niej,
ale i dla mnie. wprawdzie ciutkę taniej niż 29gr do reszty sieci, no
i smsy coś drogie, ale można się zainteresować.

Odpowiedz
mariusz
04/02/2010 at 17:37

hmmmm, ja mam play, ponieważ daje mi darmowe sms, i ma najtańsze
sms. Nie dzwonie do nikogo za wiele, choć gadać przez 30 min to
można i zapłaci się na naprawdę nie wiele: 30×0.29=8,7 zł. czyli nie
całą dychę. Sms-uję bardzo dużo, więc oferta innych operatorów
odpada. A nie chce mi się aktywować jakiś pakietów, za które muszę
płacić. Zamiast stacjonarnego telefonu wRodzienie jest dobre. Tak
naprawdę nawet bym o tym nie wspomniał, jeśli bym nie przeczytał w
regulaminie Ery że jest taka telefonia. Więc wydaje mi się że i tak
dobrze że została zawarta w tym zestawieniu…ponieważ nie ma ani
samiswoi, ani mBank.