_______Komu przyznać uszczerbienie za lżenie?

[haszszachmat]

herb Zagłoba – w czasach Kazimierza Odnowiciela dwóch braci herbu
Jastrzębiec toczyło spór, zakończony zabójstwem starszego przez
młodszego z braci. Aby pamięć zbrodni przetrwała, mordercy i jego
potomkom zabrano z tarczy krzyż, przebijając podkowę mieczem –
narzędziem zbrodni. Nazwa Zagłoba oznacza za głowę (brata).

herb Pomian – Łastek Hebda z Grabia, herbu Wieniawa, cięciem miecza
zabił brata rodzonego Jaranda, za to iż ten go ten strofował za
rozwiązłe życie. Za ten czyn on i jego potomkowie otrzymali herb,
gdzie głowie żubra zabrano złote kółko, a ją samą przebito mieczem.
Nazwa Pomian pochodzi od pomnij nań.

herb Łzawa – rycerzowi herbu Belina za bezzasadne zaalarmowanie
obozu (co było przejawem tchórzostwa) odjęto z tarczy jedną podkowę.
W imię zasady równości szlacheckiej uszczerbione herby są traktowane
na równi z innymi.

www.szkocja.tutaj.be/Uszczerbienie_herbu.html#Przyk.C5.82ady_uszczerbiania_herb.C3.B3w

___________________Pytam "prawdomównych" opluwaczy

[haszszachmat]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=80026512&a=80030516

__słuchaj opluwaczu jeden z drugim swojego świadka

[haszszachmat]

pl.youtube.com/watch?v=wDhsjiEdwnk

__oglądając fałsz film łajdaku pamiętaj o prawdzie

[haszszachmat]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=79953968

Cenisz swe życie? hipokryto prokuratorze?

[haszszachmat]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=80020694
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=79982386

_______-cenisz swe niewinne oszustwo?

[haszszachmat]

Gospodarka niewinnego oszustwa czyli kto naprawdę rządzi w spółkach
John Kenneth Galbraith, legendarny już amerykański profesor
ekonomii, napisał w 2004 r. (w wieku 96 lat) traktat, wydany w tym
roku po polsku, pod tytułem „Gospodarka niewinnego oszustwa”.
Galbraith uważa, że obecnie mamy do czynienia z systemem nie tyle
rynkowym, ile korporacyjnym, gdzie kierownictwa wielkich koncernów
robią co chcą, kierując akcjonariuszami, którzy uważają się za
właścicieli, wcale nimi nie będąc.

Osiemdziesięciostronicowa książka została zupełnie przemilczana,
mimo że zawarte w niej myśli i stwierdzenia są niezwykle cenne i do
tego napisane prostym, trafiającym do każdego językiem. Nie ma w
niej nic z napuszonego, nasyconego fachowym slangiem stylu, którym
tak często pisane są książki i komentarze dotyczące gospodarki i
ekonomii. Dlaczego publikacja ta została przemilczana? Profesor
Galbraith ma pecha. Mało, że można powiedzieć, iż jest sędziwym
starcem i niedokładnie rozumie otaczającą nas rzeczywistość, to
jeszcze jest znanym zwolennikiem teorii propagowanych na początku XX
wieku przez Johna Maynarda Keynesa, jednego z najbardziej znanych
ekonomistów w historii tej nauki, a to w obecnej neoliberalnej
rzeczywistości (szczególnie w Polsce) jest niewybaczalne.

Zdumieni liniowcy

Jak w Polsce może być poważnie traktowany człowiek, który pisze,
że „w przypadku elity korporacji zmniejszanie podatków zwiększa
dochód, który już wcześniej jest więcej niż obfity. (…. Dodatkowy
dochód z obniżki podatków raczej nie zostaje wydany, toteż nie może
przynieść żadnych skutków”. Czy w kraju, w którym przez cały czas,
niczym widmo, krąży idea podatku liniowego, który popierał nawet
Leszek Miller, były szef partii uznawanej za lewicową (uznawanej, bo
z całą pewnością była to za jego czasów tylko partia władzy)
człowiek, który wygłosiłby taki pogląd uszedłby cało? Zdecydowanie
nie - ekonomiści i media by go zniszczyły. Przecież założenie
mówiące o tym, że obniżka podatków pomoże gospodarce i zmniejszy
bezrobocie jest aksjomatem, którego nikt nie waży się nawet tknąć.
Zresztą nawet Guy Sorman (francuski ekonomista, socjolog i filozof,
autor książek „Rozwiązanie liberalne”, „Made in USA”, podobno
autorytet intelektualny Donalda Tuska, w wywiadzie przeprowadzonym
przez Jacka Żakowskiego dla „Polityki” (nr 43 z 29.10) co prawda
twierdzi, że wysokość podatku ma znaczenie (różni się w poglądach na
ten temat na przykład z Robertem Rubinem - sekretarzem skarbu za
prezydentury Clintona), ale o podatku liniowym mówi, że „idea jest
politycznie ciekawa (…. Natomiast ekonomicznie nie ma znaczenia”.
Można założyć, że zwolennicy podatku liniowego będą tym
stwierdzeniem co najmniej zdumieni. prawdopodobnie również ci
bardziej znający się na rzeczy doskonale wiedzą, że Sorman ma rację,
ale z różnych, najczęściej bardzo egoistycznych powodów, nie chcą,
żeby ta wiedza dotarła do szerokiej publiczności.

Rynkowy turbokapitalizm

Nie podatki są jednak najważniejsze w książce Galbraitha. Już w
tytule widać, o co chodzi, a przecież jest on bardzo przewrotny, bo
autor tak naprawdę pokazuje, że to oszustwo wcale nie jest niewinne.
Już nazwa obecnego systemu ma nas wprowadzić w błąd. Zniknął bowiem
gdzieś „kapitalizm”, jako słowo niosące konotacje z lekka negatywne,
a pojawił się mniej treściwy „system rynkowy”. System rynkowy, który
od czasów prezydenta Reagana przeszedł znamienną transformację.
Zmienił się w turbokapitalizm. Takim mianem określa obecny system
gospodarczy Edward Luttwak w swojej publikacji „Turbokapitalizm -
zwycięzcy i przegrani światowej gospodarki”. Weźmy pod uwagę fakt,
że Luttwak, ekonomista i historyk, za czasów Ronalda Reagana doradca
Sekretarza obrony, NASA i Departamentu Stanu, w żadnym przypadku nie
może być uznawany za przeciwnika liberalizmu. Twierdzi on, że
zwolennicy turbokapitalizmu nie używają tego terminu. „Po prostu
mówią `wolny rynek', ale przez ten skrót rozumieją o wiele więcej
niż tylko wolność aktów kupna i sprzedaży. To, co zachwalają, głoszą
i czego żądają, to prywatne przedsiębiorstwo wolne od rządowych
regulacji, niekontrolowane przez związki zawodowe, nieskrępowane
przez sentymentalną troskę o los pracowników lub społeczności
lokalnej, nieograniczane przez bariery celne lub restrykcje
inwestycyjne i jak najmniej nękane podatkami. Uparcie żądają
prywatyzacji przedsiębiorstw wszelkich branż (…. obiecują
dynamiczny rozwój gospodarki i więcej bogactwa, ale nic nie mówią o
tym, jaki będzie rozkład tego bogactwa starego i nowego”.

Turbokapitalizm to nic innego jak neoliberalny system rynkowy. W tym
systemie to konsument jest podobno panem rynku - on kształtuje
popyt. Galbraith pyta: czy aby na pewno? Jeśli spojrzy się na to,
jaka presja jest wywierana na konsumenta przez wszelkiego rodzaju
reklamy czy rozrywkę to można mieć co najmniej wątpliwości kto kim
steruje. W książce „no logo” Naomi Klein opisuje skądinąd znane
praktyki (może jeszcze nie u nas, ale z pewnością w uSA) sterowania
rynkiem przez zarażanie grup społecznych kształtujących modę i
trendy określonymi pomysłami, produktami, modelami, które już są
przygotowane do produkcji przez „zarażającą firmę”. W tym układzie
to nie konsument decyduje o popycie, a producent decyduje o tym,
czego konsumenci powinni pożądać. Konsument tylko podejmuje decyzję
zgodną z potrzebami producenta. Nie, to nie on jest panem rynku -
jest niewolnikiem.

System finansowo-medialny





W eseju Galbraitha jest wiele ciekawych i być może dla polskiego
czytelnika kontrowersyjnych stwierdzeń. krytykuje on zarówno banki
centralne (w tym przypadku Fed), jak i ludzi żyjących z rynków. I
nie chodzi mu wcale o inwestorów czy graczy. Przede wszystkim ma
dużo do zarzucenia analitykom i ekonomistom posługującym
się „konwencjonalną wiedzą - a nie rzeczywistością”. Czy pisząc taką
książkę mógł w Polsce liczyć na coś innego niż na chłodne przyjęcie?
Najważniejsza wydaje się jego krytyka korporacji, a szczególnie
biurokracji rządzących korporacjami. Tych samych korporacji, które
doprowadziły do skandalu WorldComu czy Enronu i wielu innych firm
skażonych „kreatywną księgowością”, a odrzucając cudzysłów, po
prostu posługujących się oszustwem. Galbraith uważa, że obecnie mamy
do czynienia z systemem nie tyle rynkowym, ile korporacyjnym, gdzie
kierownictwa wielkich koncernów robią co chcą, kierując
akcjonariuszami, którzy uważają się za właścicieli, wcale nimi nie
będąc. Właściciel powinien bowiem mieć wpływ na korporację, a jaki
wpływ ma indywidualny akcjonariusz? Galbraith ma rację, ale nie do
końca. nie jest to bowiem tylko system korporacyjny - jest to system
finansowo-medialny. W członie „finansowy” mieszczą się bowiem i
korporacje. A medialny dlatego, że to właśnie czwarta władza
zastępuje w wielu przypadkach demokrację, która coraz częściej
ogranicza się do wrzucenia raz na kilka lat kartki do urny
wyborczej.

Księżycowa ekonomia

Układ, w którym zarówno konsument, jak i akcjonariusz nie decydują o
niczym lub prawie o niczym powstał w wyniku naturalnego procesu
deregulacji, zapoczątkowanego w latach 80. XX w. przez ekipę
prezydenta Reagana, a potem zatryumfował po upadku ZSRR. Polska i
inne kraje obozu z radością przyjęły wyzwolenie z władzy księżycowej
ekonomii i nieludzkiej ideologii. Kapitalizm pozbył się jednak
wszelkich obaw. Nie było już zagrożenia komunistyczną zarazą, więc
idea Walfare State przestała być niezbędna. Ludzie nie mieli innego
wzorca, który byłby zagrożeniem dla kapitalizmu, a właściciele firm
nie musieli się już obawiać o zgubne wpływy ze strony przegranej
ideologii. Dodatk

_____________________to czytaj szubrawcu do końca!

[haszszachmat]

Dodatkowym elementem wspomagającym przemiany był wolny handel,
globalizacja, a przede wszystkim deregulacja rynków finansowych.
obowiązującymi hasłami były: prywatyzacja, delokalizacja
(przenoszenie firm tam, gdzie siła robocza jest tania), outsourcing
(wynoszenie całych działów firm na zewnątrz). Wyniki były nie tylko
pozytywne. W Chinach, Indiach i w wielu innych krajach powstały
miliony bardzo źle opłacanych miejsc pracy, ale jednocześnie rosło
bezrobocie i spadała płaca realna w krajach rozwiniętych. Nawet
zatrudnieni nie byli pewni dnia ani godziny, a ponad 1/3 z nich
pracowała tymczasowo. Rynki finansowe wykreowały przeróżne
instrumenty pochodne, służące do zarabiania pieniędzy przy użyciu
jednego procenta depozytu całej sumy - fundusze wysokiego ryzyka
(hedgingowe) w ciągu 10 lat zwiększyły portfele z 90 do 1000 mld
USD. Wolność przenoszenia kapitałów z jednego miejsca kuli ziemskiej
do drugiego była co kilka lat powodem rozlicznych kryzysów.

Muzeum zbankrutowanych utopii

Skrajny liberalizm gospodarczy, w połączeniu z wymaganiami MFW
opartymi na konsensusie waszyngtońskim, kazał wszystkim krajom
rozwijać się w ten sam sposób, nie biorąc pod uwagę różnic społeczno-
kulturowych. Luttwak pisze, że „skrajności przyciągają się, więc nic
dziwnego, że nowy turbokapitalizm ma wiele wspólnego z sowiecką
wersją komunizmu. On również oferuje każdemu krajowi na świecie taki
sam model i zbiór zasad, ignorując wszelkie różnice społeczne
kulturowe i temperamentu.” Może, szczególnie w Polsce, takie
porównanie do systemu, z którego dopiero co wyszliśmy jest
szokujące, ale warto wiedzieć, jak oceniają obecną postać systemu
zwolennicy doktryny liberalnej. Warto też wiedzieć, że zmienili oni
ostatnio znacznie poglądy. Oni tak, ale nie nasi zwolennicy
neoliberalizmu. Oni ciągle mówią o Adamie Smithie (twórcy teorii
liberalnej) i powołują się na Johna Graya, doradcę rządu Margaret
Thatcher. Luttwak przypomina, że „bogiem czcicieli rynku, którzy
wysławiają wspaniałość turbokapitalizmu, jest Adam Smith, lecz ich
nabożność polega głównie na tym, że go nie czytają. Dużo mądrzejszy
od swoich dzisiejszych zwolenników Smith umieścił w swoim dziele
wyjątki, wykluczenia i zastrzeżenia względem zasady, zgodnie z którą
wolny rynek jest zawsze najbardziej wydajny i maksymalizuje łączny
dobrobyt”. John Gray zaś twierdzi, że „idea globalnego wolnego rynku
spocznie obok komunizmu w muzeum zbankrutowanych utopii”. Nie jest
ważne czy ma rację czy nie, mówiąc, że nastąpi to „wkrótce”, ale to,
że zacięty zwolennik liberalizmu zmienia swoje poglądy, myśli i
ewoluuje. Jednym z najbardziej rzucających się w oczy przykładów
takiej zmiany jest Jeffrey Sachs, doradca Leszka Balcerowicza z
okresu transformacji. Obecnie jest dyrektorem Instytutu Ziemi i
stara się pomagać ubogim, a przypomnienia swojej przeszłości
traktuje z uśmiechem i stwierdzeniem, że „był wtedy młody”. Taka
zmiana postaw nie nastąpi szybko w kraju, w którym Leszek Miller
mówi, że „rynek ma zawsze rację”.

Dobry wolny rynek?

Przywoływani ekonomiści są zwolennikami wolnego rynku. Jednak nawet
wśród tych głęboko przekonanych, że liberalizm gospodarczy jest
najlepszym rozwiązaniem narastają coraz większe wątpliwości. W
Polsce jednak widoczni są przede wszystkim, posługując się słowami
Josepha E. Stiglitza (laureata Nagrody Nobla z
ekonomii), „anachroniczni fundamentaliści rynkowi”, którzy nie chcą
widzieć żadnych innych rozwiązań. nie chcą czytać Galbraitha albo,
jeśli nawet przeczytają, to stanowczo przemilczają. Czekam z
utęsknieniem na sygnał ze strony polskich liberałów, który
pokazałby, że potrafią sobie postawić pytanie, które stawia Guy
Sorman: „… dlaczego liberalna logika nie sprawdza się w niektórych
dziedzinach? Musimy ustalić sensowne granice liberalizmu, a potem
politycznie wynegocjować sposoby interwencji państwa. Już tylko
kompletni doktrynerzy powtarzają, że wolny rynek zawsze jest
rozwiązaniem”.

Piotr Kuczyński

WGI Dom Maklerski
www.bankier.pl/wiadomosc/Gospodarka-niewinnego-oszustwa-czyli-kto-naprawde-rzadzi-w-spolkach-1370604.html

________picze lżenia są jak puch haszowany sednem

[haszszachmat]

moi Drodzy Interlokutorzy

samozmarginalizowani

zatratą tradycyjnych cech człowieczeństwa.
Pa...