Co sądzicie o konsumpcyjnym stylu życia?

[Gość: ketiw1]

Czy wogóle zastanawiacie się nad tym co chcecie osiągnąć, kim chcecie być,
czy wasze działania są ukierunkowane przez dominujące tendencje?
Czy nie szkoda Wam życia na osiąganie "sukcesu", czyli robienia kariery,
bezustannego dokształcania, wyścigu z konkurentami, pracy x 1000, pięcia po
szczeblach, zdobywania uznania u pracodawców? Czy szczęście w życiu, Waszym
zdaniem, mierzy się zarobionymi pieniędzmi liczbą zakupionych produktów?
Czy nie przeszkadza Wam, że nasza cywilizacja bogaci się na krzywdzie innych
społeczeństw, że nowoczesne produkty, tworzone tak, by po 5 minutach się
zepsuły, wytwarzane są bez szacunku dla przyrody, kosztem miliardów ton
śmieci? Czy nie czujecie wszechobecnego, postępującego zniewolenia, coraz
większych możliwości inwigilacji, manipulacji (moda, reklama, marketing,
tendencje, massmedia). Czy nie męczy was natłok informacji (zbyt intensywny
dla istoty ludzkiej - "technostres", "przesycenie").
Czy zdajecie sobie sprawę, że żyjąc w dużym mieście NIE JESTEŚCIE W STANIE
MYŚLEŚ SAMODZIELNIE?
Czy odczuwacie wypaczenie międzyludzkich relacji, wzajemne wykorzystywanie,
traktowanie jak towar?
Czy nie przeszkadza wam ciągłe obniżanie się poziomu kultury, a raczej już
rozrywki? Czy nie drażni was nadprodukcja kultury, zwiększająca się rzesza dj-
ów o żadnych umiejętnościach muzycznych i żenującym poziomie intelektualnym,
że o gwiazdach pop-u i filmach z hollywood nie wspomnę?
Czy jesteście w stanie, idąc za postulatami filozofii postmodernizmu,
zapomnieć o moralności, przyjmować każdą wygodną religię (na marginesie- nie
jestem wierzący), nawet jeśli jest "elementami buddyzmu zen połączonymi z
ćwiczeniami aerobowymi, astrologią i fegshui"?

styl życia?

[rabbi.w]

Prz 28:19
19. Kto ziemią uprawia, nasyci się chlebem; kto ściga ułudę, nasyci się nędzą.
(BT)

Iz 55:2
2. Czemu wydajecie pieniądza na to, co nie jest chlebem? I waszą pracę - na to,
co nie nasyci? Słuchajcie Mnie, a jeść będziecie przysmaki i dusza wasza
zakosztuje tłustych potraw.
(BT)

czas na kolacyjke...

[Gość: ketiw1]

CZY NIE SĄDZICIE WRESZCIE, ŻE WSPÓŁCZESNY KONSUMENT, BĘDĄCY TRYBIKIEM W
GLOBALNEJ MASZYNIE, NIEOGRANICZONY W SWEJ CHCIWOŚCI ZARABIANIA I POSIADANIA,
NAPROMIENIOWANY REKLAMĄ, INFORMACJĄ I PRETWORZONĄ PAPKĄ KULTURY MASOWEJ,
NIECZUŁY NA CIERPIENIA WIĘKSZOŚCI ŚWIATA, KTÓRY ŻYJE W BIEDZIE, NIE MYŚLĄCY
SAMODZIELNIE JEST JESZCZE CZŁOWIEKIEM?

jeżeli przepływ towarów nie jest blokowany...

[wild]

jest ok - nikt nikogo nie zmusza do kupowania bublów itd...


problem pojawia sie wtedy gdy biznesmen-faszysta chce ceł i zapór aby
zmanipulować dostępem do rynku...

[Gość: KETIW1]

CHYBA MNIE NIE BARDZO ZROZUMIAŁEŚ, WIĘC JESZCZE RAZ W SKRÓCIE
300 MULTIMILIONERÓW ZGROMADZIŁO KAPITAŁ RÓWNY KAPITAŁOWI OKOŁO POŁOWY LUDZKOŚCI
I ZROBI WSZYSTKO (A ŚRODKI MANIPULACJI MA OLBRZYMIE), ŻEBYŚ DLA NICH PRACOWAŁ I
OD NICH KUPOWAŁ, BEZ TRACENIA CZASU NA INNE CELE, MORALNOŚĆ I MARZENIA. CZY TO
UCZCIWE? CZY ZGADZASZ SIĘ NA TO? A MOŻE CI TO NIE PRZESZKADZA?
PO PROSTU CHCIAŁBYM ZNAĆ WASZE OPINIE

[Gość: mr_pope]

Mi to nie przeszkadza.

[Gość: Przemek]

Mi to nie przeszkadza, ja lubie kupowac, a ostatnio od kiedy sie oswiadczylem
to lubie nawet i pracowac.

[Gość: Palnick]

Gość portalu: ketiw1 napisał(a):

> CZY NIE SĄDZICIE WRESZCIE, ŻE WSPÓŁCZESNY KONSUMENT, BĘDĄCY TRYBIKIEM W
> GLOBALNEJ MASZYNIE, NIEOGRANICZONY W SWEJ CHCIWOŚCI ZARABIANIA I POSIADANIA,
> NAPROMIENIOWANY REKLAMĄ, INFORMACJĄ I PRETWORZONĄ PAPKĄ KULTURY MASOWEJ,
> NIECZUŁY NA CIERPIENIA WIĘKSZOŚCI ŚWIATA, KTÓRY ŻYJE W BIEDZIE, NIE MYŚLĄCY
> SAMODZIELNIE JEST JESZCZE CZŁOWIEKIEM?
----------------
Z punktu widzenia rynku nie jest i nikt go tak na poważnie nie traktuje.
Konsument to towar a wart jest tyle ile potencjalnie może wchłonąć dóbr.

[Gość: nawet ciekawe]

Gość portalu: ketiw1 napisał(a):

> Czy nie przeszkadza Wam, że nasza cywilizacja bogaci się na krzywdzie innych
> społeczeństw, że nowoczesne produkty, tworzone tak, by po 5 minutach się
> zepsuły, wytwarzane są bez szacunku dla przyrody, kosztem miliardów ton
> śmieci?

Na problemy globalne przyjdzie czas, kiedy na naszym podworku nie beda umierali
bezdomni z chlodu i glodu. Na razie "reszta biedniejszego" swiata moze stanowic
rezerwat ekologiczny. Kiedy juz sobie wszystko kupie, zajme sie ekologia w moim
smietniku, wysylajac smieci do "ekologicznego rezerwatu - wtedy bedziemy juz
bogaci, nakupieni i ekologiczni, a na reszte swiata zastosujemy lepsze metody
uczac sie na wlasnych bledach. Pa.

[Gość: KETIW1]

ROZUMIEM, ŻE CELEM TWEGO ŻYCIA JEST GROMADZENIE DÓBR KONSUMPCYJNYCH, A WYRZUTY
SUMIENIA ZAGŁUSZASZ STAŁĄ ŚPIEWKĄ "ZOSTAWMY NA PÓŹNIEJ", CZY "NIE JESTEŚMY
GOTOWI".
SZANUJĘ PRZEZ GRZECZNOŚĆ, LECZ NIE ROZUMIEM

PS. JEDNO MAŁE ALE - KIEDY POCZUJESZ SIĘ WRESZCIE "OBKUPIONY"? CHYBA ZDAJESZ
SOBIE SPRAWĘ, ŻE KORPORACJE ZADBAJĄ O ROZWÓJ TECHNOLOGII, TAK, BYŚ ZAWSZE MIAŁ
DO KUPIENIA JAKĄŚ NIEZBĘDNĄ NOWINKĘ - WCZORAJ MAGNETOFON, GODZINĘ TEMU CD
ODTWARZACZ, TERAZ DVD, A JUTRO - COŚ SIĘ WYMYŚLI.

[Gość: coraz ciekawsze]

Gość portalu: KETIW1 napisał(a):

> ROZUMIEM, ŻE CELEM TWEGO ŻYCIA JEST GROMADZENIE DÓBR KONSUMPCYJNYCH, A
WYRZUTY
> SUMIENIA ZAGŁUSZASZ STAŁĄ ŚPIEWKĄ "ZOSTAWMY NA PÓŹNIEJ", CZY "NIE JESTEŚMY
> GOTOWI".
> SZANUJĘ PRZEZ GRZECZNOŚĆ, LECZ NIE ROZUMIEM

1. Nie mam wyrzutow sumienia.
2. Celem mojego zycia jest gromadzenie dobr, ktore ulatwiaja mi zycie. Dobra
konsumpcyjne to troszek inne niz dobra techniczne.
3. Poszukaj co to sa dobra konsumpcyjne.
4. W skali globalnej naprawde mam to gdzies.
5. W skali lokalnej, kupilbym tak duzo rzeczy, zeby kazdy moj rodak mial prace
chocby jako sprzedawca, zuzylbym tysiace opakowan, zeby OSTATNI bezrobotny
zostal smieciarzem (bez pejoratywnej konotacji)
6. Jak nie bedzie w moim kraju bezdomnego i bezrobotnego, moge pomyslec, czy
nadwyzki finansowe przeznaczac na rozwoj biedniejszych krajow

PS. Made in co masz klawiature z ktorej stukasz i monitor w ktory patrzysz? Czy
nie wspierasz wlasnie rozwoju dosyc juz bogatego regionu Tajwanu i Koreii?

nudne

[Gość: ketiw1]

przez dobra konsumpcyjne rozumiemy wszystko to co jest wytwarzane dla ludzi, co
się z czasem zużywa, co zastępuje się nowymi, a stare utylizuje. To chyba ty
nie znasz definicji. Nie ma takiego pojęcia jak dopbra techniczne.
jeśli myślisz, że kupując coraz więcej pomożesz rodakom, to się mylisz bardzo
grubo, ale może ktoś inny ci to wytłumaczy, bo ja powoli robię się bezsilny
podczas konfrontacji z taką ignorancją. Im bogatsze korporacje, a więc wytwórcy
większości dóbr, tym biedniejsza większość świata, wykorzystywana i szachowana.
W dodatku to co mówisz o nadwyżkach to wierutne bzdury (sorry) - nadwyżki są
olbrzymie i są ładowane w luksusy, dalszy rozwój, który końca mieć nie będzie i
reklamę, by napędzić konsumpcję. A twoje nadwyżki będą zużytkowane w kolejny
bardzo potrzebny telefon nokia z wbudowanym mini pisuarem cyfrowym, który
pomoże opanować bezrobocie w polsce

[Gość: extra ciekawe]

Nim bedziesz mi mowil o Twojej teorii dobr konsumpcyjnych, najpierw przeczytaj,
lub podaj zrodlo Twojego podzialu.
Ja tez jestem bezsilny w dyskusji z taka ignorancja.

A twoje tezy o szachowaniu wykorzystywaniu itp. to, wybacz, ale sa to
najwierutniejsze bzdury.

[Gość: KETIW1]

DLACZEGO MÓWISZ MI CO MAM ROBIC, SAM NIE PODAJĄC?
CO DO DEFINICJI TO POMYLIŁEŚ DOBRA KONSUMPCYJNE Z ARTYKUŁAMI SPOŻYWCZYMI.
CZY KTOŚ KTO KUPUJE KOMPUTER, JEST KONSUMENTEM? OCZYWIŚCIE ŻE TAK, A WIĘC CZY
KOMPUTER NIE JEST DOBREM KONSUMPCYJNYM? WYOBRAŹ SOBIE, ŻE KONSUMOWAĆ MOŻNA NIE
TYLKO FRYTKI Z KETCHUPEM, ALE I KULTURĘ, ZWIĄZEK Z CZŁOWIEKIEM I WIELE INNYCH
RZECZY. TAK WIĘC NAWET INNY CZŁOWIEK JEST W WIELU SYTUACJACH DOBREM
KONSUMPCYJNYM. CZY NIE SŁYSZAŁEŚ NIGDY, BY KTOŚ OKREŚLAŁ ATRAKCYJNĄ
KOBIETĘ "TOWAREM". CZYZ WIELU Z NAS NIE KIERUJE SIĘ PRZY WYBORZE PARTNERA
PODOBNYMI PRIORYTETAMI JAK PRZY ZAKUPIE MEBLA, ALBO INNEGO TOWARU? CZY PASUJE,
CZY DOSTARCZY PRZYJEMNOŚĆ, CZY ŁADNIE WYGLĄDA, CZY BĘDĄ GO NAM ZAZDROŚCILI?
CO DO "MOICH" TEORII O WYKORZYSTYWANIU, TO POCZYTAJ KAPUŚCIŃSKIEGO. CHYBA, ŻE
ON NIEWART TWOJEJ UWAGI I UWAŻASZ SIĘ ZA MĄDRZEJSZEGO.

[Gość: KETIW1]

Dwadzieścia

Autor: Ryszard Kapuściński

źródło: www.respublica.onet.pl
data: styczeń 2001


Dwadzieścia - to podstawowa liczba umożliwiająca zrozumienie relacji między
centrum a prowincją we współczesnym świecie.

Podział świata na centrum i prowincję, żeby nie sięgać za daleko w przeszłość,
znajdujemy już w starożytności. W czasach starożytnych podział wyrażało
istnienie limes, granicy, która rozcinała świat na obszar cywilizacji i obszar
barbarzyństwa. Za granicą rozciągał się świat barbarzyński. Z perspektywy
centrum był to świat postrzegany jako niższy, zagrażający i niezrozumiały,
posługujący się bełkotliwym, ciemnym językiem. Te trzy elementy: niższość,
zagrożenie, niezrozumiałość już na zawsze będą charakteryzowały obraz, jaki
dostrzega centrum, patrząc na prowincję. Centrum było i jest obszarem
rozwiniętym, przejrzystym i czytelnym. Jest miejscem spokoju.

Przeciwstawienie centrum i prowincji przewijające się przez całą historię
ludzkości nabiera szczególnego znaczenia w momentach przełomów, gdy cywilizacja
centrum zderza się z innymi kulturami. Było tak podczas wypraw krzyżowych,
odkryć Kolumba czy wielkiego podboju kolonialnego. Podkreślaniu różnic
towarzyszy u ludzi centrum poczucie misji cywilizacyjnej. Podbój służy
rozszerzaniu cywilizacji, przyznajmy, że najczęściej cywilizacji europejskiej.
Bo przecież cywilizacja Europy jest jedyną, w której odnajdujemy wieczny
element misji, posłannictwa kulturowego. Możemy je wiązać z monoteistycznym
charakterem panującej religii. Tylko w cywilizacji islamu odnajdujemy podobną
dążność. Dżihad, święta wojna, miała na celu zdobycie nowych terytoriów, lecz
przede wszystkim rozprzestrzenianie religii i systemu wartości. Inne
cywilizacje, jak chińska czy hinduska, nigdy nie przejawiały chęci podboju,
ekspansji, lecz raczej tendencję do zamykania się. Obca im była ambicja bycia
centrum.

Ostatnie pięćset lat utrwaliło relację centrum i prowincji. Noam Chomsky mówi
nawet o nieprzerwanym pięćsetletnim podboju, który stał się modelem
funkcjonowania zachodniej kultury. Postawa ekspansji przybiera w ostatnich
dziesięcioleciach nową formę tak zwanego globalizmu. Słowo-klucz, słowo-worek
równie pojemne jak postmodernizm bywa rozmaicie definiowane i rozumiane.
Niektórzy widzą początki globalizmu już w wyprawach Kolumba.

Jednak globalizm końca XX wieku jest określony historycznie przez dwa elementy,
które odróżniają go od wszelkich wcześniejszych ?globalizmów?. Po pierwsze,
zakończenie zimnej wojny i ustanie jej konsekwencji stworzyło szansę unifikacji
świata. Jak wiemy, Francis Fukuyama wysunął nawet hipotezę, że powszechny
tryumf liberalnej demokracji w istocie zakończył historię. Po drugie, rewolucja
elektroniczna umożliwiła zniesienie dwóch wielkich przeszkód istniejących od
zawsze ? eliminację przestrzeni i czasu. Zbieg tych dwóch okoliczności stworzył
nową sytuację w dziejach świata i doprowadził do powstania zupełnie odmiennego
pomysłu na funkcjonowanie naszej planety.

Nowa globalizacja wbrew swym obietnicom nie likwiduje jednak podziału na
centrum i prowincję, wręcz przeciwnie: podział ten pogłębia. Centrum jako
miejsce promieniowania i ekspansji zostało bardzo ściśle określone. Stały się
nim ze względu na swój potencjał ekonomiczny i technologiczny Stany Zjednoczone
Ameryki. Zwycięzca zimnej wojny, lider rewolucji elektronicznej dzięki
dziesięcioleciom nieprzerwanego rozwoju zyskał pozycję światowego centrum.
Globalizacja wzmacnia dodatkowo tę pozycję, nie tylko nie niwelując, ale wręcz
pogłębiając już istniejące różnice. Różnice występują na rozmaitych polach.
Przede wszystkim gospodarczym. W centrum żyją ludzie o najwyższych dochodach.
Prowincja zaś gromadzi całą biedę świata.

To elementarny poziom egzystencji. Równie ważna jest różnica w poziomach
rozwoju technologicznego. Globalna wioska nie obejmuje całej planety, lecz
poszczególne jej punkty. Nie można zapominać również o dominacji kulturowej.
Amerykański przemysł rozrywkowy, amerykańskie sieci medialne docierają
wszędzie. Ekspansja amerykańska ma charakter globalny, gdyż przewadze w
dziedzinie ekonomicznej towarzyszy dominacja kulturalna. Spotykamy się z
niespotykaną w dziejach sytuacją ? Ameryka, eksportując kulturę, na kulturze
zarabia. Kultura stała się źródłem ogromnych zysków, ustępujących wyłącznie
zyskom przemysłu zbrojeniowego. Globalizację rozumie się potocznie jako dążenie
do uzyskania dostępu do rynków zbytu. Myśli się zwykle o samochodach i
żywności, a zapomina o innym bardzo ważnym aspekcie. Globalizacja umożliwia
kulturze amerykańskiej dostęp do lokalnych rynków. Już w Planie Marshalla
znajdował się zapis, sankcjonujący obecność amerykańskiego przemysłu
rozrywkowego w Europie. Ten stan określił trafnie w jednym z wywiadów Jerzy
Jedlicki, nazywając świat prowincją Ameryki.

Globalizacja miała stać się remedium na problemy świata, który rozwija się, ale
jego rozwój generuje nierówności. Bogaci stają się jeszcze bogatsi, biedni ?
ciągle ubożeją. Tej tendencji nie jesteśmy jednak w stanie na razie zmienić.
Zapotrzebowanie świata na kapitał inwestycyjny umożliwiający rozwój jest o
wiele większe niż środki, które można by było na ten rozwój przeznaczyć.
Gdybyśmy chcieli zaspokoić to zapotrzebowanie, musielibyśmy dysponować
dwudziestokrotnie większą masą kapitału inwestycyjnego niż istniejąca w
rzeczywistości. Potrzeby w stosunku do możliwości są dwudziestokrotnie większe.
Dwadzieścia ? to podstawowa liczba umożliwiająca zrozumienie współczesnego
świata.

Mit globalizacji, ujmując go jak najprościej, polega na przekonaniu, że jeśli
wszyscy będziemy mieli dostęp do komputera i Internetu, to będziemy żyli
dobrze. To fałszywe przekonanie rozpowszechniają media, Bank Światowy,
Międzynarodowy Fundusz Walutowy i cały globalny establishment. Globalizacja
doprowadziła przecież do powstania nowej klasy rządzącej ? kosmopolitycznej,
lecz zdominowanej przez Amerykanów. Ludzie ci wytwarzają ideologię globalizmu,
a także decydują o sposobach interpretacji rzeczywistości społecznej i
gospodarczej.

Potęgę państwa mierzy się dzisiaj dostępnym kapitałem, a nie wielkością jego
terytorium. Wielkie kraje, jak Rosja czy Sudan, pozostają w bezruchu. Na
peryferiach nawet czas biegnie wolniej niż w centrum. Centrum to dynamiczna
cywilizacja rozwoju, którą napędza to, co Edward Luttwak nazywa
turbokapitalizmem. Reszta świata pozostaje na pozycji przetrwania. Prowincja,
która żyje w czasie spowolnionym, odbiera jedynie sygnały z centrali. Wyczekuje
na kapitał, który, czego chyba nie należy podkreślać, nigdy nie jest
bezinteresowny.

Jeśli współczesne centrum potraktujemy szerzej jako Stany Zjednoczone, Europę
Zachodnią i Japonię, to wszystkie cechy podziału na centrum i prowincję znane z
czasów starożytnej Grecji ciągle istnieją. Ludzie centrum niezmiennie mają
poczucie wyższości, odczuwają też zagrożenie: nielegalną emigracją,
terroryzmem, handlem narkotykami, wreszcie ? nie potrafią zrozumieć prowincji.
Po prowincji można się wszystkiego spodziewać. Media, które nie pomagają w
zrozumieniu nieznanego, uczyniły jej symbolem samochód-pułapkę, który w każdej
chwili może wybuchnąć na ulicy jednego z bogatych miast.

[Gość: KETIW1]

Dwa różne światy

Autor: Ryszard Kapuściński

źródło: www.rzeczpospolita.pl
data: 2000.06.29


Koniec ery Gutenberga? To wielkie koncerny medialne głoszą ten koniec,
zainteresowane tworzeniem koniunktury na towar, jaki mają do sprzedania.
Słyszymy więc: "Książki są nieważne", "Słowo drukowane jest przeżytkiem", i
hasła te napędzić mają nowym mediom większą klientelę. Tymczasem trzeba
pamiętać, że dostęp do Internetu ma dziś zaledwie 2 procent ludzkości, a jest
nas na świecie 6 miliardów i ta liczba szybko rośnie.

Problem polega na tym, że myli się dwie różne sprawy: rozwój techniki z
rozwojem sytuacji kulturowej, z rozwojem środowiska, w którym ta technika może
funkcjonować. Technikę tę można bowiem instalować w mieście amerykańskim, ale
występują poważne trudności, gdy chodzi o wiele regionów Afryki, Azji, Ameryki
Południowej. W tych miejscach nie ma jeszcze elektryczności - od tego trzeba
zacząć. Rozwój elektroniki postrzega się w oderwaniu od ciężkiej sytuacji
bytowej i kulturalnej większości świata, bo ta jest tematem, którego lepiej nie
poruszać. Wobec tego wygodniej się skoncentrować na czymś innym i głosić tezę,
że problem biedy na świecie, rosnącej zresztą, rozwiąże się sam, gdy wszędzie
zainstalujemy komputery.

To jest tworzenie nowego mitu, choć słyszy się czasem, że epoka mitów minęła.
Nieprawda, mity się wciąż tworzy, częściej niż kiedykolwiek. W tym wypadku mamy
do czynienia z konstruowaniem kolejnego mitu, potrzebnego po to, żeby bogaci
mogli rozwiązywać następujący problem etyczny: jak zrobić, żeby dać coś
biednym, a w rzeczywistości nie dając. Stąd wziął się pogląd o komputerach,
które same rozwiążą problemy współczesnego świata.

Szczyt nonsensu

Podobne myślenie jest naiwne i niebezpieczne zarazem. Poważny
tygodnik "Economist" entuzjazmował się niedawno, jaką to wspaniałą rzeczą jest
telefon komórkowy, bo dzięki niemu farmerzy, uprawiający kakao na Wybrzeżu
Kości Słoniowej w Afryce, będą mogli komunikować się z giełdą w Londynie, żeby
sprawdzać aktualne ceny, a wtedy pośrednicy, skupujący to kakao niemal za
bezcen i odstawiający je do portów, przestaną ich wyzyskiwać. Jest to szczyt
nonsensu, bo problem tych ludzi nie polega na tym, że nie znają cen, ale na
tym, iż transport jest zmonopolizowany i chłop, nie mający nic poza swoją
działką, musi to kakao czy kawę sprzedać po takiej cenie, jaką mu dyktuje
pośrednik, któremu jak nie sprzeda za bezcen, to nie sprzeda wcale. I telefon
komórkowy nie ma tu nic do rzeczy.

Jest to właśnie klasyczne odrywanie problemu techniki od sytuacji społeczno-
ekonomiczno-kulturowej, w jakiej żyją ludzie. Technika może coś ułatwić,
usprawnić, ale nie rozwiązuje i nie rozwiąże problemu zasadniczego, jakim jest
generalny stan biedy, w którym żyje dwie trzecie ludzkości.

Wieszczenie końca epoki Gutenberga związane jest też z myśleniem, iż kultura
audiowizualna całkowicie zastąpi kulturę słowa drukowanego. Otóż w historii
ludzkości nie jest znane zjawisko, aby jakaś jedna forma kultury wyeliminowała
drugą formę, zniweczyła ją. Koniec epoki Gutenberga ogłaszano już wiele razy,
to bardzo stara historia; słyszeliśmy, że pojawienie się radia zlikwiduje druk,
potem, że kino zniszczy literaturę, a telewizja - radio itd. A przecież kultura
jest bardzo pojemna i mieści w sobie przeróżne formy, które wcale nie muszą
jedna drugą usuwać; na odwrót - one mogą się wzajemnie wzbogacać. W krajach, o
których myślę, w tzw. Trzecim Świecie, problem nie tkwi w tym, że kończy się
epoka Gutenberga, której miejsce zajmie telewizja i Internet, ale w tym, że
epoka Gutenberga tam jeszcze nie dotarła. Jeszcze jej w ogóle nie było. Nie ma
tam książek, gazet, zeszytów i ołówków. Rośnie analfabetyzm w skali światowej,
bowiem jest tak ogromny przyrost ludności, że nie nadąża się z budową szkół i
rozwojem oświaty. W wielu miejscach świata epoka Gutenberga jest wyczekiwana,
jest marzeniem.

Świat głuchy i niemy

Żyjemy w świecie, w którym wszystkiego jest coraz więcej. Przede wszystkim jest
więcej ludzi, jest więcej dobra i zła, więcej samochodów i telewizorów, technik
i narzędzi, więcej pól myślenia, więcej biedy i więcej bogactwa. Świat nie
kurczy się, lecz rozrasta i okazuje się, że może wchłonąć w siebie wszystko.
Coraz więcej rzeczy współistnieje ze sobą, coraz więcej zjawisk i wydarzeń w
tym świecie zachodzi.

Niestety, żyjemy też w świecie rozwierających się nożyc, pogłębiających się
różnic cywilizacyjnych i społecznych, które to różnice nowe techniki,
paradoksalnie, coraz bardziej pogłębiają.

Zamożna część świata - a mówiąc: świat czy epoka myślimy tylko o sobie - ma
wszystkie środki artykulacji, a tamten drugi świat jest głuchy i niemy. Nie
może się wypowiedzieć, nie może zabrać głosu, nie ma jak tego uczynić, bo w
swoich rękach nie ma niczego. I wobec tego ta głucha cisza tamtego świata
pozwala nam w ogóle o nim nie myśleć, a żyje w nim przecież 2/3 ludzkości! Dla
mnie takie problemy, jak hipotetyczny koniec epoki Gutenberga, są jedynie
fragmentem wewnętrznej rozmowy między bogatymi. To są ciągle problemy bogaczy,
których na nie stać, a nie są to problemy tych 2/3 ludzkości, które chciałyby
dostępu do wiedzy, do nauki, ale go nie mają. Nie tylko nie mają pieniędzy na
sieć komputerową, ale nie mają kilku centów na zeszyt, na ołówek kulkowy, na
najbardziej podstawowy elementarz. Zatem mówimy o zupełnie różnych światach.

Myślenie życzeniowe

Teoretycznie można sobie wszystko wyobrazić - nawet przeskok między epokami,
czyli ominięcie epoki Gutenberga - ale rozważania takie nie mają żadnego
związku z realiami świata współczesnego, na którym i w dziedzinie kultury
brakuje zupełnie podstawowych rzeczy. Jeżeli nie pokryje się naszej planety
powszechnie dostępną elektrycznością, to nie mówmy o epoce audiowizualnej. Poza
tym i na tę elektryczność, jeżeli ona nawet gdzieś tam, w tym dalekim świecie
mogłaby być dostępna, ludzie nie mają pieniędzy. Potrzebne byłyby zatem
inwestycje niewyobrażalnych dzisiaj rozmiarów. Przy czym nie chodzi tylko o
brak środków, ale i o to, że po prostu nie ma woli, by te inwestycje poczynić.
Inwestuje się przecież tam tylko, gdzie można zarobić, a nie tam, gdzie
występują prawdziwe potrzeby.

Rozwój świata systematycznie zmierza w kierunku ciągłej akumulacji bogactw w
jednym miejscu. Ostatni wielki kryzys finansowy w Azji nie tylko osłabił rozwój
tego kontynentu, ale i wywołał dalszą ucieczkę inwestycji kapitałowych z
Trzeciego Świata do świata rozwiniętego, gdzie finansiści czują się najbardziej
pewni i bezpieczni. Jeżeli spojrzy się globalnie i oczami wyobraźni ujrzy świat
w sieci Internetu, to widać jak na dłoni, że pomysły takie nie mają żadnego
zaplecza w realiach. Tak samo jak teza, iż komputeryzacja umożliwi biednym
ludziom włączenie się w nurt rzeki rozwoju i postępu, płynącej ku dobrobytowi i
lepszemu życiu. To jest myślenie życzeniowe.

Naturalnie, można myśleć życzeniowo, można powtarzać: "a gdyby tak", wciąż
jednak pozostaje problem "jak". Wszystko rozbija się o podstawowe pytanie: "jak
to zrobić", i w tym punkcie zatrzymują się najbardziej śmiałe wizje, kończy się
cały ten typ rozumowania. Realia tego świata są bowiem nie do przeskoczenia.
Nie ma pieniędzy dla potrzebujących, jesteśmy na etapie nierówności.

Nie jest tajemnicą, że wiele przedsięwzięć, z jakimi się stykamy, swój początek
bierze z dylematu: "Co tu wymyślić, żeby nie powiedzieć o tym, co naprawdę
spędza sen z powiek milionom ludzi". Uczestniczę w takich konferencjach, jestem
zapraszany na dyskusje o globalnych problemach ludzkości, i widzę, jakie są
rozmiary tego zjawiska. Kryzys myśli światowej polega właśnie na olbrzymim
rozroście tematów zastępczych, wywoływanych po to, żeby nie skonstatować
zasadniczej klęski, jaką dla współczesnej ludzkości stał się obecny model
rozwoju świata. Tzn. mod

[Gość: KETIW1]

W dyskusji, która rozpoczęła się po 11 września w prasie zachodniej, zwłaszcza
amerykańskiej, rysują się wyraźnie dwa stanowiska. Jedni uważają, że skutki
zamachu można usunąć metodami policyjno-militarnymi, które nazywają ogólnie
wojną z terroryzmem. Inni usiłują zbadać kontekst polityczno-kulturalny tego
wydarzenia, dostrzegając w nim znak dużo większych zjawisk. Wszystko to dzieje
się zaś w bardzo trudnym do odczytania i zdefiniowania współczesnym świecie - w
świecie, w którym wszyscy czujemy się zagubieni.

Strategie myślenia

Grupa zwolenników rozwiązań policyjno-militarnych wcale nie jest jednolita.
Różnice dotyczą dwóch spraw. Pierwszą określa dylemat: demokracja czy
bezpieczeństwo. Aby walczyć z terroryzmem wewnątrz kraju, trzeba przecież
zaostrzyć środki kontroli, inwigilacji i przymusu.

Czy wolimy żyć w demokracji i wolności, czy też rezygnujemy z wielu praw, byle
tylko czuć się bezpiecznie? Jeden z amerykańskich polityków powiedział ostatnio
ze smutkiem, że dożyliśmy czasów, w których demokracja przestała bronić swoich
obywateli. Szef amerykańskich służb medycznych dodał, że zagrożony jest sam
proces globalizacji. Jego istotą jest bowiem fakt, że we współczesnej
gospodarce części jednego produktu powstają w różnych krajach, a montowane są
jeszcze gdzie indziej. Teraz trzeba by wprowadzić w ten system ścisłą kontrolę,
a to bardzo spowolniłoby produkcję. Czy w tej sytuacji nadal będziemy w stanie
produkować szybko, czy też, zwiększając kontrolę, spowolnimy globalizację?

Dla Ameryki to sprawa szczególnie dotkliwa, bo nawet kontrole graniczne były tu
dotąd bardzo słabe. Granica między Stanami Zjednoczonymi a Kanadą wynosi 6
tysięcy kilometrów, a strzeże jej tylko trzysta osób. Druga ważna różnica
dotyczy strategii walki z terroryzmem na arenie międzynarodowej. Czy ustalać
cele i zadania tej wojny jednostronnie w Waszyngtonie, nie oglądając się na
innych, bo to mogłoby spowolnić działania, czy też dążyć raczej do budowy
międzynarodowej koalicji, która nadałaby wojnie z terroryzmem kształt
zbiorowej, cywilizacyjnej odpowiedzi w obronie wartości?

Ci, którzy w analizie tego, co się wydarzyło, chcą iść głębiej, również dzielą
się między sobą. Niektórzy uważają, że 11 września to powód, aby przemyśleć
kształt współczesnego świata, zastanowić się nad tym, co jest w nim złe i
próbować temu zaradzić. Ta grupa ma z kolei dwie szkoły. Pierwsza uważa, że
mamy do czynienia z Huntingtonowską wojną cywilizacji i że trzeba umacniać
cywilizację (tu każdy mówi o swojej), jeżeli nie chcemy dopuścić do jej porażki
i unicestwienia. Druga szkoła przeczy tej tezie, twierdząc raczej, że w
strukturze i funkcjonowaniu współczesnego świata występują anomalie, które
sprzyjają działaniu sił niszczycielskich. Jej przedstawiciele posługują się
starą tezą Lamarcka, głoszącą, że wszelki byt istnieje tylko w otoczeniu i że
między bytem a otoczeniem zachodzi nieustanna interakcja, tak więc bez
znajomości kontekstu nie jesteśmy w stanie zrozumieć istoty zjawiska.

Ostatnio trudno jednak usłyszeć takie głosy. Przeważają ci, którzy uznają 11
września za incydent, którego skutki możemy usunąć szybko, zdecydowanym
zabiegiem chirurgicznym. Według nich żyjemy na najlepszym ze światów - nic nie
musimy w nim zmieniać, broniąc ze wszystkich sił tego, co jest.

Duchowe narodziny

Ale przypatrzmy się temu "najlepszemu ze światów". Zacznijmy od tego, że w
drugiej połowie XX wieku dokonały się w nim ogromne zmiany. Ruch dążący do
wolności stał się zjawiskiem globalnym. Zmieniło to mapę świata, która jeszcze
na początku wieku była dwukolorowa. Jednym kolorem można było zaznaczyć
niewielką grupę państw posiadających kolonie, drugim - wielkie obszary planety
zamieszkane przez ludy zależne. Dzisiaj mapa świata jest jednokolorowa. Kolonie
znikły i (przynajmniej formalnie) cała rodzina ludzka składa się z wolnych
obywateli. Procesowi uniezależniania się towarzyszył wzmożony ruch ludności ze
wsi do miast. W wyobrażeniach ludzi niepodległość oznaczała dobrobyt, a jego
synonimem było miasto. Na początku wieku chłopi stanowili 90 proc. ludności
świata.

Dziś jest ich już mniej niż połowa. Życie w mieście stało się podstawową formą
bytowania człowieka. Trzecim zjawiskiem determinującym współczesność stał się
bezprecedensowy przyrost ludności świata. W 1950 roku było nas dwa i pół
miliarda, obecnie - ponad sześć miliardów. Każdego roku przybywa nas 80
milionów, z czego niemal 90 proc. to nowi obywatele Trzeciego Świata. Te trzy
procesy zmieniły polityczny i kulturalny obraz świata, który zmienia się
zresztą nadal, jako że przyrost ludności i emigracja do miast trwają - i to w
skali całego globu. Dążenie do wolności - dekolonizacja - zostało przez Zachód
przedstawione w sposób jednostronny i okrojony.

Zrozumiano wyłącznie wątek państwowo-ekonomiczny: oto podległe ludy chcą mieć
swoją flagę i swoją walutę. Zupełnie pominięto całą sferę duchową tego procesu,
a przecież było to niezwykłe budowanie tożsamości narodu i krzepnięcie poczucia
dumy z wartości własnej cywilizacji. Na duchowy awans, na nowe ambicje dawnych
kolonii świat zachodni był zupełnie nieprzygotowany.

To właśnie o tym zjawisku, o narodzinach duchowych Trzeciego Świata, starałem
się pisać. Podróżując od wielu lat, zauważyłem bowiem pewną istotną zmianę:
tam, gdzie jako Europejczyk byłem kiedyś traktowany z rewerencją, a może nawet
poddaniem, teraz, choć nadal przyjmowany gościnnie, czuję, że gospodarze widzą
we mnie równego sobie, tymczasowego gościa w domu prawomocnie zamieszkanym na
stałe przez nich.

Tak dochodzimy do dramatu charakteryzującego współczesny proces dziejowy. Przez
500 lat Europa niepodzielnie rządziła światem. "Europejskość" stanowiła
kryterium wartościujące: jeśli coś przypominało Europę, uznawane było za
cywilizację, jeśli nie - wystarczał przymiotnik "barbarzyński". Wszystkie
cywilizacje nieeuropejskie uważano za niższe, wadliwe. Całe piśmiennictwo, cała
myśl europejska oparte były i są na tym przekonaniu. Lecz oto w szalenie
krótkim czasie, obejmującym jedno, dwa pokolenia, na scenie świata pojawiły się
miliardy przedstawicieli innych, nieeuropejskich cywilizacji, które domagają
się dla siebie równych praw, poszanowania i respektu. Wszyscy chcą zasiąść przy
okrągłym stole świata jako równi partnerzy, aby wspólnie negocjować przyszłość
naszej planety.

Wielość barier

Jest to moment trudnej próby dla Zachodu. Okazało się, że nie jesteśmy sami,
więcej - że zostaliśmy cywilizacyjnie pozbawieni przywileju wyłączności i
dlatego musimy skorygować nasze widzenie. Bo cóż to jest globalizacja? To nowe
widzenie, nowe pojmowanie świata. Ciągle jesteśmy nieprzygotowani na to, że
wyzwolone światy i cywilizacje zaczynają żyć własnym, niezależnym życiem.
Czegoś chcieć, czegoś się domagać - dla nas brzmi to zarówno jak innowacja, jak
i zagrożenie. Rozbudzonej ambicji emancypacyjnej i równościowej stoją na
przeszkodzie co najmniej dwie potężne bariery. Pierwszą jest panująca
powszechnie na naszej planecie zasada nierówności. Korzyści płynące z postępu
dzielone są krańcowo nierówno.

Powszechny rozwój świata generuje równocześnie powszechnie występujące
nierówności. W wielu rodzinach mężczyzna ma na ogół lepiej niż kobieta czy
dziecko. W każdym kraju widoczne są różnice regionalne między obszarami, na
których żyje się lepiej i tymi, na których żyje się źle. Jedne kontynenty
znajdują się w lepszej, inne w gorszej sytuacji. Wreszcie - 20 proc. populacji
całego świata żyje dostatnio, a 80 proc. w biedzie, z zawiedzionymi
oczekiwaniami. Słowem: powszechnie panująca nierówność, a więc i
niesprawiedliwość, stanowią endogenną cechę struktury współczesnego świata.
Mówiąc o tym wszystkim, jesteśmy ciągle w niewoli języka. Mówimy na
przykład "człowiek", nie różnicując, o jakiego człowieka chodzi, czy o dobrze
syt

[Gość: KETIW1]

Co złego jest w konsumpcjonizmie?

--------------------------------------------------------------------------------

"Rodzaj ludzki jest nienasycony w swej chciwości" - Arystoteles
Konsumenckie społeczeństwo nie jest w stanie dać nam obiecanego spełnienia
poprzez dostarczenie dóbr materialnych, ponieważ pragnienia człowieka są
niemożliwe do zaspokojenia; potrzeby człowieka są określane przez
społeczeństwo, a prawdziwe źródło osobistego szczęścia leży gdzie indziej.
Faktycznie siła społecznych relacji oraz sposób i jakość spędzania wolnego
czasu - obie te rzeczy są podstawowymi determinantami szczęścia w życiu - jawią
się zarówno, jak i zanikające jak i równocześnie coraz droższe w klasie
konsumentów. Wydaje się, że konsumenckie społeczeństwo próbuje nas ulepszyć
poprzez zwiększanie naszych dochodów. Alan Durig - "Ile oznacza jakość?"

Jakim interesującym cyklem jest nasze życie! Przeciętny obywatel "pierwszego
świata" kultywuje zamiłowanie, czy wręcz obsesję na punkcie dóbr materialnych.
Ale poprzestanie na tym byłoby dużym niepowodzeniem. Typowy konsument żyje pod
presją ciągłego pragnienia zdobywanie coraz to nowych przedmiotów, wyższych
form technologii i to stawia go w dość kłopotliwej sytuacji. Przede wszystkim,
pomijając kwestię duchowej pustki, która jest nieodłączną częścią stylu życia
naszych nieświadomych przyjaciół, muszą oni pracować przez większość czasu, aby
sprostać temu, czemu tak naprawdę sprostać nie można.

Być może największą ironią w tym całym cyklu "praca - konsumpcja - praca" jest
to, że ludźmi, którzy naprawdę czerpią z tego korzyści są tylko "ludzie na
szczycie"; w rzeczywistości jest tak, że konsumenci przez całe życie są
zniewoleni przez tych kilka osób. Ale nie to jest tą ironiczną częścią -
najbardziej ironiczne jest to, że nie potrzebujemy większości tego, co za
wszelką cenę usiłują nam wcisnąć korporacje, zaspakajają one nasze rzekome
potrzeby sztucznie stworzone właśnie przez tę elitę ludzi, którzy są na
szczycie. Więc jak naprawdę działa ten mechanizm? Pewne osoby (zazwyczaj jest
ich niewiele) sztucznie zapoczątkowuje zapotrzebowanie na dany produkt, inni
pracują dla nich, by zarobić pieniądze na kupienie tego właśnie produktu,
następnie kupują go, czują pustkę, pragną czegoś innego i tak powstaje błędne
koło. Taki stan umysłu jest niczym innym jak dobrowolnym zniewoleniem i może
być określony tylko jako niepoczytalność!

Co inicjuje i napędza konsumpcjonizm?
Konsumpcjonizm - czyli przekonanie, że im więcej tym lepiej, i że dobra
materialne są w stanie ulepszyć nasze życie - nie ma korzeni w żadnych
rzeczywistych ludzkich potrzebach, dlatego też musiał zostać sztucznie
stworzony przez społeczeństwo. Jeszcze pięćdziesiąt lat temu niepohamowany
konsumpcjonizm był charakterystyczny tylko dla najbogatszych klas społecznych,
ale rozprzestrzenił się z niesłychaną szybkością porywając średnie, a nawet
niższe klasy uprzywilejowanych narodów.

Społeczeństwo wpaja każdemu z nas zawiść o to, co fizyczne, atrakcyjne. Dlatego
też szybko powstaje u nas pewnego rodzaju obsesja na punkcie tych obiektów - ta
odmienna uwaga zastępuje racjonalność i instynkt. Profesor Uniwersytetu w
Harvardzie Juliet B. Schor tłumaczy w swojej książce "Przepracowana Ameryka": -
"Satysfakcja czerpana z konsumpcji zazwyczaj bywa krótkotrwała. Dla wielu może
stać się rodzajem nałogu. Tak jak ludzie uzależnieni od narkotyków wykazują
coraz większą na nie tolerancję tak konsumenci potrzebują coraz większych
dawek, aby osiągnąć określony punkt zniewolenia."

To wszystko byłoby proste, w oczach ludzi zarządzających korporacjami, gdyby
konsument mógł kupić pewien określony produkt i zaspokoić swoje pragnienia.
Plany, co do dalszych zysków mogłyby na dobrą sprawę zostać wyrzucone przez
okno a mechanizm, na który tak bardzo liczyły elity zostałby zniszczony na
zawsze. Oczywistą odpowiedzią na takie zagrożenie jest stwarzanie coraz
większych spostrzeganych przez nas potrzeb - tu właśnie pojawia się reklama.

Gdyby ktoś powiedział: "Reklama jest jednym wielkim spiskiem korporacji mającym
na celu kontrolowanie umysłów" mógłbyś wziąć go za bredzącego lunatyka, który
odkrył "jeszcze jeden" spisek. Korporacje płacą ogromne pieniądze agencjom
reklamowym, które szkolą profesjonalistów, którzy później mają nabrać nas tak,
byśmy kupili wszystkie bezwartościowe śmieci. Oni wiedzą, że seks się
sprzedaje, że migające reklamy działają, i że ludzie ślepą podąża za tymi
trendami. Ile reklam telewizyjnych na przykład przedstawia nam logiczne i
przekonywujące dowody na to, że powinniśmy kupić produkt A? Reklamy telewizyjne
nigdy nie będą odwoływać się do twojego rozsądku. Agencje reklamowe wiedzą, że
łatwiej jest przekonać ludzi żeby kupili dany produkt, którego prawdopodobnie
nie potrzebują, ani nawet nie chcą, jeśli się ich oszuka a nie, jeśli
przedstawi się mu racjonalne argumenty. Alan During z Worldwatch Institute
twierdzi: - "Tworzenie potrzeb jest ogromnym globalnym przedsięwzięciem. Przez
ostatnie cztery dekady reklama jest jednym z najszybciej na świecie
rozwijających się działów gospodarki. W Stanach Zjednoczonych wydatki na ten
cel wzrosły z 198$ na osobę w 1950 roku do 495$ w 1990. W międzyczasie globalne
wydatki na reklamę wzrosły z mniej więcej 39 miliardów $ w 1950 do 247
miliardów w 1988 i rosną szybciej niż wydajność gospodarki."

"[w 1920 roku] po raz pierwszy zaczęto używać reklamy jako psychologicznej
broni przeciwko konsumentowi. Odkryto skuteczność reklam wywołujących strach.
Bez listeryny, Postum czy Buicka konsument(ka) zostanie starą panną, padnie
ofiarą jakiejś straszliwej choroby lub zostanie pominięta przy dawaniu awansów.
Reklama wytworzyła silne powiązanie pomiędzy produktem, a czyjąś osobowością. W
końcu zaczęła obiecywać wszystko - od poczucia własnej wartości do pozycji,
przyjaźni czy miłości."

Co więc napędza konsumpcjonizm? On napędza się sam! Jak zauważył ekonomista
John Kenneth Galbraith, przemysł, by maksymalizować zyski musi "tworzyć
pragnienia, które muszą zostać zaspokojone". Mentalność, której nam potrzeba,
by żyć w ten sposób, by gromadzić więcej, więcej i więcej - to uzależnienie.
Ponadto, wpędza nas w to błędne koło, czujemy się zmuszeni by nadążać za ciągle
rosnącym popędem do gromadzenia przedmiotów, tak samo jak do tego by nie
pozostawać za innymi w zdobywaniu najnowszych technologii i wynalazków.

Co takiego niewłaściwego jest w konsumpcjonzimie?
Jak to się zaczyna? Powodów jest wiele, można je jednak podzielić na trzy
główne kategorie:

1. Jednostka
Mentalność konsumentów sprawia, że stajemy się pionkami korporacji - stajemy
się zależni od (z reguły złych) instytucji, które sprawiają, że czujemy
się "szczęśliwi". Jakie absurdalne jest to, że tak wielu ludzi, którzy wiedzą o
tym, że korporacje są amoralne (są amoralne w przeciwieństwie do niemoralne,
ponieważ w przypadku korporacji zaślepionych osiąganiem jak największych zysków
nie można mówić o jakiejkolwiek moralności), mimo to wpycha swoje ciężko
zarobione pieniądze do kieszeni tej panującej klasy za każdym razem, gdy
wybiera się na zakupy dla rozrywki. Za każdym razem, kiedy podświadomie
pozwalamy się zniewolić bezsensownym reklamom telewizyjnym czy tablicom z
plakatami reklamowymi, na których widnieją kobiety w bikini, rezygnujemy z
naszej świadomości na rzecz biznesu.

Ktoś powie na to: "Dajcie spokój, ludzie zawsze byli chciwi, to nic nowego".
Nic bardziej błędnego. Alan During pisze: - "Pomiędzy rokiem 1967 a 1990
procent Amerykanów uczęszczających do collage'u, którzy uważają, że
najważniejsza jest "bardzo dobra pozycja finansowa" wzrósł z 44 do 74 procent.
Procent osób uważających, że najważniejsze jest odnalezienie prawdziwego sensu
życia i właściwej filozofii spadł z 83 do 43." Konsumenci wiec narażeni są na
to, że zostaną napiętnowani przez społeczeństwo ja

[Gość: KETIW1]

Co złego jest w konsumpcjonizmie?

--------------------------------------------------------------------------------

"Rodzaj ludzki jest nienasycony w swej chciwości" - Arystoteles
Konsumenckie społeczeństwo nie jest w stanie dać nam obiecanego spełnienia
poprzez dostarczenie dóbr materialnych, ponieważ pragnienia człowieka są
niemożliwe do zaspokojenia; potrzeby człowieka są określane przez
społeczeństwo, a prawdziwe źródło osobistego szczęścia leży gdzie indziej.
Faktycznie siła społecznych relacji oraz sposób i jakość spędzania wolnego
czasu - obie te rzeczy są podstawowymi determinantami szczęścia w życiu - jawią
się zarówno, jak i zanikające jak i równocześnie coraz droższe w klasie
konsumentów. Wydaje się, że konsumenckie społeczeństwo próbuje nas ulepszyć
poprzez zwiększanie naszych dochodów. Alan Durig - "Ile oznacza jakość?"

Jakim interesującym cyklem jest nasze życie! Przeciętny obywatel "pierwszego
świata" kultywuje zamiłowanie, czy wręcz obsesję na punkcie dóbr materialnych.
Ale poprzestanie na tym byłoby dużym niepowodzeniem. Typowy konsument żyje pod
presją ciągłego pragnienia zdobywanie coraz to nowych przedmiotów, wyższych
form technologii i to stawia go w dość kłopotliwej sytuacji. Przede wszystkim,
pomijając kwestię duchowej pustki, która jest nieodłączną częścią stylu życia
naszych nieświadomych przyjaciół, muszą oni pracować przez większość czasu, aby
sprostać temu, czemu tak naprawdę sprostać nie można.

Być może największą ironią w tym całym cyklu "praca - konsumpcja - praca" jest
to, że ludźmi, którzy naprawdę czerpią z tego korzyści są tylko "ludzie na
szczycie"; w rzeczywistości jest tak, że konsumenci przez całe życie są
zniewoleni przez tych kilka osób. Ale nie to jest tą ironiczną częścią -
najbardziej ironiczne jest to, że nie potrzebujemy większości tego, co za
wszelką cenę usiłują nam wcisnąć korporacje, zaspakajają one nasze rzekome
potrzeby sztucznie stworzone właśnie przez tę elitę ludzi, którzy są na
szczycie. Więc jak naprawdę działa ten mechanizm? Pewne osoby (zazwyczaj jest
ich niewiele) sztucznie zapoczątkowuje zapotrzebowanie na dany produkt, inni
pracują dla nich, by zarobić pieniądze na kupienie tego właśnie produktu,
następnie kupują go, czują pustkę, pragną czegoś innego i tak powstaje błędne
koło. Taki stan umysłu jest niczym innym jak dobrowolnym zniewoleniem i może
być określony tylko jako niepoczytalność!

Co inicjuje i napędza konsumpcjonizm?
Konsumpcjonizm - czyli przekonanie, że im więcej tym lepiej, i że dobra
materialne są w stanie ulepszyć nasze życie - nie ma korzeni w żadnych
rzeczywistych ludzkich potrzebach, dlatego też musiał zostać sztucznie
stworzony przez społeczeństwo. Jeszcze pięćdziesiąt lat temu niepohamowany
konsumpcjonizm był charakterystyczny tylko dla najbogatszych klas społecznych,
ale rozprzestrzenił się z niesłychaną szybkością porywając średnie, a nawet
niższe klasy uprzywilejowanych narodów.

Społeczeństwo wpaja każdemu z nas zawiść o to, co fizyczne, atrakcyjne. Dlatego
też szybko powstaje u nas pewnego rodzaju obsesja na punkcie tych obiektów - ta
odmienna uwaga zastępuje racjonalność i instynkt. Profesor Uniwersytetu w
Harvardzie Juliet B. Schor tłumaczy w swojej książce "Przepracowana Ameryka": -
"Satysfakcja czerpana z konsumpcji zazwyczaj bywa krótkotrwała. Dla wielu może
stać się rodzajem nałogu. Tak jak ludzie uzależnieni od narkotyków wykazują
coraz większą na nie tolerancję tak konsumenci potrzebują coraz większych
dawek, aby osiągnąć określony punkt zniewolenia."

To wszystko byłoby proste, w oczach ludzi zarządzających korporacjami, gdyby
konsument mógł kupić pewien określony produkt i zaspokoić swoje pragnienia.
Plany, co do dalszych zysków mogłyby na dobrą sprawę zostać wyrzucone przez
okno a mechanizm, na który tak bardzo liczyły elity zostałby zniszczony na
zawsze. Oczywistą odpowiedzią na takie zagrożenie jest stwarzanie coraz
większych spostrzeganych przez nas potrzeb - tu właśnie pojawia się reklama.

Gdyby ktoś powiedział: "Reklama jest jednym wielkim spiskiem korporacji mającym
na celu kontrolowanie umysłów" mógłbyś wziąć go za bredzącego lunatyka, który
odkrył "jeszcze jeden" spisek. Korporacje płacą ogromne pieniądze agencjom
reklamowym, które szkolą profesjonalistów, którzy później mają nabrać nas tak,
byśmy kupili wszystkie bezwartościowe śmieci. Oni wiedzą, że seks się
sprzedaje, że migające reklamy działają, i że ludzie ślepą podąża za tymi
trendami. Ile reklam telewizyjnych na przykład przedstawia nam logiczne i
przekonywujące dowody na to, że powinniśmy kupić produkt A? Reklamy telewizyjne
nigdy nie będą odwoływać się do twojego rozsądku. Agencje reklamowe wiedzą, że
łatwiej jest przekonać ludzi żeby kupili dany produkt, którego prawdopodobnie
nie potrzebują, ani nawet nie chcą, jeśli się ich oszuka a nie, jeśli
przedstawi się mu racjonalne argumenty. Alan During z Worldwatch Institute
twierdzi: - "Tworzenie potrzeb jest ogromnym globalnym przedsięwzięciem. Przez
ostatnie cztery dekady reklama jest jednym z najszybciej na świecie
rozwijających się działów gospodarki. W Stanach Zjednoczonych wydatki na ten
cel wzrosły z 198$ na osobę w 1950 roku do 495$ w 1990. W międzyczasie globalne
wydatki na reklamę wzrosły z mniej więcej 39 miliardów $ w 1950 do 247
miliardów w 1988 i rosną szybciej niż wydajność gospodarki."

"[w 1920 roku] po raz pierwszy zaczęto używać reklamy jako psychologicznej
broni przeciwko konsumentowi. Odkryto skuteczność reklam wywołujących strach.
Bez listeryny, Postum czy Buicka konsument(ka) zostanie starą panną, padnie
ofiarą jakiejś straszliwej choroby lub zostanie pominięta przy dawaniu awansów.
Reklama wytworzyła silne powiązanie pomiędzy produktem, a czyjąś osobowością. W
końcu zaczęła obiecywać wszystko - od poczucia własnej wartości do pozycji,
przyjaźni czy miłości."

Co więc napędza konsumpcjonizm? On napędza się sam! Jak zauważył ekonomista
John Kenneth Galbraith, przemysł, by maksymalizować zyski musi "tworzyć
pragnienia, które muszą zostać zaspokojone". Mentalność, której nam potrzeba,
by żyć w ten sposób, by gromadzić więcej, więcej i więcej - to uzależnienie.
Ponadto, wpędza nas w to błędne koło, czujemy się zmuszeni by nadążać za ciągle
rosnącym popędem do gromadzenia przedmiotów, tak samo jak do tego by nie
pozostawać za innymi w zdobywaniu najnowszych technologii i wynalazków.

Co takiego niewłaściwego jest w konsumpcjonzimie?
Jak to się zaczyna? Powodów jest wiele, można je jednak podzielić na trzy
główne kategorie:

1. Jednostka
Mentalność konsumentów sprawia, że stajemy się pionkami korporacji - stajemy
się zależni od (z reguły złych) instytucji, które sprawiają, że czujemy
się "szczęśliwi". Jakie absurdalne jest to, że tak wielu ludzi, którzy wiedzą o
tym, że korporacje są amoralne (są amoralne w przeciwieństwie do niemoralne,
ponieważ w przypadku korporacji zaślepionych osiąganiem jak największych zysków
nie można mówić o jakiejkolwiek moralności), mimo to wpycha swoje ciężko
zarobione pieniądze do kieszeni tej panującej klasy za każdym razem, gdy
wybiera się na zakupy dla rozrywki. Za każdym razem, kiedy podświadomie
pozwalamy się zniewolić bezsensownym reklamom telewizyjnym czy tablicom z
plakatami reklamowymi, na których widnieją kobiety w bikini, rezygnujemy z
naszej świadomości na rzecz biznesu.

Ktoś powie na to: "Dajcie spokój, ludzie zawsze byli chciwi, to nic nowego".
Nic bardziej błędnego. Alan During pisze: - "Pomiędzy rokiem 1967 a 1990
procent Amerykanów uczęszczających do collage'u, którzy uważają, że
najważniejsza jest "bardzo dobra pozycja finansowa" wzrósł z 44 do 74 procent.
Procent osób uważających, że najważniejsze jest odnalezienie prawdziwego sensu
życia i właściwej filozofii spadł z 83 do 43." Konsumenci wiec narażeni są na
to, że zostaną napiętnowani przez społeczeństwo ja

[Gość: KETIW1]

Co złego jest w konsumpcjonizmie?

--------------------------------------------------------------------------------

"Rodzaj ludzki jest nienasycony w swej chciwości" - Arystoteles
Konsumenckie społeczeństwo nie jest w stanie dać nam obiecanego spełnienia
poprzez dostarczenie dóbr materialnych, ponieważ pragnienia człowieka są
niemożliwe do zaspokojenia; potrzeby człowieka są określane przez
społeczeństwo, a prawdziwe źródło osobistego szczęścia leży gdzie indziej.
Faktycznie siła społecznych relacji oraz sposób i jakość spędzania wolnego
czasu - obie te rzeczy są podstawowymi determinantami szczęścia w życiu - jawią
się zarówno, jak i zanikające jak i równocześnie coraz droższe w klasie
konsumentów. Wydaje się, że konsumenckie społeczeństwo próbuje nas ulepszyć
poprzez zwiększanie naszych dochodów. Alan Durig - "Ile oznacza jakość?"

Jakim interesującym cyklem jest nasze życie! Przeciętny obywatel "pierwszego
świata" kultywuje zamiłowanie, czy wręcz obsesję na punkcie dóbr materialnych.
Ale poprzestanie na tym byłoby dużym niepowodzeniem. Typowy konsument żyje pod
presją ciągłego pragnienia zdobywanie coraz to nowych przedmiotów, wyższych
form technologii i to stawia go w dość kłopotliwej sytuacji. Przede wszystkim,
pomijając kwestię duchowej pustki, która jest nieodłączną częścią stylu życia
naszych nieświadomych przyjaciół, muszą oni pracować przez większość czasu, aby
sprostać temu, czemu tak naprawdę sprostać nie można.

Być może największą ironią w tym całym cyklu "praca - konsumpcja - praca" jest
to, że ludźmi, którzy naprawdę czerpią z tego korzyści są tylko "ludzie na
szczycie"; w rzeczywistości jest tak, że konsumenci przez całe życie są
zniewoleni przez tych kilka osób. Ale nie to jest tą ironiczną częścią -
najbardziej ironiczne jest to, że nie potrzebujemy większości tego, co za
wszelką cenę usiłują nam wcisnąć korporacje, zaspakajają one nasze rzekome
potrzeby sztucznie stworzone właśnie przez tę elitę ludzi, którzy są na
szczycie. Więc jak naprawdę działa ten mechanizm? Pewne osoby (zazwyczaj jest
ich niewiele) sztucznie zapoczątkowuje zapotrzebowanie na dany produkt, inni
pracują dla nich, by zarobić pieniądze na kupienie tego właśnie produktu,
następnie kupują go, czują pustkę, pragną czegoś innego i tak powstaje błędne
koło. Taki stan umysłu jest niczym innym jak dobrowolnym zniewoleniem i może
być określony tylko jako niepoczytalność!

Co inicjuje i napędza konsumpcjonizm?
Konsumpcjonizm - czyli przekonanie, że im więcej tym lepiej, i że dobra
materialne są w stanie ulepszyć nasze życie - nie ma korzeni w żadnych
rzeczywistych ludzkich potrzebach, dlatego też musiał zostać sztucznie
stworzony przez społeczeństwo. Jeszcze pięćdziesiąt lat temu niepohamowany
konsumpcjonizm był charakterystyczny tylko dla najbogatszych klas społecznych,
ale rozprzestrzenił się z niesłychaną szybkością porywając średnie, a nawet
niższe klasy uprzywilejowanych narodów.

Społeczeństwo wpaja każdemu z nas zawiść o to, co fizyczne, atrakcyjne. Dlatego
też szybko powstaje u nas pewnego rodzaju obsesja na punkcie tych obiektów - ta
odmienna uwaga zastępuje racjonalność i instynkt. Profesor Uniwersytetu w
Harvardzie Juliet B. Schor tłumaczy w swojej książce "Przepracowana Ameryka": -
"Satysfakcja czerpana z konsumpcji zazwyczaj bywa krótkotrwała. Dla wielu może
stać się rodzajem nałogu. Tak jak ludzie uzależnieni od narkotyków wykazują
coraz większą na nie tolerancję tak konsumenci potrzebują coraz większych
dawek, aby osiągnąć określony punkt zniewolenia."

To wszystko byłoby proste, w oczach ludzi zarządzających korporacjami, gdyby
konsument mógł kupić pewien określony produkt i zaspokoić swoje pragnienia.
Plany, co do dalszych zysków mogłyby na dobrą sprawę zostać wyrzucone przez
okno a mechanizm, na który tak bardzo liczyły elity zostałby zniszczony na
zawsze. Oczywistą odpowiedzią na takie zagrożenie jest stwarzanie coraz
większych spostrzeganych przez nas potrzeb - tu właśnie pojawia się reklama.

Gdyby ktoś powiedział: "Reklama jest jednym wielkim spiskiem korporacji mającym
na celu kontrolowanie umysłów" mógłbyś wziąć go za bredzącego lunatyka, który
odkrył "jeszcze jeden" spisek. Korporacje płacą ogromne pieniądze agencjom
reklamowym, które szkolą profesjonalistów, którzy później mają nabrać nas tak,
byśmy kupili wszystkie bezwartościowe śmieci. Oni wiedzą, że seks się
sprzedaje, że migające reklamy działają, i że ludzie ślepą podąża za tymi
trendami. Ile reklam telewizyjnych na przykład przedstawia nam logiczne i
przekonywujące dowody na to, że powinniśmy kupić produkt A? Reklamy telewizyjne
nigdy nie będą odwoływać się do twojego rozsądku. Agencje reklamowe wiedzą, że
łatwiej jest przekonać ludzi żeby kupili dany produkt, którego prawdopodobnie
nie potrzebują, ani nawet nie chcą, jeśli się ich oszuka a nie, jeśli
przedstawi się mu racjonalne argumenty. Alan During z Worldwatch Institute
twierdzi: - "Tworzenie potrzeb jest ogromnym globalnym przedsięwzięciem. Przez
ostatnie cztery dekady reklama jest jednym z najszybciej na świecie
rozwijających się działów gospodarki. W Stanach Zjednoczonych wydatki na ten
cel wzrosły z 198$ na osobę w 1950 roku do 495$ w 1990. W międzyczasie globalne
wydatki na reklamę wzrosły z mniej więcej 39 miliardów $ w 1950 do 247
miliardów w 1988 i rosną szybciej niż wydajność gospodarki."

"[w 1920 roku] po raz pierwszy zaczęto używać reklamy jako psychologicznej
broni przeciwko konsumentowi. Odkryto skuteczność reklam wywołujących strach.
Bez listeryny, Postum czy Buicka konsument(ka) zostanie starą panną, padnie
ofiarą jakiejś straszliwej choroby lub zostanie pominięta przy dawaniu awansów.
Reklama wytworzyła silne powiązanie pomiędzy produktem, a czyjąś osobowością. W
końcu zaczęła obiecywać wszystko - od poczucia własnej wartości do pozycji,
przyjaźni czy miłości."

Co więc napędza konsumpcjonizm? On napędza się sam! Jak zauważył ekonomista
John Kenneth Galbraith, przemysł, by maksymalizować zyski musi "tworzyć
pragnienia, które muszą zostać zaspokojone". Mentalność, której nam potrzeba,
by żyć w ten sposób, by gromadzić więcej, więcej i więcej - to uzależnienie.
Ponadto, wpędza nas w to błędne koło, czujemy się zmuszeni by nadążać za ciągle
rosnącym popędem do gromadzenia przedmiotów, tak samo jak do tego by nie
pozostawać za innymi w zdobywaniu najnowszych technologii i wynalazków.

Co takiego niewłaściwego jest w konsumpcjonzimie?
Jak to się zaczyna? Powodów jest wiele, można je jednak podzielić na trzy
główne kategorie:

1. Jednostka
Mentalność konsumentów sprawia, że stajemy się pionkami korporacji - stajemy
się zależni od (z reguły złych) instytucji, które sprawiają, że czujemy
się "szczęśliwi". Jakie absurdalne jest to, że tak wielu ludzi, którzy wiedzą o
tym, że korporacje są amoralne (są amoralne w przeciwieństwie do niemoralne,
ponieważ w przypadku korporacji zaślepionych osiąganiem jak największych zysków
nie można mówić o jakiejkolwiek moralności), mimo to wpycha swoje ciężko
zarobione pieniądze do kieszeni tej panującej klasy za każdym razem, gdy
wybiera się na zakupy dla rozrywki. Za każdym razem, kiedy podświadomie
pozwalamy się zniewolić bezsensownym reklamom telewizyjnym czy tablicom z
plakatami reklamowymi, na których widnieją kobiety w bikini, rezygnujemy z
naszej świadomości na rzecz biznesu.

Ktoś powie na to: "Dajcie spokój, ludzie zawsze byli chciwi, to nic nowego".
Nic bardziej błędnego. Alan During pisze: - "Pomiędzy rokiem 1967 a 1990
procent Amerykanów uczęszczających do collage'u, którzy uważają, że
najważniejsza jest "bardzo dobra pozycja finansowa" wzrósł z 44 do 74 procent.
Procent osób uważających, że najważniejsze jest odnalezienie prawdziwego sensu
życia i właściwej filozofii spadł z 83 do 43." Konsumenci wiec narażeni są na
to, że zostaną napiętnowani przez społeczeństwo ja

[Gość: KETIW1]

osoby, które nie mają wystarczająco dużo pieniędzy by zrobić to czy tamto."

Oczywiście kwestia środowiska znaczy dla tych ludzi bardzo niewiele, czy wręcz
nic. Żyją oni w kompletnej opozycji do naturalnej równowagi - jak możemy
oczekiwać od nich, że będą szanowali życie w zgodzie z naturą?

2. Wspólnota
Wspólnota wydaje się być naturalną dla ludzi strukturą społeczną - jasne jest,
że nie czujemy się najlepiej żyjąc jak pustelnicy z dala od innych ludzi. Aby
mógł istnieć rząd, który pozwoli na w pełni wolne społeczeństwo - musi on
respektować naturalny porządek, a małe komuny są nieodzowne. Znaczenie
jedności, poczucia szczególnej więzi, które istniało we wspólnotach zostało
zniszczone przez konsumencką mentalność. During twierdzi: "Tak jak więzi
rodzinne, tak również zaniknęła gospodarka komunalna - została zniszczona pod
ślepym naporem gospodarki pieniężnej. Zakupy, centra handlowe, autostrady
i "komiksowość" zastąpiły nam dawne małe sklepiki, lokalne restauracje, teatry
w sąsiedztwie - te rzeczy, które pomagały kształtować własną indywidualność i
poczucie solidarności. Tradycyjne społeczności są wszystkim, ale te tradycje
wygasają w niektórych nacjach. W Stanach Zjednoczonych zanik lokalnej
gospodarki posunął się o wiele dalej, wiele dzielnic to nic więcej poza
miejscami do spania, a sąsiedzi dzielą ze sobą tylko wypożyczalnie video i
markety."

Brytyjscy naukowcy Carl Gardner i Julie Shepard dodają: "Centra miast, niegdyś
naturalne skupiska ludzi, którzy żyli i pracowali w nich zatraciły swoją
indywidualność i wszelkie powiązania ze swoją, tylko dla nich charakterystyczną
przeszłością. Teraz są to tylko bardzo wierna kopie kilkudziesięciu innych
miejsc rozsianych po całym kraju. Po za godzinami, w których czynne są sklepy…
wiele centrów miast i miasteczek, w rezultacie swej ))monokulturowości((
zamienia się w zamknięte, jałowe i pozbawione życia przestrzenie."

Konsumpcjonizm, ponieważ kładzie taki nacisk na dochody jednostki, wywołuje
zażartą rywalizację. Jakakolwiek współpraca postrzegana jest jako przyczyna
słabości w tym świecie rządzącym się prawem "człowiek człowiekowi wilkiem". To
przekonanie oparte jest na ignorowaniu faktu, że wszystkie pomyślnie i bujnie
rozwijające się społeczności - na przykład tubylcze plemiona - z konieczności
funkcjonowały w oparciu o zasady współpracy i współposiadania.

Generalnie, jakiekolwiek poczucie szczęścia spowodowane posiadaniem czegoś
wynika nie z samej natury tegoż przedmiotu, ale ze statusu, jaki zapewnia bycie
jego właścicielem. To znaczy, że ludzie są skupieni nie tyle na przedmiotach,
które posiadają, ale na tym fascynującym uczuciu, że dzięki nim są lepsi niż
inni. Badania psychologiczne przeprowadzone w społecznościach
charakteryzujących się dużym zróżnicowaniem poziomu życia, takich jak
społeczeństwa Wielkiej Brytanii, Stanów Zjednoczonych, Izraela, Brazylii czy
Indii wykazały, że ci, których dochody plasują ich na szczycie czują się
znacznie szczęśliwsi niż ci sytuowani gorzej, a klasa średnia ma tendencje do
tego, by czuć się szczęśliwsza niż klasa niższa, ale tylko w kwestiach
społecznych. Francuski filozof Jacques Rousseau pisze: - "Udowodniłbym, że
gdyby ktoś widział garstkę potężnych i bogatych ludzi pławiących się w
dobrobycie i zbytkach podczas, gdy masy uginają się pod brzemieniem ubóstwa i
cierpień, to działoby się tak dlatego, że ci pierwsi przywiązują wagę do
rzeczy, które zapewniają im rozrywkę tylko w takim stopniu w jakim robią to ci,
którzy są tego pozbawieni; i ponieważ bez zmian ich położenia przestaliby być
szczęśliwi gdyby inni ludzie nagle przestali cierpieć".

Wyższa klasa w Brazylii na przykład twierdzi, że jest mniej więcej tak samo
szczęśliwa jak wyższe klasy w Stanach Zjednoczonych, pomimo znacznej różnicy w
ich przychodach. Różnice w poziomi "szczęścia" w danych społeczeństwach
przypuszczalnie istnieją, dlatego, że wyższa klasa sama stawia się ponad
niższymi i czuje się lepsza. Oczywiście ta różnica w poczuciu "szczęścia"
będzie istniała tak długo jak długo klasa średnia będzie dążyła do tego samego
celu, co klasa wyższa - zarobienia tak dużo jak to tylko możliwe - ponieważ
klasa średnia nie odnosi aż takich sukcesów w jego realizacji jak klasa wyższa.
Gdyby klasa średnia przestała dążyć do tak bezwartościowego celu z pewnością
zaczęłaby postrzegać swoje życie jako o wiele bardziej szczęśliwe i pełniejsze
niż płytkie i puste życie bogatych.

Konsumpcjonizm dzieli społeczeństwa na klasy i prowadzi do bezlitosnej walko o
jak największe przychody. Żadna egalitarna wspólnota nie może zaistnieć w tym
świecie gdzie dominuje bezmyślna rywalizacja. Wszechobecny materializm
przekazywany z pokolenia na pokolenie w uprzywilejowanych nacjach oddziela nas
od wartości wspólnoty, ponieważ komercyjny sposób myślenia stawia na pierwszym
miejscu przedmioty i wytwory najnowszej technologii. I znowu, co nie jest żadną
niespodzianką, społeczeństwo opętane ideą gromadzenia pieniędzy nie przywiązuje
najmniejszej wagi do duch wspólnoty czy ochrony naszej Matki Ziemi.

3. Nasz Dom, Ziemia
Jest to rzecz dość spora, choć bardzo prawdopodobna, że szeroko
rozprzestrzeniony konsumpcjonizm jest jednym z czynników najbardziej
niszczących równowagę na Ziemi. Na niezliczonych poziomach proces wytwarzania
nie potrzebnych dóbr konsumenckich jest odpowiedzialny za ciągłe niszczenie
integralności, piękna i stałości tej planety.

By wyprodukować jakiś zbyteczny produkt, powiedzmy dodatkową parę spodni dla
nadającego za modą klienta Ziemia musi cierpieć. Bawełna musi być uprawiana na
polach, których istnienie okupione jest wycinaniem i spaleniem lasów.
Przetworzenie bawełny wymaga odpowiedzialnych urządzeń a do transportowania jej
statkiem do fabryki jest potrzebne paliwo. Student Cornell w tak czarujący
sposób określił swój materializm: "Moi rodzice są zadowoleni ze swojego stylu
życia. Ale mi to nie wystarcza." Absolwenci liceów przebadani pomiędzy 1976 a
1990 rokiem wykazywali coraz mniejsze zainteresowanie "poszukiwaniem celu w
życiu" i zwiększającą się chęć zdobywania przedmiotów, które oferuje
konsumenckie społeczeństwo. Liczba studentów, którzy uznali "posiadanie jak
największej ilości pieniędzy" za "niezwykle ważne" wzrosła z mniej niż połowy w
1977 roku do niemal dwóch trzecich w 1986. Posiadanie pieniędzy stało się celem
numerem jedne dla absolwentów liceów.

Dla każdej spostrzegawczej osoby było to jasne od lat. Wystarczy tylko zwrócić
uwagę na absurdalne sumy, które młodzież i coraz częściej dzieci wydają na
markowe ubrania i inne artykuły. Dosłownie setki dolarów są marnowane na te
stworzone przez korporacje wyznaczniki statusu - tylko po to by zaszufladkować
konsumenta jako zwolennika jakiejś korporacji, (która prawdopodobnie
wielokrotnie złamała przepisy dotyczące ochrony środowiska, praw człowieka).

W Stanach Zjednoczonych nie ma żadnych przepisów, które mogłyby wpłynąć na
zahamowanie gwałtownego wzrostu wartości konsumpcji. Inne kraje świata również
zostały wciągnięte w wir masowej konsumpcji próbując dorównać Stanom
Zjednoczonym, od efektów aż robi się niedobrze. Niemiecki reklamy na przykład
zachęcają ludzi do "Kupienia Marlboro", "Spróbowania Westów". W chwili, gdy to
czytasz McDonald's nieustannie rozwija się i zaczyna wprowadzać swój fast food
do krajów Trzeciego świata, Japonia pomimo swej dawniejszej niechęci szybko
stała się Mekką materializmu i konsumpcji. Pewien zdegustowany japoński student
zauważył: "Japońscy ludzie są bardzo dobrze sytuowani materialnie, ale jeśli
chodzi o ich wnętrze… Nigdy nie mamy czasu na to by odnaleźć siebie czy to,
czego rzeczywiście powinniśmy szukać w życiu." W niektórych kręgach społecznych
Japonii sushi pakowane w złotą folię czy ubranka dla psów wykonane z futer
norek wywoływały falę entuzjazmu, w innych z pewnością wzbudziły nies

[Gość: kapital]

Proletariusze Wszystkich Krajow Laczcie Sie.

ja tam jestem obibok i.....

[Gość: Edek]

z konsumpcjonizmem nie mam problemu chciaz czasami lubie skonsumowac jakies
winko.

Do ketiw1.....

[Gość: wise]

Ci idioci nigdy tego nie zrozumieja.

[Gość: kapitalizm]

> Ci idioci nigdy tego nie zrozumieja


Ja bym nie nazywal ich idiotami, raczej troche zagubieni moze zazdrosni o
sukcesy innych.
Jako Homo sapiens mamy instynkt samozachowawczy a to oznacza ciagly rozwoj i
poszukiwanie nowych srodkow przetrwania w otaczajacym nas srodowisku.
Poza tym sensem zycia jest osiaganie szczescia i bycie potrzebnym.
To mozna tylko osiagnac poprzez dzialanie czyli bycie produktywnym (potrzebnym
dla innych) - bez tego jestesmy sfrustrowani z niska samoocena, niektorzy sie
zamykaja w sobie lub poprostu nienawidza wszelkiego postepu i aktywnosci u
innych.
Ale nie nazywalbym ich idiotami.
pzdr.

[Gość: Krzys52]

Czy wogóle zastanawiacie się nad tym co chcecie osiągnąć, kim chcecie być,
czy wasze działania są ukierunkowane przez dominujące tendencje?
Czy nie szkoda Wam życia na osiąganie "sukcesu", czyli robienia kariery,
bezustannego dokształcania, wyścigu z konkurentami, pracy x 1000, pięcia po
szczeblach, zdobywania uznania u pracodawców?
.
.
Naukowcy ktorych znam (ci prawdziwi) wiedzieli. Aktualnie prowadza ten wlasnie
tryb zycia, i nawet nie maja zbyt wiele czasu ani ochoty na konsumowanie.
.
:::
Czy jesteście w stanie, idąc za postulatami filozofii postmodernizmu,
zapomnieć o moralności, przyjmować każdą wygodną religię (na marginesie- nie
jestem wierzący),
.
To postmodernizm ma swoja filozofie ktora podpowiada by zapomniec o moralnosci?
Interesujace...
.
K.P.

[Gość: ketiw1]

> To postmodernizm ma swoja filozofie ktora podpowiada by zapomniec o
moralnosci?
>
> Interesujace...
A wiadomo ci kim był np. Bauman? Polecam książkę "Status etyki w kulturze
ponowoczesnej.

[Gość: Krzys52]

> To postmodernizm ma swoja filozofie ktora podpowiada by zapomniec o
moralnosci?
>
> Interesujace...
A wiadomo ci kim był np. Bauman? Polecam książkę "Status etyki w kulturze
ponowoczesnej.
.
:::
Ja pytalem o filozofie postmodernizmu ktora podpowiada by zapomniec o
moralnosci a nie o aktualny status etyki wedlug Baumana.
.
A moze on, przy okazji, jest tworca tej filozofii(?)

[jacek#jw]

Gość portalu: ketiw1 napisał(a):

> Czy wogóle zastanawiacie się nad tym co chcecie osiągnąć, kim chcecie być,
> czy wasze działania są ukierunkowane przez dominujące tendencje?
> Czy nie szkoda Wam życia na osiąganie "sukcesu", czyli robienia kariery,
> bezustannego dokształcania, wyścigu z konkurentami, pracy x 1000, pięcia po
> szczeblach, zdobywania uznania u pracodawców? Czy szczęście w życiu, Waszym
> zdaniem, mierzy się zarobionymi pieniędzmi liczbą zakupionych produktów?
> Czy nie przeszkadza Wam, że nasza cywilizacja bogaci się na krzywdzie innych
> społeczeństw, że nowoczesne produkty, tworzone tak, by po 5 minutach się
> zepsuły, wytwarzane są bez szacunku dla przyrody, kosztem miliardów ton
> śmieci? Czy nie czujecie wszechobecnego, postępującego zniewolenia, coraz
> większych możliwości inwigilacji, manipulacji (moda, reklama, marketing,
> tendencje, massmedia). Czy nie męczy was natłok informacji (zbyt intensywny
> dla istoty ludzkiej - "technostres", "przesycenie").
> Czy zdajecie sobie sprawę, że żyjąc w dużym mieście NIE JESTEŚCIE W STANIE
> MYŚLEŚ SAMODZIELNIE?

Jesteś takim samym pionkiem jak inni, jesteś w stanie myśleć samodzielnie?


> Czy odczuwacie wypaczenie międzyludzkich relacji, wzajemne wykorzystywanie,
> traktowanie jak towar?

To wrażenia. Dlczego uważasz, że są a raczej mają być jednolite?

> Czy nie przeszkadza wam ciągłe obniżanie się poziomu kultury, a raczej już
> rozrywki? Czy nie drażni was nadprodukcja kultury, zwiększająca się rzesza dj-
> ów o żadnych umiejętnościach muzycznych i żenującym poziomie intelektualnym,
> że o gwiazdach pop-u i filmach z hollywood nie wspomnę?

To bardzo jednostronne widzenie kultury. Jest to efekt gwałtownego poszerzenia
się ilości odbiorców tej kultury. Po prostu, przestała być ona elitarna.

> Czy jesteście w stanie, idąc za postulatami filozofii postmodernizmu,
> zapomnieć o moralności, przyjmować każdą wygodną religię (na marginesie- nie
> jestem wierzący), nawet jeśli jest "elementami buddyzmu zen połączonymi z
> ćwiczeniami aerobowymi, astrologią i fegshui"?

Za dużo, zbyt obszernie a to raczej nie ma związku z tematem głównym.

[Gość: NEMO]

Wlasciwie w niczym. Przepraszam, juz nie moge powiedziec memu przyjacielowi,
ktory kupil buty takie jak moje, ze sa dobre lecz maja jedna wade - po
dziesieciu latach chodzenia przecieraja sie na wylot zelowki. Jakosc wyrobow
jest w odwrotnym stosunku do masowosci. Jest jeszcze "niedogodnosci" ale ja
jakos funkcjonuje w "przestrzeni" miedzy tym co bylo a tym co jest.
Rzeczywiscie trzeba wlozyc troche wiecej wysilku w "znalezienie" tego co nam
naprawde odpowiada, moze jest w tym tez dodatkowy urok.
Wiele zalezy od podejscia do otoczenia i samego zycia. Troche trudniej z praca -
z moich obserwacji stosunki w tzw biurze rzeczywiscie z lekka przypominaja nowa
forme "przypisania do ziemi" ( przynajmniej czasowego). Mam to ( pozorne )
sczescie, ze pracuje sam dla siebie , wiec teoretycznie nie musze nikomu sie
przymilac. I wlasciwie prowadze nudne, nisko - konsumpcyjne zycie - wiec chyba
mozna.


Pozdrawiam

[jacek#jw]

Gość portalu: NEMO napisał(a):

> Mam to ( pozorne )
> sczescie, ze pracuje sam dla siebie , wiec teoretycznie nie musze nikomu sie
> przymilac. I wlasciwie prowadze nudne, nisko - konsumpcyjne zycie - wiec
chyba
> mozna.

Nie ma znaczenia dla kogo się pracuje, prowadzi własną firmę, zarządza obcą,
jest pracownikiem czy też pracuje się dla siebie czy dla rodziny. Podstawą
egzystencji jest szeroko pojęty konsumpcjonizm. Czy są jego jakieś granice i
czy przekraczane są one we współczesnym świecie to problem zaprzątający głowy
wielu osobom. Tyle, że stawiają go oni niemal zawsze w kontekście alternatywy:
życie oparte na konsumpcji z prymitywnym dążeniem do zdobycia jak największych
ilość dóbr a życie oparte na ideałach, z niedbałością o materialne dobra, pełne
wyzwań i inwencji twórczych. Ta alternatywa jest fałszywa.

[Gość: NEMO]

Do Przedmowcy.
I tak i nie.
1. Jesli chodzi o prace to na przestrzeni ostatnich +- 10 lat zmienily sie
stosunki pracy. Ja to okreslam "przypisaniem do ziem". Pracujacy dla "kogos"
staje wobec rosnacych i bezwzglednych wymagan, ktore ingeruja w zycie prywatne-
rodzinne i cala jego delikatna strukture. A pracownik, czy chce czy nie, musi
sie w jakis sposob poddac tym naciskom. I nie pomaga wtedy fakt, ze nastawienie
do zycie mamy akurat inne, ze praca np. nie pochlania nas przez 24 godiny na
dobe. Teoretycznie pracujac dla siebie jest wieksza swoboda. Jednak teraz
klient staje sie tego typu "tyranem". Jesli naprawde chce byc soba i miec
swoje zycie musze uciekac z rodzina na farme, gdzie nie "dosiegnie" mnie
telefon komorkowy. To o czyms swiadczy.

2. Przyklad z butami byl zartobliwy. Ja jednak jakos nie niszcze i nie zuzywam
rzeczy i tak wspolnie zyjemy. A te ktore lubie pozostaja ze mna na bardzo
dlugo. Oczywiscie zawsze istnieje w naszym zyciu watek konsumpcyjny, gdyz albo
musimy cos kupic albo poprostu chcemy. Jest to w sumie sprawa zachowania pewnej
rownowagi.


Pozdrawiam

[jacek#jw]

W sumie i tak różnice są niewielkie. "Pracujacy dla "kogos" staje wobec
rosnacych i bezwzglednych wymagan, ktore ingeruja w zycie prywatne-rodzinne i
cala jego delikatna strukture." I przed dokładnie takim samym problemem staje
pracujący dla siebie. To ułuda, że on robi coś z własnej woli, a myślę,
że „stale rosnace i bewzględne wymagania” bardziej jego dotyczą niż odwrotnie.
Różnice pojawiają się dopiero przy osiąganiu odpowiednich dochodów. Trudno
określić ten pułap, ale pracując na rzecz jakiejś instytucji czy zakładu jako
jej pracownik a tym bardziej jako właściciel można osiągnąć taki poziom
dochodu, który gwarantuje bezpieczeństwo i pełne zaspokojenie własnych potrzeb
(to kwestia do dyskusji). Po przekroczeniu takiego pułapu właścicielowi dużo
łatwiej jest oderwać się od tych zależności. Tylko znikoma część ludzi
przekracza ten pułap.

[Gość: NEMO]

Zgadzam sie. A wniosek z tego jest taki, ze trudno jest "oderwac" sie od swiata
otaczajacego. I jesli jest on swiatem postaw konsumpcyjnych ( cokolwiek to
znaczy) jestesmy na nie "skazani".

Pozdrawiam

[jacek#jw]

Gość portalu: NEMO napisał(a):

> Zgadzam sie. A wniosek z tego jest taki, ze trudno jest "oderwac" sie od
swiata
>
> otaczajacego. I jesli jest on swiatem postaw konsumpcyjnych ( cokolwiek to
> znaczy) jestesmy na nie "skazani".
>
> Pozdrawiam

Pozdrawiam również / Jacek

Konsumpcyjny styl życia? Mozna go :

[fa1]

przyjac lub nie - indywidualny wobor, moze sie podobac lub nie.

Probuj zyc tak jak chcesz. Nie patrz na innych. Kazdy zyje na swoje konto.

Z jakiej perspektywy tak to widzisz?

[Gość: doku]

Gość portalu: ketiw1 napisał(a):

> Czy szczęście w życiu, Waszym
> zdaniem, mierzy się zarobionymi pieniędzmi

Szczęście to zabawa z wnukami i prawnukami. Ale też szczęście dla nastolatków
to zakochanie wzajemne, bez zazdrości przyjaciół ani zawiści rodziców.

> nasza cywilizacja bogaci się na krzywdzie innych
> społeczeństw, że nowoczesne produkty, tworzone tak, by po 5 minutach się
> zepsuły, wytwarzane są bez szacunku dla przyrody

Niestety to prawda. Największym złem jest hodowla zwierząt na rzeź, wraz z
rolnictwem na potrzeby produkcji pasz. Rolnictwo niszczy naszą planetę z winy
ludzi odżywiających się mięsem. Jednak nasza cywilizacja nie krzywdzi innych
społeczeństw, ale niesie im wolność i demokrację. To ZSRR krzywdziło inne
społeczeństwa. Teraz jest nadzieja, bo bo kapitalizm czyni ten świat lepszym.


> Czy nie czujecie wszechobecnego, postępującego zniewolenia, coraz
> większych możliwości inwigilacji, manipulacji (moda, reklama, marketing,
> tendencje, massmedia). Czy nie męczy was natłok informacji (zbyt intensywny
> dla istoty ludzkiej - "technostres", "przesycenie").

Czuję się wolny, gdyż więcej informacji, to więcej wolności. Pamiętam czasy
niewoli, kiedy Polską rządziła inwigilacja, manipulacja i brak informacji. W
świecie wolnych mediów wszelkie manipulacje się znoszą, jak w fizyce znoszą się
przeciwstawne siły. Nadmiar informacji nie pozwala natomiast na inwigilację, bo
żadni funkcjonariusze nie są w stanie przyswoić wszystkich danych

> Czy zdajecie sobie sprawę, że żyjąc w dużym mieście NIE JESTEŚCIE W STANIE
> MYŚLEŚ SAMODZIELNIE?

Tylko w mieście możesz żyć świadomie i myśleć. Ciemny chłop tylko haruje i się
modli. Uniwersytety są w miastach.

> Czy nie przeszkadza wam ciągłe obniżanie się poziomu kultury, a raczej już
> rozrywki?

Coś takiego nie jest w ogóle możliwe. W szkole zaczynamy od lektur, w domu od
klasyków. Obcowanie z kulturą, to przede wszystkim obcowanie z dziełami dawnych
mistrzów, a dopiero potem próbujemy rozeznać się w dziełach współczesnych.
Poziom kultury nie może się obniżać, bo dzieł klasyki stale przybywa. Ja w
szkole w ogóle nie słyszałem o kimś takim jak Tolkien. A kilkanaście lat temu
przeczytałem pierwszą w życiu książkę w języku obcym – był to Silmarilion.

.> Czy nie drażni was nadprodukcja kultury

Drażni

> zapomnieć o moralności

Dzisiejszy świat żyje moralnością. Nigdy wcześniej stosunki międzynarodowe nie
były tak zdominowane przez troskę o przestrzeganie praw człowieka jak obecnie.
Dawniej liczyła się tylko grabież i gwałt. Religie i polityka koncentrowały się
tylko na tym, żeby najechać sąsiadów, ograbić ich, wymordować, zgwałcić ich
kobiety, nawrócić na swoją religię i opodatkować. Dzisiaj nasza cywilizacja
koncentruje się na ratowaniu cierpiących i bronieniu słabszych

Ale celem ostatecznym i najważniejszym jest szczęście, jakie daje nam zabawa z
wnukami i prawnukami zdrowymi i radosnymi. I żebyśmy się nie musieli bać, że
podczas gonitwy z prawnukami dostaniemy zawału. Wnuki, zdrowie i pieniądze – to
fundament szczęścia, to najważniejsze kryterium dobrego życia.

[Gość: KAPITALIZM]

> Ci idioci nigdy tego nie zrozumieja


Ja bym nie nazywal ich idiotami, raczej troche zagubieni moze zazdrosni o
sukcesy innych.
Jako Homo sapiens mamy instynkt samozachowawczy a to oznacza ciagly rozwoj i
poszukiwanie nowych srodkow przetrwania w otaczajacym nas srodowisku.
Poza tym sensem zycia jest osiaganie szczescia i bycie potrzebnym.
To mozna tylko osiagnac poprzez dzialanie czyli bycie produktywnym (potrzebnym
dla innych) - bez tego jestesmy sfrustrowani z niska samoocena, niektorzy sie
zamykaja w sobie lub poprostu nienawidza wszelkiego postepu i aktywnosci u
innych.
Ale nie nazywalbym ich idiotami.
pzdr.

Poza tym zgadzam sie z moim przedmowca.

Jak kapitalizm, to kapitalizm !

[Gość: Palnick]

Wiekszosc panstw obecnie bogatych nie zawdziecza dobrobytu wspanialemu
systemowi kapitalistycznemu ,a jedynie eksploatacji innych ludzi we
wczesniejszych pokoleniach w formie kolonizacji ,podboju czy niewolnictwa.
Rozwój tych krajow, zawdzięczany podanym metodom, pozwolił na wzrost
zamozności,poprawę poziomu wyksztalcenia i swiadomosci własnych obywateli oraz
postęp naukowo-techniczny w tych krajach.
Zadowolenie z zasobow zgromadzonych nieludzkimi metodami drapieżnego
kapitalizmu daje w efekcie spoleczenstwo chwilowo o duzej zasobnosci portfela ,
znikomej ilosci szczescia, wielkiej samotnosci jednostki w przepelnionych
miastach, erozji więzi społecznych i emocjonalnych oraz niklej nadziei na udaną
przyszlosc nowych pokolen. Czlowiek staje sie marionetką w tym gigantycznym
wyscigu szczurow, a rozwój automatyzacji, komputeryzacji, nowych
technologii oraz wszechwładza globalnych korporacji nie polepsza sytuacji ,a
jedynie eliminuje cale spolecznosci z "przydatnosci do użycia" w ramach
systemu. To zaś, co niepotrzebne globalnemu kapitalizmowi ląduje na śmietniku.
Kapitalizm skutkuje sprowadzeniem czlowieka do roli narzedzia do produkcji oraz
konsumpcji dobr i uslug, glownie materialnych, i w wiekszosci zupelnie
niepotrzebnych (to rola reklamy, aby "wyprodukowac" wydumany popyt), a nawet
szkodliwych (np. uzywki)...
To w duzym skrocie esencja kapitalizmu: dac ludziom miraz szczescia osiaganego
konsumpcja, aby pracowali wiecej i wydajniej, pomnazajac w ten sposob zyski
wlascicieli kapitalu. A ze przy okazji niszczy sie srodowisko i naraza
przyszlosc nastepnych pokolen?
Who cares... Po nas chocby potop...

Tak, tak, Amerykanie wyzyskiwali Anglików

[Gość: doku]

Gość portalu: Palnick napisał(a):

> Wiekszosc panstw obecnie bogatych nie zawdziecza dobrobytu wspanialemu
> systemowi kapitalistycznemu ,a jedynie eksploatacji innych ludzi we
> wczesniejszych pokoleniach w formie kolonizacji ,podboju czy niewolnictwa.

Przecież to stare kłamstwa bolszewickiej propagandy. Myślisz, że dlaczego
Holendrzy pokonali wielkie kolonialne imperium - Hiszpanię Filipa II? Dlaczego
Anglicy stali się największą potęgą świata?

Zamieniłeś przyczynę ze skutkiem. Myślałem, że po upadku PRL nikt już tych
głupot nie będzie powtarzał. Skąd się tacy debile biorą na świecie?

System kapitalistyczny pokonał kolonialne imperia. Przyczytaj historię wg dat,
chronologicznie.

Oj, doku

[Gość: NEMO]

Kiedys jeden z satyrykow uzyl pojecia " ideolog akademickiego kwadransa". Tak
mi sie to przypomnialo, gdy czytalem o wolnosci - informacji, kapitalizmie,
prawach czlowieka. Dajmy spokoj takim "abstrakcjom" jak wolnosc i prawa
czlowieka. Ale czy kapitalizm sam z siebie czyni swiat lepszym? Badzmy
uczciwi, kapitalizm byl i jest obecny nie tylko tam, gdzie "pieknie milo i
przyjemnie" a ludzie na starosc moga cieszyc sie wnukami czy prawnukami.
Kapitalizm zostawiony sam sobie staje sie tak samo okrutny jak systemy, ktore
teraz tak chetnie wielu potepia - zmieniaja sie tylko formy i narzedzia.

Kapitalizm narodził się w Niderlandach ...

[Gość: doku]

Gość portalu: NEMO napisał(a):

> kapitalizm byl i jest obecny nie tylko tam, gdzie "pieknie milo i
> przyjemnie"

... w najtrudniejszym dla Holendrów i Flamandów momencie historii, kiedy
Hiszpanie, Francuzi i Walonowie próbowali ich wszystkich wymordować za ich
umiłowanie wolności. Kapitalizm powstał jako reakcja na przeważające siły
wroga, przed którym nie można było obronić się tradycyjnymi sposobami, a nie
było gdzie uciekać, a Hiszpanie nie znali litości. Holendrzy wygrali tę wojnę
dzięki temu, że wszyscy pracowali ciężko w dzień i w nocy przemysłem własnym,
aby zrównoważyć bogactwo najpotężniejszego wówczas imperium. System pracy
wolnych ludzi w zamian za pieniądze, wsparty przez wolny handel wolnych
żeglarzy okazał się największym wynalazkiem w historii ludzkości. Kapitalizm
powstał jako remedium na ciężkie życie i nadal jest organizacją tak wydajną, że
wszędzie, gdzie się pojawi, odmienia nędzę w zamożne, kwitnące społeczeństwo.

Ciężka praca za ciężkie pieniądze na własny rachunek – nikt nie wymyślił
niczego lepszego.

Z takiej Doku:

[Gość: ketiw1]

dziękuję za obszerną odpowiedź. niestety nie mogę się z nią zgodzić, chociaż
trudno nie przyznać Ci pewnych racji.
To że przybywa dzieł wybitnych prawda. Jednak nie wydaje Ci się, że stanowią
one coraz mniejszy procent w ogólnym dorobku kultury?
Czy nie widzisz czym żyją dziś młodzi ludzie? Co powiesz o bezwartościowych
utworach muzycznych produkowanych przez ludzi nie znających nawet nut? A co
powiesz na temat tzw. remiksów, które powielają te utwory x 1000
dodając "zajebisty rytmik basowy", lub produkując znany utwór "w wersji
drum&basowej"?
Co więcej jesteś przekonany, że wszyscy zaczynają od klasyków? Bo ja znam
olbrzymią rzeszę beztroskiej młodzierzy, która zaczyna od Rambo, teraz zaś mają
Matriksa i men in black. Coś mi się wydaje, że tendencja jest taka, że od
klasyków się odchodzi bo są zbyt "ciężkie". Jeśli ktoś ma alternatywę
szybkiego, łatwego i lekkiego, nie ma abicji i nikt go nie zmusi to po Tołstoja
nie sięgnie.
Niestety to prawda. Największym złem jest hodowla zwierząt na rzeź, wraz z
> rolnictwem na potrzeby produkcji pasz. Rolnictwo niszczy naszą planetę z winy
> ludzi odżywiających się mięsem. Jednak nasza cywilizacja nie krzywdzi innych
> społeczeństw, ale niesie im wolność i demokrację. To ZSRR krzywdziło inne
> społeczeństwa. Teraz jest nadzieja, bo bo kapitalizm czyni ten świat lepszym.
>
No, tu trochę mi się uśmiech na usta ciśnie, bo ja nie mam takiego pełnego
optymizmu wizerunku. Poczytaj KAPUŚCIŃSKIEGO na temat zwiększającej się ciągle
różnicy pomiędzy nami a 2/3 ludzkości, która żyje w biedzie. Ten człowiek całe
życie jeździ po świecie i obserwuje to, czego nie chce się obserwować
dziennikarzom tvn-u, czy cnn. I on mówi min., że niesprawiedliwości i ucisku
jest coraz więcej, a także POCZUCIA KRZYWDY w biednych krajach. Internet,
komórka i kapitalizm, to żadna alternatywa dla milionów nędzarzy z Afryki, Azji
i Ameryki południowej, bo oni nie mają od czego zacząć, a konkurencja w ich
krajach nie istnieje - albo sprzedadzą plony za bezcen, albo wcale. Kapitalizm
rodzi kolejne wojny, nienawiść i wyzysk w tych krajach. Kapitalizm,
globalizacja (choć brzmi to z początku naiwnie) pogłębiają i utrwalają podziały
w naszym świecie.
www.kapuscinski.hg.pl/artykul.php
www.kapuscinski.hg.pl/wywiad15.php
www.kapuscinski.hg.pl/publi20p.php
www.kapuscinski.hg.pl/wywiad24.php
Zajrzyj nie pożałujesz!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
> Czuję się wolny, gdyż więcej informacji, to więcej wolności. Pamiętam czasy
> niewoli, kiedy Polską rządziła inwigilacja, manipulacja i brak informacji. W
> świecie wolnych mediów wszelkie manipulacje się znoszą, jak w fizyce znoszą
się przeciwstawne siły. Nadmiar informacji nie pozwala natomiast na
inwigilację, bo żadni funkcjonariusze nie są w stanie przyswoić wszystkich
danych
Tylko w mieście możesz żyć świadomie i myśleć. Ciemny chłop tylko haruje i się
modli. Uniwersytety są w miastach.
Jestem dziennikarzem i powiem Ci, że to co mówisz, to pobożne rzyczenia dla
naiwnych. sorry. Obiektywizm w mediach nie istnieje. (wiesz co to cenzura
ekonomiczna?- mój chleb powszedni, inne formy cenzury też mają się dobrze)
Uważasz, że reklamy nie działają na Ciebie w dużym stopniu? Uważasz, że przemoc
itp. w TV nie działają? Zadaj kłam wszystkim rozsądnym psychologom społecznym.
A jak się zwiększa ilość reklamy w twoim mieście? 10 lat temu i teraz? nie w
tempie potęgowym? Wydaje Ci się, że dzięki mass mediom masz pełny obraz
rzeczywistości? A ja ci powiem, że to obraz fragmentaryczny, migawkowy, fakty
bez przyczyny, analizy, refleksji - migawki, krwawe pocztówki. Wiesz jak się
mówi we wwzystkich redakcjach? "dzień bez trupa to dzień stracony" - to się
ogląda!! to napędza widzów, a zatem i reklamodawców - czytaj kasę. Fakty są
zbierane super nierzetelnie, pobieżnie, nieraz stronniczo (klnę się że, wiem co
mówię, kto dziś mówi co jest w Ruandzie - nikt, bo spektakl się skończył, a
cierpienie trwa, ale cierpienie już nie jest tak medialne jak tysiące trupów.
Wydaje Ci się, że świat polityki i finansiery nie jest powiązany ŚCIŚLE ze
swiatem mediów? Zadzroszczę optymizmu

Pozdrawiam i czekam na odpowiedź.

Jest dobrze

[Gość: doku]

Gość portalu: ketiw1 napisał(a):

> To że przybywa dzieł wybitnych prawda. Jednak nie wydaje Ci się, że stanowią
> one coraz mniejszy procent w ogólnym dorobku kultury?

Myślę, że jest to złudzenie perspektywy „współczesnościowej”. Kiedy patrzymy w
przeszłość, widzimy tylko to, przetrwało próbę czasu. Kiedy nasze wnuki będą
poznawać dzieła przełomu 2 i 3 tysiąclecia, to nawet nie pomyślą o istnieniu
całej tej masy szmiry, która nas zalewa.

> utworach muzycznych produkowanych przez ludzi nie znających nawet nut? A co
> powiesz na temat tzw. remiksów, które powielają te utwory x 1000

Dawniej było to samo, tylko technika inna. Tysiące trup teatralnych włóczyło
się po Europie, grając w kółko te same przedstawienia, bez żadnej sztuki
aktorskiej.

> tendencja jest taka, że od
> klasyków się odchodzi bo są zbyt "ciężkie

Czy średniowieczni chłopi zaczynali od klasyków? Nie zgadzam się z
tym „odchodzeniem”. Spory procent młodzieży tak zaczyna. Pamiętam swoich
kolegów z politechniki, którzy na 3 czy 4 roku nagle stwierdzali, że chamieją i
brali się za czytanie lektur, które w liceum olewali.

> Poczytaj KAPUŚCIŃSKIEGO

Bardzo uważnie przeczytałem „Heban”, czy co on tam napisał o Afryce.

> niesprawiedliwości i ucisku jest coraz więcej, a także POCZUCIA KRZYWDY
> w biednych krajach. Internet, komórka i kapitalizm, to żadna alternatywa
> dla milionów nędzarzy z Afryki, Azji i Ameryki południowej,

Ale to jest spojrzenie migawkowe, bez perspektywy historycznej. Ja osobiście
polecam książkę „Strzelby, zarazki, maszyny” Jareda Diamonda, która pokazuje
jak od warunków naturalnych, od środowiska geograficznego i biologicznego
zależał i się różnicował rozwój poszczególnych kultur i cywilizacji.

> Kapitalizm, globalizacja (choć brzmi to z początku naiwnie) pogłębiają i
utrwalają podziały

Nie jest dla mnie do końca jasne, o co Ci teraz chodzi. Nieodparcie takie
stwierdzenia kojarzą mi się z celami polityki sowieckiego imperium, która
doprowadziła do frustracji i alienacji, a w konsekwencji do tragedii całych
ludów i narodów w Afryce czy Azji. Sowiecka propaganda przekonała tych ludzi,
że z samego faktu bycia człowiekiem wynika prawo do udziału w dobrach, które są
dostępne dla innych ludzi. Na gruncie europejskim idea ta doprowadziła do
socjalizmu, czy nacjonalizacji (grabieży) dóbr w celu podzielenia ich pomiędzy
grabieżców (partyjnych). Na gruncie afrykańskim idea ta doprowadziła do
oczekiwania, że zachód podzieli się swoimi dobrami z Murzynami, którzy
porzucili swój dawny tradycyjny sposób życia, aby zacząć żyć na sposób
zachodni. Pozostałością sowieckiej propagandy jest przekonanie, że zachód
powinien pomóc Murzynom w tym, aby ich świat przekształcić na podobieństwo
Europy.

Ja jednak jestem przekonany, że rozwój świata powinien zmierzać w kierunku
wzrostu różnorodności, pogłębiania podziałów, rozwijania tradycji własnych i
wzbogacania własnego oryginalnego sposobu życia, który jest zgodny z
naturalnymi warunkami danego środowiska przyrodniczego. Pasterze powinni
pozostać pasterzami i rozwijać swoja pasterską kulturę, myśliwi i zbieracze
powinni żyć zgodnie z tradycjami itd.. Ludy te powinny kształcić i wychowywać
swoje dzieci zgodnie z własną tradycją, zamiast posyłać je do szkół urządzonych
wg europejskich wzorów, powinny leczyć swoich chorych wg własnej wiedzy o
ziołach niż zażywać pastylki wg europejskich receptur.

Nie wiem jak widzisz to, że globalizacja pogłębia i utrwala podziały, ale jeśli
tak jest, to znaczy, że globalizacja jest dobra. Ja się jednak obawiam, że
globalizacja zmniejsza różnice kulturowe i odciąga dzieci od tradycyjnego
sposobu życia ich ojców.

> Obiektywizm w mediach nie istnieje. (wiesz co to cenzura
> ekonomiczna?- mój chleb powszedni, inne formy cenzury też mają się dobrze

Przeczytałeś nieuważnie mój post. Ja twierdziłem jedynie, że w wolnym świecie
wektory nieobiektywnych przeciwnych sił się znoszą. Ludzie mogą czytać „NIE”
i „Najwyższy Czas”, „Trybunę Ludu” i „Nasz dziennik”, „GW” i „Super
Express”, „Świat Nauki” i „Przegląd Psychotroniczny” (jeśli coś takiego
istnieje, nie znam niestety czasopism z paranaukowej
hochsztaplerki), „AutoMoto” i „Wegetariański Świat” ... Dziennikarze,
szczególnie brukowi każdą tajemnicę i sensacje wydobędą na światło dzienne.
Jeden brukowiec napisze, że jakiś katecheta zgwałcił niewinnego 14-latka, inny
brukowiec napisze o tym samym14-latku, że ten gwałcił w szkole w ubikacji 8-
latka, na czym go ten właśnie katecheta przyłapał i uratował 8-latka.

> Uważasz, że przemoc itp. w TV nie działają?

Żyjemy w świecie praktycznie pozbawionym przemocy. Rodzice już nie biją dzieci,
w szkole nie ma chłosty. W pracy szef nie daje ci po pysku, a ty sam nie walisz
od razu w mordę kolegi, który cię obraził i nie dajesz na pożegnanie kopa w
dupę pracownikowi, którego właśnie zwolniłeś. Nie musisz sekundować w
pojedynkach przyjaciół i bić się z sekundantami strony przeciwnej. Twoja żona
nie daje służącej po pysku. Twój ojciec nie bije matki, kiedy mu się humor
popsuje. Sąsiedzi nie mordują się przy każdej okazji. Nie mamy wojen, band
rozbójników w lasach, nie ma feudałów grasujących ze swoimi prywatnymi armiami
i rabujących miasta, nie ma inkwizycji, nie ma pogromów religijnych czy
etnicznych, policjanci nie torturują, rycerze nie gwałcą żon chłopom itd. Ta
minimalna resztka przemocy, jaka nam została – jakieś bójki między dziećmi,
sporadyczne ataki bandytów czy gwałcicieli w parku, czy terrorystów, to
ostatnie relikty świata pełnego przemocy, w którym nasi przodkowie żyli przez
tysiące lat, w ciągłym strachu o własne życie i życie swoich dzieci. Dzisiaj
jedyna przemoc, z jaką mamy do czynienia, to przemoc w TV. Bez niej byśmy
zapomnieli, co to przemoc.

"dzień bez trupa to dzień stracony"

Coraz trudniej o trupy. Dochodzi do tego, że ludzie podniecają się wypadkami
samochodowymi, bo brakuje doniesień o porządnych wojnach czy choćby jakichś
ciekawych zbrodniach. Niedługo TV będzie pokazywać pełne napięcia relacje o
tym, jak dzielni policjanci odkryli na śmietniku szczątki zamordowanego
embriona ludzkiego, po oczywiście pełnym poświęcenia badaniu resztek
zakrwawionej podpaski z wydzieliną miesiączkową. Embrion miał już ponad 2
tygodnie, a mimo to wyrodna matka wydaliła go z siebie, jak jakiegoś śmiecia.
Cały świat zatrzęsie się z oburzenia na taką zbrodnię. Takich wspaniałych
czasów możemy dożyć.

> w Ruandzie

Oczywiście nie wszędzie jeszcze przemoc zanikła

> Wydaje Ci się, że świat polityki i finansiery nie jest powiązany ŚCIŚLE ze
> swiatem mediów?

Skąd ten pomysł?! Wielki biznes to polityka. Wielki biznes i polityka ma swoje
media, które im służą. Konkurencja też ma swoje media, które służą konkurencji.
Ale niektóre media to też biznes. Niektóre media walczą o większą liczbę
czytelników i olewają wszelką cenzurę, byle wzbudzić zainteresowanie. A
dziennikarze bez stałej posady, różni wolni strzelcy szukają swej życiowej
szansy, aby zabłysnąć jakąś sensacją w jakimś brukowcu – nikt nie ma nad taką
działalnością żadnej kontroli w wolnym świecie. Świat mediów to jeden wielki
burdel, można mówić o ŚCISŁYCH powiązaniach tylko części mediów.

[Gość: ketiw1]

jeśli nie boisz się inwigilacji to chyba nie znasz się na internecie, telefonii
komórkowej, monitoringu, technice porównywania dna i systemowi satelitarnemu i
nie wiesz jak niewyobrażalnie łatwo jest inwigilować każdego i wszędzie.

[sen.dzia.li]

Gość portalu: ketiw1 napisał(a):

> jeśli nie boisz się inwigilacji to chyba nie znasz się na internecie,
telefonii
>
> komórkowej, monitoringu, technice porównywania dna i systemowi satelitarnemu
i
> nie wiesz jak niewyobrażalnie łatwo jest inwigilować każdego i wszędzie.


Cieszę się, że ktoś chce dostrzec tu spory problem. Sam próbowałem sprawę
zasygnalizować po swojemu niedawno tutaj:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=7811637&a=7907534.

Tego typu zagrożenia (prywatności) nie spotykają się z należną uwagą.


Odnośnie innych spraw, które poruszasz w swoim wątku, być może zainteresuje Cię
dyskusja, która odbywała się na FA odrobinę dawniej, ja udzielałem się tam, ale
znajdziesz tam również na przykład wypowiedzi gości swojego wątku:


forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=5043936

Pozdrawiam

sen

[sen.dzia.li]

Chodzi mi raczej o wypowiedź w środku wątku:



forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=7811637&a=7907534

Ten poprawiony link różni się od poprzedniego brakiem (wbrew mojej woli
wcześniej przyklejonej) kropki na końcu

Nie boję się

[Gość: doku]

portalu: ketiw1 napisał(a):

> jeśli nie boisz się inwigilacji to chyba nie znasz się na internecie,
telefonii
> komórkowej, monitoringu, technice porównywania dna i systemowi satelitarnemu
i
> nie wiesz jak niewyobrażalnie łatwo jest inwigilować każdego i wszędzie.

Tylko kto to ma robić. Skąd wziąć pieniądze na zatrudnienie tysięcy ludzi,
którzy będą analizować te wszystkie dane, tak łatwo dostępne. Im więcej danych
o nas, im więcej nas w różnych bazach danych, im łatwiejszy do nich dostęp, tym
bezpieczniejsi jesteśmy. I jest to bezpieczeństwo podwójne.

Po pierwsze, mniejsze jest prawdopodobieństwo, że ktoś zainteresuje się naszymi
danymi. A to znaczy, że rzadziej staniemy się ofiara inwigilacji Po drugie,
policji łatwiej jest zebrać dane o osobach, przeciwko którym toczy się
śledztwo, a więc jesteśmy bezpieczniejsi, bo szybciej policja łapie przestępców
i szybciej uwalnia podejrzanych od podejrzeń.

[Gość: ali]

ciekawe...

Moje odpowiedzi na pytania.

[Gość: diabelek]

> Czy wogóle zastanawiacie się nad tym co chcecie osiągnąć, kim chcecie być,
> czy wasze działania są ukierunkowane przez dominujące tendencje?
=============================
To jest dobre pytanie dla mlodziezy, bezrobotnych absolwentow niektorych szkol
bez szans na zatrudnienie w wybranym wczesniej zawodzie.

> Czy nie szkoda Wam życia na osiąganie "sukcesu", czyli robienia kariery,
> bezustannego dokształcania, wyścigu z konkurentami, pracy x 1000, pięcia po
> szczeblach, zdobywania uznania u pracodawców?
============
Kolejne pytanie dla bezrobotnych lub tym calym "wyscigiem szczurow" juz
wypalonych.

>Czy szczęście w życiu, Waszym
> zdaniem, mierzy się zarobionymi pieniędzmi liczbą zakupionych produktów?
====================
Tak mierzy sie w cywilizacji przemyslowo-kupieckiej tzw. prestiz spoleczny, a
nie szczescie.

> Czy nie przeszkadza Wam, że nasza cywilizacja bogaci się na krzywdzie innych
> społeczeństw,
==================
Nigdy nie bylo i nie bedzie inaczej.
Czyz nie napisal sam Kapuscinski Ryszard:
'Tempem rozwoju swiata rzadzi zasada "the winner takes all" - "zwyciezca bierze
wszystko". A poniewaz to centrum bierze wszystko, ludzie zamieszkujacy
peryferia naszej planety (a takich jest zdecydowana wiekszosc), maja poczucie
marginalizacji i porzucenia."

że nowoczesne produkty, tworzone tak, by po 5 minutach się
> zepsuły, wytwarzane są bez szacunku dla przyrody, kosztem miliardów ton
> śmieci?
=======================
Przesada. Co to za nowoczesny produkt, ktory po paru minutach sie psuje.

>Czy nie czujecie wszechobecnego, postępującego zniewolenia, coraz
> większych możliwości inwigilacji,
======================
Tutaj sie zgodze, ale czy czlowiek przestrzegajacy prawa powinien sie bac
tych "wiekszych mozliwosci inwigilacji"?

> manipulacji (moda, reklama, marketing,
> tendencje, massmedia).
=========================
Wyrzucic telewizor tak jak junk mail - do kosza.
Coz, ze troche wiecej smieci.

>Czy nie męczy was natłok informacji (zbyt intensywny
> dla istoty ludzkiej - "technostres", "przesycenie").
==============================
Jak wyzej. Wolny czlowiek sam decyduje kto i co ma do niego dostep.
(Chyba, ze wybralismy zawod z mediami zwiazany- zmienic zawod.)

> Czy zdajecie sobie sprawę, że żyjąc w dużym mieście NIE JESTEŚCIE W STANIE
> MYŚLEŚ SAMODZIELNIE?
=================
A to ciekawe!

> Czy odczuwacie wypaczenie międzyludzkich relacji, wzajemne wykorzystywanie,
> traktowanie jak towar?
==========================
Prosze wskazac okres w przeszlosci, kiedy relacje miedzyludzkie byly
niewypaczone (cokolwiek to oznacza), nie wykorzystywali sie wzajemnie,
i w tzw. walce o byt traktowali sie nawzajem jak bracia.

> Czy nie przeszkadza wam ciągłe obniżanie się poziomu kultury, a raczej już
> rozrywki? Czy nie drażni was nadprodukcja kultury, zwiększająca się rzesza dj-
> ów o żadnych umiejętnościach muzycznych i żenującym poziomie intelektualnym,
> że o gwiazdach pop-u i filmach z hollywood nie wspomnę?
=======================
- De Gustibus Non Est Disputandum.

> Czy jesteście w stanie, idąc za postulatami filozofii postmodernizmu,
> zapomnieć o moralności, przyjmować każdą wygodną religię (na marginesie- nie
> jestem wierzący), nawet jeśli jest "elementami buddyzmu zen połączonymi z
> ćwiczeniami aerobowymi, astrologią i fegshui"?
===========================
Osoba niewierzaca nie powinna moim zdaniem wymagac od innych identycznej
postawy. Mielismy juz do czynienia z dyktaturami ludzi niewierzacych, ktore nie
mniej szkody wszystkim swym "wrogom" niewiary wyrzadzily.
Akurat wymieniony "wyznawca" elementow buddyzmu zen polaczonego z czymkolwiek
nie jest dla osoby niewierzacej zagrozeniem.

PS. Nie ma czegos takiego jak wyznawca buddyzmu zen.
Kogokolwiek twierdzacego , ze jest wyznawca buddyzmu zen mozna potraktowac z
przymruzeniem oka.

[hawaian]

Najbardziej konsumpcyjny sposób życia preferuje K52 . Przepada za kosumpcją
gówna i wszelkich rzygowin .

[Gość: bombardier]

nie podoba mi się to. zgadzam się z tobą

[jacek#jw]

Gość portalu: bombardier napisał(a):

> nie podoba mi się to.

To go nie prowadź. Czy aby na pewno tak jest?

[Gość: diabelek]

Dyskutant Witek (wspak pisany) napisal list, kilka linkow do Kapuscinskiego
podrzucil i uciekl z forum.
Co to za zwyczaje dziwne sa?