Grudniowy numer SF

[taki.jeden.tetrix]

Jak ja lubię to pismo - za przewidywalność :D

ReJS obiecywał na tym forum, że w grudniu poda tajne nazwisko tłumacza/czki
"Eragona" (tę powieść też lubię, za ślepych snajperów na przykład - to było w
"odcinku listopadowym", żeby się nikt nie czepnął). Małom oczu nie wypatrzył.
Nie ma. Panie Robercie! Halo! Panie Robercie!
Wojtek Świdziniewski jak zwykle pisze na półeczce w pociągu InterRegio,
takiej, co to się zawsze składa w niewłaściwej chwili, i potem Odynowi
cudownie oko odrasta (a chyba jednak nie powinno, hę? - s. 86, akapit 8 w
kolumnie lewej).
A spis treści cudownie nie przystaje do rzeczywistości :D
Aha - osobie, która "przetłumaczyła" presspacka o Paolinim, ktoś powinien
zafundować ze dwie lekcje. Polskiego.

Bajbaj

tj

[robert.szmidt]

Tłumaczką Eragona (w tym fragmentow zamieszczonych w SF) jest Paulina Braiter
Pozdrawiam
Robert Szmidt

[taki.jeden.tetrix]

robert.szmidt napisał:

> Tłumaczką Eragona (w tym fragmentow zamieszczonych w SF) jest Paulina Braiter
> Pozdrawiam
> Robert Szmidt

Ożesz. Ożesz. Ożesz. Nad brzegiem rzeki Piedry usiadłem i płakałem.
Chyba skądś sobie ściągnę Sandmana w oryginale.

pozdrowienia

tj

[robert.szmidt]

Obawiam się, że zobaczysz efekt pracy redaktora, nie tłumaczki.
Pozdrawiam
Robert Szmidt

[robert.szmidt]

Przepraszam za niezrozumienie, w oryginale jej nie zobaczysz.
Pozdrawiam
Robert Szmidt

[sfinks13]

Tron Odyna to Hildskjalf (str.85,w.31)? Myślałem,że Hlidskjalf,ale to moze być
literówka.Odkąd przeczytałem w "Miescie Lwów"o Pelgazach (?) nic mnie już nie
zdziwi w "SF"...

[taki.jeden.tetrix]

Że wrócę do kwestii, którą już podniosłem w wątku o przemocy w SF: jeśli autor
wysyła jako wersję finalną (a w "SF" cokolwiek spadnie do redakcji, jest wersją
finalną) coś, co naszpikował uprzednio błędami gramatycznymi, ortami, bykami
rzeczowymi oraz lapsusami logicznymi, to znaczy, że czytelnika ma "poniżej
pleców". To, że redakcja "SF" takie wyroby owija własną okładką, nabija marżę i
te pe, oznacza zgodę na ten proceder. Dlatego jednak wyżej będę cenił panów
Pacyńskiego, Orbitowskiego, Kresa czy Dukaja, których produkcje w "SF" nawet w
takim stanie surowym radykalnie odstają od reszty, jeśli chodzi o zwykłą
pisarską rzetelność. To naprawdę da się zrobić...
A co do "Czarki jadu" - mam wrażenie, że 1) zabieg literacki polegający na
watowaniu opowiadania przytoczoną niemal żywcem treścią sag jest też... hm...
moralnie wątpliwy, a 2) "Trickster" to chyba jednak słowo angielskie, a nie
nordyckie :)

I tyle.
Pozdrowienia

tj

[Gość: Sineira]

Eh, Tetrix, a Ty jak zwykle ani jednego dobrego słowa... Jakbyś dla konkurencji
pracował... Przecież nie cały numer jest zły. "Czarki jadu" jeszcze nie
przeczytałam, kolejny fragment "Eragona" (czy jak mu tam) to marnowanie
papieru, ale przecież nie powiesz, że nie podobało ci się "Komu wyje pies"?
A "Wiara, nadzieja, miłość" to co? Złe?
W SF stosunek kawałków dobrych do złych jest taki, jak i w NF, jeśli nie
lepszy. A co do błędów autorów - jeśliś bez winy, pierwszy rzuć kamieniem.
Gdybyś - będąc biednym, przerażonym debiutantem - miał 3 dni na przerobienie
opowiadania, bo Panu Redaktorowi coś się nie spodobało, to też nie ustrzegłbyś
się błędów. Logicznych chociażby.
Bo ortograficzne - tu się zgadzam - to zbrodnia. Chociaż zdaża się, że
popełniają ją także najbardziej znane "nazwiska". Sama mam gdzieś na półce
książkę bardzo znanego polskiego autora, w kórej na bodajże drugiej stronie
pyszni się pięęękny byk. Nie chce mi się teraz sprawdzać, czyje to i jaki ma
tytuł, ale zapewniam Cię, że tak jest:)

[taki.jeden.tetrix]

Gość portalu: Sineira napisał(a):

> Eh, Tetrix, a Ty jak zwykle ani jednego dobrego słowa... Jakbyś dla konkurencji
>
> pracował...

Konkurencja (dla której zdarza mi się pracować :D - bo tłumaczenia z
angielskiego w SF ograniczyły się jak na razie wyłącznie do Eragona, a to 1)
reklamówka zapodana przez wydawnictwo i 2) strata papieru, jak sama zauważyłaś)
NIE ma na okładce buńczucznego "Najlepsza polska fantastyka". Co do przywołanych
przez Ciebie tekstów dobrych, Packa mam jeszcze przed sobą, natomiast Agnieszkę
Hałas właśnie przyswajam - i w odróżnieniu od tekstów o żmiju jeszcze mi nie
zagrało. A Ela Graf nonszalancko lepi w jednym zdaniu Sumer (ziguraty) z
antyczną Grecją (agora - nomen omen :D ) i wychodzi jej jakieś niewydarzone
"kwiprokwo" :D
Znowu też powtórzę swoje (muszę, czy jak?) - nic nie usprawiedliwia wysyłania do
redakcji tekstów z ortami. Nic też nie usprawiedliwia puszczania ortów do druku.
ReJS deklarował kiedyś we wstępniaku podniesienie poziomu redakcji i korekty. Na
deklaracjach się skończyło. Wojtek Świdziniewski zaś debiutantem nie jest. Tyle,
że po "Murarzach" chyba przestało mu się chcieć...

Pozdrowienia

tj

[Gość: Sineira]

Co do Eli Graf - tym razem noga jej się mocno obsunęła, tekst jest niezbyt
strawny. A że wczoraj skończyłam czytać grudniowy numer - muszę przyznać, że
prócz dwóch wymienionych wcześniej tekstów jest on - delikatnie mówiąc - daleki
od ideału. Świdziniewski zaś jest "bardzo daleko od ok", tekst sprawia wrażenie
pisanego na kolanie i nic z niego nie wynika. Nie ma w tym nawet śladu tego, co
cenię sobie najbardziej - czyli klimatu. (tak to nazywam, ale chyba wiesz, o co
chodzi). Może faktycznie mu się odechciało? Być może po "Murarzach",
utrzymanych w klimacie "Maga - Wstapienia", usłyszał od R.S.-a, że ma nie
tracić talentu na fanfiki? (Heh, gorycz przeze mnie przemawia czy co?)
Wiesz, z tymi ortami jest czasem tak, że word ich nie wyłapie (np. może i
morze), a autor, przeczytawszy własne wypociny po raz n-ty, po prostu ich nie
zauważa. Nie wiem, czy to reguła, ale wydaje mi się, że kiedy pracuje się nad
tekstem, najwięcej uwagi poświęca się ogólnemu sansowi, zgraniu wydarzeń,
złapaniu nastroju, pewnej - jak by to nazwać - muzyce. (No wiesz, tekst musi
mieć swój rytm, swoją melodię). I czasem coś umknie. Nikt nie jest nieomylny.
Poza tym nie czarujmy się, praca z kompem sprawia, że otografia pada na pysk -
sama miewam pierwsze objawy... Tak czy inaczej, autor też człowiek i dlatego
przed drukiem powinna być korekta, redakcja. Jeśli jej nie ma - jest źle.
Pewnie paru forumowiczów by się tego "dla dobra sprawy" podjęło, za drobną
opłatą oczywiście:) Ale nikt o to nie poprosi...

[Gość: nerwus]

Nadrabiam zaległości w recenzyjkach ostatnich numerów naszej branżowej prasy.
Numer pod znakiem Pacyńskiego. Opowiadanie „Komu wyje pies” wywołało we mnie
sprzeczne uczucia. Z jednej trony nieźle rysująca się fabuła, z drugiej – nie
najlepsze zwieńczenie. Groza jakaś taka zbyt umowna – mimo rzezi w początkowym
fragmencie. Motywacje bohaterów też nieprzekonujące. Ogólnie czytało się
nieźle, ale gdyby autor skrócił tekst o połowę, nic złego by się nie stało.
Ela Graf „Oczyszczenie”. Piękne, symboliczne opowiadanko. Może dla wielu zbyt
pompatyczne, ale w końcu gdzie jak nie w literaturze ma być miejsce na mówienie
o sprawach ważkich? Zawsze jestem skłonny bronić tekstu poważnego, ambitnego.
Agnieszka Hałas „Wiara, nadzieja, miłość”. Najlepszy tekst Hałas, jaki
czytałem. Nie jestem zwolennikiem mości pana Krzyczącego w Ciemności. Jest on
bohaterem tekścików tak konwencjonalnych, nieciekawych i nudnych, że
znakomicie przy nich zasypiam. Agnieszko, podaruj sobie tego błazna, olej
pisanie cykli, twórz w każdym tekście nowy świat. Ten, do którego właśnie mnie
zaprosiłaś, jest urzekający.
Wojciech Świdziniewski „Czarka jadu”. Nierówny jest to autor, oj nierówny. Mało
tego, w obrębie jednego tekstu są znaczne nierówności. Mdły początek i część
środkową ratuje kapitalne moim zdaniem zakończenie.
O „Eragonie” nie ma co pisać.