Dodaj do ulubionych

Opowieści dziwnej treści;)

    • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Lekarstwo 18.03.06, 23:38
      W dalekim porcie,gdzies na koncu swiata, gdzie martwa fala uderza o brzeg
      wychodzila w morze dluga, zakrzywiona ostroga. Ostroga miala niemal mile
      dlugosci, zakrzywiala sie tak, ze wejscie do portu bylo mozliwe niemal przy
      kazdej pogodzie, z latarnia na koncu i stanowila sluszna chlube miasta i portu.
      Z biegiem lat z ostrogi uczynil sie popularny deptak, z lawkami i zielenia w
      donicach. Wielu mieszkancow poczytywalo sobie za obowiazek pojawic sie na
      ostrodze przynajmniej raz w tygodniu. Byli i tacy, co pojawiali sie czesciej,
      niektorzy nawet codziennie. Jednym z nich byl Dziadek. Dziadek byl niezmiernie
      popularna osoba chociaz wiedziano o nim niezbyt wiele. Pojawil sie w miescie
      kilka lat po zakonczeniu owej krwawej jatki zwanej Druga Wojna Swiatowa. Nikt
      nie wiedzial dlaczego po jej zakonczeniu nie powrocil do ojczyzny, ale w koncu
      tak wielu jego rodakow po wielu burzach dziejowych osiadlo tutaj i wroslo w
      spolecznosc, tak, ze nikt sie specjalnie nie dziwil. Dziadek byl samotnikiem i
      ngdy nie zalozyl rodziny, czego zalowalo wiele rodzin a jeszcze wiecej panien.
      Nie mial rowniez zadnych bliskich przyjaciol, chociaz znajomych mogl liczyc na
      tysiace. Zadnego formalnego wyksztalcenia nie posiadal, choc znal sie na
      wszystkim - od morskich silnikow wysokopreznych i elektroniki poprzez rybolostwo
      i rolnictwo az do chemii gospodarczej i urbanistyki. Nic wiec dziwnego, ze
      pracodawcy wrecz bili sie o niego. Poza tym, pomogl miastu wiele razy.To on
      rozwiazal problem zatruc w restauracjach znajdujac w nowym srodku myjacym
      szkodliwy i trudno usuwalny skladnik. Zrobil to za darmo, wdzieczni
      restauratorzy zas, kiedy czasem wstapil do ich restauracji, ugaszczali go na
      koszt firmy. To on zreorganizowal transport miejski tak, ze stal sie najlepszy
      nie tylko w kraju, ale i na calym kontynencie. To on rozwiazal problemy sieci
      telewizji kablowej, za co dostal dozywotni bezplatny abonament. To on, jako
      jeden z pierwszych sprawil sobie komputer, pierwszy zalozyl sobie Internet (zeby
      to zrobic stworzyl pierwsza na kontynencie miejska siec) i mial teraz Internet
      za darmo. To on... godzinami mozna by wymieniac, co zrobil i jak polepszyl zycie
      mieszkancow. Polityki nienawidzil zywiolowo - szczegolnie ich lewych i prawych
      skrzydel, ogolnie jednak uwazano, ze byl podpora lokalnej demokracji. Kiedy
      podczas rzadow skrajnej lewicy przybyl przedstawiciel owczesnego ZSRR i zaczal
      wychwalac ow raj robotnikow i chlopow, Dziadek wykrzyknal: "Vriosh, skatina!",
      po czym zas przeszedl na hiszpanski i krotko a tresciwie rozprawil sie z owym
      mitem. Przedstawiciel zas podwinal ogon pod siebie i wyniosl sie z miasta. Kilka
      lat pozniej, juz za czasow prawicowej nader junty inny organizator przybyl i
      wyglaszal przemowienie mowiac z wyczuwalnym niemieckim akcentem. Dziadek
      przerwal mu tyrade okrzykiem: "Das ist doch ein Quatsch! Verfluchte Nazi!". Na
      znak mowcy dziesieciu ochronirzy (a moze raczej bojowkarzy) rzucilo sie, aby
      pomscic zniewage. W trzy minuty pozniej policja spokojnie pozbierala bojowke w
      stanie powaznie uszkodzonym, Dziadek bowiem w tym krotkim czasie spuscil im
      straszliwe lanie, lamiac wiele konczyn i rozbijajac sporo glow i nosow. Sam sie
      nawet nie zadyszal. Policja z satysfakcja zawiozla ich do szpitala, a po
      zalozeniu szwow i gipsow - do wiezienia, gdzie oczekiwal ich juz prowodyr
      oskarzony o podzeganie do rozruchow. Sad wlepil im maksymalny wymiar kary.
      Nawiasem mowiac, w wiezieniu nie mieli lekko, bowiem wsrod wspolwiezniow wrogow
      Dziadka nie bylo. Do ojczyzny Dziadek pojechal jakies pietnascie lat temu i
      powrocil lekko zdeprymowany. Jednakze potem zaczely stamtad przychodzic paczki z
      ksiazkami, za co wdzieczne mu byly dzieci, bowiem rozdawal im wszystkie znaczki,
      jakie do niego przychodzily. Chociaz nie, nie wszystkie. Kilka tygodni temu
      przyszedl do niego list z Kanady ze znaczkiem, ktorego oddania malym
      filatelistom Dziadek odmowil. Powiedzial, ze znaczek ten ma dla niego
      sentymentalna wartosc i jest rarytasem. Faktycznie, nawet w najnowszym katalogu
      nie mozna bylo tego znaczka znalezc. Tak, Dziadek byl barwna i interesujaca
      postacia, dozywajaca swych lat w ogolnym szacunku i sympatii. Jeszcze nie tak
      dawno widywalo go sie na ostrodze siedzacego tam godzinami i czytajacego ksiazki
      (o ile pogoda pozwalala) lub po prostu spogladajacego w morze. Teraz mniej czasu
      spedzal na ostrodze, a wiecej przy komputerze. Jednakze codziennie na ostroge
      przychodzil. Tego dnia przyszedl wczesnym popoludniem i doszedl az do latarni.
      Usiadl na lawce i popatrzyl na ocean. Daleko, na horyzoncie widnial top masztu.
      Powoli ponad linie horyzontu wylonily sie zagle, potem kadlub jachtu. Dziadek
      ocenil, ze jacht doplynie do portu mniej wiecej za dwie godziny (o ile w ogole
      zawinie do portu), postanowil wiec podzekac. Rzeczywiscie, niemal dokladnie dwie
      godziny pozniej jacht minal glowke ostrogi i latarnie. Dziwna rzecz, ale caly
      czas szedl na zaglach. Dopiero kiedy go mijal, Dziadek zobaczyl bandere z lekka
      trzepoczaca na flagsztoku. Byla bialo-czerwona. Dziadek zdumial sie ogromnie.
      Jeszcze nigdy w czasie jego pobytu tutaj zaden polski jacht nie zawinal do
      portu. Dziadek podniosl sie z lawki i poszedl do portu. Szedl dosyc szybko, ale
      jacht powoli zostawial go z tylu. Zobaczyl wiec z oddali, jak jacht postawil
      zagle w lopot, dobil do nabrzeza, zacumowal a potem zrzucil zagle. Na nabrzezu
      czekali juz celnicy, straz portowa i portowy lekarz. Kiedy doszedl, celnicy i
      straz odprawili juz jacht, teraz formalnosci zalatwial lekarz. Dziadek zatrzymal
      sie przy trapie. Jeden z celnikow popatrzyl na niego i usmiechnal sie smutno.
      - To twoj rodak, Dziadku - powiedzial smutno - jest chory i oslabiony. Lekarz
      usiluje sie z nim porozumiec, ale powtarza tylko "shkorboot, shkorboot".
      Hiszpanskiego nie zna, a doktor nie zna angielskiego. My znamy angielski, ale
      nie znamy medycyny. Karetka juz jedzie.
      Rzeczywiscie, na nabrzeze wjechala na sygnale karetka i zatrzymala sie przed
      jachtem noszacym dziwna nazwe "Folblut". Lekarz pomogl zeglarzowi przejsc przez
      trap, a tam juz czekali sanitariusze, ktorzy troskliwie ulozyli go na noszach i
      zaladowali do sanitarki, do ktorej wsiadl rowniez lekarz, po czym odjechali na
      sygnale do szpitala. Dziadek odprowadzal ich wzrokiem, dopoki nie znikneli za
      zakretem, a potem, zamyslony, poszedl do domu.
      Na drugi dzien wyszedl z domu duzo wczesniej niz zwykle i zlapal autobus jadacy
      do szpitala. Tam odszukal lekarza dyzurnego i zapytal o przybysza.
      - Ten zeglarz Polak? - ozywil sie lekarz - Na szczescie nic specjalnie groznego.
      Wyczerpanie organizmu spowodowane awitaminoza, dosc zaawansowanym szkorbutem i
      poczatkami beri-beri. Biedak przez cztery miesiace trawersowal Przyladek Horn i
      skonczyly mu sie warzywa, owoce i witaminy. Byl dosc dlugo na bardzo
      ograniczonej diecie. Teraz szprycujemy go witaminami i odzywiamy przez
      kroplowke. Za kilka dni powinien byc prawie zdrowy. Poprawe juz teraz widac.
      - Mozna go odwiedzic? - zapytal Dziadek.
      - Alez oczywiscie! Na pewno bedzie mu przyjemnie, jednak moze pan miec klopoty z
      porozumieniem, bo on nie mowi po hiszpansku...
      - Za to ja mowie po polsku - mruknal Dziadek.
      - Niech mi pan wybaczy moja skleroze, Dziadku - usmiechnal sie lekarz - na
      smierc o tym zapomnialem. W ramach ekspiacji pozwoli pan, ze go zaprowadze do
      chorego?
      Nie bylo daleko. Lekarz wszedl pierwszy i szkolna angielszczyzna zawiadomil
      pacjenta, ze ma goscia, z ktorym na pewno sie latwo dogada. Pacjent zrobil
      sceptyczna mine i powiedzial do Dziadka:
      - Good morning, sir.
      - Dzien dobry - odpowiedzial Dziadek.
      - Dzien... o moj Boze! Pan Polak! Faktycznie latwo sie dogadam! Thank you,
      doctor, thank you very much!
      - Jak sie pan czuje? - spytal Dziaddek
      - O, juz duzo lepiej. Laduja we mnie witaminy i glukoze - wzrokiem wskazal na
      kroplowki stojace kolo lozka - ale pozwalaja mi pic soki i jakies przetarte
      zupki, ale na razie nic do gryzienia, dopki szkorbut sie nie zacznie co
      • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Lekarstwo 18.03.06, 23:41
        Znowu za dlugie...

        Dokonczenie:

        - O, juz duzo lepiej. Laduja we mnie witaminy i glukoze - wzrokiem wskazal na
        kroplowki stojace kolo lozka - ale pozwalaja mi pic soki i jakies przetarte
        zupki, ale na razie nic do gryzienia, dopki szkorbut sie nie zacznie cofac.
        - To swietnie. A ja przynioslem panu dodatkowe lekarstwo.
        - Dodatkowe? Czyzby czegos mi nie zaaplikowali? - zdziwil sie zeglarz.
        - Nie, nie, na tutejszych lekarzach moze pan polegac. Sa naprawde dobrzy -
        Dziadek usmiechnal sie szeroko - Obserwowalem wczoraj pana przybycie i
        poczynilem pewne spostrzezenia, ktore zasugerowaly mi potrzebe dodatkowego
        lekarstwa - Dziadek znow sie usmiechnal - mam ich ponad piecdziesiat opakowan, a
        dzis przynioslem panu pierwsze.
        Otworzyl reklamowke i wyjal z niej dosc podniszczona ksiazke,ktora wreczyl choremu.
        Ten wzial ja do reki i podniosl do oczu. Napis na okladce glosil:

        Joanna Chmielewska
        Klin

        - Niesamowite, skad pan wiedzial, ze to moja ulubiona autorka?
        - To proste. Ktoz inny, jak nia zagorzaly fan nazwie swoj jacht "Folblut" i
        bedzie szeptal "szkorbut, szkorbut"?
        • groha Re: Opowieści dziwnej treści - Zwiastun 22.03.06, 13:47
          Wiosna tego roku była wyjątkowo opieszała. W połowie marca nadal trwała zakuta
          zima, mrożąca resztki ludzkiej wytrzymałości i ostatki ich życiowej energii.
          Wystawiała też na ciężką próbę pierwsze bociany, które zgodnie z własnym
          kalendarzem przylotów, zameldowały się w gniazdach. Ich nastroszone sylwetki
          wśród zwałów śniegu, stanowiły przykry dla oczu dysonans. Wszystko czekało
          wiosny, jak zmiłowania. A jej wciąż nie było. Malkontenci zaczynali wieszczyć
          początek epoki lodowcowej i zmierzch ludzkości, słabsi psychicznie – popadać w
          ciężką depresję, a optymiści, widząc wciąż nowe dostawy śniegu, tracili
          argumenty na udowodnienie tezy, iż każda przykrość kiedyś się kończy, nawet
          zima na tej szerokości geograficznej. Bo choć dawno nie powinno jej być, trwała
          sobie w najlepsze, na przekór wszystkim i już.
          Istota płci żeńskiej, przedzierająca się przez miejski, zimowy pejzaż, niczym
          szczególnym nie odbijała się od otoczenia. Okutana po uszy, lekko zgarbiona pod
          ciężarem ogólnie panującej chandry, brnęła przez lodowe bałwany, marząc tylko o
          tym, by cało dojść do domu, napić się gorącej herbaty i odtajać. Ponura, jak
          większość mijających ją ludzi, których przymus wygonił z ciepłych wnętrz, klęła
          w duchu na wszystko: na służby drogowe, klimat, ssanie w żołądku, polityków,
          niewygodne buty, kolejną podwyżkę ceny za gaz i złamany paznokieć. A także na
          brak słońca i zbyt niskie zarobki. To ostatnie nasunęło jej myśl o pustej
          lodówce, wydarło ciężkie westchnienie i popchnęło do najbliższego sklepu
          spożywczego. Fakt, że zakupy, bez odstawania gigantycznych kolejek i
          wydzierania towaru z pazurów wygłodniałego tłumu, to teraz czysta przyjemność,
          nawet jej nie zaświtał w głowie. W końcu nie można cieszyć się przejawami
          normalności w nieskończoność. Szczególnie, gdy ciężka torba wyciąga rękę do
          kolan, a do pokonania pozostał kawałek czegoś, co powinno być normalne, a nadal
          nie jest: tor przeszkód, zwany szumnie chodnikiem. Drepcząc ostrożnie między
          górami lodu i dolinami zapadłych płyt, nagle do niej dotarło, jak rewelacyjnie
          musi teraz wyglądać. Gdyby tak ktoś, jakimś cudem, zechciał na nią popatrzeć z
          boku, oczywiście.
          - Zmurszałe, stare próchno – zamruczała pod nosem i odruchowo się wyprostowała.
          W samą porę, bo tuż zza zakrętu wypadł jakiś osobnik i runął w jej kierunku z
          takim impetem, że starłby ją na proch, gdyby nie zdążyła lekko uskoczyć i
          jedną ręką, tą wolną od balastu, złapać go za rozpiętą kurtkę.
          - Ej! – krzyknęła z lekkim przestrachem, bo równocześnie rozpoznała w nim
          jednego z tych młodzieńców, którzy od kilku zimowych miesięcy okupowali
          półpiętro w jej bloku i swym głośnym zachowaniem raczej nie budzili sympatii
          wśród mieszkańców. Sama starała się żyć z nimi w zgodzie, co nie znaczy, że
          akceptowała sposób spędzania wolnego czasu na cudzych schodach. Trochę im chyba
          współczuła, że w taki podły czas, nie mają gdzie się podziać z tą swoją
          rozbuchaną młodością, za co oni odwdzięczali jej się grzecznym „dzień dobry” i
          zawsze robili jej miejsce, by mogła przejść swobodnie, bez przeciskania się
          między szerokimi barami i umięśnionymi pośladkami w opiętych dżinsach. Jak
          zdążyła zauważyć, niektórzy mieszkańcy musieli. A ci bardziej nieżyczliwi byli
          nawet popędzani pogardliwym rechotem, co nie wpływało dobrze na poprawę
          wzajemnych stosunków. Może by i doszło do otwartego konfliktu, gdyby nie
          obecność dziewczyn, które ostatnimi dniami pojawiły się w męskim klubie i
          najwyraźniej wpłynęły pokojowo na jego członków. Stali się jakby mniej
          wojowniczo nastawieni do otoczenia, bardziej stonowani, a na klatce, oprócz
          papierosowego dymu, pojawiły się przyjemniejsze nuty - męskich wód toaletowych.
          Można powiedzieć, że pierwiastek żeński spacyfikował negatywne działanie
          nadmiaru testosteronu i nadał mu właściwy kierunek – na siebie.
          Nie będąc do końca pewną, czy ten przed nią należy do całkowicie
          spacyfikowanych, na wszelki wypadek wypuściła brzeg jego kurtki i starała się
          go wygładzić, żeby właściciel nie pomyślał czegoś złego. A wtedy młody osiłek
          zrobił rzecz niesłychaną: złapał ją razem z wszystkimi tobołami, uniósł lekko
          do góry, jak piórko, okręcił dookoła i stawiając z powrotem na chodniku,
          zawołał:
          - Sorry, malutka! No, sorry! To ze szczęścia, wiesz?
          Od razu się domyśliła. Kiedy tylko odzyskała oddech. Przecież świecił takim
          blaskiem, że łuna od niego biła. Z nieszczęścia się tak nie lśni w oczach, nie
          szczerzy zębów w radosnym uśmiechu i nie podrzuca obcych bab do góry...
          Szczególnie dwa razy od siebie starszych. I na pewno nie mówi się do
          nich „malutka”. Chyba, że właśnie jest się w stanie takiej euforii, która
          przesłania cały świat i okolice. Oraz podnosi temperaturę powietrza grubo
          powyżej zera, pozwalając biegać z gołą głową i w rozchełstanej kurtce, bez
          żadnego uszczerbku dla zdrowia. Młody wyglądał, jak jego okaz, jedynie twarz
          zdradzała objawy czegoś w rodzaju lekkiego szaleństwa.
          - Zakochałeś się, co? – zapytała z ciekawością.
          - No! – odkrzyknął głosem, jak trąba jerychońska i poleciał prosto w zamieć,
          która właśnie się na nowo rozszalała.
          Ale kobieta wcale się nią nie przejęła. Ruszyła przed siebie raźnym krokiem,
          nie patrząc pod nogi i nie zważając na śnieg, który sypał jej prosto w twarz. W
          duszy czuła jakieś przyjemne ciepło, które kazało jej się uśmiechać do mijanych
          ludzi, do drzew rosnących pod blokiem, które lada chwila powinny pokryć się
          zielenią, do pary gołębi, przycupniętych w załomku muru, gdzie zwykle zakładały
          gniazdo... I przypomniała sobie jedną ze złotych myśli pewnej bardzo mądrej
          Autorki: przyroda, po prostu przyroda. Wobec niej my głupie stwory jesteśmy.
          Ona zawsze wie co robi. Więc tę spóźniającą się wiosnę też nadrobi, z nawiązką.
          Już zaczęła...
    • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 23.03.06, 04:04
      Jose Maria Ernesto Robeiro y Martinez wrocil po siescie do pracy i usiadl za
      biurkiem. Od lat zastanawial sie, dlaczego wlasciwie ludzie tutaj ciagle
      podtrzymywali obyczaj siesty - tak daleko na poludniu mozna bylo pracowac na
      otwartym powietrzu pod promieniami slonca caly dzien, czy to w lecie czy to w
      zimie. Od niezbyt odleglej Ziemi Ognistej wcale nie nadplywaly fale goraca,
      wrecz przzeciwnie, bliskosc Antarktydy dawala znac o sobie falami chlodu. No,
      chyba ze siesta byla potrzebna zeby utrzymac synchronizcje czasowa z polnocna
      czescia kraju. Tak, to bylo chyba jedyne logiczne wytlumaczenie. Synchronizacja
      i, byc moze, tradycja. Usmiechnal sie na te mysl, wcale nie nowa, poniewaz od
      lat myslal to samo po powrocie ze siesty. I z tym samym usmiechem co zwykle,
      siegnal, jak co dzien, po niegruby stosik raportow lezacy na biurku. Niemal jak
      zawsze nie bylo w nich nic ciekawego, to znaczy nic takiego, ze musialby podjac
      jakakolwiek akcje uzupelniajaca akcje podwladnych. Czasami troche do tego
      tesknil, ale w koncu to jego ciezka praca doprowadzila do tak wspanialej
      sytuacji, ze teraz mogl przychodzic do swojego biura i slodko leniuchowac. Co
      wiecej, przelozeni stawiali go za przyklad calej reszcie kraju - najlepszy
      komendant najlepszej komendy policji. Na jego terenie byla najnizsza
      przestepczosc i najwyzsza wykrywalnosc. A w dodatku tutaj policja byla naprawde
      przyjacielem obywatela, tak wiec zamiast walczyc z przestepczoscia, wiekszosc
      czasu policjanci poswiecali zapobieganiu jej. Jesli zas jakies przestepstwo
      zostalo popelnione, spoleczenstwo pomagalo w schwytaniu sprawcy, a po schwytaniu
      sady wydawaly tak sprawiedliwy wyrok, jak tylko mozna. Nic wiec dziwnego, ze
      prasa nazywal Jose Marie Ernesto Robeiro y Martineza superpolicjantem,
      zwierzchnicy zas probowali go awansowac na wyzsze stanowisko. Nigdy sie na to
      nie zgodzil, ale chetnie prowadzil wyklady w Akademii Policyjnej w stolicy, jak
      rowniez przyjmowal na staz absolwentow. Zauwazyl tez, ze od kilku lat prestiz
      policji w panstwie pomalu (bardzo pomalu) wzrastal. Sam pracowal w policji juz
      niemal czterdziesci lat, przechodzac przez wszystkie szczeble. Zaczal jako
      zwykly posterunkowy, uzupelnil troche edukacje, zostal podoficerem, uzupelnil
      szkole srednia, dostal skierowanie do Akademii Policyjnej, po jej ukonczeniu
      otrzymal stopien oficerski i wrocil tutaj, powoli awansujac az do stanowiska
      komendanta okregu. I nie chcial niczego wiecej. Tutaj sie urodzil, tutaj
      wychowal, tutaj pracowal przez cale zycie, tutaj mial rodzine i przyjaciol.
      Jakikolwiek awans oznaczal pozycje administracyjna, a on administratorem nie
      byl. Byl policjantem. Policjantem, ktory mial setki przyjaciol i tysiace
      znajomych ale ani jednego wroga. Policjantem, do ktorego przychodzili ludzie po
      porade, przychodzili podzielic sie z nim zarowno troskami jak i radosciami, a on
      zawsze mial dla nich czas, porade, dobre slowo. Policjantem, ktory przychodzil
      do kazdego wypuszczonego z wiezienia i wykladal kawe na lawe: popelniles
      przestepstwo, odcierpiales kare. Kara zmazuje wine. Masz przed soba dwie drogi -
      wrocic na droge wystepku i wtedy znow sie spotkamy, albo zyc uczciwie. Zyc
      uczciwie znaczy podjac prace. Wiesz, ze ludzie z twoja przeszloscia maja
      problemy z jej znalezieniem. Moge ci w tym pomoc - ale musisz najpierw
      zdecydowac czy przyjmiesz oferowana pomoc. Z poczatku wiekszosc mu nie wierzyla,
      ale Jose nigdy nie zlamal slowa. Tym, ktorzy chcieli pomocy pomagal, tym, ktorzy
      nie chcieli - nie przeszkadzal. Tak rosl krag jego znajomych i przyjaciol. Tak
      wlasnie widzial swoja role - role policjanta w spoleczenstwie. I tego probowal
      uczyc w Akademii Policyjnej i przysylanych mu stazystow. Jego filozofia zyciowa
      wyrosla z dwoch spotkan z tym samym czlowiekiem blisko czterdziesci lat temu.
      Pierwsze - byl wtedy siedemnastoletnim pomocnikiem murarskim i poszedl na
      spotkanie werbunkowe (wtedy nie wiedzial, ze werbunkowe) jakiegos
      przedstawiciela junty. Mowca przemawial (oczywiscie) po hiszpansku z silnym
      niemieckim akcentem, z pasja mowil o tepieniu wrogow i przerabianiu ich na
      mierzwe. Wtedy stojacy opodal stary czlowiek (pewnie, ze stary, byl juz dobrze
      po czterdziestce) wykrzyknal glosno: "Das ist doch ein Quatsch! Verfluchte
      Nazi!". Wtedy mowca skinal na swoich ochroniarzy - dziesieciu bykow w
      paramilitarnych strojach z drewnianymi palami. Jak dobrze wyszkolone psy bojowe
      rzucili sie na Polaka (znal go z widzenia i wiedzial, ze to Polak). Stojacy w
      poblizu ludzie rozprysneli sie na boki. Polak zas stanal w lekkim rozkroku i
      przymruzyl oczy. Poza tym nie zrobil zadnego ruchu. Jose podziwial jego odwage
      (albo glupote) i wspolczul temu laniu, jakie go czekalo, chcial krzyknac
      "Uciekaj", ale nie wydusil z siebie slowa. Tylko obserwowal. Polak nie ruszyl
      sie az do chwili, kiedy pierwsza pala zaczela spadac na jego glowe. Wtedy...
      nie, do dzisiaj Jose nie wiedzial doklanie jak sie to stalo. Polak po prostu
      zniknal, zas w miejscu walki byl taki wir i takie zamieszanie, ze nic nie bylo
      widac dokladnie. Wydawalo sie, ze nie ma tam Polaka, ale jest ich trzech albo
      czterech. Slychac bylo tylko tepe odglosy uderzen, okrzyki bolu i trzask
      lamanych kosci. Po dwoch minutach (ktore patrzacym wydawaly sie dwoma sekudami
      albo dwoma godzinami - zaleznie od percepcji) Polak zostal sam na placu boju. To
      znaczy, tylko on stal. Dziesieciu opryszkow lezalo na ziemi zwijajac sie z bolu.
      Wtedy mowca - jak sie ten bydlak nazywal? - Bukol? Bukon? Bukow? a, tak, Gerd
      von Bucow, otrzasnal sie z oslupienia i wyciagnal pistolet. Nie zdazyl go
      wycelowac, kiedy stojacy obok policjant, stary Alejandro Mostrales, sierzant,
      trzepnal go palka po lapie, wybil pistolet, chwycil za kark i cisnal o
      najblizsza sciane. Potem wyjal kajdanki i skul mu rece za plecami. A potem
      popatrzyl na plac boju i kazal zadzwonic po pogotowie. Po czym ruszyl ocenic
      wyniki bojki. Wynik byl niezly - trzy zwichniete lopatki, dwa zniszczone lokcie,
      dwie zlamane rece, dwa zniszczone kolana, dwie zlamane nogi, cztery zlamane
      szczeki i ponad trzydziesci wybitych zebow. Aha, dwoch pozbawionych meskosci.
      Mostrales z podziwem popatrzyl na Polaka, ktory nawet ciezko nie oddychal, ssal
      tylko rozbite knykcie i zapytal go, gdzie sie tego nauczyl. Polak odpowiedzial
      cos, czego Jose nie zrozumial - brzmialo to jak "esoli". Mostrales powoli
      pokiwal glowa, stanal na bacznosc i zasalutowal. Potem obaj - Mostrales i Polak,
      czekajac na karetki, zaczeli udzielac pierwszej pomocy. Aha, Mostrales ich
      najpierw jednak zaaresztowal. Wtedy Jose postanowil zostac policjantem -
      postrachem przestepcow. Drugie spotkanie mialo miejsce prawie rok pozniej - Jose
      mial swietowac z grupa kumpli swoje osiemnaste urodziny. Czekal na nich w
      ogrodku kawiarenki na chodniku. Przy sasiednim stoliku siedzialo dwoch starszych
      mezczyzn i Jose rozpoznal w jednym z nich Polaka. Ulica przejechala policyjna
      furgonetka - kilku policjantow stalo nad okrwawionym czlowiekiem lezacym na
      skrzyni. Jose poczul dume - juz jutro zaciagnie sie do policji i bedzie tepil
      przestepcow. Ale sasiedzi najwyrazniej nie byli jego zdania. Przyjaciel Polaka
      skrytykowal policje mowiac, ze znowu kogos skatowali! Zas Polak nie
      zaprotestowal, mowiac, ze trudno duzo oczekiwac od polanalfabetow ktorym dano do
      reki bron i wladze, ze w Anglii kazdy policjant ukonczyl szkole srednia, zaden
      nie nosi broni, zas poszanowanie prawa jest wielkie. Ale, dodal, tam policja ma
      spoleczenstwo za soba a nie przeciw sobie. I wtedy przyszli koledzy, popijawa
      sie zaczela i Jose nie uslyszal nic wiecej. Ale to co uslyszal dalo mu duzo do
      myslenia. Wstapil do policji, duzo czytal o angielskiej policji i probowal
      stosowac jej metody. Uczyl sie. Awansowal. Dzisiaj policja mialo spoleczzenstwo
      za soba - przynajmniej w jego okregu. Zas stazysci roznosili jego metody po
      calym kraju. Przez te wszystki lata nie spotkal Polaka wiecej ani razu, czego
      szczerze zalowal, widywal go wielokrotnie, al
      • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 23.03.06, 05:51
        Przez te wszystki lata nie spotkal Polaka wiecej ani razu, czego szczerze
        zalowal, widywal go wielokrotnie, ale nigdy z nim nie rozmawial. Wiedzial, ze
        uczynil dla miasta wiele dobrego, tak, ze zaczeto nazywac go z miloscia Dziadkiem.
        Jose wstal od biurka i podszedl do okna, z ktorego roztaczal sie piekny widok na
        port i ocean. Popatrzyl w strone portu i zobaczyl jacht, ktory kilka dni temu
        zawinal tu z chorym zeglarzem. Nosil polska bandere i Jose wiedzial, ze Dziadek
        odwiedzal chorego w szpitalu. Na jutro Jose zaplanowal odwiedziny i zlozenie
        oferty pomocy, jesli zeglarz jej potrzebuje. Z zamyslenia wyrwalo go pukanie do
        drzwi.
        - Wejsc!
        W drzwiach stanal dyzurny.
        - Senior commandante! Przyszedl Dziadek i chcialby z panem rozmawiac.
        Jose nic nie rozumial.
        - Przeciez moj dziadek...
        - Nie panski dziadek, senior commandante, tylko Dziadek!
        - Aaaha - zrozumial Jose i nagle sie zezloscil - i wy go trzymacie w poczekalni
        zamiast od razu do mnie wprowadzic? Poproscie go tutaj natychmiast! BARDZO
        grzecznie!
        - Rozkaz!
        Chwile pozniej drzwi sie otworzyly i dyzurny zameldowal:
        - Senior commandante! Senior... Dziadek!
        - Dziekuje, sierzancie.
        Jose czekal na srodku gabinetu, podszedl do Dziadka i wyciagnal dlon. Dziadek
        wycianal swoja i uscisneli sobie prawice. Uscisk Dziadka byl mocny, nie
        oczekiwalbys takiego od osiemdziesieciolatka.
        - Milo mi pana powitac u siebie, Dziadku - powiedzial Jose - nie ma pan nic
        przeciwko temu, ze nazywam pana Dziadkiem? - zaniepokoilo sie nagle.
        - Alez oczywiscie, ze nie mam nic przeciwko, senior commandante - usmiechnal sie
        Dziadek - wszyscy mnie tak nazywaja.
        - Jesli tak, to prosze nie nazywac mnie "senior commandante", tylko Jose -
        usmiechnal sie w odpowiedzi Jose.
        - Nie uchodzi, senior commandante. Powaga urzedu na tym moze ucierpiec.
        - Uchodzi. Zwlaszcza, jesli rzeczony "senior commandante" ma wobec pewnego
        Dziadka ogromny dlug wdziecznosci, ktorego nie zaczal jescze splacac. Nalegam,
        Dziadku.
        Wyraz zdziwienia przemknal po twarzy Dziadka. Myslal przez chwile, zanim
        odpowiedzial:
        - Nic nie wiem o zadnym dlugu wdziecznosci. A nawet jesli takowy kiedys
        zaistnial, to splacil go pan, Jose, wielokrotnie. Poza tym, mimo, za twoja twarz
        wydaje mi sie znajoma, to nigdy do tej pory nie rozmawialismy, jestem tego pewien.
        - Ma pan racje, Dziadku. Nigdy jeszcze nie rozmawialismy. Tym niemniej mam panu
        wiele do zawdzieczenia.
        - Jesli pan tak twierdzi, Jose - kimze jestem, aby sie z panem sprzeczac? -
        usmiechnal sie Dziadek.
        Jose, jako komendantowi okregu przyslugiwal nieco wiekszy gabinet, na tyle duzy,
        ze oprocz biurka znajdowal sie tu niski stolik i kilka fotelikow. Josen wkazal
        Dziadkowi owe foteliki i zapytal sie czym moze go poczestowac. Moze kawa albo
        czyms zimnym? Dziadek poprosil o mocna herbate i Jose zamowil ja dla niego, dla
        siebie zas kawe. Po czym usiadl na drugim foteliku i z zaciekawieniem spojrzal
        na goscia.
        - Wiem troche o panu, Dziadku - powiedzial z namyslem - miedzy innymi to, ze nie
        lubi pan marnowac cudzego czasu, jesli nie ma ku temu waznych powodow. Nie
        wiedzial pan nic o moim dlugu wdziecznosci, wiec nie on jest jest powodem
        panskiej wizyty. I chociaz, korzystajac z okazji, chetnie bym o nim porozmawial,
        to gosc ma pierwszenstwo. Czym moge panu sluzyc, Dziadku?
        Drzwi otworzyly sie i dyzurny wniosl zamowione napoje. Dziadek odrobine
        poslodzil sobie herbate i mieszal ja bardzo dlugo, duzo dluzej niz rozpuszczenie
        odrobiny cukru we wrzatku wymagalo. Wreszcie podniosl glowe. Jego twarz miala
        dziwny wyraz. Jose, ktory potrafil dobrze odczytywac wyraz twarzy ujrzal na niej
        mieszanke zadowolenia, zazenowania, dumy z czegos i ... bezradnosci.
        Zaniepokoilo go to troche.
        - Wie pan, Jose - powiedzial wolno Dziadek - nie jestem pewien, czy mialem prawo
        zwracac sie z moim problemem do policji. Sprawa jest - jak na razie - zupelnie
        prywatna i obawiam sie, ze byc moze jest wytworem mojej fantazji albo mojej paranoi.
        - Policja, Dziadku - powiedzial powaznie Jose - jest po to, zeby pomagac
        spoleczenstwu. A przeciez nawet paranoicy moga miec wrogow. A policja nie ma
        prawa stac bezczynnie kiedy komus moze stac sie krzywda - wszystko jedno,
        paranoikowi czy nie! Zadaniem policji powinna byc przede wszystkim prewencja, a
        nie sciganie!
        Usmiech Dziadka rozjasnil caly gabinet.
        - To. co powiedziales, Jose, splaca caly twoj dlug wdziecznosci. Tym bardziej,
        ze to co powiedziales, wprowadzasz w zycie. W calym kraju nie ma takiego
        drugiego okregu. Ale beda. Nie na darmo przysylaja do ciebie stazystow. Dlatego
        nie bede owijal w bawelne: potrzebuje pomocy. Prosze, abys przechowal cos dla
        mnie tutaj, w sejfie policyjnym. Nie jest to ani duze, ani niebezpieczne. I
        jeszcze chcialbym miec do tego dostep od czasu do czasu. Nie wiem, jak dlugo
        pomoc bedzie potrzebna. Mam nadzieja, ze krotko.
        - Co to jest?
        - List. Ale wlasciwie tylko koperta jest wazna.

        c.d.n.
        • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 3 23.03.06, 21:01
          Jose zaciekawil sie wyraznie.
          - Czy to jest ta sama koperta na ktorej jest znaczek, ktorego wydania odmowiles
          swoim mlodym przyjaciolom-filatelistom? Ten, ktory ma dla ciebie sentymentalna
          wartosc, Dziadku?
          - Ten sam. Ale swoja droga, zaczynam jeszcze bardziej podziwiac prace naszej
          policji.
          - Nie dziw sie, Dziadku. To klasyczny przypadek prewencji. Co mnie zdumiewa, to
          to, ze ktorys ze smarkaczy mogl wpasc na pomysl kradziezy.
          Dziadek energicznie pokrecil przeczaco glowa.
          - Nie, zadnemu z nich by to nawet przez mysl nie przeszlo. To ktos inny.
          - Kto?
          - Pojecia nie mam. I dlatego sie martwie.
          Jose spogladal na Dziadka w zamysleniu. Wiedzial o Dziadku sporo i chociaz
          dopiero przed chwila poznal go osobiscie, to byl pewny, ze Dziadka nielatwo
          przestraszyc. Swiadczylo o tym jego zachowanie w awanturze z von Bucowem i tym
          Rosjaninem, jakze mu tam bylo, aha, Koniowalenka. Przebiegl w mysli inne znane
          mu interwencje Dziadka. Byl pewny, ze Dziadek nie bal sie zadnego lobuza i mimo
          podeszlego wieku dalby sobie z kazdym rade. Zrozumial, ze "esoli", ktokolwiek to
          byl, wyuczyl Dziadka dobrze. A inne przypadki? Jak na przyklad ta akcja
          ratownicza 30 lat temu w czasie najwiekszego huraganu w dziejach miasta, kiedy,
          jak twierdzili wtajemniczeni, nawet ryby rzygaly w glebinach oceanu, zas na
          trawersie portu dryfowal na mielizne i skaly duzy frachtowiec japonski? Jeden
          jedyny Dziadek odwazyl sie wtedy wyjsc na otwarty ocean, zdjal z wraku zaloge,
          dowiozl ja do portu i wrocil na wrak i rozpoczal samotna walke o jego
          uratowanie. Cale miasto stalo wtedy na wybrzezu i modlilo sie o jego
          bezpieczenstwo. Do dzis nie wiadomo, czy to modly odniosly skutek, czy
          umiejetnosci Dziadka, dosc, ze w odleglosci dwoch kabli od Klow Smierci Dziadek
          uruchomil silnik frachtowca i sztuka wrecz niepojeta dla najstarszych wilkow
          morskich odwrocil statek i odszedl w ocean. Czery godziny pozniej lezacy nisko
          na wodzie, na wpol zatopiony statek minal glowke ostrogi i wszedl na duzo
          spokojniejsze i bezpieczne wody portu. Dziadek podprowadzil go do nabrzeza,
          zastopowal i tam silnik po raz ostatni odmowil posluszenstwa. Z tego, co Jose
          wiedzial, wyczyn ten przyniosl Dziadkowi mnostwo pieniedzy i slawy. Tak wiec
          Jose wiedzial, ze zadne znane niebezpieczenstwa nie beda przyczyna zmartwien
          Dziadka. Postanowil mu wiec pomoc.
          - Dobrze, przechowan ten list w moim sejfie. Ale pod jednym warunkiem - zawiesil
          glos.
          Dziadek pytajaco podniosl brwi.
          - Jakim?
          - Ze pozwoli mi pan obejrzec ten list.
          - Alez oczywiscie!
          Dziadek siegnal do kieszeni marynarki i wyjal stamtad plaska, dluga, drewniana
          kasetke. Otworzyl ja i wyjal stamtad koperte, ktora podal Jose. Jose wzial ja
          delikatnie do reki i zaczal uwaznie ogladac. Dluga, biala koperta, typowa dla
          polnocnoamerykanskich listow businesowych. Odbiorca: naklejka z imieniem i
          nazwiskiem Dziadka i jego adresem. Nadawca: naklejka w gornym lewym rogu bez
          nazwiska nadawcy, skrzynka pocztowa w ... rany Boskie, alez nazwy maja ci
          Kanadyjczycy - Mississauga?, okreg Ontario w Kanadzie. No i wreszcie znaczek -
          kanadyjski, bez nominalu... zaraz, zaraz, jak to bez nominalu? Jose wyciagnal z
          szuflady silne szklo powiekszajace i dokladnie obejrzal znaczek. Ano tak, bez
          nominalu, malenki druk - w dwoch jezykach - angielskim i francuskim glosil, ze
          oplata za lokalna przesylke jest uiszczona. Znaczek byl na szczescie czytelny -
          kanadyjska poczta nie przywalila zbyt wiele tuszu na stempel - nadane w tej, no
          Mississaudze. Na znaczku byl portret kobiety otoczony szara ramka. Sam portret -
          kobieta w srednim wieku, blondynka o ciemnych oczach z jakims odznaczeniem na
          klapie kostiumu. I podpis: Joanna Chmielewska. Jose zaczal sobie gwaltownie
          przypominac, co wiedzial o Kanadzie, ale nie mogl z pamieci wygrzebac ani
          nazwiska ani orderu (nie wiedzial nic o kanadyjskich orderach, a kanadyjska
          lista znanych mu postaci ograniczala sie do zaledwie kilku, glownie premierow, i
          nie bylo na niej na pewno zadnej Chmielewskiej). Poza tym, nazwisko bylo raczej
          mniej kanadyjskie, a bardziej polskie. Czy cos jeszcze? Przygladal sie
          znaczkowi, ale nic szczegolnego nie dostrzegl. Podniosl glowe i spojrzal
          pytajaco na Dziadka.
          - Przepraszam cie, Dziadku - powiedzial - ale czy moglbys mi wyjasnic, co
          takiego szczegolnego jest w tym znaczku? Bo chyba chodzi panu o znaczek, a nie o
          sama koperte, prawda?
          - Tak, o znaczek. Jest kuriozalny. Jest to oficjalny znaczek kanadyjskiej
          poczty, wydrukowany na indywidualne zlecenie w ograniczonej ilosci - nie wiem w
          jakiej - byc moze 50, byc moze 100, byc moze 1000 sztuk. To po pierwsze. Po
          drugie, przedstawia zyjaca osobe. Po trzecie - jest to polska pisarka, znana i
          popularna w Polsce, ale malo znana za granica, no, za wyjatkiem Rosji. Wszystko
          to czyni ten znaczek dosc unikalnym, a przez to cennym.
          - Rozumiem. I boisz sie, ze ktos sie moze na niego polaszczyc, Dziadku? I chcesz
          go usunac z zasiegu lepkich lap?
          - Niemal dokladnie tak, Jose. Z jedna, dosc istotna roznica. Otoz nie jest to
          tylko mozliwosc. Te znaczki juz zaczely ginac.

          c.d.n.
          • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 4 24.03.06, 23:17
            Oczy Jose zrobily sie ogromne ze zdumienia.
            - Jak to zaczely ginac? W jaki sposob? I skad wiesz? Przeciez powiedziales, ze
            naklad byl bardzo ograniczony?
            - To dluga historia, ale sprobuje sie streszczac - usmiechnal sie Dziadek. -
            Otoz seniora Chmielewska, jak juz powiedzialem, jest pisarka znana i popularna w
            Polsce. Pisze ksiazki kryminalne, ale na wesolo. Nawet nie wiesz, Jose, co to za
            przyjemnosc czytac kryminal i co chwila sie usmiechac albo nawet smiac glosno.
            Na calym swiecie nikt nie pisze tak, jak ona. I nalezy tylko zalowac, ze banda
            przemadrzalych intelektualistow najprawdopodobniej nigdy tego nie doceni i nie
            przyzna jej literackiej nagrody Nobla. Ale zostawny to na boku, bo to nie ma nic
            wspolnego z historia. Otoz jakies cztery lata temu powstalo na stronie
            internetowej poczytnej gazety forum poswiecone jej tworczosci. Nie bylo
            pierwsze, ale jedno zawiesilo swoja dzialalnosc trzy lata temu, a drugie nie
            stworzylo nic tak ineresujacego, jak to o ktorym mowie. Otoz to forum powolalo
            do zycia oficjalne stowarzyszenie, ze statutem i tak dalej. Zaczeli odbywac
            regularne spotkania co miesiac. Liczba czlonkow - ale nie kazdy, kto czyta i
            pisze na forum jest czlonkiem tego stowarzyszenia, zaczela rosnac i w tej
            chwili, o ile wiem spotkania odbywaja sie juz w kilku miastach. Ponadto
            stowarzyszeniu udalo skontaktowac sie z seniora Chmielewska i zaprosic ja na
            takie spotkanie - i to pomimo jej braku czasu, jak i dosc znanej niecheci do
            takich spotkan. Spotkanie bylo na tyle udane, ze seniora Chmielewska zgodzila
            sie je juz powtorzyc dwukrotnie i wyglada mi na to, ze stanie to coroczna
            tradycja. Pisarka ma ogromne poczucie humoru, wiec na kazdym takim spotkaniu
            towarzystwo oferuje jaj zartobliwy prezent w jakis sposob zwiazany z jej
            tworczoscia. Na ostatnim spotkaniu byl obecny jej syn mieszkajacy na stale w
            Kanadzie. O, widze ze zaczynasz lapac powiazanie, Jose, prawda? Otoz syn
            wykorzystal mozliwosci oferowane przez kanadyjska poczte i wydal oficjalny
            kanadyjski znaczek - zaprojektowany przez swoja corke, a wnuczke seniory
            Chmielewskiej.
            - I to jest ten znaczek na kopercie? - upewnil sie Jose.
            - Tak, syn pisarki postanowil zrobic przyjemnosc czlonkom towarzystwa i wyslal
            do nich takie same listy, jak ten, ktory tutaj widzisz. I wszyscy sie bardzo
            cieszyli. No, prawie wszyscy. Listy nie dotarly do dwoch adresatow. Widze twoja
            zdumiona mine, Jose, ale jest niestety smutna prawda, ze czasami listy w Polsce
            nie docieraja do adresatow. Do dzisiaj panuje w Polsce przekonanie, ze listy z
            Zachodu, a zwlaszcza z USA i Kanady maja w sobie gotowke. I czasem ktos takie
            listy po prostu kradnie. Czasem dzieje sie to na poczcie, czasem jakis sasiad ma
            lepkie rece, a czasem przesylka po prostu sie gdzies zapodziewa i dociera po
            kilku miesiacach czy nawet latach. Dlatego tez nikt sie tym zbyt bardzo nie
            przejal, poniewaz syn poslal poszkodowanym duplikaty. Jeden doszedl, drugi
            przepadl. Poniewaz przez pomylke wyslal do kogos ten list dwukrotnie, to znaczy
            do kogos, kto nie byl poszkodowany, ta osoba oddala nadliczbowa przesylke
            poszkodowanemu. I wszystko bylo dobrze. Do czasu.
            - Zaraz, Dziadku. To znaczy, ze trzy znaczki zginely, czy tak? Ale to sie
            wydarzylo w Polsce, a nie tutal i ty juz dostales swoj list, prawda?
            - Powiedzialem ci, Jose, ze to dluga historia. Tak, tamte kradzieze - o ile to
            byly kradzieze, a nie niedbalstwo poczty wydarzyly sie w Polsce. Cala akcja
            rozsylania listow zakonczyla sie w lutym. I do poczatku marca wszyscy, do
            ktorych listy zostaly wyslane, przesylki otrzymali, poza jednym wyjatkiem, o
            ktorym mowilem. I wszyscy byli szczesliwi. Az do czerwca.
            - A co sie stalo w czerwcu?
            - W czerwcu rozpoczely sie wlamania.

            c.d.n.
            • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 5 27.03.06, 05:10
              - Wlamania?
              - Powiedzmy, kradzieze. Ale jesli cos ginie z zamknietego domu, to, moim
              zdaniem, jest to wlamanie. Powiedzmy kradziez polaczona z wlamaniem.
              - Prawnicze, techniczne szczegoly. Opowiadaj, Dziadku, dalej.
              - Nikt nie wie, kiedy sie to zaczelo. Osmego czerwca, po powrocie do domu, jedna
              z posiadaczek znaczka odkryla jego brak. Dosc zreszta przypadkowo. Spotkala
              stara przyjaciolke i chciala jej sie pochwalic. A znaczek wyparowal. Przeszukala
              cale mieszkanie i nie bylo go nigdzie. Wtedy sobie przypomniala, ze dzien
              wczesniej wydawalo jej sie, ze cos w domu bylo nie tak - jakis taki troche inny
              porzadek. Zrozpaczona opisala to na forum i otrzymala. oprocz slow pociechy
              polecenie zrobienia generalnych porzadkow - wtedy zguba na pewno sie znajdzie.
              Ale wieczorem tego samego dnia nadszedl drugi alarm - z pobliskiej miejscowosci
              Czarnocin.
              - Zaraz, a gdzie byl ten pierwszy?
              - W Kielcach, nie mowilem?
              - Nie, ale to i tak nie ma znaczenia, bo nie wiem, gdzie to jest.
              - Fakt, przydalaby sie mapa.
              Jose poderwal sie i skoczyl do drzwi, ktore otworzyl z rozmachem
              - Dyzurny, mamy tu jakis atlas?
              - Si, senior commandante! Manuel wlasnie kupil synowi i jeszcze nie zabral go do
              domu!
              - Manuel! Pozyczysz mi na chwile swoj atlas?
              - Si senior cammandante!
              Za chwile Jose zamknal drzwi i wrocil do stolika, dzwigajac w reku niezbyt duzy
              atlas. Odszukal mape Polski i zaczal szukac miejscowosci podanych przez Dziadka,
              ale najwyrazniej mu to nie szlo. Dziadek uprzejmie wskazal palcem:
              - Kielce sa tutaj.
              - A ta druga miejscowosc? Nie skonczyles o niej mowic, Dziadku.
              - Za mala, zeby sie znalezc na takiej malej mapie. Ta dziewczyna z Czarnocina
              wiedziala doskonale, gdzie byla jej koperta. Ale jej nie znalazla. Znalazla za
              to nieco wiekszy balagan w biurku.
              - Ciekawe. I co dalej?
              - Byl juz pozny wieczor, a raczej noc, wiec nic wiecej sie nie dzialo. Natomiast
              dzien pozniej maly balagan w domu i brak znaczka odkryla dziewczyna ze
              Starachowic - o, tutaj.
              - Wszystko w poblizu - mruknal Jose.
              - Jak na razie. Alarm chyba spowodowal chec obejrzenia koperty przez innych i na
              forum zapanowal poploch. Calkowicie uzasadniony, bo okazalo sie, ze zaginely
              nastepne koperty - dziesiec sztuk, wszystkie w Warszawie.
              - A reszta?
              - Reszta ciagle na miejscu. Ale niedlugo. Przez weekend wszyscy szukali
              zaginionych kopert, ale w poniedzialek trzy osoby w Warszawie zastaly po
              powrocie do domu drobne zmiany i sprawdzily, czy sa jeszcze posiadaczami
              kopert. Nie byly. Zawiadomily wiec policje o wlamaniu. Na forum padl blady
              strach. Przez trzy dni byl spokoj, ale w piatek nastapily wlamania w Chelmie i
              Jozefowie - o tutaj, w lubelskiem - Dziadek wskazal miejsca na mapie.
              - Policja?
              - Zawiadomiona. Spokoj przez nastenych kilka dni, a w czwartek wlamania we
              Wroclawiu i Walbrzychu, w piatek zas kolejne trzy w Warszawie. Znowu kilka dni
              spokoju, a we srode wlamaniw w Krakowie, w czwartek w Tychach a w piatek kolejne
              trzy w Warszawie.
              - Alez ten wlamywacz jest pracowity - zdumial sie Jose - chyba ze...
              - Nie wiadomo. Policja albo nie znalazla zadnych sladow, albo nie chce nic
              mowic, albo nic nie robi.
              - Nic nie robi? To niemozliwe - oburzyl sie Jose.
              - Nie tak bardzo niemozliwe. Co w koncu zginelo? Koperta ze wspolczesnym
              znaczkiem? Raczej nisko na liscie priorytetow niedofinansowanej policji -
              westchnal ciezko Dziadek.
              - Ale wrocmy do naszej chronologii. W kolejna srode - to juz lipiec - ginie
              koperta w Poznaniu, w piatek - w Gdyni. Kolejny poniedzialek przynosi kolejne
              trzy wlamania w Warszawie. I tutaj mamy koniec pierwszego etapu. W Polsce nie
              ocalal ani jeden znaczek.

              c.d.n.
              • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 6 28.03.06, 23:24
                - Wlamywacz je wywiozl za granice?
                - Co? A, nie, zle sie wyrazilem. Mialem na mysli to, ze zaden z z prawowitych
                wlascicieli juz znaczkow, czy tez kopert nie mial.
                - A ktos jeszcze mial? Poza Polska?
                - Owszem. I ci byli zaniepokojeni, ale bez przesady. Uplynelo dziesiec dni w
                spokoju. Dzien pozniej, w piatek, wlamywacz uderzyl ponownie. Tym razem w
                Sztokholmie, w Szwecji. Zas dokladnie w tydzien pozniej dokonano wlamania w
                Anglii. W obu wypadkach wlamania byly uwienczone sukcesem. Szesc dni pozniej
                odezwal sie syn seniory Chmielewskiej. Okazalo sie, ze byl gdzies w podrozy
                sluzbowej, a potem zostal tam na urlop i nie mial prawie kontaktu z Internetem.
                Nie byl pewien, czy zostalo mu jeszcze wystarczajaco duzo znaczkow, zeby je
                powysylac zrozpaczonym ludziom, ale obiecal sprawdzic w czasie weekendu. Nie zdazyl.
                - Chcesz powiedziec, Dziadku, ze do seniora Chmielewskiego dokonano wlamania?
                - Do kogo?
                - Do seniora Chmielewskiego.
                - A! Do seniora Chmielewskiego. Czy ja ci nie powiedzialem, Jose, ze nazwisko
                "Chmielewska" jest pseudonimem literackim?
                - Nie, nie powiedziales.
                - No to teraz mowie. Seniora Chmielewska nazywa sie naprawde zupelnie inaczej i
                oczywiscie jej synowie rowniez. W kazdym razie, masz racje. W piatek ktos wlamal
                sie do jego mieszkania w Toronto, skradl reszte znaczkow i wszystkie notatniki z
                adresami. Senior Robert jest wsciekly.
                - Senior Robert to syn seniory Chmielewskiej?
                - Tak. Ale to nie koniec. W ten sam dzien wlamano sie do dwoch innych mieszkan w
                Toronto i skradziono znaczki.
                - Zaraz, troche sie pogubilem w chronologii. Kiedy to bylo?
                - W ostatni piatek, trzy dni temu. I to wlasnie sprowadzilo mnie do tutaj. Z
                tego co wiem, w rekach prawowitych wlascicieli zostaly tlko trzy znaczki - jeden
                w Nowej Zelandii, jeden w Egipcie i jeden tutaj, w tej chwili na twoim biurku. I
                dlatego chce cie prosic o te przysluge, zebys przechowal ten znaczek tutaj, u
                siebie, dopoki niebezpieczenstwo nie minie. O ile w ogole kiedykolwiek minie -
                dodal gorzko po chwili zastanowienia.
                - Rozumiem, co masz na mysli, Dziadku - powiedzial miekko Jose - i, jak ci juz
                mowilem, policja jest po to, zeby pomagac. Przechowam ci te koperte. Jesli
                mozesz, to zostaw mi rowniez te kasetke - schowam do niej koerte, zeby sie nie
                uszkodzila. To bedzie maly zadatek na poczet mojego dlugu.
                - A ty znowu, Jose, wyjezdzaz z tym dlugiem - prychnal Dziadek, podajac Jose
                szkatulke - wykrztus wreszcie z siebie co to za dlug i miejmy to z glowy.
                Jose odebral szkatulke, wlozyl do niej list, wstal i podszedl z nia do sejfu.
                Otworzyl go, pieczolowicie umiescil szkatulke w srodku i zamknal sejf. Potem
                wrocil do stolika, usiadl, i po chwili zastanowienia opowiedzial Dziadkowi o
                tych dwoch spotkaniach, ktore tak wplynely na jego zycie. Dziadek sluchal
                uwaznie. Kiedy Jose skonczyl, Dziadek milczal przez dluzsza chwile,
                zastanawiajac sie nad czyms gleboko. To pokiwal glowa, to nia pokrecil. Wreszcie
                spojrzal na Jose z filuternym usmiechem.
                - Jak na policjanta na twoim stanowisku, Jose, to jestes wyjatkowo tepy. Nie
                rozumiesz, ze jedyna osoba, wobec ktorej masz dlug wdziecznosci, jestes ty sam?
                - Ale...
                Dziadek podniosl reke, ucinajac protest w zarodku.
                - Tak, ty sam. To twoje przemyslenia stworzyly cie takim, jakim jestes. Nikt ci
                w tym nie pomogl. Jesli zas upierasz sie przy dlugach wdziecznosci, to lista
                twoich dluznikow bedzie duzo dluzsza niz ci sie wydaje, mozesz na nia wpisac
                swojego katechete, ktory nauczyl cie Dziesieciu Przykazan, wszystkich, ktorzy ci
                kiedys pomogli, wszystkich, ktorzy dali ci jakas rade, wszystkich autorow,
                ktorych czytales. Ale to ty wyciagales wnioski, to ty podejmowales dzialania.
                Wszyscy inni ci tylko pomogli. Tak, masz dlug wdziecznosci, ale nie wobec
                poszczegolnych osob, a wobec spoleczenstwa. I dlug ten splacasz codziennie, od
                lat. Mam wrazenie, ze dawno go juz splaciles, ze to raczej spoleczenstwo ma
                teraz dlug wobec ciebie. Ale to w sumie nieistotne. Wazne jest, ze jestes dobrym
                czlowiekiem, a co wiecej - wlasciwym czlowiekiem na wlasciwym miejscu. Przemysl
                to sobie. A ja juz pojde - popatrz, juz zapadla noc.
                - Nie zgadzam sie z toba, Dziadku - powiedzial Jose - ale sobie to przemysle. A
                jutro wybieram sie odwiedzic w szpitalu zeglarza - bedziesz tam?
                - Bede.
                Dziadek wstal i wyciagnal reke do Jose.
                - Dziekuje ci, Jose.
                Jose uscisnal reke Dziadka i odparl powaznie.
                - Naprawde, nie ma za co, Dziadku. Ale zanim wyjdziesz, mozesz mi odpowiedziec
                na jedno pytanie? Kto to byl ten "Esoli" o ktorym powiedziales Mostralesowi?
                - Nie kto, a co. Skrot. SOE. Brytyjska formacja komandosow i cichociemnych w
                czasie wojny.
                Dziadek wyszedl, Jose zas usiadl przy biurku i zadumal sie gleboko. Nowy klocek
                wpasowal sie do ukladanki, ale do zrozumienia Dziadka bylo jeszcze daleko.
                Wreszcie westchnal gleboko i poszedl do domu. Po drodze wstapil do biblioteki,
                skad wyszedl z dosc gruba ksiazka.

                c.d.n.
                • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 7 29.03.06, 21:13
                  Na drugi dzien Jose przyszedl do pracy jak zwykle. Byl jednak troche niewyspany,
                  bowiem do pozna w nocy czytal ksiazke przyniesiona z biblioteki. Kazdego, kto
                  znal seniora commandante zdziwilby sposob czytania. Commandante zawsze czytal
                  ksiazke od poczatku do konca, nigdy nie zerkajac wczesniej na koniec. Tym razem
                  odstapil od swojego zwyczaju, popatrzyl na spis tresci i zaglebil sie w lekture
                  kilku ostatnich rozdzialow. Ale doczytal do konca i odkladajac ksiazke mruknal
                  tak cicho, zeby nie obudzic swojej zony Carmelity "Fascynujace. Musze przeczytac
                  calosc". A potem zgasil swiatlo i zasnal.
                  Jak co dzien przeczytal raporty za dzien wczorajszy, wydal kilka polecen i
                  przejrzal korespondencje od zwierzchnosci. Szczegolnie jednemu pismu poswiecil
                  sporo uwagi czytajac go wielokrotnie i krecac przy tym glowa. Potem odlozyl go
                  na bok. Skonczyl reszte, zrobil kilka notatek, po czym wzial odlozone na bok
                  pismo i wstal zza biurka. Wyszedl z gabinetu i poszedl do biura zastepcy. Ten
                  byl zajety swoja praca, ale zaczal sie podrywac z miejsca na widok commandante.
                  Jose przerwal te cwiczenia gimnastyczne ruchem reki.
                  - Siedz, siedz - powiedzial - przeciez i tak wiem, ze okazujesz szacunek nalezny
                  przelozonemu w wlasciwy sposob.
                  Obaj zachichotali. Jose podal zastepcy pismo. Ten przeczytal je szybko, a potem
                  jeszcze raz, tym razem znacznie wolniej.
                  - Zwariowali? - zapytal.
                  - Jezeli ty tez myslisz, ze zwariowali, to znaczy ze to nie ja zwariowalem. W
                  takim razie mozesz napisac odpowiedz, jak rowniez wyrazic swoje zdanie na temat
                  tych propozycji.
                  - Naprawde moge? To znaczy - moge pojsc na calosc? - z nadzieja w glosie zapytal
                  zastepca.
                  - Mozesz. Na calosc. I nie musisz byc zbyt taktowny - lagodnie powiedzial Jose -
                  w koncu i tak ja to podpisze. A ja nie jestem znany z taktu, jak wiesz. I czas
                  przypomniec o tym kilku gryzipiorkom z kwatery glownej, ktorzy cala znajomosc
                  pracy policyjnej wyniesli z Hollywood.
                  - Och, Dirty Harry - westchnal zastepca.
                  - Och, Hunter - westchnal commandante.
                  - A gdzie jest Sledge Hammer, gdy go potrzeba - jeknal zastepca i obaj
                  wybuchneli glosnym smiechem.
                  - Dobra, wysmaz odpowiedz. Ja teraz wychodze. Wroce po siescie.
                  Commandante wrocil do gabinetu, ubral plaszcz i wyszedl. Na ulicy stanal i
                  wciagnal gleboko chlodne, wilgotne powietrze.
                  - Chyba wiosna idzie - mruknal i ruszyl w strone szpitala. Nie bylo daleko, wiec
                  kwadrans pozniej przekroczyl jego bramy i skierowal sie do informacji.
                  Dowiedzial sie gdzie lezy zeglarz i chwile pozniej zapukal do uchylonych drzwi,
                  zza ktorych dobiegal gwar glosow.
                  - Buenos dias - powiedzial Jose grzecznie do lezacego na lozku zeglarza i
                  siedzacego obok niego Dziadka.
                  - Buenos dias - odpowiedzieli obaj, po czym Dziadek wskazal na drugie krzeslo -
                  usiadz, Jose.
                  Jose zdjal plaszcz i usiadl. Zwrocil sie do Dziadka.
                  - Czy bylbys tak uprzejmy, Dziadku, zapytac swego rodaka w jakim jezyku chcialby
                  rozmawiac? Ja niestety nie mowie po polsku, on, o ile wiem nie mowi po
                  hiszpansku. Jezeli mowi dobrze po angielsku, to moze to byc wspolny jezyk, bo
                  ty, zdaje sie, mowisz, prawda? A jezeli nie, to moze moglbys mi pomoc jako tlumacz?
                  Dziadek skinal glowa i powiedzial cos do do chorego w dziwnie brzmiacej
                  szeleszczacej, aczkolwiek dzwiecznej i przyjemnej w sluchaniu mowie. Odpowiedz
                  chorego byla rownie niezrozumiala. Dziadek i chory wymienili jeszcze kilka zdan,
                  ktorych Jose sluchal z zaciekawieniem, nie rozumiejac z nich ani slowa. Nagle w
                  ucho wpadly mu znajome slowa "senior commandante" wygloszone przez Dziadka.
                  Zanim Jose zdazyl sie zorientowac, ze to o nim jest mowa, chory zeglarz zwrocil
                  sie do Jose w dobrej angielszczyznie.
                  - Bardzo mi milo, ze mnie pan przyszedl odwiedzic, senior commandante. Mam
                  nadzieje, ze nic nie przeskrobalem. Pan - tu padlo dziwnie szeleszczace nazwisko
                  Dziadka - zapewnia mnie ze nie, ale czlowiek zawsze czuje sie nieswojo, gdy
                  policja sie nim interesuje.
                  - Alez skad! - rozesmial sie Jose - nic pan nie przeskrobal - nawet gdyby pan
                  chcial, to nie mialby pan ani kiedy, ani jak. Kroplowke odlaczono panu dopiero
                  dzisiaj, nieprawdaz? Przyniosla mnie tu zwykla ludzka ciekawosc - niezbyt czesto
                  zawija tu ktos plynacy dookola swiata, a jeszcze rzadziej ktos, komu tak
                  dokopala Ciesnina Magellana. - Jose pokrecil glowa - Cztery miesiace! No i potem
                  jeszcze musial pan tu doplynac Ile to czasu panu zajelo? Dwa tygodnie?
                  - Dwanascie dni.

                  c.d.n.
                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 8 29.03.06, 23:44
                    - To szybko - powiedzial Jose - pewnie chcial sie pan jak najszybciej znalezc na
                    ladzie i odswiezyc zapasy zywnosci. A jak bylo z woda? - zainteresowal sie nagle.
                    - Koncowka. Odkad wysiadl mi silnik nie mialem elektrycznosci na odsalanie.
                    Sklecilem mala turbine wietrowa, ale dawala tyle pradu co kot naplakal i z
                    trudem odsalala szklanke wody dziennie. A i to w dobry dzien. Tak ze przez
                    ostatnie cztery tygodnie musialem sobie wode racjonowac.
                    - No to mial pan wesolo - podsumowal Jose - a teraz czeka pana naprawa silnika -
                    a propos, co tam nawalilo?
                    Twarz zeglarza spochmurniala.
                    - Nie wiem. Ale cos powazniejszego, bo gdyby to bylo cos malego, to bym to
                    naprawil. Jestem niezlym mechanikiem, ale w Ciesninie nie dalem rady. A to mnie
                    bedzie zdrowo kosztowac. Bede musial sie postarac o jakas legalna - podkreslam,
                    legalna, prace, zeby na to zarobic.
                    - Chyba bedziemy panu mogli w tym dopomoc - usmiechnal sie Jose - co o tym
                    sadzisz, Dziadku?
                    - Jesli myslisz o tym, co ja... - powiedzial z dziwnym wyrazem twarzy Dziadek.
                    - Juan! - powiedzieli obaj rownoczesnie i rozesmieli sie.
                    Chory najwyrazniej nie zrozumial powodu smiechu, bo spojrzal na nich pytajaco.
                    - Juan Maracaibo - wyjasnil Jose - jest naszym wspolnym znajomym. Ma kilka
                    ciekawych cech, jak na przyklad ta, ze zedrze z obcego skore, ale swoim da
                    przyzwoite cene za robote. Jest najlepszym mechanikiem w porcie - lepszym byl
                    tylko Dziadek, ale jest niedbaly i potrafi spaprac robote. Nawet nie wspomne o
                    tym ze jest tak leniwy, ze dwugodzinna naprawe potrafi rozciagnac na trzy miesiace.
                    - To dlaczego o nim pan mysli? - zapytal chory.
                    - Dlatego, ze ma wobec obu nas pewne... zobowiazania. To Dziadek nauczyl go
                    fachu, a ja pomoglem mu sie do tego fachu dostac. Stara sprawa, ale Juan jest
                    czlowiekiem honoru i na pewno nam pomoze. Kazdemu z nas moglby odmowic, ale obu
                    razem... - Jose pokrecil glowa - nie odmowi. I przystanie na nasze warunki.
                    - Na pewno nie odmowi. I zrobi robote szybko, porzadnie i tanio - powiedzial
                    Dziadek.
                    - To co, probujemy go zlapac przed siesta? - zapytal Jose.
                    - Niezly pomysl - zgodzil sie Dziadek - podobno rozkreca interes i czasem mozna
                    go zastac w biurze.
                    - W biurze? - sceptycznie zapytal Jose - moze chcesz mi jeszcze powiedziec ze w
                    spodniach i koszuli zamiast tego brudnego drelichu?
                    - Gorzej - ponuro odpowiedzial Dziadek. - Widziano go w zeszlym tygodniu w
                    garniturze i pod krawatem. Co wiecej... - zawiesil glos - o g o l o n e g o.
                    - Madonna Santissima - jeknal Jose - swiat sie konczy, psy zadkami szczekaja.
                    Czy proboszcz zaczal juz bic w dzwony?
                    - Biskup mu zabronil. Jak na razie lezy krzyzem w kaplicy trzeci dzien i
                    dziekuje za cud.
                    - Ale co...
                    - Maria.
                    - Zawsze mu przepowiadalem, ze go baby zgubia - z satysfakcja powiedzial Jose -
                    zeni sie?
                    - Zeni. Maria nie chciala sie zgodzic, bo, jak mowila, bez stalych zarobkow
                    bedzie glodowac. Wziela Juana na ambicje i ten w miesiac rozkrecil interes. Juz
                    ma czterech ludzi i usiluje dostac staly kontrakt ze spoldzielnia.
                    - Dostanie. Jesli potrafi udowodnic, ze wreszcie mozna na nim polegac. Sam
                    wiesz, w jakim stanie sa kutry spoldzielni. A Juan jest najlepszy.
                    - Udowodni. Bardzo mu na Marii zalezy. Ja tez mu przepowiadalem, ze go baby zgubia.
                    Obaj rozesmieli sie radosnie. Chory patrzyl na nich zupelnie nic nie rozumiejac.
                    Wreszcie Dziadek sie nad nim zlitowal.
                    - Odkad przestalem pracowac, Juan jest tutaj najlepszy. Ale, prawde mowiac,
                    moglby byc duzo lepszy. To mechaniczny geniusz. Tyle tylko, ze nigdy mu sie nie
                    chcialo. Pracowal tylko tyle, ile musial. W zaden sposob nie mozna mu bylo
                    wplynac na ambicje. No i wreszcie znalazl dziewczyne na ktorej mu zalezy tak
                    bardzo, ze sie zaczal starac. Mowilismy mu, ze go baby zgubia... - znowu sie
                    zasmial - a teraz Jose i ja to wykorzystamy to na twoja korzysc. Powiedz mi, co
                    sie stalo z silnikiem.
                    Zeglarz zaczal opowiadac. W miare (krotkiego zreszta) opowiadania wyraz
                    rozbawienia znikal z twarzy Dziadka. Zadal pare krotkich pytan, ktorych Jose nie
                    zrozumial. Odpowiedzi zreszta tez nie - nie rozumial przeciez po polsku.
                    Wreszcie Dziadek wstal i zaczal sie zegnac. Jose poszedl w jego slady. Ubrali
                    sie, wyszli ze szpitala i ruszyli w strone portu.

                    c.d.n.
                    • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 9 05.04.06, 03:13
                      Dziadek najwyrazniej byl z czegos niezadowolony. Cos pomrukiwal pod nosem,
                      krecil glowa i dawal do zrozumienia, ze cos go gnebi. W koncu Jose nie wytrzymal
                      i zagadnal:
                      - Nie masz sie czym martwic, Dziadku. Na pewno uda nam sie przekonac Juana.
                      - Ja sie o to nie martwie. Martwi mnie sam remont.
                      - O, Juan na pewno da sobie rade. Przeciez znasz go.
                      - Znam. I dlatego sie matrwie. Juan jeszcze nigdy nie pracowal nad tym typem
                      silnika. Ja, niestety, tak.
                      - Niestety? - zdziwil sie Jose.
                      - Niestety. Nie zrozum mnie zle, Jose. To sa dobre silniki. Ale tylko do czasu.
                      Sa niestety delikatne jak stare koronki. Nie, zle powiedzialem. Nie sa delikatne
                      - potrafia zniesc wiele. Ale jak raz sie w nich cos zepsuje, to zaraz wystepuje
                      efekt domina i sypia sie jak domek z kart. Co gorsza, kolejne awarie nastepuja
                      po sobie szybko, ale nie na tyle szybko, zeby nie uznac silnika za naprawiony.
                      Po prostu wszystko gra, ale po tygodniu pada cos nowego. Naprawiasz,
                      przetestujesz, wszystko gra. A po dwoch tygodniach wysiada cos innego. I tak
                      wkolo Macieju i dookola Wojtek. Krotko mowiac, taki silnik po normalnej naprawie
                      nie nadaje sie do podrozy dookola swiata. Owszem, istnieje droga do przywrocenia
                      go do pelnej sprawnosci, ale Juan jej nie zna. I mimo swojego geniuszu nie
                      wpadnie na nia od razu. A nasz przyjaciel w szpitalu musi miec naprawde
                      naprawiony silnik.
                      - To jak to rozegramy?
                      - Jeszcze nie wiem. Zobaczymy na miejscu.
                      - To znaczy za chwile, bo juz jestesmy na miejscu.
                      Rzeczywiscie, byli. Od budynku, w ktorym miescil sie warsztat Juana dzielio ich
                      kilka krokow. Z tylu, przy nabrzezu nalezacym do warsztatu stalo zacumowanych
                      kilka kutrow i wprawne oko moglo wylapac, ze cos sie na nich dzieje. Okrazyli
                      rog budynku, podeszli do wejscia i zgodnym chorem gwizdneli. Nad wejsciem swieza
                      farba pysznil sie napis "Maracaibo Inc.". Popatrzyli na siebie z usmiechem i
                      pokiwali glowami.
                      - Taaak, to jest naprawde powazne - powiedzial Jose i otworzywszy drzwi wpuscil
                      Dziadka przodem. Doszli do "gabinetu" Juana i znowu ich zatkalo. Dawna kanciapa,
                      w ktorej tylko dziada i baby brakowalo, lsnila czystoscia. Biurko, fotel i kilka
                      krzesel bylo chyba nowe. Podobnie jak olbrzymi rajzbret, nad ktorym nachylal sie
                      jakis mezczyzna w garniturze.
                      - Buenos dias - grzecznie powiedzieli Dziadek i Jose.
                      Mezczyzna odwrocil sie i obaj oslupieli. Byl to Juan - w ubraniu, pod krawatem i
                      ogolony. Obaj po raz pierwszy w zyciu widzieli go w takim stanie. Juan
                      usmiechnal sie od ucha do ucha.
                      - Buenos dias, amigos. Prosze, usiadzcie. Przyszliscie obejrzec
                      najszczesliwszego czlowieka na swiecie?
                      - Dlaczego najszczesliwszego?
                      - Wczoraj podpisalem umowe ze spoldzielnia od naszych sasiadow z polnocy. Maja
                      flotylle kutrow a wszyscy tamtejsi mechanicy nie potrafia utrzymac ich na
                      chodzie. No to przyszli do mnie. A Maria na taka wiadomosc zgodzila sie wreszcie
                      zostac moja zona. A ten kontrakt to samograj - wszystkie kutry maja identyczne
                      silniki - Juan zatarl rece.
                      - A co to za silniki? - zapytal Dziadek.
                      - Nie pamietam nazwy, ale zostawili mi rysunki, to ci zaraz powiem, Dziadku -
                      odparl Juan, po czym pochylil sie nad rysunkami i odczytal nazwe.
                      Dziadek i Jose spojrzeli na siebie. Byl to ten sam silnik, co zeglarza.
                      - A pracowales juz z tymi silnikami? - spytal Jose.
                      - Silnik jak silnik. Jak znasz jeden, to znasz wszystkie - wzruszyl ramionami Juan.
                      - Jesli tak uwazasz, to za szesc miesiecy bedziesz bez kontraktu i ze zrujnowana
                      opinia - powiedzial ostro Dziadek - i nie mysl nawet, ze potrafisz sie je
                      nauczyc remontowac w szesc miesiecy!
                      - Nie ma takiego silnika, z ktorym bym sobie nie dal rady - dumnie powiedzial Juan.
                      - Wlasnie patrzysz na plany takiego - bezlitosnie odparl Dziadek.
                      - I przyszedles po to, zeby mi to powiedziec? - sceptycznie zapytal Juan - I
                      wziales ze soba senior commandante w charakterze swiadka?
                      - Nie. Przyszlismy tutaj w zupelnie innej sprawie. Chcielismy cie prosic o
                      przysluge - o naprawe silnika na jachcie tego zeglarza - Polaka. Ale sytuacja
                      sie zmienila - twardo powiedzial Dziadek. - Teraz naprawisz ten silnik za darmo.
                      - podniosl reke, zeby powstrzymac odpowiedz Juana, ktory juz otwieral usta do
                      gwaltownej repliki - Tak, za darmo. To jest taki sam silnik. W zamian za to ja
                      cie naucze je remontowac.
                      Juan znal Dziadka na tyle dobrze, ze wiedzial, ze Dziadek nie rzuca slow na
                      wiatr. Zaniepokoil sie wiec i poprosil o wyjasnienie. Wyjasnienia Dziadka zajely
                      tylko kilka minut. Pod koniec Juan az sie spocil z wrazenia.
                      - Madonna Santissima! - wyszeptal wreszcie - a wiec to jest ta slynna "zemsta
                      noworodka"! Faktycznie, Dziadku, za szesc miesiecy lezalbym martwym bykiem! A
                      wiec zgoda, za to, ze mnie nauczysz naprawiac te silniki, twoj przyjaciel bedzie
                      mial naprawe za darmo. Za wyjatkiem czesci - na to nie mam funduszy.
                      Dziadek wyciagnal do Juana reke.
                      - Zgoda. Jutro podholujesz jacht do nabrzeza. Ja reszte zalatwie z wlascicielem.
                      Uscisneli sobie rece na dobicie targu. Troche jeszcze zielony i spocony z
                      wrazenia Juan odprowadzil ich do wyjscia. Kiedy odeszli juz kawalek Jose zapytal
                      z zaciekawieniem:
                      - "Zemsta noworodka"?
                      - Taki zart. "Mrozaca krew w zylach zagadka - pilnik w lokciu hrabiny czyli
                      zemsta noworodka". Ktos tak nazwal ten silnik po obejrzeniu ktoregos z
                      hollywoodzkich kryminalow. Dzis zostala juz tylko "zemsta noworodka". Wlasciwie
                      powinno sie to nazywac "zemsta producenta", ale... Prawde mowiac, silniki, ktore
                      ida na remont do producenta, wracaja jak nowe. Problemy maja tylko te, ktore nie
                      sa tam naprawiane.
                      Doszli do bramy portu. Dziadek wyciagnal reke.
                      - Dziekuje, Jose. Ty pewnie wracasz do komendantury albo idziesz na obiad do
                      domu, a ja sobie jeszcze pojde na ostroge.
                      - Jeszcze chwileczke, Dziadku - powiedzial Jose - myslalem troche o tych
                      znaczkach. Moze uda mi sie zastawic na wlamywacza pulapke, jesli sie na to zgodzisz.
                      - Jesli ci sie to uda, to bedzie wspaniale. Pomoge ci, w czym tylko bede mogl.
                      - Dzisiaj przemysle to do konca, a jutro przedstawie ci plan, Dziadku -
                      powiedzial Jose.
                      Dziadek tylko skinal glowa i rozeszli sie w przeciwne strony. Jose poszedl do
                      domu, zjadl smaczny obiad, troche podrzemal, troche poczytal ksiazke z
                      biblioteki i wreszcie wrocil do komendantury. W poczekalni siedzial Dziadek.
                      Zdumiony Jose podniosl pytajaco brwi.
                      - Pamietasz ten plan, co go miales opracowac - spytal Dziadek - mozesz juz sie
                      nie wysilac. Musztarda po obiedzie. Wlamywacz zlozyl mi dzisiaj wizyte.

                      c.d.n.
                      • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 10 06.04.06, 07:18
                        - CO TAKIEGO? - ryknal Jose tak glosno, ze kilku policjantow znajdujacych sie w
                        pomieszczeniu podskoczylo z wrazenia.
                        Jose opanowal sie i powiedzial do Dziadka niemal spokojnym tonem:
                        - Prosze do mnie do gabinetu - a do jednego z policjantow - znajdz mi
                        najwygodniejszy fotel w komendzie - naj-wy-god-niej-szy, powtarzam i przynies do
                        mnie, zeby Dziadek mial na czym wygodnie siedziec.
                        Ledwie zdazyli wejsc do gabinetu, gdy dwoch policjantow zjawilo sie z fotelem,
                        ktory ustawili przed biurkiem. Jose podziekowal skinieniem glowy i wskazal go
                        Dziadkowi.
                        - A teraz, prosze, opowiedz mi, Dziadku, co sie stalo.
                        - No coz, duzo do opowiadania nie ma. Po pozegnaniu sie z toba poszedlem na
                        ostroge i doszedlem do konca. Tam usiadlem pod latarnia i siedzialem - bo ja
                        wiem? - moze godzine. Ale tam troche dmuchalo, wiec pomalutku wrocilem i
                        poszedlem do domu. Juz zanim otworzylem drzwi zorientowalem sie, ze mialem
                        nieproszonego goscia. Przygotowalem sie na wypadek, gdyby wlamywacz jeszcze byl
                        w srodku i wszedlem. Ale nie bylo nikogo. Byly natomiast nikle slady gruntownego
                        przeszukania. Wlamywacz chyba nic ze soba nie zabral.
                        - Skad wiedziales, Dziadku, ze miales nieproszonego goscia? I jak sie
                        dowiedziales, ze przeszukanie bylo gruntowne?
                        - Od dawna znam kilka sztuczek. Tu wlos, tam kawalek papierka, gdzie indziej
                        wystajacy rozek kartki czy skrawek ubrania...
                        - Skad znasz te metody, Dziadku? - spytal zdumiony Jose - Kto cie tego nauczyl,
                        a przede wszystkim - po co?
                        - SOE. Moze nie wiesz...
                        - Wiem. Wiem o programie szkoleniowym SOE wszystko.
                        - Na pewno nie wszystko. Bardzo wiele rzeczy i technik do dzis pozostaje scisle
                        tajne.
                        - Niech ci bedzie. I co bylo dalej?
                        - Dalej? Nic nie bylo. Upewnilem sie, ze lobuz sie nigdzie nie schowal w domu i
                        przyszedlem tutaj powiedziec ci, ze niebezpieczenstwo minelo. Najprawdopodobniej
                        minelo. A teraz, skoro juz wiesz, to wroce do siebie.
                        Jose popatrzyl na Dziadka dziwnym wzrokiem.
                        - Nie tak zaraz, Dziadku. Jezeli wrocisz do siebie, to zatrzesz wszystkie slady.
                        - A po co ci slady? - zdziwil sie Dziadek.
                        - Jak to po co? - tym razem zdziwil sie Jose - Po to, zeby wlamywacza wpakowac
                        za kratki.
                        - Przeciez nic nie ukradl...
                        - Ale sie wlamal. A ja nie lubie wlamywaczy.
                        - Ale wlamanie musi zostac zgloszone...
                        - Wlasnie to zrobiles. A teraz pozwol mi chwile pomyslec.
                        Jose myslal chyba z piec minut. Wreszcie powoli pokiwal glowa i siegnal po
                        telefon. Wykrecil zero.
                        - Polacz mnie, synku, z Akademia Policyjna w stolicy, Wydzial Zabezpieczania
                        Sladow, szef albo zastepca szefa Wydzialu. I przyslij do mnie dyzurnego.
                        Za chwile dyzurny zameldowal sie w gabinecie przepisowo. Juz cala komenda
                        wiedziala, ze senior commandante jest wsciekly, co sie nader rzadko zdarzalo, a
                        powodem gniewu jest kilka krotkich zdan, jakie powiedzial do niego Dziadek.
                        Niepewnie patrzyl na Josego, ale zobaczyl, ze senior commandante juz sie uspokoil.
                        - Oglosisz alarm ogolny - powiedzial Jose - Z alarmu chwilowo sa wylaczeni
                        ludzie bioracy udzial w sledztwach i odpoczywajacy po sluzbie. Wszystkie patrole
                        maja zatrzymywac samochody z obca rejestracja - to znaczy spoza naszego okregu,
                        zanotowac marke, model, numer rejestracyjny i spisac personalia wszystkich
                        pasazerow. Zapytac takze o pasazerow chwilowo nieobecnych. To raz. Odwiedzic
                        wszystkie hotele, motele i noclegownie i spisac personalia wszystkich gosci od
                        czwartku do dzis. To dwa. Po trzecie - poczynajac od domu Dziadka przeprowadzic
                        wywiady z kadym, poczawszy od trzylatka, skonczywszy na stulatku. Pytania: czy
                        widzieli dzis cokolwiek podejrzanego, jakichkolwiech obcych, nieznane samochody,
                        cokolwiek nietypowego - zebrac opisy, numery, wszystko. Ilu mamy obecnie
                        stazystow? Szesciu? Wszyscy sa na tej sprawie, stazysta aspirant Rodriguez
                        bedzie tymczasowo moim zastepca, maja prowadzic cala logistyke. Co jeszcze? Aha,
                        lotnisko i port. Interesuja mnie prywatne i czarterowe samoloty i statki, lodzie
                        albo jachty - od czwartku do dzis. Jasne?
                        - Si, senior commandante! Ale... czy moge sie zapytac o co chodzi?
                        - Oficjalnie - przeprowadzamy manewy. A naprawde - prowadzimy sledztwo w sprawie
                        wlamania do Dziadka.
                        W oczach dyzurnego cos blysnelo. Wyprostowal sie jak struna.
                        - Rozkaz, senior commandante - wypalil jak karabin maszynowy i wykonal zwrot w
                        strone drzwi. Spojrzal w strone Dziadka i dodal miekko - Bardzo mi przykro,
                        Dziadku. - Po czym wyszedl.
                        - No, no, no - powiedzial Dziadek - widze, ze idziesz na calosc.
                        - Jakos naszla mnie ochota na zobaczenie tego typka za kratkami - wyszczerzyl
                        zeby Jose - i przypuszczam, ze nie mialbys nic przeciwko temu, zeby tez to
                        zobaczy, nieprawdaz?
                        - Prawdaz - lagodnie powiedzial Dziadek - i to nawet w kilku krajach.

                        c.d.n.
                        • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 10 17.04.06, 07:17
                          Zadzwonil telefon. Jose podniosl sluchawke, podziekowal i przelaczyl na glosnik.
                          Po drogiej stronie byl komendant Wydzialu Zabezpieczania Sladow Akademii. Obaj
                          policjanci znali sie od dawna i laczyla ich przyjazn - z powodu odleglosci i
                          rzadkich kontaktow moze niezbyt mocna, ale jednak przyjazn.
                          - Czemuz zawdzieczam to niespodziewane dobrodziejstwo rozmowy z superglina z
                          Poludnia? - zagadnal Fernando Absurdellos.
                          - Witam Winnetou, mistrza odczytywania ukrytych sladow - smiertelnie powaznie
                          odpowiedzial Jose, wyszczerzajac przy tym zeby do Dziadka - obawiam sie jednak,
                          ze tym razem musimy porozmawiac bardzo powaznie.
                          - Powaznie? To brzmi powaznie. Cos sie stalo?
                          - Tak. Ale zanim ci powiem, co, musze zadac ci pare pytan.
                          - No, no, no... To brzmi coraz powazniej. Strzelaj.
                          - Jak wysoko w rankingu plasuje sie moje Biuro Zabezpieczania Sladow?
                          - Mniej wiecej pietnasta pozycja. Trudno sie temu dziwic - masz najnizsza
                          przestepczosc w kraju, wiec nie maja praktyki, nie dostajesz tez najlepszych ludzi.
                          - Tego sie obawialem. A kto jest absolutnie najlepszy?
                          - Moj zespol, tutaj, w Akademii. A dlaczego pytasz?
                          - Potrzebuje najlepszy zespol jaki moge znalezc do zrobienia roboty. Maly domek,
                          ale potrzebuje go przebadac doslownie z mikroskopijna precyzja.
                          - Brzmi bardzo powaznie. Morderstwo?
                          - Nie, wlamanie. Ale dane wskazuja, ze jest to miedzynarodowy wlamywacz.
                          - Nie wiedzialem, ze u ciebie jest cos warte akcji miedzynarodowego wlamywacza -
                          zdziwil sie Fernando.
                          - Ja tez nie wiedzialem. Do wczoraj. Ale sprawa jest duzo dziwniejsza niz
                          ktokolwiek moglby przypuszczac. Powod wlamania jest, przynajmniej w tej chwili,
                          niemal zupelnie bezwartosciowy. A w przyszlosci? Pojecia nie mam. Bede musial
                          znalezc eksperta.
                          - Coraz bardziej mnie to wlamanie ciekawi. Przypuszczam, ze zostala skradziona
                          jakas nieznana kolekcja...
                          - Nic nie zostalo skradzione. Najprawdopodobniej. Zadna kolekcja nie istnieje. W
                          kazdym razie kolekcja warta wlamania.
                          - Przestan mowic zagadkami - zdenerwowal sie Fernando - do kogo sie wlamano? I
                          po co?
                          - Moze pamietasz, ze mowilem ci kiedys o Dziadku?
                          - Pewnie ze pamietam! Nie tylko ja, cala Akademia pamieta! Twoj ideal i wzor do
                          nasladowania! A co ty myslisz, ze jak godzinami opowiadasz o nim peany i
                          spiewasz hymny pochwalne, to nikt cie nie slucha? Zrobiles z niego superbohatera
                          i ideowego opiekuna Akademii! To do niego sie wlamano? Jak mnie z nim poznasz,
                          to sam przyjade zrobic przeszukanie a przy okazji poznac twojego idola.
                          Jose wygladal jakby sie dusil. Twarz zmieniala kolor wahajac sie od bialej do
                          czerwonej z pelna gama odcieni posrednich w tempie mniej wiecej raz na trzy
                          sekundy. Wyraz dumy ustepowal wyrazowi zazenowania, zeby za chwile wrocic do
                          poprzedniego. Nie mogl wykrztusic ani slowa. Dziadek nie wytrzymal i ryknal
                          gromkich smiechem.
                          - Nie wiedzialem, ze jestem na publicznej linii - powiedzial Fernando - czy moge
                          wiedziec, z kim jeszcze rozmawiam, bo po smiechu nie moge poznac, a Jose nie
                          raczyl mnie poinformowac, ze ktos jeszcze slucha rozmowy.
                          - Nie moglby mnie pan rozpoznac, nawet gdybym mowil normalnie, panie Winnetou -
                          powiedzial Dziadek - a to z tej prostej przyczyny, ze nigdy jeszcze nie
                          rozmawialismy. Prawdopodobnie moje nazwisko nic panu nie powie, ale cale miasto
                          mowi o mnie Dziadek.
                          - Ach, to pan jest ten slynny Dziadek? - zdumial sie Fernando - bardzo milo mi
                          pana poznac, chociaz, na razie, nie osobiscie. Mam nadzieje naprawic to male
                          przeoczenie jak najszybciej.
                          - Cala przyjemnosc bedzie po mojej stronie...
                          Jose wciaz nie mogl spojrzec na Dziadka. Nachylil sie do telefonu i spytal cicho:
                          - To jak, Fernando, dasz rade tu kogos wyslac?
                          - Czy to jest oficjalna prosba o pomoc - spytal Fernando.
                          - Tak.
                          - W takim razie akceptuje. Zaraz wydam rozkazy i jeszcze dzis wieczorem zespol
                          przyleci do ciebie. Prosze zarezerwowac cztery... nie, piec pokoi w jakims
                          przyzwoitym hotelu. Jeszcze cos, o czym powinienem wiedziec?
                          - Chyba tylko to, ze chce calosciowej roboty. Mikroslady, no wiesz, wszystko.
                          - Dostaniesz wszystko, jesli sie uda, to nawet DNA. Do zobaczenia wieczorem.
                          - Dziekuje, Fernando. Do zobaczenia.
                          Jose odlozyl sluchawke i westchnal gleboko. Jego twarz powoli odzyskiwala
                          naturalny kolor. Wyciagnal blok papieru i dlugopis, po czym wreszcie spojrzal na
                          Dziadka.
                          - Czy moglbys, Dziadku, jeszcze raz opowiedziec mi te cala historie? Niestety,
                          biurokracja jest nieublagana, a ja nie wszytko zapamietalem, szczegolnie duzo
                          klopotow moze mi sprawic pisownia tych szeleszczacych nazw.

                          c.d.n.
                          • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 12 25.04.06, 20:49
                            Dziadek jeszcze raz powoli opowiedzial Josemu historie. Literowal nazwy,
                            pokazywal w atlasie miejscowosci, odpowiadal na pytania. Na wiele pytan nie znal
                            odpowiedzi. Wreszcie, po jakiejs godzinie Jose westchnal ciezko i odchylil sie z
                            fotelem do tylu. Wpatrwywal sie w rozlozone po biurku kartki z notatkami i
                            gleboko nad czyms zastanawial. Dziadek nie przerywal ciszy i tez sie zadumal. Po
                            kilku minutach Jose znowu westchnal gleboko i przywrocil fotel do normalnej
                            pozycji. Popatrzyl na Dziadka, ktory tez ocknal sie z zamyslenia i powiedzial:
                            - Nie mamy zbyt wiele informacji do rozpoczecia sledztwa. Przypuszczam, ze
                            korzenie afery tkwia w Polsce, bedziemy wiec musieli nawiazac kontakt z polska
                            policja. Wlamywacz dziala na calym, no, prawie calym swiecie, wiec wspolpraca
                            Interpolu wydaje mi sie rowniez niezbedna.
                            - Chcesz zaprzac Interpol do roboty? - zdumial sie Dziadek - Dla - w sumie -
                            malo istotnego przestepstwa?
                            - Nie ma malo istotnych przestepstw, Dziadku - odparl Jose - sa tylko mniej lub
                            bardziej powazne. To, pomimo tego, ze wydaje sie byc malo powazne, jest jednym z
                            dlugiej serii przestepstw popelnionych w piecu krajach na trzech kontynentach. I
                            nalezy przypuszczac, ze planowane sa podobne przestepstwa w dwoch kolejnych
                            krajach na dwoch nastepnych kontynentach. To jest robota dla Interpolu,
                            niezaleznie jak na to patrzec. Beda mieli okazje pokazac, ze wydawane na nich
                            pieniadze nie sa wyrzucane w bloto. Jeszcze jedna rzecz. Otoz jestes Dziadku,
                            dla sledztwa osoba postronna, a raczej, poszkodowana i dlatego nie wolno mi
                            wtajemniczac cie w jego postepy - widzac uraze na twarzy Dziadka podniosl palec
                            - jednakze, z racji nietypowej charakterystyki przestepstwa, bede musial uzyc
                            pozapolicyjnych ekspertow. Ekspertem, niestety, nie jestes. Ale - zawiesil glos
                            - potrzebuje jeszcze dwie osoby - tlumaczy - jezyka polskiego i arabskiego. Z
                            tego, co wiem, w okregu nie ma ani jednej osoby znajacej arabski w stopniu
                            pozwalajacym na zatrudnienie jej jako tlumacza, a jesli chodzi o jezyk polski,
                            to tylko ty spelniasz warunki. Czy zgodzisz sie na zatrudnienie przy okregowej
                            komendzie policji w charakterze tlumacza na czas niezbedny do przeprowadzenia
                            sledztwa?
                            Urazony wyraz twarzy Dziadka zniknal jak zdmuchniety. Zastapil go filuterny usmiech.
                            - To zalezy. Jezeli bede mial dostep do sledztwa...
                            - Bedziesz. Troche ograniczony, ale bedziesz mial. Ograniczenie bedzie tylko
                            jedno - nie bedziesz mogl wydawac zadnych polecen.
                            - W takim razie przyjmuje. Moge byc tlumaczem polskiego, angielskiego,
                            francuskiego, niemieckiego, rosyjskiego i wloskiego. Ponadto jestem najlepszym
                            ekspertem w okolicy od spraw polskich. Czy moje uprawnienia zawieraja prawo do
                            podsuwania sugestii?
                            - Oczywiscie, ze tak! Masz juz cos na mysli?
                            - Mam. Powiedziales, ze nie masz tlumacza arabskiego. A Felicia Escobero?
                            - Felicia Escobero? - Jose patrzyl zdumiony na Dziadka, po czym nagle klepnal
                            sie w czolo - zupelnie zapomnialem! Fatima al - cos tam - to juz dobre
                            trzydziesci jak przyjela chrzest. Zupelnie o tym zapomnialem. Dziekuje, Dziadku.
                            No to do roboty. Zanim popedze kota chlopcom tutaj, chcialbym wiedziec cos
                            wiecej. Mamy do porozmawiania z policja w Polsce, Szwecji, Anglii i Kanadzie.
                            Dalej, Interpol. Potrzebuje tez eksperta od znaczkow.
                            - Pozwol, ze ci przypomne, Jose, ze na razie nie masz o czym rozmawiac z policja
                            w Szwecji i Anglii. Nie znasz nazwisk poszkodowanych. Ja tez nie. W Kanadzie
                            znam tylko nazwisko seniora Roberta. W Polsce - zadnego. Tym niemniej trzeba
                            chyba zaczac od Polski. Obawiam sie jednak, ze teraz nie masz po co dzwonic do
                            Polski - chyba musisz zaczac od Komendy Glownej, a o tej porze porozmawiasz
                            pewnie z jakims sierzantem dyzurnym, a nie z oficerem sledczym. Podobnie
                            Interpol. Natomiast jesli chodzi o eksperta - pomyslal chwile - jest mozliwe, ze
                            o tej porze ktos bedzie jeszcze w Centrali Filatelistycznej w Warszawie - to nie
                            jest przedsiebiorstwo sensu stricto - wiekszosc osob pracuje gdzie indziej,
                            prace w Centrali traktujac jako hobby - moga wiec teraz tam byc.
                            Jose podniosl sluchawke i zazadal polaczenia z operatorem miedzynarodowym,
                            informacja, Polska. Po chwili uzyskal polaczenie i przekazal sluchawke
                            Dziadkowi. Dziadek juz po kilku minutach uzyskal numer i dostal polaczenie z
                            Centrala Filatelistyczna. Rozmawial krotko, pod sam koniec rozmowy wykazal
                            zdziwienie, po czym usmiechnal sie szeroko i zakonczyl rozmowe. Jose stwierdzil
                            sucho:
                            - Nic nie zrozumialem.
                            - Nic nie bylo do zrozumienia. Tlumaczenie zabraloby tylko czas i przedluzylo
                            rozmowe. Zadnego eksperta juz nie bylo - zreszta jest ich tylko kilku i zwykle
                            codziennie jest tylko jeden. Jutro bedzie pani Janeczka. A teraz uwazaj: ich
                            najlepszy eksert jest w podrozy dookola swiata. Ostatnio dostali od niego kartke
                            z Argentyny, jakies piec miesiecy temu i mysla ze teraz doplywa do Australii.
                            - Pozwol, ze zgadne. Plynie na jachcie s/y Folblut, czy tak?
                            - Dokladnie.
                            Jose pomyslal chwile, otworzyl biurko, pogrzebal w nim i wyciagnal kilka
                            papierow, ktore schowal do teczki. Nastepnie wstal, otworzyl sejf, wyjal z niego
                            kasetke Dziadka, zamknal sejf i schowal kasetke do teczki. Potem podniosl
                            sluchawke i zazadal samochodu.
                            - Idziemy, Dziadku.
                            Ubrali sie i zeszli do samochodu. Jose polecil kierowcy pojechac do szpitala.
                            Kiedy zajechali, polecil kierowcy zostac na posterunku przed drzwiami chorego
                            zeglarza. On i Dziadek weszli do srodka. Zeglarz jeszcze nie spal. Zdumiony
                            przygladal sie gosciom. Jose nie bawil sie we wstepy ani w dyplomacje.
                            - Sprowadzaja nas teraz do pana dwie sprawy. Po pierwsze - panski silnik. Juan
                            go naprawi za darmo, pan zaplaci tylko za koszty czesci. Ile tego bedzie - nie
                            wiem. Co sprowadza mnie do drugiej sprawy. Ma pan malo pieniedzy i chce pan
                            podjac legalna prace, mam racje?
                            - Tak, ale leze jeszcze w szpitalu...
                            - Jest pan ekspertem polskiej Centrali Filatelistycznej?
                            - Jestem - zeglarz wygladal na zdumionego.
                            - Czy przyjmie pan prace zlecona dla tutejszej komendy policji w charakterze
                            eksperta filatelistycznego?
                            - Oczywiscie! - zeglarz byl coraz bardziej zdumiony.
                            - No to wypelnimy papiery - Jose otworzyl teczke i wyjal kilka papierow - Czy
                            zechce mi pan przeliterowac swoje imie i nazwisko?
                            - P-a-w-e-l C-h-a-b-r-o-w-i-c-z

                            c.d.n.
                            • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 13 26.04.06, 04:00
                              Jose szybko wypelnil papiery i podpisal, po czym podsunal je do podpisania panu
                              Chabrowiczowi. Ten wzial je do reki, rzucil na nie okiem i niepewnie popatrzyl
                              na Dziadka. Dziadek zrozumial bez slow, wzial je do reki i odczytal glosno po
                              hiszpansku, tlumaczac przy tym kazde zdanie na polski. Sam byl nieco zaskoczony
                              wyjatkowo dobrymi warunkami kontraktu, ale widocznie tutejsza policja miala
                              pieniadze na ekspertow i nie za bardzo mogla je wydac, a wiadomo, co sie dzieje
                              z pieniedzmi nie wydanymi z budzetu, stad te doskonale warunki. Pan Chabrowicz
                              nie ociagal sie wiec z podpisaniem. Jose zatarl rece i schowal papiery do teczki.
                              - No a teraz - powiedzial - czas, zeby zaczal pan zarabiac te pieniadze.
                              Wyjal z teczki kasetke i szklo powiekszajace. Szklo powiekszajace podal panu
                              Chabrowiczowi a sam otworzyl kasetke i wyjal z niego list, ktory tez (ostroznie)
                              podal swemu nowemu ekspertowi.
                              - Co moze mi pan o tym powiedziec?
                              Pan Chabrowicz dokladnie obejrzal koperte, po czym szczegolowo zaczal ogladac
                              znaczek. Cos dziwnego zalsnilo mu w oku. Ogladal dlugo i bardzo uwaznie, w koncu
                              podniosl glowe.
                              - Mam wrazenie, ze chodzi o znaczek. Czy mozecie mi panowie powiedziec o nim cos
                              wiecej?
                              - Chwilowo nie - powiedzial Jose - wolelibysmy, zeby pan nam cos o nim powiedzial.
                              - Takiego znaczka nie widzialem nigdy. Widzialem tylko dwa w pewien sposob podobne.
                              - W jaki sposob?
                              - Zakladajac, ze jest prawdziwy, jest to znaczek poczty kanadyjskiej wydany na
                              specjalne, prywatne zamowienie. Wyszlo ich juz troche i rynek filatelistyczny
                              nie bardzo wie, jak na to zareagowac. Naklady sa smiesznie niskie, to nie jest
                              masowka. Z jednej strony, jest to oficjalny znaczek, a wiec podlega prawom
                              rynku. Z drugiej strony, jest to rodzaj prywatnej inicjatywy, o bardzo niskim
                              nakladzie, co powinno windowac cene takiego znaczka w gore. Filatelisci
                              protestuja, bo mozna sobie wyobrazic, jak ceny takich niskonakladowych znaczkow
                              pojda w gore. Wielkie katalogi ich nie umieszczaja, aczkolwiek jest o takich
                              znaczkach wzmianka.
                              - To w koncu jest to znaczek, czy nie?
                              - Jest, oczywiscie. Oficjalne wydawnictwo, ostemplowany przez oficjalna poczte...
                              - A jaka jest jego wartosc?
                              - Trudno mi powiedziec. Zwykle takie znaczki kosztuja kilka funtow, ale co
                              bedzie za dziesiec, czy piecdziesiat lat, tego nie moge przewidziec. Wszystko
                              zalezy od nakladu. No, ceny Wiktorii to zaden z nich nie pobije, ale za jakis
                              czas moga byc warte niezla sumke. Wiecie, panowie, dziwnie mi sie oglada ten
                              znaczek, bo z oryginalem zetknalem sie przelotnie jakies trzydziesci lat temu,
                              wiem, ze zyje, ale dlaczego poczta kanadyjska ja uwiecznila?
                              Jose spojrzal na Dziadka i skinal glowa. Dziadek opowiedzial historie znaczka,
                              ale pominal tej historii kryminalny aspekt. Pan Chabrowicz pokiwal glowa.
                              - W tym musi byc cos wiecej. Zadna policja swiata nie wynajelaby eksperta tylko
                              po to, zeby zadac takie pytania. W gre wchodzi wiec albo falszerstwo, albo cos
                              innego. Na falszerstwo ten znaczek sie nie nadaje. A wiec o co chodzi?
                              - Oglada pan jeden z ostatnich trzech znaczkow znajdujacych sie na wolnym rynku.
                              - A co sie stalo z reszta? Zaraz, chwileczke. Skoro tylko trzy sa na rynku, to
                              znaczy, ze reszta musialaby zostac zniszczona. Ale to nie interesowaloby policji
                              tutaj, chyba, ze zniszczenie byloby celowe i stalo sie tutaj. Albo... reszta
                              znaczkow zostalaby skradziona lub zniszczona gdzie indziej, a tutaj ktos
                              probowal znaczek zniszczyc albo ukrasc...
                              - Pan jest z zawodu policjantem? - zainteresowal sie Jose.
                              - Nie, geologiem, a dlaczego pan pyta?
                              - Bo w kilku zdaniach stworzyl pan teorie kryminalna, trzeba powiedziec,
                              niestety, ze prawdziwa - Jose w kilku zdaniach strescil kryminalny watek znaczkow.
                              Pan Chabrowicz zastanowil sie chwile.
                              - Mysle, ze afera zaczela sie w Polsce. No, nie zazdroszcze polskiej policji tej
                              roboty. Nie przypuszczam jednak, zeby te znaczki szybko wyplynely, zlodziej
                              raczej zaczeka na przedawnienie.
                              - To znaczy, kiedy?
                              - Pojecia nie mam. O to musicie panowie zapytac polska policje. Aha, przydaloby
                              sie zawiadomic polska Centrale Filatelistyczna, zeby zwrocila na to uwage.
                              - Jutro bedziemy z nimi rozmawiac, a konkretnie z jakas pania Janeczka.
                              - To prosze ja serdecznie pozdrowic od brata.
                              - Od brata? To cala panska rodzina jest ekspertami?
                              - Niestety nie. Janeczka i ja przejelismy paleczke od dziadka. Jeszcze jako
                              dzieci pomoglismy rozszyfrowac afere falszerstw nadrukow i jakos tak sie
                              wciagnelismy...
                              - Dobrze, na pewno jutro pozdrowimy, ale dzisiaj pozwolimy panu juz odpoczac.
                              Jose schowal koperte do kasetki, kasetke i lupe do teczki i pozegnal sie z
                              zeglarzem. Dziadek rowniez sie pozegnal i wraz z Jose i kierowca wrocili do
                              komendy, po drodze zatrzymujac sie w najlepszym hotelu, gdzie Jose zarezerwowal
                              piec pokoi dla policjantow ze stolicy.

                              c.d.n
                              • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 14 26.04.06, 16:36
                                Po powrocie do komendy Jose zazadal napojow dla Dziadka i dla siebie i zarzadzil
                                odprawe, na ktorej mieli byc obecni wszyscy kierownicy wydzialow, jego zastepca
                                i aspirant Rodriguez - za pietnascie minut. Obaj z Dziadkiem poszli do gabinetu
                                Josego, gdzie Jose przepakowal koperte do przezroczystego worka ewidencyjnego,
                                po czym usiadl za biurkiem i zaczal sie zastanawiac. Dziadek usiadl na fotelu i
                                rowniez zamyslil sie gleboko. Po kilku minutach wezwani policjanci - osmiu
                                kierownikow wydzialow, zastepca Jose (senior vice commandante) i mlodziutki
                                aspirant Rodriguez zajeli miejsca przy stole konferencyjnym, ktory przysunieto
                                do biurka, Dziadek zas przesunal sie wraz z fotelem za biurko, nieco z tylu za
                                Jose. Jose rozejrzal sie po dobrze znajomych mu twarzach i zaczal referowac:
                                - Jak juz zapewne wiecie, dokonano dzisiaj wlamania do domu Dziadka. Nie jestem
                                jeszcze pewny, ale najprawdopodobniej nic nie zginelo. Przypuszczam, ze
                                przestepca usilowal skrasc ten przedmiot - Jose podniosl w gore worek
                                ewidencyjny - ktory w tym czasie znajdowal sie u mnie w sejfie. Dziadku, czy
                                zechcialbys jeszcze raz opowiedziec cala historie?
                                Dziadek zechcial i w przeciagu pietnastu mnut zebrani policjanci poznali
                                historie koperty i jej sobowtorow. Jose podziekowal Dziadkowi i dalej prowadzil
                                odprawe. Przypomnial o wydanych poleceniach i opowiedzial o wizycie u eksperta.
                                - Jutro - powiedzial - skontaktuje sie z Interpolem i polska policja. Jeszcze
                                dzis zawiadomie nasza Komende Glowna i poprosze o pomoc. Dzisiaj przylatuje ze
                                stolicy Fernando Absurdellos z Wydzialu Zabezpieczania Sladow Akademii
                                Policyjnej wraz z czterema ludzmi i jutro przetrzasna miejsce przestepstwa. Nie
                                rob takiej skwaszonej miny, Alberto. Wiem, ze twoj wydzial jest niezly, ale
                                plasujecie dopiero na pietnastej pozycji w skali kraju, a ja chce miec
                                najlepszych. Potraktujecie to jako niespodziewany kurs doksztalcajacy, jasne? W
                                chwili obecnej zakladam, ze przestepca jest obywatelem lub mieszkancem Polski -
                                moze w zostawil jakis slad w hotelu, wypozyczalni samochodow, na lotnisku albo w
                                porcie - wszystkie informacje operacyjne splywaja do aspiranta Rodrigueza, ktory
                                od tej chwili ma pod soba reszte stazystow i odpowiada za analize danych. Czy
                                ktos ma jakies pytania albo sugestie?
                                Przez chwile panowalo milczenie. Zastepca czegos szukal w notatkach, po czym
                                zapytal:
                                - Czy mozesz nam powiedziec, Dziadku, w jaki sposob ten senior... Robert dostal
                                adresy osob, do ktorych wyslal listy? Czy te adresy byly publikowane na tym
                                forum, czy nie?
                                - Ja wyslalem swoj adres przewodniczacej Towarzystwa, a ona wyslala go do
                                seniora Roberta. Przypuszczam, ze kazdy zrobil to samo - wszystko szlo przez
                                e-mail. W kazdym razie nikt nie opublikowal adresu na forum - tego sie po prostu
                                nie robi.
                                - No to mamy pierwszych podejrzanych. Pani przewodniczaca i senior Robert,
                                chyba, ze mozesz za nich zareczyc, Dziadku.
                                Dziadek z zalem przeczaco pokrecil glowa.
                                - Niestety, nie moge. Nie znam ich osobiscie, ale sadze, tak na 99%, ze nie maja
                                oni z tym nic wspolnego. Moze ktos z ich otoczenia? Nie wiem, po prostu nie wiem.
                                - Mam jeszcze jednego podejrzanego - zaszemral cichy glos.
                                Wszyscy rozejrzeli sie po sobie, po czym skoncetrowali uwage na czerwonym jak
                                burak Rodriguezie.
                                - No, no, sluchamy - zachecil go senior commandante.
                                - Otoz administrator witryny internetowej moze miec dostep do poczty. Ponadto
                                istnieje mozliwosc, ze ktos sie do niej wlamal, jakis cracker i czyta poczte.
                                - Tozes nas pocieszyl - skrzywil sie senior vicecommandante - jeszcze nam
                                potrzeba do szczescia przestepstwa komputerowego. I to w dodatku w Polsce.
                                Ciekaw jestem, jak my go tam zlapiemy...
                                - Od tego jest polska policja - zaoponowal Rodriguez - mu im mozemy co najwyzej
                                zasugerowac pewne kierunki sledztwa. Co mi przypomina, ze istnieje pewna ciekawa
                                korelacja - bede ja musial dokladniej zanalizowac, ale wyglada mi na to, ze
                                wlamania odbywaly sie w cyklu tygodniowym. Zaczelo sie od Warszawy, a potem co
                                tydzien jakis inny rejon kraju plus Warszawa padal lupem wlamywacza. Kiedy sie
                                skonczylo w Polsce, cykl tygodniowy przeniosl sie za granice - Anglia, Szwecja,
                                Kanada, teraz my. Wyglada na to, ze poswiecal kilka dni na obserwacje, a potem
                                robil wlamania w jak najkrotszym okresie czasu i wracal do Warszawy, gdzie
                                dokonywal nastepnych wlaman. Zastanawiam sie, nie, inaczej, mysle ze wlamywacz
                                lecial do obcego kraju, tam pozyczal samochod i robil swoje, po czym wracal do
                                Polski i znowu lecial.
                                - Dalej, synku, dalej - zachecil go Jose, a zastepca pokiwal glowa.
                                - To wlasciwie na teraz wszystko, co mi przychodzi do glowy - powiedzial
                                Rodriguez juz zupelnie normalnym glosem. Moze jeszcze jedno - istnieje mozliwosc
                                uniewinnienia Seniora Roberto i seniory przewodniczacej, bazujac na ich
                                obecnosci lub nieobecnosci na forum.
                                - Na forum moge sie znalezc z kazdego miejsca na swiecie i nikt nie bedzie
                                wiedzial czy jestem tutaj, na Hawajach, na Kamczatce czy w Pekinie.
                                - Rozumiem, ale proces logowania podaje adres IP, a to juz nie kazdy potrafi
                                sfalszowac. Ponadto, jezeli juz bedziemy mieli nazwiska tych osob, to wystarczy
                                przejrzec ich rachunki z kart kredytowych, zeby wiedziec, gdzie byli. Oczywiscie
                                jest to robota glownie dla polskiej policji, ale rowniez dla kanadyjskiej.
                                Mysle, ze trzeba zaczac od skontaktowania sie z Interpolem i polska policja.
                                Aha, jeszcze jedno. Nalezaloby wstepnie ostrzec policje egipska i nowozelandzka.
                                - Dziekuje, senior Rodriguez - powiedzial Jose - czy ktos ma jeszcze jakies pomysly?
                                Zebrani milczeli, ale widac bylo, ze wszyscy byli zaskoczeni postawa Rodrigueza
                                i pochwalali jego pomysly.
                                - W takim razie dziekuje, jutro spotkamy sie ponownie - powiedzial Jose.
                                Wszyscy wstali i wyszli. Jose popatrzyl na zegarek i powiedzial do Dziadka:
                                - Czas spotkac naszych przyjaciol ze stolicy i zawiezc ich do hotelu.

                                c.d.n.
                                • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 15 28.04.06, 06:30
                                  Samolot z policjantami z Akademii przylecial o czasie. Fernando Absurdellos
                                  okazal sie niskim, przysadzistym mezczyzna z czarnymi wasami a la Emiliano
                                  Zapata. Cala piatke i mnostwo ich bagazy upchano do trzech samochodow i
                                  zawieziono na komende. Tam Jose zrobil krotka odprawe, na ktorej Dziadek opisal
                                  (wlasciwie wyrysowal) wyglad swojego domu, ktory jutro policjanci mieli
                                  przeszukac. Dziadek bardzo przypadl Fernandowi do gustu (zreszta z wzajemnoscia)
                                  i wkrotce byli ze soba po imieniu (to znaczy "Fernando" i "Dziadek"). Reszta
                                  policjantow mowila do Dziadka "senior Dziadek". Potem policjanci z Akademii
                                  odjechali do hotelu, zas protestujacego Dziadka Jose zabral do siebie, tyle
                                  tylko, ze pozwolil mu zrobic po drodze drobne zakupy. Carmelina czekala juz na
                                  nich z wysmienita kolacja (zdrajca Jose musial ja uprzedzic - myslal Dziadek).
                                  Dziadek slyszal, ze Carmelina byla doskonala kucharka, ale nie spodziewal sie
                                  takiej uczty i orgii smakow i w dodatku wszystko w regionalnym stylu. Po kolacji
                                  zasiedli z kieliszkiem dobrego koniaku w fotelach w salonie i zapalili cygara.
                                  - To byl Lukullus podejmowany przez Lukullusa, Carmelino - powiedzial Dziadek z
                                  usmiechem - wiele slyszalem o twoich talentach kulinarnych, ale widze, ze nawet
                                  najlepsze opinie bledna w konfrontacji z rzeczywistoscia.
                                  - Co tez ty mowisz, Dziadku - obruszyla sie Carmelina - to bylo tylko troche
                                  lepsze niz to co jemy codziennie, ale tez bylo gorsze od posilku niedzielnego!
                                  - Carmelina ma racje - potwierdzil Jose.
                                  - A gdyby ten moj maz powiedzial mi ze trzy dni wczesniej o twojej wizycie, to
                                  wtedy moglabym sie przygotowac, a nie pichcic cos na chybcika - Carmelina
                                  popatrzyla z wyrzutem na meza.
                                  - Alez mowilem ci kochanie, ze to wyskoczylo znienacka - niezdarnie bronil sie Jose
                                  Dziadek sie rozesmial.
                                  - To prawda. Ani Jose ani ja nie przewidywalismy tego wlamania na dzis. I bardzo
                                  przepraszam za to najscie, ale, prawde mowiac, Jose nie pozwolil mi pojsc do hotelu.
                                  - I mial racje! To dla nas prawdziwy zaszczyt, ze mozemy cie goscic pod naszym
                                  dachem. Prawde mowiac - Carmelina zastanowila sie przez chwile - to chyba kazda
                                  rodzina w miescie i okolicy chcialaby dzis byc na naszym miejscu.
                                  - Przesadzasz, Carmelino - Dziadek byl wyraznie zmieszany.
                                  - A tam, przesadzam. Wiem co mowie. To mozy ty nie wiesz, czym dla nas jestes.
                                  Coraz bardziej zmieszany Dziadek wygladal jakby zapomnial jezyka w gebie. Upil
                                  lyk koniaku i odstawil kieliszek. Odstawiajac go zauwazyl lezaca na stoliku
                                  ksiazke z biblioteki. Zaskoczony, podniosl wysoko brwi i wzial ksiazke do reki.
                                  - "Boze igrzysko" Daviesa? - spytal zdumiony - czytacie o historii Polski?
                                  - To ja, Dziadku - usmiechnal sie Jose - skoro cie wreszcie spotkalem,
                                  pozyczylem te ksiazke. Chcialem ja przeczytac, zeby zrozumiec twoja nienawisc do
                                  Rosjan i Niemcow.
                                  - Ja nie nienawidze, psiakrew, jak to lepiej powiedziec? Ja nie odczuwam
                                  nienawisci ani do Rosjan ani do Niemcow. Ja po prostu nienawidze systemy
                                  totaliterne, ktore potrafia zmienic normalny narod w katow i mordercow. A
                                  przynajmniej czesc tego narodu.
                                  - Rozumiem, Niemcy, ale Rosjanie?
                                  - Jako nastepna ksiazke wypozycz sobie "Archipelag Gulag" Solzenicyna. Moze to
                                  ci otworzy oczy na ten "wspanialy system". Ja nie widze zadnej roznicy. Moze w
                                  kolorach sztandarow. I moze Niemcy byli bardziej cywilizowani w swych zbrodniach.
                                  - Alez - zaprotestowal Jose - tego nie mozna porownywac!
                                  - Mozna - twarz Dziadka stwardniala, zas glos byl ostry i zimny - mozna. I
                                  trzeba. Posluchaj mnie uwaznie, Jose. Przed wojna mialem liczna rodzine - blisko
                                  szescdziecioro krewnych. Po wojnie moja rodzina liczyla jedna osobe. Mnie.
                                  Reszta zostala zabita - ja nazywam to zamordowana przez faszystow i komunistow.
                                  Zapytasz moze - jak? Prosze bardzo. Rozstrzelani za ukrywanie Zydow, powieszeni
                                  jako zakladnicy, zagazowani w Treblince i Auschwitz - to Niemcy, albo faszysci,
                                  jak wolisz. Rozstrzelani w Katyniu, utopieni w Morzu Barentsa, zaglodzeni i
                                  zmarli z zimna w Kazachstanie i na Syberii albo w czasie transportu tam - to
                                  Rosjanie, albo komunisci, jak wolisz. I prawie nikt nie poniosl za to kary.
                                  - Jak to - prawie nikt? - zapytala Carmelina. Byla blada i glos jej drzal
                                  - Prawie nikt. Troche oprawcow z obozow koncentracyjnych, gubernator Warszawy,
                                  ktory podpisywal wyroki smierci na zakladnikach i to wszystko. Nikt nigdy nie
                                  ustalil kto jest naprawde osobiscie odpowiedzialny za te miliony smierci -
                                  dlatego tak wielu mordercow dozylo spokojnie swoich dni w spokoju w Niemczech,
                                  Paragwaju czy nawet tutaj. A w Rosji? Do dzisiaj zaprzeczaja wszystkiemu. A
                                  swiat przymyka oczy bo sa przeciez wielkim mocarstwem i maja bron atomowa. Tylko
                                  jednego dopadlem.
                                  - Udalo ci sie postawic go przed sadem? - z niedowierzaniem spytal Jose.
                                  - Niezupelnie. Przez tego bydlaka umarlo z glodu i zimna prawie tysiac zeslancow
                                  - kradl przeznaczona dla nich zywnosc i opal i przepijal. Zaden tamtejszy
                                  "wymiar sprawiedliwosci" by nie ruszyl - byl przeciez czekista. Wiec sam
                                  wymierzylem sprawiedliwosc - Dziadek wzruszyl ramionami - ciekaw jestem czy taki
                                  samosad ulegl juz tam przedawnieniu.
                                  - Rany Boskie - slabo powiedzial Jose - nie wiedzialem, ze mozesz...
                                  - Prawie nikt nie wie. A ci, co wiedzieli, nikomu juz nic nie powiedza.
                                  - Boze swiety! Teraz rozumiem twoja nienawisc do tego Rosjanina i tego von
                                  Bucowa. Byli przedstawicielami tego, czego najbardziej na swiecie nienawidzisz.
                                  - Przynajmniej Rosjanin nie probowal mnie zamordowac. A ten szwab byl jednym z
                                  tworcow tutejszych szwadronow smierci.
                                  - Nie wiem, czy wiesz, ale w jakis rok po wyjsciu z wiezienia zaginal w
                                  niewyjasnionych okolicznosciach. Podobno w jakiejs wyprawie na poludnie.
                                  - Cokolwiek z nim sie stalo, ja go zalowac nie bede.
                                  - Ciekawe, co sie z nim stalo.
                                  - A malo to przepasci po drodze tutaj? Przeszukano wszystkie? I przeszukane cale
                                  dno morskie?
                                  - Myslisz, ze ktos...
                                  - Nawet jezeli ktos, to oszczedzil tylko panstwu kosztow procesu. I
                                  prawdopodobnie uratowal kilka istnien ludzkich. A nawet, jezeli, jak mowisz,
                                  ktos, to i tak sie to juz przedawnilo.
                                  - Hmmmm - mruknal wyraznie wstrzasniety Jose. Dopil swoj koniak i powiedzial do
                                  Dziadka - Lepiej chodzmy juz spac. Przed nami dlugi i meczacy dzien.
                                  - Tak, lepiej chodzmy, zanim okaze sie jakim potworem naprawde jestem -
                                  usmiechnal sie blado Dziadek.
                                  - Nie jestes potworem, Dziadku - cicho powiedziala Angelina - rozumiem cie
                                  doskonale. Jeden z moich dalszych kuzynow zginal z reki szwadronow smierci.
                                  Jesli ktos pomogl temu lajdakowi wyniesc sie z tego swiata, to chetnie bym mu
                                  podziekowala.
                                  - I mowisz to w obecnosci policjanta? - zdumial sie Dziadek.
                                  - Wbrew pozorom, nie kazdy policjant jest idiota, Dziadku - krzywo usmiechnal
                                  sie Jose - a ja zaluje tylko, ze nie bylem swiadkiem proby porwania kogos przez
                                  taki szwadron. Przydaloby mi sie kilka karb na kolbie sluzbowego pistoletu...

                                  c.d.n.
                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 15 28.04.06, 20:49
                                    Rano, kiedy Dziadek sie obudzil, Jose juz nie bylo. Carmelina powiedziala mu, ze
                                    Jose prosil, zeby Dziadek pokazal sie w komendzie okolo dziesiatej. Dziadek
                                    zjadl wraz z Carmelina sniadanie i stwierdzil zartobliwie, ze po takim sniadaniu
                                    powinien miec energie na natepne dwa dni, a najchetniej to teraz polozylby sie,
                                    zeby odpoczac. Carmelina usmiechnela sie cieplo i powiedziala cicho do Dziadka:
                                    - Dziekuje, Dziadku.
                                    - Za co? To ja ci dziekuje.
                                    - Dziekuje ci za to, co wczoraj powiedziales o szwadronach smierci.
                                    - Nic takiego nie powiedzialem.
                                    - Nie, nic takiego. Ale ja po prostu umiem czytac miedzy wierszami.
                                    Dziadek zawahal sie. Wygladalo, jak by chcial cos powiedziec, a potem ugryzl sie
                                    w jezyk.
                                    - To dobrze, ze nie czytasz na glos.
                                    Carmelina rozesmiala sie.
                                    - Nie, na glos nie czytam. Mam zbyt duzo frajdy wiedzac cos, czego inni nie
                                    wiedza, chociaz jest to widoczne golym okiem. Wszelkie tajemnice sa u mnie
                                    bezpieczne.
                                    Dziadek przygladal jej sie uwaznie po czym pomalu pokiwal glowa. Ubral sie i
                                    powiedzial:
                                    - Rozumiem, Carmelino. I dziekuje.
                                    - To ja dziekuje, Dziadku. Uwazaj na siebie.
                                    Dziadek niespiesznie poszedl do komendy. Mial pare rzeczy do przemyslenia i
                                    przemyslal je, zanim przekroczyl policyjne progi. Dyzurny wskazal mu przejscie
                                    do srodka i powiedzial, ze senior commandante i jego goscie ze stolicy juz
                                    czekaja na niego. Rzeczywiscie, czekali. Od razu zebrali sie i ruszyli do
                                    oczekujacych samochodow. Oprocz Josego, Dziadka i policjantow ze stolicy jeszcze
                                    pieciu innych policjantow zaladowalo sie do samochodow. Dziadek z zaciekawieniem
                                    popatrzyl na Jose.
                                    - To moi ludzie, Dziadku. Korzystaja z okazji, zeby odbyc ekspresowy kurs
                                    doksztalcajacy. Beda tylko widzami, tak jak my.
                                    Podjechali pod dom Dziadka. Dom stal w dzielnicy, ktora przed trzydziestu laty
                                    byla na peryferiach miasta, ale dzisiaj byla niemal srodmiesciem. Niezbyt duzy
                                    domek stal posrodku dobrze utrzymanego ogrodka (widac to bylo nawet mimo pory
                                    zimowej). Policjanci wysiedli i technicy z Akademii otworzyli furgonetke. Tam
                                    otworzyli swoje bagaze i zaczeli przygotowywac sie do pracy. Fernando podszedl
                                    do Dziadka.
                                    - Wlamywacz dostal sie od tylu, prawda?
                                    - Tak, od tylu.
                                    - No to zaczniemy od ogrodka. Chlopcy - zawolal Fernando do technikow -
                                    zaczynamy od ogrodka.
                                    Technicy uzbrojeni w aparaty fotograficzne, latarki i przedmioty zupelnie
                                    Dziadkowi nieznane ruszyli w strone furtki. Jeden z nich zatrzymal sie przy
                                    Dziadku i zapytal:
                                    - Kiedy ostani raz padal snieg?
                                    - W piatek. A wlasciwie to w nocy z czwartku na piatek.
                                    - A kiedy ostatni raz korzystal pan z tylnej furtki?
                                    - W czawartek. Wystawialem smieci.
                                    - Slyszeliscie, chlopcy? - zawolal technik do kolegow.
                                    Odpowiedzialy mu pomrukiwania i potakujace ruchy glowa. Zaczeli od furtki.
                                    Oswietlili ja latarkami. W dziwnym niebieskawym swietle pokazaly sie jakies
                                    plamy, ktore technicy obsypali proszkiem i utrwalili na tasmie klejacej. Jeden z
                                    technikow powiedzial, ze sa stare - maja co najmniej dwa tygodnie. Dziadek z
                                    zainteresowaniem przygladal sie ich pracy. Wreszcie otworzyli furtke i pomalu
                                    zaczeli posuwac sie w glab ogrodu. Dokladnie penetrowali kazdy centymetr
                                    kwadratowy gruntu. Za nimi posuwali sie miejscowi technicy robiac dokladnie to
                                    samo i co jakis czas wskazywali cos technikom z Akademii. Ci krecili przeczaco
                                    glowami, cos odpowiadali i ruszali dalej.
                                    - Co oni robia? - zainteresowal sie Dziadek.
                                    - Przechodza kurs doksztalcajacy - zachichotal Fernando - staja na glowie, zeby
                                    odkryc cos, co moi ludzie przeoczyli i pokazuja im to. Niestety, jak na razie
                                    bez rezultatu. Wszystko, co do tej pory znalezli - a bardzo sie staraja - nie ma
                                    nic wspolnego ze sprawa, jest po prostu za stare. Ale musze przyznac, ze twoi
                                    ludzie sa dobrzy, Jose.
                                    Po pol godzinie znalezli sie na tylach domku. Teraz tempo posuwania sie wyraznie
                                    zmalalo. Technicy posuwali sie wzdluz ogrodzen bocznych przeczesujac teren
                                    miedzy nimi a dwoma sciezkami, ktore wiodly do garazu i furtki w tylnym
                                    ogrodzeniu, jednakze nie badali samych sciezek.
                                    - Dlaczego oni tak robia? - zapytal Dziadek.
                                    - Staraja sie myslec jak przestepca - odpowiedzial Fernando - zwykle przestepca
                                    idzie po linii najmniejszego oporu - otworzy furtke, a nie bedzie forsowal
                                    zamkow w garazu, przejdzie sciezka, a nie po blocie. Nawet najglupszy przestepca
                                    slyszal juz cos o liniach papilarnych, odciskach butow i tak dalej. Staraja sie
                                    ich nie zostawiac. Ale technika idzie do przodu i mozemy odkryc coraz wiecej i
                                    przestepcom jest coraz trudniej nie zostawic czegos, czego nie mozemy znalezc.
                                    Dlatego najpierw staramy sie wyeliminowac miejsca, gdzie niczego nie ma.
                                    Dwoch technikow doszlo wreszcie do garazu.
                                    - Dziadku - zawolal jeden z nich - kiedy ostatni raz byles w garazu?
                                    - Jakies dwa tygodnie temu - odkrzyknal Dziadek.
                                    Z uwaga obejrzeli drzwi i chyba nie znalezli nic ciekawego, bo zapytali o klucz,
                                    ten byl jednak niepotrzebny, bo Dziadek drzwi do garazu nigdy nie zamykal.
                                    Otworzyli je wiec i weszli do srodka. Spedzili w nim moze pol godziny, zdjeli
                                    troche odciskow palcow, ale niczego innego nie znalezli. Wyszli z garazu i
                                    zaczeli badac sciezke wiodaca do domu. Tymczasem druga dwojka technikow dotarla
                                    do tylnej furtki. I od razu zrobilo sie ciekawie.

                                    c.d.n.
                                    • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 15 28.04.06, 23:01
                                      Najwyrazniej cos znalezli na sciezce, bo pokazywali cos sobie palcami i
                                      stwarzali wrazenie zadowolonych. Wyciagneli znaczniki i oznaczyli kilka miejsc,
                                      ktore zaczeli obfotografowywac. Potem zaczeli robic odciski.
                                      - Ktory numer butow pan nosi, Dziadku? - zapytal jeden z nich.
                                      - Czterdziesty pierwszy, a co?
                                      - Bo mamy tu odciski jeszcze inne. Zaraz bedziemy wiedzieli cos wiecej.
                                      Rzeczywiscie, po kilku minutach odciski stwardnialy i technicy podniesli je z ziemi.
                                      - Co o tym myslisz - zapytal jeden.
                                      - Te dwa, to numer czterdziesty pierwszy - odparl drugi - a te dwa, to numer
                                      czterdziesty trzeci. Dosc swieze, nie maja wiecej niz dwa dni. Ciekawy ksztalt,
                                      juz go gdzies widzialem - pomyslal chwile - chyba brazylijskie, z tej fabryki w
                                      Pelotas, gdzie produkuja na eksport.
                                      - Znowu sie popisujesz? - zapytal Fernando.
                                      - Przeciez pan wie, jefe, ze mam pamiec do szczegolow - odpowiedzial z wyrzutem
                                      technik - i jestem pewien, ze cos takiego juz widzialem. Kojarzy mi sie z
                                      Brazylia, a Pelotas sie samo nasuwa.
                                      - Sprawdzimy, sprawdzimy - zasmial sie Fernando - ale podejrzewam, ze masz
                                      racje. Jak zwykle.
                                      Pierwsza dwojka technikow przebadala tymczasem sciezke od garazu i teraz badala
                                      czesc ogrodka miedzy sciezkami. Szlo im to dosyc szybko. Natomiast technicy przy
                                      furtce, po zabezpieczeniu odciskow zajeli sie sama furtka. Jeden z nich zrobil
                                      kilka zdjec wierzchu furtki, wyjal pensete, zdjal cos z wierzchu furtki i
                                      schowal do malenkiej torebki ewidencyjnej. Drugi bardzo uwaznie badal zatrzask i
                                      oswietlal go swoja latarka ze wszystkich stron. Wreszcie wyciagnal tasme i zdjal
                                      jakis slad. Przed schowaniem do torebki pokazal go koledze oswietlajac latarka.
                                      Drugi pokiwal glowa.
                                      - Czy uzywa pan rekawiczek irchowych, Dziadku? - zapytal.
                                      - Czasami, ale nie nosilem ich juz ze dwa miesiace.
                                      - Na pewno nie mial ich pan na sobie w czwartek?
                                      - Na pewno. Mialem na sobie te same, co teraz.
                                      - A czy ktos wchodzi do pana przez tylna furtke - listonosz, inkasent, ktokolwiek?
                                      - Nie - Dziadek przeczaco pokrecil glowa - wszyscy wchodza od frontu. Poza
                                      listonoszem, wszyscy inkasenci przychodza w drugiej polowie miesiaca, a
                                      listonosz wrzuca listy do skrzynki bez wchodzenia do ogrodka, chyba, ze ma
                                      paczke, ale ostatnia paczke dostalem w maju.
                                      - No to chyba mamy slady wlamywacza - ucieszyl sie technik - bedzie troche
                                      frajdy w laboratorium.
                                      Skonczyli badac furtke i otoczenie niemal w tej samej chwili, kiedy pozostala
                                      dwojka zakonczyla badanie ogrodka. Teraz otworzyli furtke i zajeli sie okolica
                                      za plotem. Nie potrzebowali dlugiego czasu, zeby ustalic, z ktorej strony
                                      nadszedl wlamywacz. Zadne slady nie nadawaly sie tutaj do uwiecznienia, jednak
                                      (choc z trudem) doszli za nimi do ulicy. Tutaj trop sie urwal i nie byli w
                                      stanie go odszukac na przestrzeni stu metrow w obie strony po obu stronach
                                      ulicy. Wrocili wiec do ogrodka. Tutaj dosc szybko odwalili sciezke, nie
                                      znajdujac zadnych ciekawych odciskow nadajacych sie do uwiecznienia. Staneli
                                      wreszcie przed drzwiami. Jeden z technikow obejrzal zamek przez szklo
                                      powiekszajace i pokiwal glowa.
                                      - Wytrych.
                                      Zrobili kilka fotografii i cos znowu schowali do torebek. Potem obejrzeli klamke
                                      i znowu stwierdzili obecnosc irchy. Ten slad tez zabezpieczyli. Wreszcie
                                      poprosili Dziadka o otwarcie drzwi. Dziadek je otworzyl i technicy od razu
                                      rzucili sie do ogladania klamki od wewnatrz. Cos znalezli, bo pedzelkami
                                      naniesli proszek, a potem zabezpieczyli go tasmami. Jeden z nich ogladal je
                                      dlugo i porownywal ze soba.
                                      - Wiekszosc pochodzi od tej samej osoby, pewnie to sa panskie odciski, Dziadku.
                                      Ale jest ladny komplet innych. No coz, nie wyglada mi to na robote zawodowca -
                                      stwierdzil technik.
                                      Teraz zajeli sie malenkim przedpokoikiem, z ktorego prowadzily drzwi do piwnicy,
                                      kuchni i w glab domu. Znalezli kilka dobrze zachowanych (choc niemal
                                      niewidocznych) sladow podeszwy, ale nic na scianach. Klamki ich zaskoczyly -
                                      byly na nich tylko odciski Dziadka, dosc zamazane.
                                      - Oho, nie taki znowu amator. Chyba zalozyl tutaj gumowe albo foliowe
                                      jednorazowki - stwierdzil Fernando.
                                      Zaczeli teraz od kuchni. Szybko stwierdzili, ze nieproszony gosc nader pobieznie
                                      ja przeszukal, w zasadzie zacierajac tylko slady Dziadka. Inna sprawa, ze w
                                      kuchni Dziadka panowyl wyjatkowy porzadek i wystarczylo tylko otworzyc szafke
                                      czy szuflade, ze by widzec, co w niej jest, a czego nie ma. Weszli wiec do
                                      mieszkalnej czesci domku.
                                      - A piwnica? - zapytal Dziadek.
                                      - Zostawimy ja na deser - odparl Fernando.

                                      c.d.n.
                                      • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 18 29.04.06, 05:45
                                        W salonie im sie poszczescilo. Co prawda podloga i wiekszosc mebli nie nosila
                                        zadnych sladow, o tyle kanapa wywolala zywe zainteresowanie technikow.
                                        - Czul sie lobuz, jak u siebie w domu - zauwazyl jeden.
                                        Latarki, aparaty fotograficzne i pensetki poszly w ruch. Po dokladnym obejrzeniu
                                        kanapy technicy schowali jedenascie dowodow rzeczowych. Jeden z nich wywolal
                                        usmiech na twarzy technikow.
                                        - Bedziesz mial swoje DNA, jefe - zauwazyl.
                                        - A co znalazles?
                                        - Wlos. Krotki, czarny.
                                        - Moze nalezec do jakiegos goscia Dziadka.
                                        - Nie moze. Wlamywacz polozyl to swoje palto. Prawdopodobnie z wielbladziel
                                        welny. W kazdym razie zostalo po nim kilka malenkich klaczkow. Wlos lezal NA
                                        jednym z tych klaczkow. Poniewaz PO wlamywaczu byl to tylko Dziadek, a jego
                                        wlosy sa duzo jasniejsze - rzucil wzrokiem na biala czupryne Dziadka - to musi
                                        byc wlamywacz.
                                        - Jeszcze znajdz mi troche pylkow kwiatowych z Polski, a bede calkiem szczesliwy
                                        - usmiechnal sie szeroko Fernando.
                                        - Sie robi, jefe - technik wyjal niewielki odkurzacz i zaczal dokladnie odkurzac
                                        kanape. Trwalo to blisko pietnacie minut, w czasie ktorych reszta technikow
                                        przeniosla sie do biblioteki i biura Dziadka.
                                        W bibliotece wszystkie ksiazki byly wyciagniete przez wlamywacza i
                                        przegladniete, ale tym razem uzytecznych sladow nie bylo. Rownie malo
                                        wyciagnieto z biura Dziadka, chociaz i tu wlamywacz przegladal wszystko
                                        dokladnie. Nie zlekcewazono lazienki, ale zadnych sladow tam nie bylo. Do
                                        przeszukania zostaly juz tylko sypialnia Dziadka i piwnica Sypialnia Dziadka nie
                                        byla duza, wiec tylko dwoch technikow z Akademii, Fernando, Jose i Dziadek
                                        zostalo do jej przeszukania. Reszta poszla do piwnicy.
                                        - Mysle, ze moze uda im sie odkryc pare sladow podeszw, ale, sadzac po porzadku,
                                        jaki tu panuje, niewiele wiecej - powiedzial jeden z technikow.
                                        - A czego oczekujesz tutaj? - spytal Fernando.
                                        - Tez niewiele.
                                        Rzeczywiscie, nie bylo tego duzo. Znowu odrobina welny z palta wlamywacza i dwa
                                        czarne wlosy. Nic w bielizniarce ani na komodzie. Zostala szafa. Troche odciskow
                                        palcow - pewnie Dziadka, troche smug. Przed otworzeniem szafy technik zastanowil
                                        sie chwile.
                                        - Mysle, ze wlamywacz mogl przeszukac kieszenie - powiedzial w zamysleniu - byl
                                        juz chyba niezle sfrustrowany.
                                        Otworzyl szafe i zaczal sie jej przygladac. Potem poswiecil (razem z kolega)
                                        latarka, ale po chwili dal spokoj. Zaczal wyjmowac z szafy jedna rzecz po
                                        drugiej. Szybko sprawdzali powierzchnie ubrania i jego spod. Nic nie znajdowali.
                                        Zblizali sie juz do konca szafy, kiedy jeden z nich wskazal na cos. Okazalo sie,
                                        ze byl to kolejny wlos, ktory zahaczyl sie na niewielkiej chropowatosci palaka
                                        trzymajacego wieszaki. Zabezpieczyli go wiec z przyjemnoscia i wyciagneli
                                        nastepna sztuke odziezy. Byl to stary, angielski mundur typu battledress z
                                        czerwonymi naszywkami "Poland" na ramionach. Na naramiennikach swiecily trzy
                                        gwiazdki.
                                        - Byles generalem, Dziadku? - zapytal ze zdumieniem Jose.
                                        Zanim Dziadek zdazyl odpowiedziec, wyreczyl go Fernando.
                                        - Nie, to sa polskie dystynkcje. W Polsce kazdy oficer nosi gwiazdki, a nie
                                        tylko generalowie. Dziadek byl porucznikiem - przerwal na ulamek sekundy i sie
                                        poprawil - przepraszam, kapitanem. To zmieniono dopiero po wojnie, Dziadek byl w
                                        Wojsku Polskim na Zachodzie, wiec trzy gwiazdki, to kapitan, prawda?
                                        - Prawda.
                                        Technik juz skonczyl przegladac kieszenie muduru i chcial go odwiesic do szafy,
                                        kiedy Fernando cos zobaczyl. Az sapnal z wrazenia i powstrzymal technika. Wyjal
                                        z jego rak mundur i przyjrzal mu sie dokladnie. konkretnie rzecz biorac, nie
                                        przygladal sie mudurowi, lecz baretkom orderowym. Rzucil okiem na naramienniki,
                                        potem na Dziadka, a potem znow na baretki.
                                        - Niesamowite - wystekal - to sa twoje odznaczenia, Dziadku?
                                        - Tak, moje, co w nich widzisz dziwnego?
                                        - Taka kolekcje odznaczen widuje sie rzadko, albo wcale. I tylko na oficerach
                                        najwyzszych stopni, nigdy na kapitanach.
                                        - Zapewniam cie, ze to sa MOJE odznaczenia - powiedzial z naciskiem Dziadek.
                                        - Wierze ci, wierze - pospiesznie powiedzial Fernando - ale wiesz, historia
                                        wojskowosci to moje hobby. Masz odznaczenia pieciu panstw - wszystkie najwyzsze
                                        z mozliwych. Czterokrotny polski Krzyz Walecznych, Krzyz Kawalerski Orderu
                                        Virtuti Militari, belgijski Krzyz Komandorski Orderu Leopolda I, holenderski
                                        Order Oranje, francuski Krzyz Komandorski Legii Honorowej, brytyjski Krzyz
                                        Komandorski Order of the British Empire i wreszcie jedno z najrzadszych
                                        odznaczen - brytyjski Victoria Cross! I to wszystko na kapitanie? W tym tkwi
                                        jakas zagadka! Powiedz mi, jakim cudem i za co je dostales?
                                        Dziadek westchnal ciezko i usiadl na lozku.
                                        - Jesli ci nie powiem, to bedziesz mnie meczyl tak dlugo, az ci powiem, prawda?
                                        Prawda, widze to po twoich oczach. No dobrze, powiem ci, bo inaczej nie moglbys
                                        usnac. Czterokrotny Krzyz Walecznych i Krzyz Srebrny Virtuti dostalem za odwage
                                        w Tobruku. Zloty Virtuti za penetracje obozu smierci w Majdanku. Krzyz
                                        Kawalerski Virtuti za malo znany epizod operacji "Garden Market", Legie Honorowa
                                        za osiem akcji we Francji, Krzyz Leopolda za cztery akcje w Belgii, Order Oranje
                                        za Arnhem, OBE za caloksztalt i Victoria Cross za Arnhem. Zaspokoilem twoja
                                        ciekawosc?
                                        - Niezupelnie. OBE i Order Oranje nie byl nadawany oficerom mlodszym.
                                        - Rozumiem. No coz, po Tobruku brytyjska SOE wypozyczylo mnie z polskiego
                                        wojska. Odtad przez cala wojne raz bylem w SOE a raz w polskich cichociemnych. W
                                        SOE skonczylem na stopniu pulkownika. Zreszta tylko dzieki temu zakonczylem
                                        wojne w stopniu polskiego kapitana.
                                        - Troche to za bardzo stresciles, Dziadku.
                                        - Nie wymagaj za wiele, Fernando. To sa wszystko opowiesci o krwi, smierci,
                                        zdradzie, strachu, torturach... Dwa razy zlapalo mnie Gestapo - dwa razy
                                        ucieklem. Tak, SOE wyszkolilo mnie dobrze, ale cena byla wielka, przynajmniej
                                        dla mnie.
                                        - Alez to sa bohaterskie opowiesci, Dziadku!
                                        - Bohaterskie? Watpie. Po prostu wykonywalem swoj zolnierski obowiazek,
                                        najlepiej, jak potrafilem.
                                        Fernando, Jose i technicy wpatrywali sie w Dziadka bez slow. W koncu Fernando
                                        powiedzial stlumionym glosem:
                                        - Przepraszam, Dziadku. Nie chcialem zmuszac cie do przezywania tego na nowo...
                                        - Nie ma sprawy.
                                        Wrocili technicy z piwnicy. Rzeczywiscie, poza dwoma parami odciskow butow nic
                                        tam nie znalezli. Technicy w sypialni tez skonczyli robote. Jose popatrzyl na
                                        Fernanda. Ten skinal glowa.
                                        - Skonczylismy. Teraz musimy to zbadac w laboratorium.
                                        - No to chodzmy i pozwolmy Dziadkowi odpoczac - powiedzial Jose, po czym zwrocil
                                        sie do Dziadka.
                                        - Rano skontaktowalem sie z Komenda Glowna, a oni mieli sie skontaktowac z
                                        Interpolem. Jutro musze zrobic mnostwo telefonow i chyba bede potrzebowal
                                        tlumacza, przynajmniej do niektorych z nich. Pomozesz mi, Dziadku?
                                        - Oczywiscie. O ktorej mam byc?
                                        - Miedzy dziewiata a dziesiata, dobrze?
                                        - Dobrze.
                                        Policjanci pozegnali sie z Dziadkiem i odjechali do komendy. Dziadek wrocil do
                                        sypialni, usiadl na lozku i wpatrywal sie w swoj mundur. Siedzial tak bardzo
                                        dlugo...

                                        c.d.n.
                                        • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 19 30.04.06, 02:19
                                          Dziadek pojawil sie w komendzie o dziewiatej trzydziesci i od razu zostal
                                          zaprowadzony do gabinetu senior commandante. Chyba cos ze zdarzen dnia
                                          poprzedniego przecieklo, bo kazdy z napotkanych policjantow stawal na bacznosc,
                                          salutowal i trzaskal kopytami az echo szlo po korytarzach. Jose jeszcze nie
                                          skonczyl porannych rutynowych czynnosci, bo siedzial z zastepca i omawial jakies
                                          pismo. Byl z czegos bardzo zadowolony, bo usmiechal sie szeroko.
                                          - Reke karaj, nie slepy miecz - dobrze. Co za kretyn wymyslil - doskonale.
                                          Leczyc uzytkownikow, karac i leczyc w przypadku recydywy - slusznie. Karac
                                          sprzedawcow, dystrybutorow, producentow - swiete slowa. Dodaj jeszcze o
                                          konfiskacie mienia dla nich i przeznaczeniu tych pieniedzy na zmiane profilu
                                          upraw i to chyba byloby wszystko. Przygotuj mi to w koncowej formie na jutro.
                                          Zastepca zebral papiery z biurka, wstal i opuscil gabinet. Jose zatarl rece i
                                          wskazal Dziadkowi wygodny fotel, ktory od dwoch dni stal w gabinecie.
                                          - Jestes gotowy na dlugie rozmowy, Dziadku? - zapytal - Dostalem z Komendy
                                          Glownej nazwisko kontaktu w Interpolu, a oni mieli przygotowac kontakty w
                                          policjach panstwowych.
                                          - Nie. Powiedz mi najpierw, jakie byly ustalenia na wczorajszej odprawie.
                                          - Hmmmm... - zmieszal sie Jose - wlasciwie zadnych. W hotelach nie bylo zadnych
                                          cudzoziemcow, zaden samolot czarterowy nie wyladowal ani zaden czarter nie
                                          zawinal do portu w interesujacym nas terminie. Zadnych samochodow z obca
                                          rejestracja. Akcja przepytywania sasiadow jeszcze sie nie skonczyla.
                                          Dziadek zamyslil sie. Po chwili wstal i podszedl do mapy okregu. Przygladal jej
                                          sie przez dluzsza chwile, po czym zapytal:
                                          - Gdzie koncentrowaly sie poszukiwania?
                                          - Przeciez wiesz, Dziadku. Tutaj, w miescie.
                                          - Tak mi sie wydawalo. Czy mozesz poprosic tutaj tego aspiranta, jak mu tam,
                                          Rodrigueza?
                                          Dwie minuty pozniej Rodriguez zameldowal sie przepisowo. Dziadek, wciaz stojac
                                          przy mapie, zapytal krotko:
                                          - Jakies nowe informacje?
                                          - Jeszcze nie - glos Rodrigueza brzmial nieco niepewnie.
                                          Dziadek skinal na niego reka.
                                          - Niech pan tutaj podejdzie, panie aspirancie.
                                          Rodriguez podszedl i wpatrywal sie niepewnie w Dziadka, rzucajac wzrokiem na
                                          mape. Jose tez przygladal sie Dziadkowi z uwaga.
                                          - Mamy nastepujaca sytuacje, panie aspirancie. Na lotnisku, w porcie i hotelach
                                          w miescie ani sladu cudzoziemca, jednakze wlamanie nastepuje. Zakladajac, ze nie
                                          posluguje sie falszywym paszportem, ani falszywymi tutejszymi papierami, jak
                                          mogl tego dokonac? Prosze sie sprobowac wczuc w skore przestepcy. Jak pan by
                                          tego dokonal?
                                          Rodriguez wpatrywal sie w Dziadka przerazonym wzrokiem, jakby Dziadek nagle
                                          zaczal ziac ogniem. Z trudem przelknal sline i odwrocil wzrok na mape. Patrzyl
                                          na nia, jakby widzial ja pierwszy raz w zyciu. Jednak po chwili wzrok mu sie
                                          zogniskowal i zaczal sie wpatrywac w pewien scisle okeslony rejon. Cos mamrotal
                                          pod nosem i przesuwal palcem po mapie. Dziadek i Jose bacznie go obserwowali.
                                          Wreszcie Rodriguez odetchnal gleboko i podniosl glowe, patrzac Dziadkowi prosto
                                          w oczy.
                                          - Chyba wiem, jakbym to zrobil. Zakladam, ze potrzebuje przemieszczac sie
                                          szybko. Dlatego uzylbym samolotu, zeby sie tu dostac. Jednakze nie chce sie
                                          rzucac w oczy, dlatego nie laduje tutaj, ale u sasiadow z polnocy - wskazal na
                                          sasiednie miasto, odwiecznego zreszta rywala - tam wynajmuje samochod - ta sama
                                          rejestracja, co tutaj i jade w poblize tego parku narodowego, tutaj, gdzie
                                          wynajmuje pokoj. Stamtad jest do nas zaledwie czterdziesci kilometrow. Za kazdym
                                          razem, gdy wyjezdzam, mysla tam ze jade do parku obserwowac foki albo pingwiny,
                                          a ja przyjezdzam tutaj i robie rekonesans. Kiedy jestem gotowy, dokonuje
                                          wlamania, wracam do hotelu, zwalniam hotel, wracam do sasiadow, oddaje samochod
                                          i odlatuje.
                                          - Co otym myslisz, Jose? - zapytal Dziadek - Moim zdaniem ma rece i nogi. Czy
                                          poszukiwania objely tamten region i sasiadow?
                                          - Mysle, ze masz racje. Nawet, jesli to nie jest prawdziwe, to dobrze wymyslone.
                                          Rodriguez, prosze rozszerzyc poszukiwania na polnoc. Popedz kota naszym kolegom.
                                          Niech zaczna poszukiwania od lotniska i okolicznych wypozyczalni samochodow.
                                          Kolo parku narodowego jest posterunek - niech sie rusza. Pamietaj, ze dzialasz
                                          na moje polecenie i wykonujesz moje rozkazy. Wszystko jasne?
                                          - Tak jest, senior commandante!
                                          - Wykonac!
                                          Rodrigueza wymiotlo z pokoju.
                                          - Mamy jeszcze cos do sprawdzenia, czy mozemy dzwonic do Interpolu, Dziadku?
                                          - Mozemy dzwonic.

                                          c.d.n.
                                          • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 19 30.04.06, 06:58
                                            Jose wystukal numer i przerzucil telefon na glosnik. Po chwili w glosniku
                                            odezwal sie glos mowiacy po angielsku:
                                            - Inspektor Miguel Hernandez, slucham.
                                            - Mowi pulkownik Jose Maria Ernesto Robeiro y Martinez z Chile. Czy nie byloby
                                            moze wygodniej mowic po hiszpansku?
                                            - Witam, panie pulkowniku. Oczywiscie, ze byloby wygodniej mowic po hiszpansku.
                                            Ale raport i tak bede musial wypelnic po angielsku. Ze wstepnej informacji
                                            dowiedzialem sie, ze potrzebuje pan pomocy Interpolu w jakiejs sprawie o
                                            miedzynarodowym znaczeniu, czy tak?
                                            - Niezupelnie. Najwyrazniej te gryzipiorki w Komendzie Glownej u nas nie
                                            potrafia nawet sluchac co sie do nich mowi, a tym bardziej przekazac tego
                                            poprawnie. To nie jest sprawa o miedzynarodowym znaczeniu, tylko przestepstwo,
                                            dokladniej mowiac wlamanie, popelnione przez osobe nieznana, prawdopodobnie
                                            obywatela obcego kraju, ktory prawdopodobnie popelnil nie mniej niz 38
                                            identycznych przestepstw w czterech innych krajach i prawdopodobnie planuje
                                            popelnienie dwoch dodatkowych w dwoch nastepnych krajach.
                                            - Rzeczywiscie, informacja byla nieco inna. Ale pan mowi, pulkowniku, o jednym
                                            przestepstwie popelnionym, 38 prawdopodobnie popelnionych i dwoch planowanych?
                                            To brzmi nieco dziwnie.
                                            - Cala sprawa jest nieco dziwna, panie inspektorze. Zanim przejde do szczegolow,
                                            podam panu podsumowanie:
                                            1. Przestepstwa na pewno popelnione - jedno. Wlamanie tutaj, u nas. Nic nie
                                            zostalo skradzione, domniemany powod wlamania znajduje sie w rekach policji.
                                            Jest to znaczek pocztowy.
                                            2. Przestepstwa prawie na pewno popelnione - 38. Wszystkie to wlamania z
                                            kradzieza. Obiektem kradziezy wszedzie padl ten sam znaczek. Podzial geograficzny:
                                            Kanada - 3,
                                            Wielka Brytania - 1,
                                            Szwecja - 1,
                                            Polska - 33.
                                            3. Podejrzenie o popelnieniu przestepstwa - 3 - wszystko kradzieze pocztowe w
                                            Polsce. Obiekt kradziezy - ten sam znaczek
                                            4. Podejrzenia o planowaniu przestepstwa - 2, wlamania polaczone z kradzieza
                                            tego samego znaczka, jedno w Egipcie a drugie w Nowej Zelandii.
                                            - Brzmi fascynujaco - sucho powiedzial inspektor - jedno przestepstwo i mnostwo
                                            podejrzen. Czy moge prosic o troche wiecej szczegolow?
                                            - Prosze bardzo - z satysfakcja w glosie odpowiedzial Jose i zaczal opowiadac
                                            cala historie od poczatku. Nastepnie omowil wnioski i przypuszczenia. Inspektor
                                            po drugiej stronie przerywal tylko po to, zeby uzyskac prawidlowa pisownie
                                            polskich nazw. Wreszcie Jose skonczyl.
                                            - To rzeczywiscie nieco dziwna historia, panie pulkowniku.
                                            - Tak jak panu mowilem, panie inspektorze. Mamy jedno przestepstwo i mnostwo
                                            podejrzen. Podejrzenia moga byc potwierdzone przez lokalne policje, ale nie
                                            znamy ofiar, tylko przypuszczalne daty i miejscowosci. Niezbyt wiele, zeby
                                            prosic ich o pomoc. Na razie mozemy ich tylko poinformowac, ze te pojedyncze
                                            przestepstwa sa czastkami czegos wiekszego. Byc moze beda w stanie udzielic nam
                                            pomocy nawet na tym etapie sledztwa, ale ktos to musi koordynowac. Sadze, ze
                                            Interpol. Prawde mowiac, droga do rozwiazania wiedzie, moim zdaniem, przez
                                            policje w Polsce, dlatego od nich chce zaczac. Ale chce tez porozmawiac ze
                                            wszystkimi innymi policjami. Prosze to nazwac zawodowa kurtuazja, jesli pan
                                            chce, albo rozpaczliwym czepianiem sie cienia nadziei, jesli pan woli.
                                            - Rozumiem. Rzeczywiscie, sprawa jest wyjatkowo - jakby to okreslic - slaba. No
                                            coz, nie widze nic stojacego na przeszkodzie, aby porozmawial pan z kolegami z
                                            roznych krajow. Pomoc Interpolu zaczne wiec od listy kontaktow. Prosze chwile
                                            poczekac.
                                            Rzeczywiscie, nie trwalo to dlugo. Juz po chwili byl z powrotem na linii.
                                            - Prosze notowac:
                                            Polska - Komenda Glowna, Wydzial Kontaktow Zagranicznych - inspektor Kornel
                                            Matuszynski,
                                            Szwecja - Komenda Glowna, lacznik Interpolu - komisarz Arne Saknussen,
                                            Wielka Brytania - Scotland Yard, lacznik Interpolu - inspektor John Smithwick-Brine,
                                            Kanada - Toronto Metroplitan Police - Biuro Koordynacji - porucznik-detektyw
                                            Madeleine Berry,
                                            Nowa Zelandia - Komenda Glowna, lacznik Interpolu, inspektor George Whippelby III,
                                            Egipt - Komenda Glowna, Biuro Koordynatora - inspektor Hassan Ali ben Shareik Ali.
                                            Wszystkie te osoby zawiadomie w przeciagu pietnastu minut o panskiej prosbie,
                                            tak wiec moze pan zaczac probowac z nimi rozmawiac juz za jakies pol godziny,
                                            panie pulkowniku. Czy jeszcze w czyms moge byc teraz pomocny?
                                            - Owszem, przydalyby mi sie numery ich telefonow, jesli ja pan ma, panie
                                            inspektorze.
                                            - Kiedy panu dyktowalem te nazwiska, wyslalem panu sytemem Interpolu e-mail z
                                            nazwiskami i telefonami. W Santiago przerzuca to na wasza siec, wiec wkrotce
                                            powinien go pan dostac.
                                            - W takim razie to na razie wszystko, panie inspektorze.
                                            - Doskonale, panie pulkowniku. Prosze mnie zawiadomic, kiedy bardziej konkretna
                                            pomoc Interpolu bedzie panu potrzebna.
                                            - Dziekuje, nie omieszkam tego zrobic. Do uslyszenia, panie inspektorze.
                                            - Do uslyszenia, panie pulkowniku.
                                            Jose rozlaczyl rozmowe i usmiechnal sie do Dziadka.
                                            - No to poczatek mamy zrobiony.

                                            c.d.n.
                                            • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 21 01.05.06, 01:34
                                              Czekajac na zapowiedziany e-mail Dziadek i Jose rozmawiali. Trudno sie dziwic,
                                              ze rozmowa dotyczyla sprawy, ale szybko zdryfowala na ogolny stan prawa w
                                              panstwie i na swiecie. Obaj dyskutanci mieli w wielu sprawach podobne zdanie,
                                              aczkolwiek Dziadek byl o wiele bardziej konserwatywny w swych opiniach. Dyskusja
                                              zapowiadala sie ciekawie, ale przerwal ja telefon. Jose podniosl sluchawke i
                                              podniosl ze zdziwieniem brwi, po czym popatrzyl na wygaszony ekran monitora,
                                              zlapal mysz i ja przesunal. Ekran powrocil do zycia, zadajac wprowadzenia hasla.
                                              Jose wprowadzil haslo i ekran wyswietlil normalna tapete z obrazkami. Jedna
                                              rzecza, ktora nie pasowala do normalnego wygladu bylo okienko, ktore
                                              informowalo, ze uzytkownik secur_admin chce przejac kontrole nad komputerem i
                                              prosi o wyrazenie zgody. Jose udzielil zgody i po chwili komputer zaczal
                                              instalowac program. Trwalo to niezbyt dlugo, komputer wykonal poprawny reboot,
                                              Jose wprowadzil haslo i po chwili na ekranie pojawila sie tapeta z ikonkami.
                                              Przybyla jedna nowa, pod ktora widnial napis "Interpol". Jose przelaczyl telefon
                                              na glosnik i poslusznie wykonywal kolejne polecenia rozmowcy - kliknal na
                                              ikonke, wlogowal sie i zmienil haslo. Wysluchawszy jeszcze krotkiej instrukcji
                                              podziekowal i rozlaczyl sie.
                                              - No, i co o tym powiesz, Dziadku? - zapytal. - Siedze sobie tutaj, a technik w
                                              stolicy i instaluje mi program. Ech, ten postep.
                                              Wywolal poczte i wydrukowal list z lista nazwisk i telefonow. Sprawdzil zegarek.
                                              Juz prawie pol godziny minelo od rozmowy z Interpolem. Zanim jednak zdazyl
                                              wykrecic numer do Polski, rozleglo sie pukanie i do gabinetu wpadl aspirant
                                              Rodriguez.
                                              - Senior commandante! - wydyszal - mamy pierwsze slady! W sobote, piatego
                                              sierpnia, w hotelu "Pod krolewskim pingwinem" zameldowal sie obcokrajowiec,
                                              Polak, o nazwisku - sprobowal je wymowic - Roch Kaczorowski. Przyjechal
                                              czerwonym samochodem marki Jeep Cherokee, numer rejestracyjny miejscowy, juz go
                                              sprawdzamy. Wymeldowal sie w poniedzialek, osmego sierpnia. Placil gotowka.
                                              Zanim Jose czy Dziadek zdazyli cokolwiek powiedziec, rozleglo sie pukanie i do
                                              gabinetu wszedl kolejny aspirant. Zameldowal sie przepisowo i oznajmil, ze ma
                                              kolejne, wstepne informacje, ktore wlasnie w tej chwili nadeszly od sasiadow z
                                              polnocy. W czwartek, trzeciego sierpnia, obywatel Niemiec, niejaki Hans Dietrich
                                              Schmidt wypozyczyl samochod marki Nissan, znany numer rejejestracyjny, z agencji
                                              Avis na lotnisku, ktory zwrocil w sobote, piatego sierpnia. Placil MasterCard o
                                              ponizszym numerze. W sobote, piatego sierpnia agencja Budget na lotnisku
                                              wypozyczyla samochod marki Jeep Cherokee, numer rejestracyjny znany, obywatelowi
                                              polskiemu, niejakiemu... Rochowi Kaczorowskiemu, ktory samochod zwrocil w
                                              poniedzialek, osmego sierpnia. Placil Visa o numerze... Poniewaz lotnisko
                                              tamtejsze jest lotniskiem krajowym, nie ma tam Immigracion, ale policja sprawdza
                                              juz listy pasazerow w okreslonym czasokresie. Sprawdzaja tez hotele i inne
                                              wypozyczalnie.
                                              - No, cos sie rusza - powiedzial Jose - doskonale. W takim razie ruszamy
                                              pelniejszym frontem. Prosze skontaktowac sie z Santiago - po pierwsze -
                                              Immigracion na lotnisku - lista przylatujacych i wylatujacych obcokrajowcow. Po
                                              drugie - Komenda stoleczna - hotele, wypozyczalnie samochodow, lista
                                              cudzoziemcow na lotach krajowych. Po trzecie - MasterCard i Visa - na razie te
                                              dwa numery kart - gdzie byly uzyte w interesujacym nas okresie. Kiedy bedzie
                                              wiadome - wyslac kogos i przepytac personel. Niech znajda tez rysopis. Po
                                              czwarte - niech nasi koledzy z Akademii pojada do hotelu i naszych przyjaciol na
                                              polnocy i zbadaja pokoj i samochod. Obie rzeczy, jesli to mozliwe, natychmiast
                                              zamrozic - zadnego wynajmowania i wypozyczania, zanim nie zakonczymy badan. Po
                                              raz pierwszy w zyciu - westchnal - mam nadzieje, ze sprzataja niezbyt
                                              dokladnie... Wykonac!
                                              Aspiranci znikneli. Jose przegladnal swiezo zapisane kartki i dolaczyl je do
                                              pomalu rosnacego stosiku dokumentacji. Nastenie siegnal po telefon i patrzac na
                                              wydruk wystukal numer, po czym przelaczyl aparat na glosnik. Z glosnika plynely
                                              charakterystyczne szmery polaczenia transatlantyckiego (chociaz w dobie
                                              komunikacji satelitarnej byc moze bylo to polaczenie transpacyficzne - ktoz to
                                              mogl wiedziec), wreszcie uslyszeli syganal polaczenia. Gdzies w odleglej
                                              Warszawie stojacy na biurku telefon dzwonil... dzwonil... dzwonil... dzwonil...
                                              dzwonil. Nagle przestal i czyjs glos zaczal cos mowic po polsku. Najwyrazniej
                                              automatyczna sekretarka. Jose spojrzal na Dziadka.
                                              - 1385, szybko, Jose!
                                              Jose wystukal 1385, rozleglo sie kilka trzaskow i nowy sygnal. Po drugim ktos
                                              podniosl sluchawke i cos powiedzial.
                                              - Czy mowi pan po hiszpansku? - zapytal Jose
                                              - Non abla espaniol - uslyszal w odpowiedzi.
                                              - Czy mowi pan po angielsku - zmienil jezyk Jose.
                                              - No spik inglisz - padla odpowiedz.
                                              - A moze mowi pan po polsku? - zlosliwie spytal Dziadek.
                                              - Co to za wyglupy? - spytal glos zza oceanu.
                                              - Jestem tlumaczem pulkownika Jose Marii Ernesta Robeiro y Martineza ,
                                              komendanta okregu policji w Chile. Pan pulkownik chce rozmawiac z inspektorem
                                              Matuszynskim. Intencja rozmowy zostala zasygnalizowana panu inspektorowi przez
                                              Interpol, a konkretnie przez inspektora Miguela Hernandeza. Czy moglby nas pan
                                              polaczyc z inspektorem Matuszynskim?
                                              - Pan inspektor Matuszynski jest w tej chwili na odprawie.
                                              - A kiedy odprawa sie skonczy?
                                              - Powinna sie skonczyc za godzine.
                                              - Prosze chwileczke zaczekac - Dziadek szybko przelozyl uzyskane informacje na
                                              hiszpanski, zas Jose zadecydowal, ze zadzwonia za godzine.
                                              - Prosze przekazac panu inspektorowi, ze zadzwonimy mniej wiecej za godzine. Pan
                                              jest jego asystentem, komisarzu... Pawlak, o ile sie nie myle?
                                              - Przekaze, ale pan ispektor jest bardzo zajety i na pewno chcialby wiedziec, o
                                              co chodzi.
                                              - A, o tym pan pulkownik poinformuje pana inspektora osobiscie. Dziekuje, panie
                                              komisarzu - Dziadek rozlaczyl rozmowe i az sie otrzasnal - Ciekawski jak mlody
                                              pies...

                                              c.d.n.
                                              • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 22 01.05.06, 21:09
                                                Z Anglia bylo gorzej. Ale z zupelnie innego powodu. Inspektor John
                                                Smithwick-Brine byl Szkotem i mowil po angielsku z tak silnym szkockim akcentem,
                                                ze Jose nie rozumial ani slowa, a domyslal sie zaledwie co trzeciego. Po chwili
                                                spojrzal bezradnie na Dziadka.
                                                - Moze ja sprobuje.
                                                Jose wzruszyl ramionami. Dziadek mowil swietnie po angielsku, ale jego akcent
                                                byl (Jose nie byl pewien) albo oksfordzkim, albo z Cambridge, albo BBC, ale na
                                                pewno nie byl szkockim. Dziadek rozpoczal od przedstawienia sie i wytlumaczenia
                                                swojej roli, ale juz po trzecim zdaniu Jose przestal Dziadka rozumiec. Dziadek
                                                brzmial zupelnie jak inspektor Smithwick-Brine. Inspektor najwyrazniej jednak
                                                doskonale Dziadka rozumial. Tym razem Dziadek przejal inicjatywe. Tlumaczyl
                                                rozmowe Josemu na biezaco, ale od razu przeszedl rzeczy - wyjasnil historie
                                                przestepstwa, wytlumaczyl problemy sledztwa i poprosil o pomoc. Josemu w miare
                                                sluchania zaczely wpadac w ucho pewne, dosc czesto powtarzajace sie zwroty,
                                                ktore wywolywaly usmieszek na ustach Dziadka. Brzmialy one "olboj" i "olczap".
                                                Dopiero po dobrej chwili zrozumial je i tez sie usmiechnal. Dziadek doszedl
                                                wlasnie do miejsca, w ktorym wyjasnial, ze ofiara mieszka gdzies w Anglii.
                                                - W Zjednoczonym Krolestwie - poprawil inspektor.
                                                - W Anglii - upieral sie Dziadek - nikt, kto mieszka w Szkocji czy w Walii, o
                                                Irlandii Polnocnej nawet nie wspominajac, nie powie, ze mieszka w Anglii,
                                                nieprawdaz, olczap?
                                                - Ma pan racje - przyznal inspektor - nikt.
                                                Dziadek zasugerowal inspektorowi te sama metode zawezenia poszukiwan, co
                                                poprzednio, tyle tylko, ze adres internetowy byl inny - lol21ndm. Za zgoda
                                                Josego podal personalia domniemanego przestepcy i numer jego Visy. Jedynie
                                                interesujacy daty byly inne - od dwudziestego pierwszego lipca do czwartego
                                                sierpnia. Na zakonczenie rozmowy inspektor zapytal, gdzie Dziadek nauczyl sie
                                                tak pieknie mowic po angielsku z wlasciwym szkockim akcentem. Dziadek zazartowal:
                                                - Kiedy jeszcze pobieralem krolewski szyling w sluzbie JKM Jerzego VI, sluzylo
                                                ze mna kilku chlopcow z Highlands. Oni nauczyli mnie wlasciwego szkockiego akcentu.
                                                Inspektor najwyrazniej sie zdetonowal, bo zaczal przepraszac za uzywanie zwrotow
                                                "olboj i olczap", ale Dziadek stwierdzil, ze nie ma to najmniejszego znaczenia,
                                                nie czuje sie urazony i ze bardzo mu bylo milo przypomniec sobie pogawedki
                                                starych towarzyszy broni z SOE wyglaszane tym pieknym akcentem, po czym pozegnal
                                                sie i odlozyl sluchawke.
                                                - Teraz zabilem mu lepszego klina niz nasza sprawa - stwierdzil z filuternym
                                                usmiechem - to co, teraz Kanada?
                                                Nabierali wprawy, totez rozmowa z Kanada okazala sie najlatwiejsza z
                                                dotychczasowych. Pani porucznik-detektyw Madeleine Berry mowila z uroczym
                                                francuskim akcentem, ale latwo ja szlo zrozumiec. Na szczescie oprocz swojego
                                                miliona niewiadomych tym razem dysponowali przynajmniej nazwiskiem i
                                                przyblizonym miejscem zamieszkania przynajmniej jednej ofiary. Sposob zawezenia
                                                kregu poszkodowanych uzywajac nickow "goonia" i "woloduch1" zyskal pelna
                                                aprobate pani porucznik. Entuzjastycznie rowniez przyjela nazwisko podejrzanego
                                                i numer jego karty. Natomiast entuzjazm jej przygasl przy pytaniu o
                                                zabezpieczone slady. Obawiala sie, ze zadne takie przeszukanie moglo nie miec
                                                miejsca. Tym niemniej obiecala wszelka mozliwa pomoc i wsrod wzajemnych
                                                kurtuazji wszyscy sie pozegnali.
                                                Jose odetchnal gleboko. Trzy rozmowy, ktore dotychczas odbyli, byly o tyle
                                                pozytywne, ze uzyskali przynajmniej obietnice wspolpracy. Teraz czekala ich
                                                rozmowa z Polska i tu oczekiwali najwiecej klopotow. Nie mieli wszak zadnych
                                                nazwisk a tylko garsc nickow i nazw miejscowosci. Jose popatrzyl na Dziadka i
                                                zapytal:
                                                - Zaczynamy?
                                                - Zaczy... - Dziadek przerwal, oczy rozwarly mu sie szeroko, klepnal sie dlonia
                                                w czolo - nie, jeszcze nie. Psiakrew, co za idiota ze mnie! Jose, masz tu
                                                komputer z Internetem? Potrzebuje sie do niego dostac. I jakbym mogl wypozyczyc
                                                kogos potem do pilnowania tego komputera...
                                                - Co wymysliles, Dziadku? - z zaciekawieniem zapytal Jose.
                                                - Przy odrobinie szczescia mozemy miec telefon przewodniczacej towarzystwa
                                                jescze dzisiaj. Ze tez ja o tym wczoraj nie pomyslalem! No tak, skleroza nie
                                                boli. A policjant niech pilnuje odpowiedzi - dostarczy mi ja jak przyjdzie.
                                                Jose zrozumial zamiar Dziadka w ulamku sekundy. Zadzwonil do Rodrigueza i
                                                polecil mu skierowac jednego z aspirantow do pomocy Dziadkowi. Za chwile
                                                aspirant zameldowal sie i poszedl z Dziadkiem do komputera z Internetem. Dziadek
                                                sprawnie wszedl na strone, wlogowal sie i szybko napisal krotki list. Pozniej
                                                zmienil strony i napisal jeszcze krotszy list, ktory wyslal na jakies forum.
                                                Nagle zamarl, usmiechanal sie szeroko i znowu zmienil strony. Znow cos napisal,
                                                wyslal, zmienil strony, usmiechnal sie i znowu zmienil strony. Byl teraz na
                                                poczcie. Poinstruowal aspiranta, ze kazdy list, jaki od tej pory przyjdzie, ma
                                                natychmiast wydrukowac i przyniesc do Dziadka. Poczte ma sprawdzac co piec
                                                minut. Po czym wstal i poszedl do gabinetu Josego.

                                                c.d.n.
                                                • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 23 02.05.06, 01:34
                                                  - No i czego dokonales, Dziadku? - zapytal Jose.
                                                  - Wyslalem pilny list do przewodniczacej z prosba o numer jej telefonu.
                                                  Nastepnie zawiadomilem na forum, ze ma pilny list. A potem, w nowym watku
                                                  poprosilem wszystkich o ich numery telefonow, zaznaczajac, ze jest to pilne i ze
                                                  powod wyjasnie osobiscie. A aspirant bedzie mi dostarczal odpowiedzi na biezaco.
                                                  - Genialne. I tak proste, ze po prostu genialne. Szkoda, ze na to nie wpadlem.
                                                  - A ja zaluje, ze nie wpadlem na to wczesniej. To co, dzwonimy?
                                                  Zadzwonili. Juz po drugim sygnale ktos odebral telefon i szybko okazalo sie, ze
                                                  jest to wlasnie inspektor Kornel Matuszynski. Rownie szybko jednak okazalo sie,
                                                  ze nie mowi po hiszpansku, po angielsku mowi bardzo slabo, aczkolwiek rozumie
                                                  doskonale, natomiast wlada biegle francuskim. Jose z kolei nie mowil po polsku,
                                                  po francusku ledwo - ledwo, biegle zas po angielsku i portugalsku. Szybko
                                                  uzgodniono, ze Jose bedzie mowil po angielsku lub hiszpansku, Matuszynski po
                                                  polsku lub francusku, Dziadek zas, z racji bieglosci we wszystkich tych jezykach
                                                  bedzie tlumaczyl kiedy zajdzie potrzeba i czuwal nad mozliwymi nieporozumieniami
                                                  w tlumaczeniach. Takie rozwiazanie usatysfakcjonowalo wszystkich. Jose
                                                  przystapil wiec do rzeczy.
                                                  - Jak pan wie, zwrocilem sie do Interpolu z prosba o pomoc w rozwiazaniu sprawy
                                                  wlamania dokonanego na moim terenie. Jednakze wlamanie to zdaje sie byc tylko
                                                  jednym z serii, a dokladniej, trzydziestym osmym z kolei, notabene pierwszym
                                                  nieudanym. Wszystkie inne zakonczyly sie sukcesem wlamywacza, ktory skradl
                                                  poszukiwane przez siebie walory filatelistyczne. Trop wlamywacza biegnie, jak na
                                                  razie przez piec krajow na trzech kontynentach i, jak wynika z posiadanych przez
                                                  nas informacji, zaczyna sie w Polsce.
                                                  - Zaczyna sie w Polsce - niedowierzajaco mruknal Matuszynski.
                                                  - Woli pan uslyszec cala historie chronologicznie, czy geograficznie? -
                                                  uprzejmie zapytal Jose.
                                                  - Chronologicznie - padla zrezygnowana odpowiedz.
                                                  Jose wskazal Dziadkowi gestem reki telefon i Dziadek zaczal bez pospiechu
                                                  referowac sprawe. Zaczal od powstania forum, potem Towarzystwa, spotkan,
                                                  niespodzianki z Kanady, wreszcie wlaman. Matuszynski zaczal notowac szczegoly,
                                                  niemal nie przerywajac Dziadkowi narracji. Dziadek zakonczyl opowiadanie na
                                                  ostatnim wlamaniu i przekazal paleczke Josemu. Jose opowiedzial wiec dzieje
                                                  ostanich trzech dni, konczac na telefonie do Matuszynskiego.
                                                  - Jak wiec pan widzi, cala sprawa jest bardzo dziwna. Przede wszystkim nie
                                                  wiemy, czy te przestepstwa w ogole mialy miejsce - poza tym u nas. Dalej, jezeli
                                                  zaistnialy, kto byl ich ofiara. Wiemy gdzie, nie wiemy kto. Dalej, podejrzewamy,
                                                  ze wlamywacz moze uderzyc jeszcze dwukrotnie - i znow, wiemy gdzie, nie wiemy,
                                                  kto. Mamy podejrzanego, nawet troje, ale co do dwojga mamy bardzo powazne
                                                  watpliwosci i sa oni na tej liscie tylko dlatego, ze nie mielismy wtedy innych
                                                  podejrzanych. Jesli chodzi o trzeciego, to rownie dobrze moze to byc przypadek,
                                                  nie majcy ze sprawa nic wspolnego, zas wlasciwy trop nie zostal jeszcze odkryty.
                                                  - Wiecie, panowie - powiedzial wolno Matuszynski - to brzmi jak bajka albo zart,
                                                  a nie jak powazna afera kryminalna.
                                                  - Wiemy - zgodzil sie Jose - dlatego tez naszym pierwszym celem jest
                                                  sprawdzenie, czy wlamania te mialy miejsce. Jezeli mialy, to dopiero wtedy
                                                  mozemy mowic o dalszej, prawdziwej wspolpracy. Jezeli nie - to wyjde na glupca i
                                                  pewnie odejde na wczesniejsza emeryture. Ale instynkt mowi mi, ze afera jest
                                                  prawdziwa.
                                                  - Wierzy pan w instynkt? - zainteresowal sie Matuszynski.
                                                  - Nie wiem, czy to jest instynkt, nos, czy po prostu doswiadczenie. Albo jeszcze
                                                  cos innego. Ale to cos mowi mi, ze afera jest prawdziwa. A malenki glosik
                                                  szepce, ze afera jest duzo wieksza, chociaz, co by to moglo byc, nie mam pojecia.
                                                  - Dobrze, podsumujmy - powiedzial Matuszynski - na razie mam stwierdzic, czy
                                                  wlamania te mialy miejsce, czy tak? A jezeli tak, to u kogo, nieprawdaz?
                                                  - Prawde mowiac - Jose zawahal sie i spojrzal pytajaco na Dziadka, ktory
                                                  pokrecil przeczaco glowa - nazwiska ewentualnych poszkodowanych nie sa nam
                                                  niezbedne. W koncu, to polska policja bedzie prowadzila sledztwo, a nie
                                                  nasza.Owszem, byloby dobrze je znac, ale nie jest to konieczne. Jesli uda sie
                                                  panu dotrzec do poszkodowanych, dowie sie pan, na jakim etapie jest sledztwo i
                                                  wtedy dopiero mozemy zaczac rozmawiac powaznie o wspolpracy.
                                                  Rozleglo sie pukanie do drzwi i niemal natychmiast w drzwiach stanal aspirant,
                                                  ktorego Dziadek usadzil za komputerem. Trzymal w reku kartke, ktora podal
                                                  Dziadkowi. Dziadek ja przeczytal i triumfujaco podniosl w gore kciuk.
                                                  - ... a 22 z nich w Warszawie - kontynouwal Jose patrzac pytajaco na Dziadka -
                                                  to moze byc start.
                                                  - Jezeli mozna sie wtracic, panie inspektorze - powiedzial Dziadek, po
                                                  wymienieniu z Jose kilku slow - to zdaje sie, ze zapomnielismy powiedziec, ze
                                                  tuz przed rozmowa z panem wyslalem na forum prosbe o podanie przez uczestnikow,
                                                  dla mojej prywatnej wiadomosci, ich numerow telefonow. Wlasnie przyszedl
                                                  pierwszy - moze zechce pan zanotowac - to sa dwa numery - do pracy i do domu,
                                                  uczestnika forum o nicku g0p0s. Byc moze zaoszczedzi to panu troche pracy. Pan
                                                  g0p0s moze rowniez znac telefony do kilku innych osob.
                                                  - Dobrze - powiedzial inspektor Matuszynski - skontaktuje sie z panem G0p0sem i
                                                  dam panom znac, czego sie dowiedzialem, zgoda?
                                                  - Zgoda. Ma pan moj numer telefonu?
                                                  - Tak, mam. Skontaktuje sie z panami, jak tylko bede cos wiedzial, wiec na razie
                                                  - do uslyszenia.
                                                  - Do uslyszenia, panie inspektorze.
                                                  Jose rozlaczyl rozmowe i odetchnal.
                                                  - To poszlo duzo latwiej, niz myslalem.
                                                  Wprowadziles go w stan szoku, dlatego stracil odpornosc - zachichotal Dziadek.
                                                  - No, to zostaly nam tylko trzy telefony do wykonania - Egipt, Centrala
                                                  Filatelistyczna i Nowa Zelandia.

                                                  c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 24 02.05.06, 19:06
                                                    Rozmowa z Egiptem byla krotka i bezowocna.Inspektor Hassan Ali ben Shareik Ali
                                                    przebywal dzis w Luksorze i mial wrocic dopiero nazajutrz. Tyle przynajmniej
                                                    zrozumial Dziadek po frustrujacych dziesieciu minutach spedzonych na probach
                                                    poruzumienia sie z nie mowiacymi po angielsku, francusku, hiszpansku ani wlosku
                                                    egipskimi policjantami. Dziadkowa znajomosc arabskiego byla praktycznie zerowa i
                                                    musial uzyc swego calego sprytu i, bardziej odgadywanej niz rzeczywistej,
                                                    znajomosci lingua franca z przed ponad szescdziesieciu lat, zeby dowiedziec sie
                                                    chociaz tyle. Dziadek otarl pot z czola.
                                                    - Lepiej zapros tutaj na jutro Felicie Escobero, Jose. Jezeli nasz inspektor
                                                    wlada obcymi jezykami tak, jak jego koledzy, to bez niej sie nie obejdzie.
                                                    - Na pewno zaprosze. To co teraz?
                                                    - Teraz to mamy troche czasu. Do Centrali Filaltelistycznej mozemy zadzwonic za
                                                    jakies trzy godziny, a do Nowej Zelandii za jakies piec-szesc. Chyba pojde sie
                                                    przejsc na ostroge, bo wczoraj nie bylem.
                                                    - Dobrze, spotkamy sie tutaj za trzy godziny i zadzwonimy. A ja tymczasem zrobie
                                                    sobie wczesniejsza, skrocona sieste.

                                                    * * * * *

                                                    Inspektor Kornel Matuszynski skonczyl niedawno szescdziesiat lat. Jego
                                                    korpulentna, niezbyt wysoka, z wyraznie widocznym brzuszkiem postac w niczym nie
                                                    przypominala zadnego filmowego policjanta. Chabrowo blekitne oczy spogladaly z
                                                    rumianej, puculowatej twarzy z zyczliwoscia. Ciemnoblond wlosy, w ktorych nitki
                                                    siwizny mozna bylo dostrzec dopiero z bliska dopelnialy wizerunku. Jednakze za
                                                    tym dobrodusznym wizerunkiem kryl sie zimny intelekt wyspecjalizowany w tepieniu
                                                    zbrodni. Przez ponad trzydziesci lat obecny inspektor walczyl z przestepcami
                                                    uzywajac jako swego glownego oreza logiki. Rzadko kiedy zdarzalo mu sie
                                                    niepowodzenie. Niestety jednak, kilka lat temu jego kariera ulegla zahamowaniu i
                                                    zostala zepchnieta na boczny tor. Z dochodzeniowki wyladowal, z dnia na dzien,
                                                    na slepym torze wspolpracy z Interpolem. Wbrew nazwie byla to robota czysto
                                                    administracyjna. Byl to rowniez koniec marzen o awansie. Tak awans jak i powrot
                                                    do akcji wymagaly cudu. A w cuda inspektor nie wierzyl. W kazdym razie nie w
                                                    policji. Kilka lat temu nastapil na nagniotki komus zbyt waznemu, zeby mu to
                                                    uszlo na sucho. Dostal co prawde pochwale, ale wraz z pochwala przyszla zmiana
                                                    stanowiska. Zas prokuratura zwlekala, zmieniala kwalifikacje czynow, uzupelniala
                                                    sledztwo, krotko mowiac - ulegala naciskom i czekala na przedawnienie. Do dzis
                                                    na mysl o tym inspektor zgrzytal zebami. Teraz tez mial ochote zgrzytac - ten
                                                    telefon z Chile z ta absurdalna sprawa - rzeczywiscie, zajecie dla inspektora z
                                                    takim stazem i wynikami, jak jego. Mial ochote wyc. Nie wyl jednak, tylko
                                                    przegladal zapiski. Jedno drobne przestepstwo popelnione na jakims zadupiu,
                                                    gdzie diabel mowi dobranoc - i same przypuszczenia. Czysta fikcja. Z drugiej
                                                    strony - pomyslal z wisielczym humorem - takie wlasnie fikcje wymyslala osoba ze
                                                    znaczka. Wszystko sie zgadza. Spojrzal na kalendarz i z zalem odrzucil
                                                    rozwiazanie, ktore mu sie nasuwalo. Niestety, byl teraz sierpien. A wiec Prima
                                                    Aprilis odpada. Westchnal ciezko, siegnal po sluchawke i wykresil numer, ktory
                                                    dostal z Chile. Az niedobrze mu sie robilo na mysl o tej absurdalnej rozmowie.
                                                    Juz przeczuwal te majaca za chwile nastapic komedie pomylek i az sie skrecal
                                                    wewnetrznie. Nagle wczesniejsza emerytura wydala mu sie czysta przyjemnoscia i
                                                    zaczal watpic w swoj zdrowy rozum, ktory kazal mu ciagle siedziec w policji. Ale
                                                    w tej chwili po drugiej stronie ktos podniosl sluchawke.
                                                    - Slucham - powiedzial przyjemny meski glos.
                                                    - Czy moge rozmawiac z panem Goposem? - zapytal inspektor.
                                                    - To ty, Abuelito? - ucieszyl sie glos - co sie stalo tak waznego, ze robisz
                                                    alarm na calej sieci? Przylatujesz na jutrzejsze zebranie i nie masz noclegu?
                                                    - N... nie - wyjakal zaskoczony inspektor,po czym odchrzaknal i sie przedstawil
                                                    - mowi inspektor Matuszynski z Komendy Glownej policji.
                                                    - Inspektor z KG? - zdziwil sie glos - Czyzbyscie zdecydowali sie otworzyc
                                                    ponownie sledztwo?
                                                    - Jakie sledztwo? - zapytal zdumiony inspektor.
                                                    - Jak to jakie sledztwo? W sprawie wlamania. A pan nie w tej sprawie? To w
                                                    jakiej? I skad na litosc Boska wytrzasnal pan moj numer telefonu i nicka
                                                    forumowego? Czyzby policja kontrolowala prywatna poczte?
                                                    Inspektor zglupial. No tak, rozmowa bynajmiej nie potoczyla sie tak jak
                                                    przewidywal. Bylo jeszcze gorzej. Ale w koncu, to on byl policjantem i on
                                                    powinien prowadzic rozmowe, a nie ten, jak mu tam, Gopos.
                                                    - Zacznijmy od poczatku - powiedzial powstrzymujac narastajaca panike - policja
                                                    nie czyta prywatnej poczty. Nawet gdyby chciala, to nie ma na to ludzi, nie
                                                    wspominajac nawet o tym, ze byloby to bezprawne. Panski numer telefonu i nicka
                                                    forumowego dostalem od policji w Chile. I tak, moj telefon dotyczy wlamania. A
                                                    kto to jest Abuelito?
                                                    - Nie za bardzo rozumiem. Skad policja w Chile ma moj telefon i nicka? A
                                                    Abuelito jest bywalcem forum z Chile.
                                                    - No to chyba rozumiem. Przed chwila skonczylem rozmawiac z policja w Chile. W
                                                    rozmowie bral udzial tlumacz. Moze to on jest tym Abuelito? W kazdym razie, to
                                                    on podal mi te dane i zasugerowal skontaktowanie sie z panem.
                                                    - To chyba faktycznie Abuelito - powiedzial Gopos - a o czym mamy rozmawiac?
                                                    - Podobno dziesiatego czerwca lub wczesniej bylo u pana wlamanie, w czasie
                                                    ktorego zostaly panu skradzione walory filatelistyczne. Czy to prawda?
                                                    - Prawda. Ale dochodzenie zostalo umorzone. Ma pan je zamiar zreaktywowac?
                                                    Matuszynski postanowil nie odpowiadac na zadane pytanie. Zamaiast tego zadal wlasne.
                                                    - Czy moglby mi pan powiedziec, kto prowadzil sledztwo? I kto sie nim opiekowal
                                                    z ramienia prokuratury?
                                                    - Prosze bardzo. Sledztwo prowadzil podkomisarz Janusz Kolczak z komendy na
                                                    Mlynowie, zas prokurator - pani prokurator Ewa Namolska.
                                                    - Dziekuje bardzo. Bylbym panu wdzieczny, gdyby zechcial pan zachowac chwilowo
                                                    nasza rozmowe w tajemnicy. Aha, jeszcze jedno. Chile sugerowalo, ze moze pan
                                                    znac telefony innych forumowiczow. Jesli tak, to czy moglby mi je pan podac?
                                                    - Oczywiscie, moge. Ale dlaczego mam zachowac rozmowe w tajemnicy?
                                                    - To poprosze. A co do tajemnicy - lepiej nic nie mowic.
                                                    Gopos podyktowal inspektorowi dziesiec numerow telefonow razem z przynaleznymi
                                                    im nickami i imionami. Inspektor podziekowal i zakonczyl rozmowe, obiecujac
                                                    Goposowi kontakt w nieokreslonej niedalekiej przyszlosci. "Juz to widze" -
                                                    mruknal do siebie. Ale jednak wlamanie bylo faktem. Znowu siegnal po sluchawke.

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 25 03.05.06, 01:05
                                                    Przez chwile zastanawial sie, do kogo zadzwonic. Spojrzal na zegarek i
                                                    zdecydowal zaczac od komendy na Mlynowie. Dyzurny od razu polaczyl go z
                                                    podkomisarzem. Sluchawka zostala podniesiona po kilku sygnalach.
                                                    - Macie dwie minuty czasu, bo potem ide do domu - uslyszal inspektor - co jest?
                                                    - A pan pracuje w policji czy w jakims pieprzonym urzedzie? - inspektora malo
                                                    szlag nie trafil - Czy jest pan policjantem czy jakims cholernym urzedasem
                                                    pracujacy od - do? I kim pan w ogole jest, bo panska odpowiedz byla bardzo
                                                    oddalona od regulaminowej!
                                                    - A kim pan jest, ze sobie tak pozwala? - zapytal bezczelnie glos.
                                                    - Inspektor Matuszynski z Komendy Glownej.
                                                    - Podkomisarz Kolczak. Przepraszam, panie inspektorze. Dzisiaj...
                                                    - O tym porozmawiamy pozniej. Obecnie potrzebuje informacji. Czy prowadzil pan
                                                    sledztwo w sprawie wlamania i kradziezy znaczkow u pana - podal nazwisko Goposa
                                                    - ktore zostalo umorzone?
                                                    - Tak jest.
                                                    - A prowadzil pan moze jeszcze jakies inne sledztwo w sprawie o podobnym
                                                    profilu? Chodzi mi o wlamanie i kradziez znaczkow w ciagu ostatnich trzech miesiecy.
                                                    - Nie, panie inspektorze.
                                                    - Akta sprawy sa u pana, czy przekazane do archiwum?
                                                    - U mnie.
                                                    - To prosze sie z nimi zameldowac u mnie. Natychmiast. A swoje plany na
                                                    popoludnie prosze odwolac.
                                                    - Rozkaz, panie inspektorze.
                                                    Matuszynski odlozyl sluchawke i usmiechnal sie ponuro. Bedzie musial wziac tego
                                                    gowniarza do galopu. Dobrze mu to zrobi. Pomyslal, ze do przyjazdu podkomisarza
                                                    ma dobra godzine, zaczal wiec dzwonic na podane mu przez Goposa numery
                                                    telefonow. Zanim podkomisarz sie zjawil, inspektor mial juz zalatwione cztery z
                                                    nich i mial osiem nazwisk - cztery nazwiska policjantow i cztery - prokuratorow.
                                                    Wszystkie inne. Co wiecej - wszystkie sprawy byly juz umorzone. Nie podobalo mu
                                                    sie to. Zaczynal wietrzyc powazniejsza afere. A moze nie. Moze afera byla mala,
                                                    ale jej zasieg geograficzny - nie. Nie, jeszcze inaczej. Dlaczego do tej pory
                                                    nikt nie znalazl powiazan tych spraw? O, to bylo dobre pytanie. W tym swietle
                                                    wszystko zaczynalo wygladac inaczej. Z jednej strony - drobne przestepstwo,
                                                    ktorego sprawca byl niemozliwy do wykrycia bez duzej dozy szczescia, z drugiej
                                                    strony - ciag drobnych przestepstw, ktory powinien kogos zaalarmowac i zmusic do
                                                    powaznego sledztwa, ciag, ktory w pewnym momencie wyniosl sie za granice... To
                                                    mu cos przypomnialo. Odszukal wlasciwa kartke i zadzwonil do Biura
                                                    Paszportowego. Zazadal informacji o paszporcie wydanym na nazwisko podejrzanego
                                                    z Chile. Jezeli jest kilka osob o tym nazwisko (szczerze w to watpil), to o
                                                    wszystkich. Odlozyl sluchawke, ale zanim zdazyl zdecydowac sie, dokad teraz
                                                    zadzwonic, ktos zapukal do jego drzwi.
                                                    - Wejsc - zawolal.
                                                    W drzwiach stanal wysoki, atletycznie zbudowany podkomisarz o urodzie Ryszarda
                                                    Plucinskiego. Ogolnie robil bardzo sympatyczne wrazenie
                                                    - Podkomisarz Kolczak melduje sie na rozkaz, panie inspektorze!
                                                    - Zacznijmy od tego nierugalominowego odbierania telefonow. Dlaczego?
                                                    - Caly dzien koledzy robili mi psikusy i myslalem, ze to kolejny z nich.
                                                    - Dlaczego robili psikusy?
                                                    - To byl ich komentarz do mojej reakcji na kilka decyzji prokuratury.
                                                    - Jakich decyzji?
                                                    - Umarzanie sledztw. Przewaznie z powodow politycznych naciskow albo bzdurnych
                                                    przepisow.
                                                    - Rozumiem. Ma pan akta o ktore pytalem?
                                                    Podkomisarz podszedl do biurka i podal cienka teczke.
                                                    - Niech pan siada - powiedzial Matuszynski i przestal zajmowac sie Kolczakiem.
                                                    Szybko przeczytal zawartosc i zwrocil uwage na jedna rzecz: sledztwo bylo
                                                    prowadzone zgodnie z zasadami, mozna nawet powiedziec, ze z polotem. Nawet slady
                                                    zostaly zabezpieczone, ale... no taaak, nie odkryto niczyich oprocz wlasciciela.
                                                    - Czy przebadano mikroslady?
                                                    - Nie, panie inspektorze. Nawet chcialem, ale nie moglem sie zdecydowac. Jednak
                                                    zbyt wielkie koszta na taka drobna sprawe.
                                                    - Moze szkoda? - mruknal Matuszynski
                                                    - Przepraszam, panie inspektorze? Czy to ma znaczyc, ze sa nowe... slady? wlamania?
                                                    - Slucham? A, to w tej chwili nieistotne. Prosze mi na razie zostawic te akta,
                                                    oddam panu, jak nie beda juz mi potrzebne. A teraz moze pan wrocic do swoich
                                                    zaplanowanych zajec popoludniowych. Dziekuje panu.
                                                    Kolczak odmeldowal sie i wyszedl. Matuszynski pomyslal, ze mimo pierwszego,
                                                    negatywnego wrazenia, jest w tym chlopaku cos, co budzi sympatie. I, ze dobrze
                                                    poprowadzony, moze wyrosnac na dobrego policjanta. Westchnal, odlozyl teczke i
                                                    znowu siegnal za telefon.

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 26 03.05.06, 04:10
                                                    O szostej wieczorem mial za soba rozmowy ze wszystkimi z chilijskiej listy za
                                                    wyjatkiem niejakiej starej.gropy, ktorej ciagle nie mogl zlapac. Mial tez
                                                    osiemnascie nazwisk policjantow i prokuratorow. Nic dziwnego, myslal, ze nikt
                                                    nie wylapal zadnych powiazan. Pomyslal przez chwile i wreszcie z niechecia
                                                    wlaczyl komputer. Patrzac na startujacy program myslal o swojej niecheci do
                                                    tego, w koncu pozytecznego urzadzenia. No tak, to bylo narzedzie nastepnej
                                                    generacji, a nie takiego dinozaura jak on. Wlogowal sie i poszedl do
                                                    ogolnopolskiej bazy danych zawierajacej sledztwa. Teraz zaczynala sie zabawa,
                                                    ktorej nie znosil. Musial tak wprowadzic zapytanie, zeby dostac znaczaca
                                                    odpowiedz, a nie kolejna zagadke. Przypomnial sobie czyjs zlosliwy komentarz, ze
                                                    komputer jest narzedziem tak bezdennie glupim, jak glupszy ze zbioru
                                                    zawierajacego programiste i uzytkownika. Wprowadzil wiec bardzo starannie typ
                                                    przestepstwa - wlamanie. Po namysle dodal jeszcze kradziez - moze ktos
                                                    zameldowal o kradziezy, a nie wlamaniu? Teraz dodal przedmioty skradzione -
                                                    znaczek, znaczki, koperta, koperty, korespondencja, Chmielewska, Chmielewskiej,
                                                    Joanna, Joanny, list. Nastepnie wprowadzil czas - od piatego czerwca do
                                                    trzynastego lipca i kliknal przycisk "Przeszukuj". Komputer, wbrew jego obawom,
                                                    nie dal mu dlugo czekac. Wyrzucil liste 33 przestepstw. Matuszynski zamarl
                                                    wgapiony w monitor. Po chwili zaczal konfrontowac liste z monitora z lista z
                                                    zapiskow. Zgadzala sie! Zgadzaly sie daty i miejscowosci. Chory anielskie
                                                    spiewaly w duszy inspektora. Lista chilijska nie zawierala nazwisk, adresow ani
                                                    telefonow, jedynie nicki forumowe, lista komputerowa nickow nie zawierala, ale
                                                    zawierala nazwiska prowadzacych sledztwo, prokuratorow, ich numery telefonow i
                                                    stan sledztwa - psiakrew! - wszystkie umorzone! - nie! nie! - jedno ciagle bylo
                                                    w trakcie - gdzie? - w Warszawie! Wylowil prowadzacego - komisarz Jerzy
                                                    Atrament i jego numer telefonu. Zadzwonil. Oczywiscie Atramenta nie bylo juz w
                                                    pracy. Zadzwonil wiec na komorke i po chwili rozmawial z komisarzem. Ten byl
                                                    zaskoczony zainteresowaniem Komendy Glownej, ale chetnie odpowiadal na pytania.
                                                    Sledztwo nie bylo zakonczone, bo poszkodowana przebywala w tej chwili poza
                                                    Polska. Jest studentka i pojechala na czterotygodniowa praktyke do Finlandii.
                                                    Wyjechala dzien po wlamaniu, jedenastego lipca, a wraca jutro. Mieszka sama.
                                                    Mieszkanie zostalo przeszukane pod katem linii papilarnych, ale nie mikrosladow.
                                                    Sledztwo nie natrafilo na zadne slady ani poszlaki i bylo gotowe do umorzenia.
                                                    Oczywiscie, komisarz zamelduje sie jutro u inspektora o dziewiatej razem z
                                                    aktami. Tak, wie, ze poszkodowana wraca jutro samolotem z Helsinek o czternastej
                                                    z groszami. Pogoda dziesiatego lipca? Padalo. Matuszynski wiedzial na razie
                                                    wszystko, co chcial, podziekowal wiec komisarzowi i rozlaczyl sie. Teraz musial
                                                    pomyslec. Im dluzej myslal, tym mniej mu sie to podobalo. Teraz zrozumial
                                                    pulkownika z Chile - to bylo jedno przestepstwo z licznymi ofiarami - jak swiat
                                                    dlugi i szeroki - no, moze troche przesadzil. Najgorsze bylo to, ze zaczelo sie
                                                    w Polsce. No to teraz sily ludzkiej nie ma, musi otworzyc ponownie wszystkie
                                                    sledztwa. Ale bedzie miec ubaw! Od czego zaczac? Proste, na komputerze zazadal
                                                    przeslania do siebie wszystkich 31 brakujacych mu akt - w trybie ekspresowym. Na
                                                    dzisiaj chyba starczy. Wylaczyl komputer i wstawal z fotela, kiedy zadzwonil
                                                    telefon. Bylo to Biuro Paszportowe. Mimo dwukrotnego przeszukania akt nie
                                                    znaleziono zadnego sladu wystawienia paszportu na nazwisko Rocha Kaczorowskiego.
                                                    Sprawa zaczynala wygladac coraz powazniej. Istniala wszakze mozliwosc, ze w
                                                    Chile zle zapisano nazwisko albo imie, ale inspektor Matuszynski mial zle
                                                    przeczucia. Siegnal po telefon i wykrecil podany mu numer. Niestety, nikt nie
                                                    podniosl sluchawki, zostawil wiec wiadomosc po polsku i w swym nieporadnym
                                                    angielskim z prosba o oddzwonienie - bedzie czekal jeszcze przez dwie godziny.
                                                    Teraz rozsiadl sie wygodnie i zapali papierosa. Zwykle staral sie w biurze nie
                                                    palic, ale zawsze jakos tak mu sie lepiej przy papierosie myslalo. Wreszcie
                                                    podjal decyzje. Ponownie wlaczyl komputer i powtorzyl swoje poprzednie operacje.
                                                    Komputer wyswietlil 33 przestepstwa. Nastepnie westchnal ciezko i zaczal grzebac
                                                    w biurku. Wyciagnal plik formularzy i zaczal je wypelniac. Kazdy wypelniony
                                                    formularz wkladal do koszyka "Poczta wychodzaca". Najlatwiejsze byly
                                                    postanowienia o otwarciu zamknietego sledztwa - w rubryce "Powod" wpisywal "Nowe
                                                    informacje pochodzace ze zrodel pozaoperacyjnych". Jednostka otwierajaca -
                                                    Komenda Glowna, prowadzacy - inspektor Matuszynski. Nastepnie zaczal wypelniac
                                                    formularze zwiazane z Interpolem. Rzucil okiem na zegarek - juz prawie mijaly
                                                    dwie godziny, a telefon ciagle nie dzwonil. Pomyslal, ze pewnie powodem byla ta
                                                    ukochana w Poludniowej Ameryce siesta. Powod jednakze byl inny.

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 27 04.05.06, 01:52
                                                    Dziadek, tak, jak zapowiedzial, powedrowal na ostroge i dotarl do latarni, ale
                                                    dosc mocny, zimny wiatr wiejacy od morza zniechecil go do odpoczynku, zawrocil
                                                    wiec szybko i powedrowal do miasta. Przed powrotem do komendy postanowil zjesc
                                                    wczesny obiad, wiec wszedl do najblizszej restauracji. Zamowil posilek i nie
                                                    spieszac sie zjadl go. Zaplacil, ubral sie i powedrowal do komendy. Trzy godziny
                                                    jeszcze nie minely, wiec Josego jeszcze nie bylo. Dyzurny z ubolewaniem rozlozyl
                                                    rece - senior commandante nie wydal zadnego specjalnego polecenia odnosnie
                                                    Dziadka, nie moze wiec go wpuscic do gabinetu. Natomiast senior Dziadek moze
                                                    uzywac Internetu ile chce. Powedrowal wiec do komputera i zwolnil biednego
                                                    aspiranta, ktory przekazal mu plik wydrukow - scisle mowiac, 22, z ktorych tylko
                                                    7 bylo interesujacych dla sprawy. Potem przeczytal nowosci na forum i posurfowal
                                                    troche po Internecie. Doszedl wlasnie do Nowej Zelandii, kiedy zjawil sie Jose.
                                                    Dziadek bez zalu opuscil komputer i poszedl za Jose do gabinetu. Jose sumitowal
                                                    sie gesto, ze Dziadek nie zostal do niego wpuszczony, Ale Dziadek zwrocil mu
                                                    uwage, ze jest, mimo wszystko, osoba cywilna i jako taka nie powinien miec
                                                    mozliwosci swobodnego buszowania po gabinecie komendanta okregu. Odsluchali
                                                    wiadomosci od inspektora Matuszynskiego, ale Dziadek powstrzymal Josego przed
                                                    oddzwanianiem natychmiast.
                                                    - Najpierw sprawdz, czy mamy tutaj jakis postep.
                                                    - Masz racje, wezwe Rodrigueza.
                                                    Jednakze nie zdazyl tego zrobic, bo Rodriguez jak na zawolanie zjawil sie w
                                                    drzwiach. Wyraz jego twarzy swiadczyl o rozpierajacej go checi podzielenia sie
                                                    jakimis wiadomosciami. Jose wskazal miejsce przy stole konferencyjnym i
                                                    Rodriguez poslusznie usiadl.
                                                    - Jakie masz nowe wiadomosci?
                                                    - Po pierwsze, technicy z Akademii przeprowadzaja obecnie badania hotelu i
                                                    samochodu. Ani samochod, ani pokoj nie byly pozniej nikomu wynajete. Po drugie,
                                                    Immigracion w Santiago przeglada obecnie swoje dane. Jak na razie
                                                    zidentyfikowali czterdziestu cudzoziemcow, ktorzy kwalifikuja sie do naszych
                                                    kryteriow. Ten Niemiec, Schmidt opuscil Chile w niedziele, szostego sierpnia,
                                                    wiec chyba nas nie interesuje. Natomiat ten Polak przylecial w sobote, piatego
                                                    sierpnia i odlecial wczoraj. Przeglad list pasazerow ustalil, ze Schmidt
                                                    odlecial do Frankfurtu z przesiadka w Bogocie, natomiast Polak przylecial z
                                                    Mexico City, a odlecial do Rio de Janeiro. Ciekawa rzecz, Niemiec mial normalny
                                                    bilet, natomiast Polak mial bilet otwarty.
                                                    - Co to znaczy? - wyrwalo sie Dziadkowi.
                                                    - Bilet normalny oznacza, ze pasazer wykupil bilet na okreslony dzien i lot,
                                                    bilet otwarty oznacza, ze pasazer wykupil bilet na przelot bez sprecyzowania
                                                    czasu i moze leciec kiedy chce, o ile sa wolne miejsca. Musze jeszcze dodac, ze
                                                    bilety otwarte sa sporo drozsze od normalnych
                                                    Dziadek i Jose spojrzeli na siebie i pokiwali glowami.
                                                    - Dalej, poza wynajeciem samochodu, Polak nie uzyl Visy ani raz. Jednakze Visa
                                                    poinformowala nas, ze numer karty nalezy do... Rocha... Kaczorowskiego... i
                                                    zostala wydana przez Bank Pekao w Warszawie. Ponadto hotel "Pod krolewskim
                                                    pingwinem" twierdzi, ze ten Polak placil nie gotowka, a czekami podroznymi
                                                    American Express. Skontaktowalismy sie juz z bankiem i teraz szukaja ich. Jak
                                                    znajda, bedziemy wiedzieli, gdzie i kiedy zostaly kupione. Aha, wywiad
                                                    srodowiskowy stwierdzil, ze w poblizu domu Dziadka widziano czerwony samochod
                                                    terenowy, jeden swiadek twierdzi, ze byl to Jeep Cherokee, w niedziele,
                                                    poniedzialek i wtorek. Nikt nie zapamietal kierowcy. Samochod stal w takich
                                                    miejscach, z ktorych widac dom Dziadka. Jeszcze jedno - Rodriguez spojrzal
                                                    troche niepewnie na Josego - skontaktowalem sie z telefonami i zazadalem wykazu
                                                    polaczen do i od Dziadka za sobote, niedziele, poniedzialek i wtorek.
                                                    - Po co? - zapytal Dziadek.
                                                    - Kazal mi pan, Dziadku wczuc sie w role przestepcy. Otoz, gdybym byl
                                                    wlamywaczem, probowalbym sie upewnic, czy nikogo innego nie ma w domu, kiedy pan
                                                    wychodzi. Najprostsza metoda, to zatelefonowac.
                                                    - Alez on nie zna mojego nazwiska ani telefonu!
                                                    - Tak, jak nie znal nazwisk i adresow pozostalych 38. ofiar?
                                                    - Ale skad on je wzial, do cholery?!
                                                    - Znowu wracamy do punktu wyjscia. Mamy piec mozliwosci. Albo ta przewodnicza
                                                    towarzystwa lub ktos z jej otoczenia, albo senior Robert lub ktos z jego
                                                    otoczenia, albo ktos, kto ma dostep do poczty elektronicznej - pierwszym
                                                    podejrzanym jest administrator witryny. Ale to juz polska policja bedzie
                                                    wyjasniac, mam nadzieje.
                                                    - A mamy moze fotokopie paszportu? - spytal Jose.
                                                    - Nie, tylko numer.
                                                    - Czy cos jeszcze?
                                                    - Nie, to na razie wszystko, senior commandante.
                                                    - No to niech pan pilnuje dalej sledztwa, a my mamy jeszcze kilka telefonow do
                                                    wykonania.
                                                    Jose znal duzo policjantow w Ameryce Poludniowej, Dziadek nie zdziwil sie wiec,
                                                    ze Jose od razu zadzwonil do Rio do znajomego i szybko zalatwil sprawe. Zreszta
                                                    nie bylo tego duzo - Jose chcial wiedziec, dokad odlecial Polak (chyba, ze
                                                    zostal w Brazylii, ale wtedy sprawa zaczelaby sie komplikowac) i czy ktos nie
                                                    zrobil przypadkiem ksero jego paszportu. Telefon do kolejnego znajomego w Mexico
                                                    CIty roznil sie tylko nieznacznie od poprzedniego, tym razem Jose chcial
                                                    wiedziec skad i kiedy przylecial Polak. Wreszcie zadzwonili do Centrali
                                                    Filatelistycznej w Polsce. Mieli szczescie. Jak sie okazalo, pani Janeczka nie
                                                    mogla wczoraj przyjsc, ale byla dzisiaj. Zaczeli, oczywiscie, od pozdrowien od
                                                    brata i poinformowali ja o jego losach. Nastepnie skrotowo omowili historie
                                                    znaczka jak i jego kryminalny aspekt, ostrzegajac, ze jakakolwiek Chmielewska na
                                                    rynku bedzie najprawdopodobniej kradziona.
                                                    - Albo falszywa - powiedzial w zamysleniu Dziadek.
                                                    - Mysli pan, ze ktos bedzie probowal ja falszowac - zapytala z zaciekawieniem
                                                    pani Janeczka.
                                                    - Ostatecznie nie jest to wykluczone, ale, prawde mowiac, pojecia nie mam. Chyba
                                                    poprosimy o opinie pani brata, przynajmniej bedzie mogl obejrzec oryginal przed
                                                    wydaniem opinii.
                                                    - To dobry pomysl - zgodzila sie pani Janeczka - ale, jak na razie, na polskim
                                                    rynku nie pojawil sie ani jeden znaczek, ani oryginalny, ani falszowany. Nie
                                                    slyszalam rowniez, zaby pojawil sie gdziekolwiek indziej. W kazdym razie,
                                                    dziekuje za informacje, rozeslemy ostrzezenia.
                                                    Nie bylo sensu dluzej przeciagac rozmowy, wiec sie pozegnali.
                                                    - No, to jeszcze przed nami Nowa Zelandia - westchnal Jose, po czym poderwal sie
                                                    gwaltownie i rzucil okiem na zegarek - nie mowiac o tym, ze musimy natychmiast
                                                    dzwonic do Polski, do inspektora Matuszynskiego!
                                                    - Ach, ta skleroza - jeknal Dziadek.

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 27 04.05.06, 08:52
                                                    Inspektor Matuszynski skonczyl wlasnie ostatni formularz, kiedy zadzwonil
                                                    telefon. Rzut oka na zegarek pokazal, ze wlasnie skonczyly sie dwie godziny, o
                                                    ktorych powiedzial w wiadomosci dla Chile. Podniosl sluchawke i okazalo sie, ze
                                                    Chile wlasnie dzwonilo. Dosc szybko ustalili, ze inspektor pierwszy przekaze
                                                    informacje. Nie mial ich znowu az tak duzo, ale, jego zdaniem, byly wazne. Po
                                                    pierwsze, potwierdzenie trzydziestu trzech wlaman. Po drugie, fakt, ze nikt ich
                                                    nie powiazal i trzydziesci dwa z nich zostaly umorzone. Tyle tylko, ze wlasnie
                                                    je reaktywowal. Po trzecie, ma adresy, nazwiska i telefony ofiar. Po czwarte -
                                                    podejrzany z Chile nigdy nie otrzymal paszportu. Omowil krotko sprawe studentki,
                                                    ktorej nieobecnosc nie pozwolila zamknac sledztwa. Oznajmil, ze zamierza zebrac
                                                    studentke wprost z lotniska, uniemozliwiajac jej zniszczenie jakichkolwiek
                                                    sladow, jakiekolwiek jeszcze zostaly, poniewaz zamierzal zlecic badania
                                                    mikrosladow. Jose ucieszyl sie niezmiernie. Gdyby cos sie udalo wykryc i gdyby
                                                    to cos pasowalo do sladow stad...
                                                    - Gdyby ciocia miala kolka, to by byla tramwaj - skomentowal sucho marzenia
                                                    Josego Matuszynski - a u pana cos nowego?
                                                    Tym razem Jose opowiedzial o postepach sledztwa. Przyznal, ze nie byly
                                                    rewelacyjne, ale zaczynaly wiazac sie w nieprzerwana calosc. Dla Matuszynskiego
                                                    najwazniejszy wydal sie numer paszportu - po numerze mogl bowiem latwo wytropic
                                                    czlowieka. Tak wiec na zakonczenie rozmowy wymienili informacje - Matuszynski
                                                    otrzymal numer paszportu, zas sam przekazal do Chile numery telefonow i nazwiska
                                                    forumowiczow. Potem sie pozegnali.
                                                    Matuszynski wydrukowal sobie z komputera streszczenia spraw, po czym wylaczyl
                                                    komputer. Mial juz dosc na dzis. Wyjal wydruki z drukarki i niemal odruchowo
                                                    posegregowal je geograficznie. Zwrocil przy tym uwaga, ze stara.gropa, z ktora
                                                    nie mogl sie skontaktowac mieszkala zaledwie dwie ulice od niego. Jeszcze raz
                                                    sprobowal ja wykrecic, ale nic z tego. Po raz kolejny dostal informacje, ze
                                                    abonent jest chwilowo nieosiagalny. Schowal wiec papiery do teczki, zgasil
                                                    swiatlo i zamknal gabinet. Jadac do domu zatrzymal sie w sklepie i kupil sobie
                                                    cos na kolacje - dzisial zdecydowal sie na pierogi z miesem i rurke z kremem na
                                                    deser. Wsiadl do samochodu i odkladajac zakupy przesunal teczke. "Dlaczego nie?"
                                                    - pomyslal, otworzyl teczke, odszukal numer i znowu zadzwonil. Abonent byl
                                                    ciagle nieosiagalny. Troche go to zdziwilo i postanowil po drodze rzucic okiem
                                                    na jej dom. Pod domem, nie wiadomo jakim cudem, bylo miejsce na zaparkowanie.
                                                    Zaparkowal wiec, wysiadl z samochodu i popatrzyl na okna. Znal ten typ
                                                    budownictwa, sam mieszkal w podobnym budynku, latwo wiec ustalil polozenie
                                                    interesujacego go mieszkania. W oknach palilo sie swiatlo. Popatrzyl na zegarek
                                                    - bylo juz po dziewiatej, ale nieduzo, zdecydowal sie wiec zaryzykowac wizyte.
                                                    Wzial wiec z samochodu teczke a samochod zamknal. Podszedl do bramy i odzukal
                                                    wlasciwe nazwisko na domofonie. Nacisnal guzik.
                                                    - Kto tam? - zapytal po chwili damski glos.
                                                    - Inspektor Matuszynski z policji.
                                                    - I mam tak uwierzyc na slowo? - glos spytal ironicznie.
                                                    - Moge to latwo udowodnic, ale przez domofon, to troche ciezko. Jestem w
                                                    mundurze i mam ze soba legitymacje.
                                                    - A wjakiej sprawie?
                                                    - Wlamania.
                                                    - Prosze poczekac.
                                                    Inspektor czekal cierpliwie. Stal przy wejsciu dobrze oswietlony przez latarnie
                                                    uliczna i byl widoczny dla kogos, kto popatrzy z okna. Rzeczywiscie, po chwili w
                                                    oknie mieszkania pojawila sie jakas postac. Niemal natychmiast potem uslyszal
                                                    szczek zamka i zaproszenie na gore. "Pewnie ktos z domownikow mnie obejrzal i
                                                    przekazal potwierdzenie" - pomyslal. Nie spieszac sie wszedl po schodach i
                                                    odszukal wlasciwe mieszkanie. Po drodze szybko rozwazyl taktyke i zdecydowal, ze
                                                    skoro stara.gropa przewodniczy tak wesolemu towarzystwu, humor bedzie najlepsza
                                                    bronia. Nie zdazyl nacisnac dzwonka, kiedy drzwi otworzyly sie. W drzwiach stala
                                                    niewiescia postac. Juz na pierwszy rzut oka Matuszynski uznal, ze MUSI miec
                                                    poczucie humoru, dlatego, podajac swoja juz otwarta legitymacje, mruknal na tyle
                                                    glosno, by go musiala uslyszec:
                                                    - Ani stara, ani gropa.
                                                    Uslyszala go, bo az drgnela z zaskoczenia. Popatrzyla uwaznie w legitymacje,
                                                    potem na niego, zamknela legitymacje, oddala ja, po czym odsunela sie od drzwi i
                                                    zaprosila go do srodka. Poprowadzila do pokoju i wskazala krzeslo przy stole. Po
                                                    czym sam usiadla i zapytala:
                                                    - Skad pan zna moj nick? Dotychczas, na zadnym przesluchaniu nie bylo o tym mowy.
                                                    - Juz my, policja, mamy swoje sposoby. Jednak, ze by pani nie niepokoic, powiem
                                                    od razu, ze otrzymalem go od Goposa. Nie zawiadomil pani o tym?
                                                    - Nie, przez cale popoludnie nikt do mnie nie dzwonil.
                                                    - Dziwne, ja sam probowalem sie z pania kilkakrotnie skontaktowac, ale
                                                    bezskutecznie. Moze wylaczyla pani komorke?
                                                    - Nigdy nie wylaczam komorki - siegnala do torebki - i dziwie sie...
                                                    Zamarla na chwile. Komorka wysietlala jaks informacje.
                                                    - Nie rozumiem. Co jest rozlaczone? Co to jest SIM?
                                                    Inspektor zrozumial.
                                                    - A czy komorka nie spadla pani na przyklad, na podloge?
                                                    - Owszem spadla, przed samym wyjsciem z pracy, ale dzialala.
                                                    - Pani pozwoli - Matuszynski wyciagnal reke - kilka razy mi sie to przydarzylo i
                                                    wiem, o co chodzi.
                                                    Sara.gropa podala mu komorke. Byl to ten sam model, co jego. Przekrecil go
                                                    grzbietem do gory, odslonil baterie i ja wyjal. Potem przycisnal chipa pod
                                                    spodem i sprobowal go poruszyc. Chip siedzial mocno. Zamocowal baterie i zalozyl
                                                    oslone. Nastepnie uruchomil komorke i wystukal numer. Z jego kieszeni rozlegl
                                                    sie sygnal.
                                                    - Wszystko w porzadku. Dziala.
                                                    Rozlaczyl rozmowe i odlozyl komorke na stol.
                                                    - Pozwoli pani, ze przejde do rzeczy. Otoz wznowilismy sledztwo w sprawie
                                                    wlamania. Dla wyjasnienia dodam, ze dwa dni temu dokonano nastepnego wlamania.
                                                    Tym razem w Chile. Chilijska policja skontaktowala sie z nami poprzez Interpol.
                                                    Najwyrazniej duzo lepiej skojarzyli fakty niz my - jedynym usprawiedliwieniem
                                                    jest fakt, ze w Polsce sledztwo bylo prowadzone przez trzydziestu trzech
                                                    policjantow... marne to uspraawiedliwienie, wiem. Teraz zostanie skoncentrowane
                                                    w jednym reku. Jutro zostanie pani oficjalnie o tym poinformowana. Jednakze
                                                    obawiam sie, ze czas nagli, dlatego chcialbym zadac pani kilka pytan.
                                                    - Prosze bardzo. A macie juz jakiegos podejrzanego?
                                                    - Powinna pani wiedziec, ze policja nie odpowiada na takie pytania - z wyrzutem
                                                    odpowiedzial Matuszynski, usmiechajac sie przy tym lekko - ale w tajemnicy
                                                    powiem pani, ze mamy. Nawet troje.
                                                    - Kogo?
                                                    - Na to pytanie na pewno nie odpowiem. Ale pani, jako kryminalistka i wierna
                                                    czytelniczka Chmielewskiej powinna odgadnac dwojke z nich.
                                                    Spojrzala na niego ze zdumieniem i w tym momencie lezaca na stole komorka ozyla
                                                    wydajac z siebie poczatek "Wiosny" Vivaldiego.
                                                    - Przepraszam - wlaczyla rozmowe - slucham? Ach, to ty. Nie komorka nie dzialala
                                                    przez kilka godzin, SIM sie rozlaczyl. Co takiego? Nie, nie mam nic przeciwko
                                                    temu. Nie, nie mogl, ale jest teraz u mnie. Poczekaj sekundke - zaslonila
                                                    mikrofon reka - to Gopos. Czy jego sledztwo jest tez wznowione? Tak? Moge mu o
                                                    tym powiedziec? - odslonila mikrofon - Sluchaj, nie moga teraz mowic, ale
                                                    oddzwonie do ciebie za chwile. Aha, zanim sie rozlaczysz: twoje sledztwo jest
                                                    wznowione. No, na razie.
                                                    Rozlaczyla rozmowe i wpatrywala sie w Matuszynskiego dziwnym wzrokiem.
                                                    - Mowi pan, ze powinnam odgadnac dwoje? Wie pan, tylko dwoje przychodzi mi do
                                                    glowy, Robert i ja. Ale to jest absurd.
                                                    - No prosze - usmiechnal sie Matuszynski - jak to czytanie dobrych kryminalow
                                                    pomaga. Ma pani racje zarowno co do osob, jak i co do absurdu. I Chile i ja
                                                    uwazamy, ze to nie ma sensu. Ale na pewno wasza dwojka miala dostep do calej
                                                    listy. Dlatego zapytam wprost - czy ktos z pani rodziny albo znajomych mial
                                                    rowniez do niej dostep?
                                                    - Nie. Nigdy nie zostala wydrukowana, wyslalam ja tylko do Roberta i do nikogo
                                                    innego. Nikt tez nie zna mojego hasla na forum
                                                    - A z ilu komputerow korzysta pani do udzi
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 28a 04.05.06, 08:55
                                                    Za dlugi odcinek... Oto zakonczenie:


                                                    - A z ilu komputerow korzysta pani do udzielania sie na forum?
                                                    - Z dwoch. W pracy i w domu.
                                                    - Rozumiem. Ostatnia rzecz na dzisiaj. Czy moglaby pani wydrukowac dla mnie te
                                                    liste?
                                                    - Oczywiscie, ze moge. Jesli zechce pan zaczekac, bo to zabierze chwile.
                                                    - Z przyjemnoscia zaczekam.
                                                    Stara.gropa przeniosla sie do stojacego w kacie komputera. Szybko wlaczyla sie
                                                    na poczte i odszukala cztery listy, ktore wydrukowala. Wstala od komputera i
                                                    wreczyla je inspektorowi.
                                                    - Dziekuje - usmiechnal sie Matuszynski.
                                                    - Wie pan co, panie inspektorze? Jak o sie wreszcie skonczy, to bede sie z tego
                                                    zdrowo smiala, ale na razie nie bardzo mi do smiechu.
                                                    - A czy pani ukochana autorka nie byla, przynajmniej w ksiazkach, wiele razy w
                                                    podobnej sytuacji?
                                                    - Byla, ma pan racje, byla - usmiechnela sie stara.gropa. I wtedy znowu
                                                    zadzwonila komorka.
                                                    - Slucham. Abuelito? Dzien niespodzianek! Przed chwila dzwonil do mnie gopos, ze
                                                    nadal namiar na mnie policji, a teraz ty mnie informujesz, ze napusciles na mnie
                                                    polskie gliny? Tak, skad wiesz? Niemozliwe! Wlasnie jest u mnie. Co? Oczywiscie,
                                                    poczekaj chwile - panie inspektorze, mam panu przekazac pozdrowienia od
                                                    tlumacza. Masz pozdrowienia odwrotne. Tak. Sluchaj, podobno sie do ciebie
                                                    wlamano? Bardzo mi przykro... Co takiego? No to gratuluje! Nie, nie powiedzial.
                                                    Jaki interes? Aha. Nie wiem, moze powinnam to uzgodnic. Poczekaj chwile. Panie
                                                    inspektorze, Abuelito prosi o nazwiska i adresy zagranicznych czlonkow
                                                    Towarzystwa. Informuje wiec pana, ze zamierzam mu je podac, czy sie to panu
                                                    podoba, czy nie.
                                                    Inspektor podsunal jej wydruki.
                                                    - Masz cos do pisania? No to dyktuje - stara. gropa przedyktowala szesc nazwisk
                                                    i adresow - a moge spytac, po ci to? CO TAKIEGO? Ty tez sie wykrecasz
                                                    tajemnicami sledztwa? Nie rozumiem... Dlaczego? Piaty podejrzany? Aaaaa, pan
                                                    inspektor wie... Tylko? A telefonicznie mozna? Doprowadzicie mnie do szalu.
                                                    Aha... A w takim razie kiedy przyjedziesz? Pasowanie przeciez trzeba ci
                                                    urzadzic... No dobrze juz, dobrze... Pozdrowie kazdego... Do widzenia.
                                                    Zarowno w czasie pierwszego, jak i drugiego telefonu Matuszynski bawil sie
                                                    doskonale wyobrazajac sobie wypowiedzi drugiej strony. Mogl sie ich domyslac,
                                                    slyszac odpowiedzi i uwagi starej.gropy. Ta zas usmiechnela sie promiennie do
                                                    inspektora i zapytala slodko:
                                                    - Wspomnial pan o trojgu podejrzanych, a Abuelto mowil o piatym podejrzanym. To
                                                    jak to jest - rozmnazaja sie jak kroliki czy jak bakterie?
                                                    - Zalezy jak na to patrzec. Jesli tak jak ja - to jest ich troje, jesli tak jak
                                                    oni - piecioro.
                                                    - Aha. Nie wiem czy dobrze rozumiem. Ja i moi bliscy jestem jedna - tu, a dwoje
                                                    -tam?
                                                    - Dokladnie tak.
                                                    - Aha. A piaty podejrzany - to Internet? Abuelito zabronil mi omawiac sprawe
                                                    przez Internet - ani na forum, ani przez poczte. Natomiast nie ma nic przeciwko
                                                    kontaktom osobistym i telefonom.
                                                    - Bede z pania szczery. Wolalbym, zeby nie omawiala pani sprawy w zaden sposob.
                                                    Ale jesli juz pani musi - to bardzo, BARDZO prosze - nie przez Internet. Tak, to
                                                    jest nasz piaty podejrzany. A teraz pozwoli pani, ze jeszcze raz podziekuje za
                                                    pomoc. I pozwoli sie pani, ze sie pozegnam.
                                                    - Ala ja mam jeszcze mnostwo pytan!
                                                    - Nie dzisiaj. Przypuszczam, ze w najblizszym czasie bedziemy sie czesto
                                                    kontaktowac. Moze wtedy bede mial jakies odpowiedzi, bo w tej chwili nie mam
                                                    zadnych.
                                                    Mimo oporu starej.gropy pozegnal sie i wyszedl.

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 29 05.05.06, 07:43
                                                    Dziadek odlozyl sluchawke i usmiechnal sie szeroko. Podal Josemu kartke z
                                                    zapisanymi szescioma nazwiskami i adresami.
                                                    - Mysle, ze to byl dobry pomysl, zeby zadzwonic do Polski do starej.gropy.
                                                    - A wlasnie, co mowila?
                                                    - Niewiele, wlasnie byl u niej inspektor Matuszynskim i ja co nieco maglowal.
                                                    Wydostal od niej liste adresow i nazwisk zagranicznych czlonkow Towarzystwa.
                                                    Pewnie by nam ja jutro wyslal. Ale dzieki temu telefonowi, mamy ja juz dzis.
                                                    Caly dzien zaoszczedzony. Bedziemy mogli podac te informacje do Nowej Zelandii
                                                    dzisiaj, a jutro rano do Szwecji, Anglii, Kanady i Egiptu.
                                                    - My? - zdziwil sie niewinnie Jose.
                                                    - Masz racje, ty - zasmial sie Dziadek i dodal cos, czego Jose nie zrozumial -
                                                    panie Michale, Bohunasmy usiekli!
                                                    Jose zazadal wyjasnienia sprawy owej krwawej jatki i dopiero po upewnieniu sie,
                                                    ze sprawa nie podlega jego jurysdykcji zarowno dlatego, ze jest juz dawno
                                                    przedawniona, jak i dlatego, ze nie zdarzyla sie na jego terenie, ale przede
                                                    wszystkim dlatego, ze byla fikcja, zgodzil sie na kontynuowanie rozmowy.
                                                    - Masz jeszcze jakies pomysly, Dziadku?
                                                    - Nie, ale nad czyms sie zastanawiam.
                                                    - Nad czym?
                                                    - Nad modus operandi przestepcy. Nie wiadomo, gdzie zaczal, wiadomo tylko, gdzie
                                                    po raz pierwszy odkryto kradziez. W tym samym rejonie, trzy pod rzad. Nastepnie
                                                    dziesiec w Warszawie, nie wiadomo, kiedy popelnionych i trzy nastepne w
                                                    Warszawie. Przerwa i dwa nastepne w innym rejonie. Przerwa i dwa nastepne w
                                                    innym rejonie. I natychmiast potem trzy w Warszawie.Znowu przerwa i dwa w
                                                    nastepnym regionie i natychmiast potem Warszawa. Znowu przerwa, inny region,
                                                    przerwa, inny region, przerwa i Warszawa. Mamy koniec pierwszzego aktu. Polska
                                                    jest zalatwiona. Co o tym myslisz?
                                                    Jose patrzyl w zamysleniu na mape i grafik. Przygryzl warge. Wreszcie powiedzial:
                                                    - Mysle, ze baza operacyjna lobuza jest Warszawa. I to od niej zaczal. Chyba na
                                                    poczatku rozpracowal wszystkie adresy, dokonal dziesieciu wlaman i zmienil
                                                    teren. Tam przeprowadzil rozpoznanie, wykonal robote i z marszu nastepne w
                                                    Warszawie. Zmiana terenu, wlamania, powrot, Warszawa i tak w kolko, dopoki
                                                    cokolwiek bylo w Polsce. Tez tak myslisz?
                                                    - Tak. A co z aktem drugim?
                                                    - To samo. Rozpoznanie, uderzenie, zmiana miejsca. Ciekawe... hmmm... bardzo
                                                    ciekawe. Wiesz co, Dziadku, na poczatku myslalem, ze on po kazdym skoku wracal
                                                    do Polski, ale teraz zmienilem zdanie. Teraz wydaje mi sie, ze probuje to
                                                    zalatwic w jednej podrozy. Swiadczy o tym ten otwarty bilet. Tylko dlaczego od
                                                    nas polecial na wschod, zamiast na zachod? Moze wraca do Polski i wybierze sie
                                                    jeszcze raz?
                                                    - A moze po prostu popelnil blad? Z Europy jest blizej do Nowej Zelandii lecac
                                                    na wschod, ale od nas - odwrotnie. Pomylka w sumie prosta do popelnienia. Ale i
                                                    tak nic nie bedziemy wiedzieli, dopoki nie dostaniemy odpowiedzi z Rio.
                                                    - Nie licz na nia zbyt szybko. W Rio jest ogromny ruch. Bardzo dobrze bedzie,
                                                    jak odpowiedz dostaniemy juz jutro rano, a dobrze jak jutro w ogole. A potem
                                                    jest weekend.
                                                    - No, tos mnie pocieszyl!
                                                    - A co zes myslal? Policjant tez czlowiek, a Copocabana jest dla ludzi!
                                                    - No to zadzwon wreszcie do jakiegos czlowieka w Nowej Zelandii, bo ci ucieknie
                                                    na plaze!
                                                    - W zimie?
                                                    - Tez mi zima na poludniowym Pacyfiku!
                                                    - Taka sama jak u nas...
                                                    - Masz racje... No to dzwon juz!
                                                    Jose zadzwonil. Inspektor George Whippelby III oczekiwal ich telefonu. Lekki
                                                    akcent inspektora nie sprawial Josemu zadnych klopotow, tak wiec Dziadek tylko
                                                    siedzial i przysluchiwal sie rozmowie. Jose szybko i dokladnie strescil
                                                    dotychczasowa historie, podal stan sledztwa w chwili obecnej i przypuszczenia na
                                                    temat przyszlego biegu wydarzen. Przekazal rowniez dane potencjalnej ofiary, jak
                                                    rowniez dane podejrzanego. Inspektor zapisal to sobie, dwukrotnie upewniajac sie
                                                    co do poprawnosci zapisu. Jose przyznal sie, ze podejrzewa, ze nastepnym
                                                    przystankiem przestepcy bedzie Egipt, a Nowa Zelandia na koncu, jak rowniez, ze
                                                    obawia sie, ze w Egipcie nie uda sie go przyskrzynic - moze byc na to zbyt malo
                                                    czasu.
                                                    - To by oznaczalo, ze Nowa Zelandia ma ostatnia szanse na przylapanie drania na
                                                    goracym uczynku! Splendid! - ucieszyl sie inspektor Whippelby - Wiecie co,
                                                    panowie? Ja zaraz opracuje plan przylapania go na goracym uczynku i zaczne
                                                    wprowadzac go w zycie. A jutro skontaktuje sie z panami i wymienimy najswiezsze
                                                    informacje. A jesli... - zamyslil sie na chwile - jesli rzeczywiscie on zaliczy
                                                    najpierw Egipt i nie wpadnie, to moze... moze panowie zechcieliby przyleciec do
                                                    mnie i byc swiadkami ostatniego aktu?
                                                    Jose i Dziadek popatrzyli na siebie. Obu zaswiecily sie oczy.
                                                    - Zalatwione - powiedzial Dziadek - jesli sprawy tak sie potocza, przylecimy do
                                                    pana!

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 29 07.05.06, 01:35
                                                    Komisarz Saknussen siedzial przy komputerze i przegladal baze danych. W dniu 21.
                                                    lipca w Sztokholmie i okolicy (zalozyl promien 100 kilometrow) zgloszono 23
                                                    wlamania. Z tych tylko w trzech skradziono jakiekolwiek okazy filatelistyczne.
                                                    Jednakze zadnych wiecej szczegolow nie bylo. Jednego wlamywacza schwytano
                                                    wczoraj i - sprawdzil - przebywa obecnie w areszcie. A wiec to nie ten. Dwa
                                                    pozostale nazwiska wygladaly na szwedzkie. Wyslal wiec do obu prowadzacych
                                                    e-mail z prosba o podanie kilku szczegolow - konkretnie zas - liste skradzionych
                                                    przedmiotow i jakie slady zostaly zabezpieczone. Nastepnie skontaktowal sie z
                                                    Urzedem Imigracyjnym i poprosil o sprawdzenie, kiedy niejaki Roch Kaczorowski,
                                                    obywatel polski, przybyl do Szwecji i kiedy ja opuscil. Chwilowo powstrzymal sie
                                                    przed przegladem list pasazerow - wolal miec najpierw troche wiecej danych. Na
                                                    tym zakonczyl chwilowo sledztwo, przynajmniej na dzis.

                                                    Podobnie jak komisarz Saknussen w Szwecji, inspektor Smithwick-Brine w Londynie
                                                    siegnal do wykazu przestepstw za dzien 28. lipca. 18 wlaman w Anglii, nie liczac
                                                    Szkocji, Walii i Polnocnej Irlandii. Tylko w jednym z nich skradziono znaczki.
                                                    Sprobowal wiec skontaktowac sie z prowadzacym sledztwo detektywem, ten jednak
                                                    przebywal w terenie, zostawil wiec prosbe o kontakt telefoniczny jutro.
                                                    Nastepnie inspektor skontaktowal sie z Imigracja i poprosil o ustalenie, czy
                                                    polski obywatel, niejaki Roch Kaczorowski, przybyl na terytorium Zjednoczonego
                                                    Krolestwa poczawszy od dnia 21 lipca, a jesli tak, to czy jeszcze przebywa, czy
                                                    tez go opuscil. Po czym pomyslal o czyms, o czym dowiedzial sie podczas rozmowy
                                                    z Chile i zadzwonil do swego przyjaciela z War Office (jak wielu Brytyjczykow,
                                                    nie przyjmowal do wiadomosci zmian nazw niektorych urzedow). Poprosil go o
                                                    przysluge - chcial przejrzec pewne materialy archiwalne. Umowil sie z nim za
                                                    godzine. Godzine pozniej przegladal juz liste zolnierzy i oficerow pelniacych
                                                    sluzbe w SOE. Wyniki tego przegladu spowodowaly koniecznosc przejrzenia innych
                                                    materialow. Kiedy to skonczyl, siedzial przez dobra chwile oslupialy.
                                                    - I'll be damned! - wyszeptal slabo. Szybko sprawdzil notatki, ktore zrobil i
                                                    stwierdzil, ze zapisal sobie wszystkie potrzebne informacje. Potrzebowal jeszcze
                                                    sprawdzic kilka rzeczy w innych urzedach, ale dzis bylo juz na to za pozno,
                                                    zostawil to wiec na jutro.

                                                    Dla porucznik Berry byla to pierwsza okazja wspolpracy z Interpolem. Byla
                                                    zdecydowana pokazac zagranicznym kolegom jakosc pracy Toronto Police Service.
                                                    Szybko wiec ustalila ilosc wlaman w Toronto w dniu czwartego sierpnia - 42, w
                                                    czterech z nich lupem padly znaczki. Zadzwonila wiec do prowadzacych sledztwo -
                                                    zlapala tylko dwoch z nich. Na szczescie oba wlamania byly tymi, ktorych
                                                    szukala. Co wiecej, to byly te dwa, w ktorych brakowalo jej nazwisk ofiar.
                                                    Dowiedziala sie, ze w obu przypadkach zebrano odciski linii papilarnych, ale,
                                                    niestety, nie znaleziono wsrod nich zadnych obcych. Od wlamania uplynal blisko
                                                    tydzien, tak wiec szanse na znalezienie mikrosladow znacznie zmalaly, tym
                                                    bardziej, ze w jednym przypadku chodzilo o rodzine z dziecmi. W drugim szanse
                                                    byle lepsze. Porucznik Berry zazadala wiec wykonania tego badania. Nastepnie
                                                    zadzwonila do Immigration i zazadala sprawdzenia, czy niejaki Roch Kaczorowski,
                                                    obywatel polski, przekroczyl granice Kanady, a jesli tak, to kiedy. Po czym
                                                    zadzwonila do Ottawy, do Ministerstwa Spraw Zagranicznych i poprosila o
                                                    sprawdzenie, czy w Warszawie zostala wystawiona wiza dla Rocha Kaczorowskiego, a
                                                    jesli tak, to poprosila o szczegoly. Zadowolona z podjetych czynnosci myslala,
                                                    co by tu zrobic dalej, kiedy zadzwonil telefon. Byl to trzeci z detektywow, do
                                                    ktorych dzwonila i okazalo sie, trzeci wlasciwy. Spytala o przeszukanie i
                                                    otrzymala odpowiedz - linie papilarne, nikogo obcego. Na zapytanie o mikroslady
                                                    otrzymala odpowiedz, ze ich nie badano, ale sa szanse na przeprowadzenie tych
                                                    badan, ofiara bowiem na sama mysl o przestepcy zionie ogniem i chetnie zrobi
                                                    wszystko, aby pomoc go ujac. Tak wiec detektyw z przyjemnoscia poprosi o zgode
                                                    na przeprowadzenia dodatkowych badan. I na tym zakonczyl sie dla porucznik Berry
                                                    pierwszy dzien tego sledztwa.

                                                    Inspektor George Whippelby III odlozyl sluchawke i zamyslil sie gleboko. Byl
                                                    policjantem od ponad pietnastu lat i od dawna uwazal, ze praca policyjna,
                                                    podobnie jak zolnierka (a nawet kazdy inny rodzaj zajec, jakim oddaja sie
                                                    dorosli), jest gra. Gra, w ktorej wygrywaja najlepiej wyszkoleni i najlepiej
                                                    przygotowani. "Expect the unexpected" - motto, ktore wbili mu w glowe jego
                                                    dziadek, general-major George Whippelby, Ret., jego ojciec, brygadier George
                                                    Whippelby Jr., Ret., jak i jego dotychczasowi przelozeni gleboko wbilo sie w
                                                    jego pamiec. Kazda sprawe, ktora prowadzil, przeprowadzal jak operacje wojskowa
                                                    - zawsze znal swoje sily i wiedzial jakie ma odwody, zamiary przeciwnika byly
                                                    mu znane - uniknac schwytania, tak wiec jego zadaniem byl tak uzyc swych sil,
                                                    aby te zamiary pokrzyzowac i zamknac pierscien okrazenia, zanim przeciwnik sie
                                                    zorientuje, ze wpadl w matnie. Zawsze mial w pogotowiu warianty zastepcze akcji
                                                    - nie lubil zupelnej improwizacji. Tak wiec, jesli uwzgledni wszystkie czynniki,
                                                    nie powinien przegrac. Przygotowac sie na najgorsze, a potem uznac ten wariant
                                                    za pozycje wyjsciowa. Cokolwiek sie przydarzy lepszego, tym lepiej. Od czego
                                                    wiec zaczac te sprawe? Najgorszy wariant: w Egipcie nie uda sie schwytac
                                                    przestepcy. Nie, jest gorszy: przestepca zostawi Egipt na pozniej i zacznie od
                                                    Nowej Zelandii. Tak, to jest wariant najgorszy. Tak wiec trzy czynnosci wybijaly
                                                    sie na pierwsze miejsce. Sprawdzic, czy ten Roch Jakmutam wystapil o
                                                    nowozelandzka wize i czy ja dostal. Sprawdzic, czy przekroczyl granice.
                                                    Skontaktowac sie z ofiara. Siegnal po telefon i zadzwonil do MSZ, proszac o
                                                    sprawdzenie sprawy wizy - Nowa Zelandia mogla byc popularna, ale nie spodziewal,
                                                    ze przeciazy praca pracownikow MSZ - na wszelki wypadek nadal swemu zadaniu
                                                    klasyfikacje "bardzo pilne". Nastepnie skontaktowal sie z Biurem Imigracyjnym i
                                                    zazadal sprawdzenia, czy ten caly Roch nie jest juz aby na terytorium kraju -
                                                    tutaj podniosl klasyfikacje do "super pilne". Wreszcie, po skosultowaniu sie z
                                                    ksiazka telefoniczna, zadzwonil do potencjalnej ofiary. Nie zastal jej, ale za
                                                    to dostal numer telefonu do pracy. Zadzwonil wiec tam i udalo mu sie zaprosic
                                                    pania Abere8 - zdecydowal myslec o niej Abere - do siebie, zaraz po jej pracy.
                                                    Najpilniejsze zrobione, teraz zaczal myslec o nastepnych posunieciach. Wpadl na
                                                    pewien pomysl. Im dluzej o nim myslal, tym bardziej mu sie on podobal. Rozwazal
                                                    go ze wszystkich stron. Nie byl wszakze pewien, czy jest wykonalny. Postanowil
                                                    sprawdzic. Wstal i skierowal sie do Dzialu technicznego.

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 31 07.05.06, 07:40
                                                    Kierownik Dzialu Technicznego nie byl zbyt wielka pomoca. Po wysluchaniu
                                                    krotkiego streszczenia sprawy i wyluszczeniu pomyslu odpowiedzial bowiem, ze na
                                                    dwoje babka wrozyla. Teoretycznie, nie powinno byc zbyt wielkich klopotow w
                                                    wykonaniu zamowienia. A z praktyka bywa roznie. Musialby miec oryginal, zeby
                                                    powiedziec na pewno. Natomiast dodatkowe nadruki to mieta z bubrem. Natomiast
                                                    jesli chodzi o czas wykonania... minimum 24 godziny, ale wtedy nie reczy za
                                                    jakosc i owszem, moglby rozpoczac produkcje nawet dzis i kontynuowac ja przez
                                                    weekend. Jesli pospiech jest naprawde niezbedny, byc moze kilka rzeczy moglby
                                                    pozyczyc od przyjaciol. Dopiero po chwili inspektor zorientowal sie, ze za tym
                                                    eufemizmem kryl sie Wydzial Techniczny wywiadu. Podziekowal wiec za informacje i
                                                    obiecal skontaktowac sie, jak tylko bedzie cos wiedzial. Wrocil do siebie i
                                                    zaczal zastanawiac sie nad dalszymi krokami. Przydaloby sie wziac pod obserwacje
                                                    dom Abere. Tak wiec - wizja lokalna. Kilka samochodow do obserwacji podejrzanego
                                                    - z tym moga byc klopoty. Co jeszcze? Lotnisko! Mnostwo mozliwosci! Tylko jak to
                                                    rozegrac? Zeby chociaz wiedziec, gdzie ten cholernik teraz jest! I kiedy go sie
                                                    nalezy spodziewac! Wtedy moglby... hmmmmm... ciekawy pomysl... moglby wtedy...
                                                    to by sie dalo zrobic... wziac go od razu pod obserwacje... i nie spuszczac z
                                                    oka... ale... zbyt malo ludzi... skad wziac ludzi? Myslenie o oczekujacych go
                                                    klopotach kadrowych przerwal telefon. Dzwonilo MSZ. Owszem, w maju w Warszawie
                                                    wystawiono wize dla Rocha Kaczorowskiego, byzmesmena, wlasciciela paszportu
                                                    numer..., wielokrotna, waznosc dwa lata. Whippelby nie mial pojecia jak
                                                    wygladaja wnioski wizowe, jako ze sam nigdy sie o wize nie staral, zapytal wiec,
                                                    czy aby przypadkiem nie maja fotokopii paszportu i dowiedzial sie, ze owszem,
                                                    maja, jak rowniez i fotografie dolaczona do wniosku. Poprosil wiec o obie
                                                    podobizny i otrzymal zapewnienie, ze jutro obie znajda sie na jego biurku. To go
                                                    ucieszylo, bo do anonimowego nazwiska mogl teraz dopasowac twarz. Chwile pozniej
                                                    zadzwonilo Biuro Imigracyjne. Mr. Kaczorowski nie przekroczyl jeszcze granic
                                                    Nowej Zelandii. Inspektor doskonale wiedzial, ze Biuro ma doskonale stosunki z
                                                    liniami lotniczymi, zapytal wiec, czy istnieje jakakolwiek szansa na uzyskanie
                                                    wiadomosci, ze oczekiwany osobnik znajduje sie na pokladzie lecacego do Nowej
                                                    Zelandii samolotu? A jesli tak, to czy da sie to zachowac w tajemnicy? Urzednik
                                                    Biuro stwierdzil, ze nie ma rzeczy niemozliwych i cos takiego da sie zalatwic,
                                                    ale zaciekawil sie przyczynami zainteresowania policji. Inspektor odpowiedzial,
                                                    zgodnie zreszta z prawda, ze czyni to na prosbe policji chilijskiej, ale nie
                                                    powiedzial dlaczego Chile jest zainteresowane.
                                                    - Czy to znaczy, ze leci do Chile czy przylatuje z Chile? - spytal urzednik.
                                                    - Raczej to drugie. Ale z Chile polecial do Brazylii. I teraz nie wiemy gdzie jest.
                                                    - W takim razie najlepiej chyba bedzie, jesli skontaktuje sie pan bezposrednio z
                                                    szefem oddzialu na lotnisku - zasugerowal urzednik - on najlepiej bedzie
                                                    wiedzial, jak panu pomoc.
                                                    - Tak uczynie, dziekuje - odparl inspektor i zakonczyl grzecznie rozmowe.
                                                    Zanim zdazyl przemyslec strategie do konca, zjawil sie oczekiwany gosc. Po
                                                    usadowieniu jej spytal:
                                                    - Czy moge mowic do pani Abere?
                                                    - Alez oczywiscie, inspektorze - usmiechnela sie promiennie - pod warunkiem, ze
                                                    ja moge do pana mowic "Trzeci".
                                                    - Dlaczego Trzeci? - zdumial sie inspektor.
                                                    Wskazala na plakietke z napisem "Inspektor George Whippelby III".
                                                    - Rozumiem. Wolalbym George.
                                                    - A ja wolalabym Ola. Albo Aleksandra. Ale w czym mam ci pomoc? Jakos nie
                                                    chciales przez telefon zdradzic o co chodzi.
                                                    - To nie bardzo byla rozmowa na telefon. Chodzi o ten kanadyjski znaczek z
                                                    Chmielewska, ktory znika z rak wlascicieli.
                                                    - Chyba nie sadzisz, za ja mam z tym cos wspolnego?
                                                    - Nie, nie sadze. Ale prosze, abys wszystko, co od tego momentu bedziemy
                                                    omawiali, zachowala na razie w tajemnicy. Szczegolnie prosze o niepodawanie
                                                    zadnej informacji o naszej rozmowie na forum, zgoda?
                                                    - Nic nie rozumiem. Skad wiesz o forum,znaczkach, kradziezach?
                                                    - Po kolei. We wtorek dokonano wlamania do Abuelito w Chile. Tamtejsza policja
                                                    wszczela postepowanie i powiazala wlamanie z forum. Skontaktowala sie z
                                                    Interpolem. Uznali, ze pozostale znaczki - twoj i Egipcjanki rowniez sa
                                                    zagrozone, dlatego skontaktowali sie z nami. O ile wiem, Abuelito pierwszy
                                                    podsunal policji hipoteze jednego wlamywacza, a policja chilijska... Zaraz,
                                                    chwileczke. Mam pytanie. Czy kiedykolwiek podalas na forum swoj adres i nazwisko?
                                                    - Nigdy. Tego sie nie robi.
                                                    - Tak myslalem. Policja chilijska tez tak uwaza. Oni pierwsi wysuneli hipoteze,
                                                    ze ktos czyta poczte uczestnikow forum. Dlatego prosza o calkowite milczenie na
                                                    Internecie.
                                                    - A co da milczenie, jesli on juz ma nasze adresy?
                                                    - Jesli ciagle czyta listy i forum, moglby sie zorientowac, ze jestesmy na jego
                                                    tropie i przerwac dzialalnosc. A wtedy zadna pulapka sie nie uda.
                                                    - To zamierzasz zastawic na niego pulapke?
                                                    - Jesli nie uda sie go schwytac w Egipcie, to tutaj mamy ostatnia szanse na
                                                    schwytanie go na goracym uczynku. Jednakze nie chcialbym narazac tego znaczka.
                                                    Chcialbym wziac go na przechowanie w moim sejfie. Poza tym, mam pewien inny pomysl.
                                                    - Ja go dobrze schowalam. Nie znajdzie go.
                                                    - Nie badz taka pewna. Do tej pory znalazl juz 37. Plus znaczki Roberta.
                                                    - 37? A nie 38?
                                                    - 37. Abuelito tuz przed wlamaniem skontaktowal sie z policja i schowal znaczek
                                                    u nich.
                                                    - A to cwaniak!
                                                    - Lata doswiadczenia, jak sadze. W kazdym razie zadzialalo. Ciagle jest
                                                    posiadaczem znaczka. To co, dasz sie namowic?
                                                    - Chyba... dam... A jak chcesz zastawic pulapke?
                                                    - Jeszcze do konca nie wiem. Ale jedno wiem, chce miec ten znaczek jak
                                                    najszybciej, bo, byc moze pomoze mi to zastawic jeszcze lepsza pulapke.
                                                    - No to nie ma na co czekac. Jedziemy po znaczek.

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 31 08.05.06, 03:37
                                                    Pojechali. Ola mieszkala niezbyt daleko od centrum, w poblizu Uniwersytetu
                                                    Wiktorii i Karori Wildlife Sanctuary. Z domu rozciagal sie przepiekny widok na
                                                    zatoke, choc, zdaniem inspektora, szpecily go nieco wyrosle w srodmiesciu w
                                                    ostatnich latach drapacze chmur, gdyz, po prostu, zaslanialy zbyt duzo. Tym
                                                    niemniej widok nadawal sie na widokowke i George wcale nie bylby zdziwiony gdyby
                                                    kiedys na taka trafil. Mimo calego uroku miejsca inspektor mial ochote zgrzytac
                                                    zebami - zastawienie porzadnej pulapki bedzie trudne. Tym niemniej... mozliwe.
                                                    Wbrew zapewnieniom Oli, ze znaczek jest dobrze schowany, nie byla to prawda.
                                                    Znaczek, ciagle na kopercie, byl ukryty w duzej ksiazce, ktora stala schowana w
                                                    szafie za wysokim stosem swetrow. Ola rozstala sie z koperta z widocznym zalem.
                                                    Inspektor obiecal jej opiekowac sie troskliwie depozytem i wrocil do siebie.
                                                    Poszedl prosto do Dzialu Technicznego. Jego kierownik ciagle siedzial w pracy i
                                                    z przyjemnoscia wyciagnal reke po koperte. Obejrzal ja bardzo dokladnie z
                                                    zewnatrz, poswiecajac najwiecej czasu znaczkowi i stemplom. Nalepki potraktowal
                                                    pobieznie, po czym zajrzal do srodka i skrzywil sie.
                                                    - Rozumiem, ze chcesz miec dokladna kopie oryginalu?
                                                    - Jak najdokladniejsza, a co sie stalo?
                                                    - Nie mamy takich kopert. Moze nasi przyjaciele maja. Jak duzo moge im powiedziec?
                                                    - Jesli umieja trzymac jezyk za zebami - wszystko - usmiechnal sie inspektor.
                                                    - Jesli umieja... no nie, ty to masz poczucie humoru. Tak jakbys nie wiedzial,
                                                    ze tam nawet pytanie o godzine jest podejrzane, a podanie prawdziwej odpowiedzi
                                                    wymaga najpierw sprawdzenia jej pod katem zgodnosci z Ustawa o Tajemnicy Panstwowej!
                                                    Obaj sie rozesmieli. Inspektor zostawil wiec koperte i zdecydowal, ze wlasciwie
                                                    nic wiecej dzisiaj nie bedzie mogl zrobic, uznal wiec, ze moze pojsc do domu.

                                                    Kiedy komisarz Saknussen przyszedl do pracy, oczekiwala go niespodzianka. Z
                                                    niezbyt grubej koperty z Urzedu Imigracyjnego wyjal kilka kartek. Pierwsza z
                                                    nich poinformowala go, ze obywatel polski, Roch Kaczorowski przybyl do Szwecji w
                                                    dniu szesnastym lipca. Kolejna poinformowala go, ze tenze osobnik opuscil
                                                    Szwecje w dniu dwudziestego pierwszego lipca. Trzecia kartka zawierala
                                                    informacje paszportowe. Na czwartej znalazl informacje, ze Kaczorowski
                                                    przylecial z Berlina, zas piata, ze odlecial do Londynu. Komisarz wlaczyl
                                                    komputer i szybko znalazl w poczcie odpowiedzi na ktore czekal. Jedna zawierala
                                                    dluga liste skradzionych przedmiotow i informacje, ze zabezpieczone na miejscu
                                                    linie papilarne naleza do niejakiego Svena Bjoernsena, ktory zostal przedwczoraj
                                                    zatrzymany w Uppsali w zwiazku z innym przestepstwem. Lista z drugiego e-maila
                                                    byla bardzo krotka, zawierala bowiem jedna pozycje - koperta z kanadyjskim
                                                    znaczkiem przedstawiajacym Joanne Chmielewska. Nie znaleziono zadnych linii
                                                    papilarnych. Komisarz zadzwonil wiec na podany numer telefonu i spytal o badania
                                                    mikrosladow. Tak, jak przypuszczal, nie byly przeprowadzone, przeprowadzanie ich
                                                    teraz nie mialo wiec sensu. Komisarz podziekowal, rozlaczyl sie i zaczal myslec.
                                                    Mial juz ofiare, mial podejrzanego, czego nie mial, to punktu zaczepienia. Jak
                                                    powiazac przestepstwo z podejrzanym? Tylko przez wypozyczalnie samochodow i
                                                    hotele. Pytanie tylko, czy moze te poszukiwania zwalic na kogos innego?
                                                    Zdecydowal, ze nie. W takim razie musi sam sie tym zajc. Najlepiej przez Vise.
                                                    Wystosowal wiec stosowne zapytanie i puscil machine w ruch. Nastepnie wyslal
                                                    e-maile z wszytkimi najnowszymi informacjami do Interpolu i Chile. Teraz
                                                    pozostawalo mu tylko czekac.

                                                    Inspektor Matuszynski rozpoczal swoje urzedowanie od telefonu do Biura
                                                    Paszportowego. Zazadal przeslania sobie dokumentacji paszportu o numerze
                                                    dostarczonym mu z Chile. Nastepnie zebral papiery i zameldowal sie u szefa.
                                                    Przedstawil mu cala sprawe i wyciagniete wnioski. Szef zaakceptowal decyzje o
                                                    rozpoczeciu sledztwa i polecil informowac sie na biezaco. Matuszynski wrocil do
                                                    siebie i nawet nie zdazyl usiasc, kiedy zameldowal sie komisarz Atrament. Akta
                                                    do grubych nie nalezaly, wiec Atrament nie zdazyl sie wygodnie rozsiasc, kiedy
                                                    Matuszynski juz je skonczyl przegladac. Sledztwo bylo prowadzone poprawnie.
                                                    Wywiad srodowiskowy nie wykazal nic podejrzanego - sasiedzi, przechodnie,
                                                    listonosze, policjanci - normalka. Wyciagnal akta Kolczaka i rzucil okiem na
                                                    wywiad - nic ciekawego - sasiedzi, przechodnie, listonosze, policjanci, ekipa
                                                    wod-kanu. Pokazal akta Atramentowi. Ten przeczytal je szybko i podniosl pytajaco
                                                    brwi.
                                                    - To moje nie bylo pierwsze? Ciekawe... Dobrze prowadzone, szkoda, ze bez skutku.
                                                    W tej wlasnie chwili asystent komisarza, komisarz Pawlak wniosl dosc gruby stos
                                                    poczty i polozyl ja na biurku.
                                                    - Wiekszosc zapieczetowana, wiec nie otwieralem - powiedzial - cos sie pichci
                                                    ciekawego?
                                                    - A co, za malo masz swojej roboty, ze chcesz cos nowego na dokladke? Juz ruska
                                                    mafia ci nie wystarcza? - niechetnie zapytal inspektor. Nie wiedziec czemu,
                                                    jakos nie lubil swego asystenta. Nie bylo ku temu zadnych racjonalnych powodow,
                                                    po prostu nie lubil.
                                                    - Za malo? Jakbym dostal ze dwoch ludzi do pomocy, to moze wtedy byloby w sam
                                                    raz - gorzko odparl Pawlak i odmeldowal sie.
                                                    Inspektor przerzucil poczte i znalazl dwadziescia akt, na ktore czekal. Nie
                                                    zdazyl ich zaczac otwierac, kiedy zameldowal sie podkomisarz Kolczak. Okazalo
                                                    sie, ze w przekazanych inspektorowi wczoraj aktach zabraklo jednej kartki, ktora
                                                    nie wiadomo jakim cudem znajdowala sie ciagle w biurku Kolczaka, gdzie ja
                                                    dzisiaj odnalazl. Byl to wywiad z jedna z sasiadek, nudzaca sie jak mops
                                                    emerytka, wsibska baba, ktora twierdzila, ze przez kilka dni przed wlamaniem
                                                    widywala jakiegos obcego listonosza, ktory sie tam krecil. W glowie inspektora
                                                    zablysnelo swiatelko alarmowe. Blyskawicznie podjal decyzje.
                                                    - Jak bardzo obciazeni robota jestescie, panowie? - spytal
                                                    - Wlasnie wrocilem wczoraj z urlopu i jeszcze nie zostalem dociazony - odparl
                                                    Atrament.
                                                    - Prokuratura umorzyla mi sporo spraw, wiec jestem niemal czysty - powiedzial
                                                    Kolczak.
                                                    - W takim razie wypozycze sobie panow na krotki okres. Ja zalatwie formalnosci,
                                                    a wy zapoznajcie sie z tym - podal im otrzymane akta.
                                                    Obaj komisarze rzucili sie na akta jak wyglodniale sepy na padline, inspektor
                                                    zas tymczasem przeprowadzil dwie krotkie biurokratyczne potyczki z dwoma
                                                    komendami, obie zreszta zwycieskie. Odlozywczy telefon spytal zyczliwie obu
                                                    komisarzy, ktorzy czytali akta, robiac notatki:
                                                    - No i jak idzie?
                                                    - To jest jakas wieksza afera - niemal zgodnym chorem odparli zapytani.
                                                    - No to przeniescie sie na stol i przekopcie przez to. Ja ide cos zalatwic.
                                                    Wychodzac zawiadomil Pawlaka, ze dwojka komisarzy jest czasowo odkomenderowana
                                                    pod jego rozkazy. Pogwizdujac pod nosem jakas stara piosenke ("Trzynastego" Kasi
                                                    Sobczyk) skierowal sie do Biura Kryminalnego KG. Potrzebowal wypozyczyc dwie osoby.

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 33 08.05.06, 07:53
                                                    Pierwsza osoba, ktora odwiedzil, byl szef Wydzialu Przestepstw Komuterowych.
                                                    - Potrzebuje wypozyczyc Podczachowska - powiedzial krotko.
                                                    - Juz biore rozped, zeby ci ja dac. Po co ci ona? chcesz tropic pieniadze mafii
                                                    sycylijskiej albo amerykanskiej? A moze znowu ruskiej?
                                                    - Nie tym razem. Tym razem potrzebuje kogos naprawde najlepszego. W dodatku
                                                    pospiech jest bardzo wskazany - krotko wyjasnil sprawe. Sprecyzowal zakres
                                                    poszukiwan.
                                                    Szef PK skinal glowa.
                                                    - Rzeczywiscie potrzebujesz kogos dobrego. A Podczachowskiej przyda sie troche
                                                    rozrywki. Ona uwielbia takie zabawy. I przyda jej sie chwila oddechu od
                                                    podwojnej, potrojnej i poczwornej ksiegowosci, w ktorej ostanio siedziala.
                                                    - Dziekuje. Sam ja zawiadomie.
                                                    Wyszedl i poszedl do pokoju, na drzwiach ktorego widniala wizytowka
                                                    "Podinspektor J. Podczachowska". Zapukal i wszedl. Pani podinspektor spojrzala
                                                    na niego z zaciekawieniem.
                                                    - Czym moge sluzyc, panie inspektorze?
                                                    - Soba. Potrzebuje najlepszego speca od Internetu i padlo na pania - zartobliwie
                                                    mrugnal okiem - pani szef juz sie zgodzil.
                                                    - Czy moge prosic o kilka szczegolow?
                                                    - Omowimy je po drodze. Prosze byc gotowa za jakies pol godziny. Ja jeszcze
                                                    musze zalatwic jedna sprawe.
                                                    Teraz odszukal pokoj Primadonny i przed wejsciem odetchnal gleboko. Czekalo go
                                                    zadanie przekonania Jacka Szydlowicza, ze nikt inny nie moze zrobic tej roboty.
                                                    Postanowil tym razem zrobic wariant odwrotny. Jacek Szydlowicz byl od lat
                                                    najlepszym specem od wykrywania sladow, wszystko jedno jakich, czy butow, czy
                                                    linii papilarnych, czy mikrosladow. Nikt go jeszcze nigdy nie zlapal na pomylce,
                                                    chociaz wszyscy o tym marzyli. Wszedl.
                                                    - Czesc, Jacus. Zajety jak zwykle?
                                                    - Nie sadzi pan chyba, inspektorze, ze z powodu wakacji przestepcy wzieli sobie
                                                    wolne? Pewnie, ze jestem zajety.
                                                    - A twoi ludzie? Potrzebuje kogos dzisiaj na popoludnie.
                                                    - Do czego?
                                                    - Mikroslady po wlamaniu. Mysle, ze wystarczy mi ktos kompetentny, nie
                                                    potrzebuje takigo geniusza jak ty. Ale kompetentny byc musi, bo slady troche stare.
                                                    - Jak stare?
                                                    - Ponad miesiac. Ale nikogo nie bylo przez ten czas w mieszkaniu, wiec chyba nie
                                                    ma sprawy, jak sadzisz?
                                                    - Mikroslady po miesiacu pod warstwa kurzu? - Jacus zamyslil sie gleboko,
                                                    inspektor wstrzymal oddech - to nie takie proste. To musi byc ktos z
                                                    doswiadczeniem. Henio jest na urlopie, Jurek w Rzeszowie a Krzysiek w
                                                    Szczecinie. Nie wiem, kogo by panu dac. A co to za sprawa?
                                                    - Interpol sie z nami skontaktowal. Bylo wlamanie gdzies na koncu swiata.
                                                    Odkryli mikroslady, a co gorsza powiazanie z domniemanymi podobnymi wlamaniami
                                                    na calym swiecie. W tym i w Polsce. Sprawdzilem. Byly i u nas. Ponad miesiac
                                                    temu. Ostatnie dziesiatego lipca. Wlascicielka lokalu wyjechala jedenastego i
                                                    dzisiaj wraca. Interpol chce strasznie te wlamania powiazac ze soba.
                                                    - No to tylko ja zostaje. Po poludniu?
                                                    - Po poludniu. Nie jestem dokladnie pewny, o ktorej, ale dam ci znac, w porzadku?
                                                    - W porzadku. Do zobaczenia po poludniu.
                                                    Wrocil do siebie. Obaj komisarze wlasnie omawiali wyciagniete przez siebie wnioski.
                                                    - No i co, panowie? Jakie wnioski?
                                                    - Ten sam wlamywacz. Kazda robota poprzedzona okresesm rozpoznania. Robil to
                                                    dzielnicami.
                                                    - To nie wszystko. Jest jeszcze jedenascie innych wlaman, wszystkie poza
                                                    Warszawa. Ponadto nastepnych szesc poza Polska. I trzy mozliwe kradzieze na poczcie.
                                                    - To dlatego pan to przejal!
                                                    - Tak. Jak rowniez dlatego, ze nikt wczesniej tych wlaman nie powiazal. Ani
                                                    policja, ani prokuratura. Wstyd.
                                                    Zadzwonil telefon. Bylo to Biuro Paszportowe. Tym razem sam naczelnik.
                                                    - Skad pan wzial ten numer paszportu - zapytal bez wstepow.
                                                    - Dostalem z Chile. Tym paszportem posluguje sie czlowiek podejrzany o dokonanie
                                                    przestepstwa na ich terenie.
                                                    - No to ladnie. Niech pan poslucha uwaznie, panie inspektorze. Nikt nigdy nie
                                                    wystawil nikomu paszportu o tym numerze. Z bardzo prostego powodu. Ten paszport
                                                    nalezy do setki paszportow, ktore zostaly skradzione z Biura ponad trzy lata
                                                    temu. Jeszcze nigdy zaden z nich nie zostal odnaleziony ani nie wyplynal w zaden
                                                    sposob. Sprawcy nie znaleziono.
                                                    - No to rzeczywiscie ladnie. Prosze mi w takim razie przyslac akta tej sprawy.
                                                    Ladnie zalakowane, tylko do mojej wiadomosci, zgoda?
                                                    - Zgoda. Zaraz sie tym zajme.
                                                    Matuszynski powoli odlozyl sluchawke. Male swiatelko alarmowe w jego glowie
                                                    zmienilo sie w dziesiatki migajacych kogutow. Sprawa przestawala smierdziec, a
                                                    zaczynala wrecz cuchnac.
                                                    - Panie komisarzu - zwrocil sie do Atramenta - prosze powitac ta studentke na
                                                    lotnisku i przywiecz ja tutaj. Po poludniu ekipa techniczna bedzie do naszej
                                                    dyspozycji. Ja na razie znowu musze wyjsc. Prosze sprobowac opracowac jakis plan
                                                    sledztwa.
                                                    Poszedl znowu do pokoju podinspektor Podczachowskiej, zapukal i wszedl.
                                                    - Jest pani gotowa, pani Janeczko? Jesli tak, to chodzmy.

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 34 08.05.06, 22:25
                                                    Inspektor nie zdazyl wyjasnic duzo. Ledwie wspomnial o Chile i kanadyjskich
                                                    znaczkach, pani Janeczka zatrzymala sie jak wryta.
                                                    - A wiec nad tym mam pracowac?
                                                    - Pani cos o tym wie?
                                                    - Nie dalej, jak wczoraj rozmawialam w Centrali Filatelistycznej z chilijska
                                                    policja.
                                                    - Ach, tak! Rozumiem. Zapomnialem, ze jest pani ich ekspertem.
                                                    Przez reszte, dosc zreszta krotkiej, drogi inspektor wprowadzal pania Janeczke w
                                                    szczegoly sprawy. Pani Janeczka zrozumiala od razu czego ma szukac, wiedziala
                                                    rowniez jak i gdzie. Niemal od razu dotarli do naczelnego administratora gazety.
                                                    Inspektor szybko wyjawil swoja prosbe - policja prosi o udostepnienie logow.
                                                    Rownie szybko i kategorycznie administrator odmowil powolujac sie na etyke
                                                    dziennikarska. Inspektor otwieral usta, zeby zaczac kontrargumentowac, ale pani
                                                    Janeczka powstrzymala go gestem dloni.
                                                    - Chcialabym panu wyjasnic - zaczela spokojnym, zimnym glosem, od ktorego
                                                    temperatura w pokoju spadla o dziesiec stopni - co sie stanie, gdy wyjdziemy
                                                    stad z pustymi rekami. Otoz sledztwo, z ktorym wasza gazeta nie ma nic
                                                    wspolnego, wylonilo watek, ktorym jest naruszenie Ustawy o Ochronie Danych
                                                    Osobowych. Wedlug posiadanych przez nas informacji, przeciek nastapil u was i
                                                    spowodowal kilkadziesiat powaznych przestepstw. Tak wiec, natychmiast po wyjsciu
                                                    udamy sie do prokuratury i, zapewniam pana, uzyskamy sankcje prokuratorskie. Za
                                                    dwie godziny zjawimy sie ponownie z odpowiednia liczba ludzi i ciezarowek. Na
                                                    ciezarowki zaladujemy wszystkie serwery, komputery, laptopy, backupy i twrde dyski.
                                                    - Pani mi grozi? - poderwal sie administrator.
                                                    - Absolutnie nie. Po prostu informuje. Przypuszczam, ze jesli cos takiego sie
                                                    stanie, praca redakcji bedzie przez najblizszych kilka dni utrudniona.
                                                    - To jest szantaz!
                                                    - Policja nie zajmuje sie szantazem. Potrzebujemy informacji w toczacym sie
                                                    sledztwie, informacji, ktore znajduja sie w waszym posiadaniu. Jesli nie chcecie
                                                    nam pomoc dobrowolnie, coz, wasza sprawa. Ale prosze nas nie winic za wszelkie
                                                    reperkusje odmowy.
                                                    - Jesli sie na to odwazycie, cala Polska dowie sie o tym! Usilujecie wprowadzic
                                                    panstwo policyjne!
                                                    - Nic nie usilujemy. Probujemy uzyskac dobrowolna wspolprace, o jakiej wasza
                                                    gazeta ciagle pisze. Skoro jej nie otrzymamy, zastosujemy wszelkie PRAWNIE
                                                    dostepne srodki. Natomiast - glos pani Janeczki zmienil temperature z "zimny" na
                                                    "lodowaty" i temperatura w pomieszczeniu spadla o nastepne dziesiec stopni -
                                                    jesli gazeta zechce opublikowac informacje, chocby w jednym miejscu nieprawdziwe
                                                    lub NIEPELNE, wtedy z przyjemnoscia wydamy komunikat informujacy spoleczenstwo o
                                                    przyczynach i prostujacy WSZYSTKIE bledy i niedomowienia.
                                                    - Nie mozecie tego zrobic!
                                                    - Owszem, mozemy. Dlatego prosze o szybka decyzje - dla waszego wlasnego dobra -
                                                    bo prokuratorzy nie lubia siedziec po godzinach. A wiec?
                                                    - Jakich informacji potrzebujecie?
                                                    - Musimy zaczac od logow e-maili. Jesli wszystko dobrze pojdzie, na tym moze sie
                                                    skonczyc. Jesli nie - byc moze bedziemy potrzebowali rozszerzyc zakres poszukiwan.
                                                    - To znaczy, czego, konkretnie szukacie?
                                                    - Jest pan informatykiem?
                                                    - Nie, a dlaczego pani pyta?
                                                    - Skoro nie, to wyjasnienie bedzie wymagac zbyt wiele czasu, ktorego nie mamy. A
                                                    wiec, panska decyzja?
                                                    Administrator wyraznie bil sie z myslami. Niechec do dopuszczenia policji do
                                                    serwerow gazety walczyla z obawa o narazenie gazety na powazne zaklocenie jej
                                                    pracy. W koncu podjal decyzje. Bardzo niechetnie wyrazil zgode. Wstal i
                                                    zaprowadzil ich do serwerowni, gdzie, w wydzielonym boksie siedzial admin.
                                                    Przedstawil go, polecil udzielic policji wszelkiej pomocy i wyszedl. Matuszynski
                                                    z zaciekaieniem rozgladal sie po sporym pomieszczeniu i szczerze wspolczul pani
                                                    Janeczce. Ona zas zaledwie rzuciwszy okiem na te wszystkie komputery powiedziala
                                                    do admina:
                                                    - Unix na Internecie, Winzgroza dla lamerow wewnatrz?
                                                    - Zgadza sie.
                                                    - A sikuel?
                                                    - Na Unixie.
                                                    - No to zaczynamy. Prosze o Unixowski terminal i login z pelnymi prawami admina.
                                                    Admin wskazal jeden z terminali i wlogowal sie do niego. Pani Janeczka usiadla,
                                                    wpisala w okienku komende "whoami", przeczytala odpowiedz i wydala nastepna
                                                    komende "rights", ktora uwaznie przeczytala. Nastepnie otworzyla nowe okienko i
                                                    wkrotce jakas ogromna lista sie w nim pojawila. Teraz poprosila Matuszynskiego o
                                                    liste nickow.
                                                    - To mi zajmie troche czasu - powiedziala - prosze mi zostawic numer swojej
                                                    komorki, bo rozumiem, ze przez spora czesc dnia bedzie pan poza biurem.
                                                    Poinformuje pana, jesli znajde cos ciekawego.
                                                    Matuszynski zapisal jej numer i wyszedl. Pomaszerowal prosto do Komendy.

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 35 09.05.06, 04:30
                                                    W Londynie inspektora Smithwick-Brina oczekiwalo kilka informacji. Tak wiec Roch
                                                    Kaczorowski przekroczyl granice Zjednoczonego Krolestwa w dniu 21-go lipca,
                                                    przylatujac ze Sztokholu, zas opuscil je w dniu 28-go lipca, odlatujac do
                                                    Toronto w Kanadzie. W chwile po zapoznaniu sie z informacjami zadzwonil
                                                    detektyw, ktorego wczoraj prosil o kontakt. Rzeczywiscie, podczas wlamania
                                                    skradziona zostala koperta z rzdkim kanadyjskim znaczkiem. Odciskow linii
                                                    papilarnych nie znaleziono, mikrosladow nie badano. Smithwick-Brine wyslal wiec
                                                    do Visy zadanie wykazu transakcji karty o podanym mu numerze w dniach 21-28
                                                    lipca, po czym wyslal e-mail o wynikach sledztwa do Interpolu z kopia do Chile.
                                                    Nastepnie poszedl odwiedzic tych kilka urzedow, ktore wczoraj byly juz zamkniete.

                                                    Dla porucznik Berry dzien zaczal sie, jak zwykle, od przejrzenia poczty. Ottawa
                                                    przeslala jej kopie wizy wystawionej w Warszawie dla Rocha Kaczorowskiego, wraz
                                                    z odbitkami paszportu i i fotografii wizowej. Immigration zawiadomilo ja, ze
                                                    Roch Kaczorowski przylecial do Kanady w dniu 28-go lipca samolotem z Londynu, a
                                                    opuscil ja w dniu czwartego sierpnia odlatujac do Mexico City. W obu
                                                    mieszkaniach dodatkowe przeszukania udalo sie dokonac wczoraj, w obu znaleziono
                                                    mikroslady, ktore obecnie bada laboratorium. Skontaktowala sie z Visa zadajac
                                                    wykazu transakcji karty Rocha Kaczorowskiego w dniach 28-my lipca - 5-ty
                                                    sierpnia. Potem wyslala e-maile do Interpolu i Chile z wynikami dotychczasowego
                                                    sledztwa.

                                                    W Interpolu inspektor Hernandez bynajmniej nie zapomnial o tej smiesznej sprawie
                                                    z Chile. Byl jednak zaskoczony, kiedy zaczely naplywac informacje od
                                                    zainteresowanych stron. Co wiecej, informacje zazebialy sie ze soba,
                                                    pozostawiajac coraz mniej miejsca na watpliwosci. Podejrzany przylecial do
                                                    Szwecji szesnastego lipca z Berlina, dwudziestego pierwszego nastapilo
                                                    wlamanie, a kilka godzin pozniej podejrzany opuscil Szwecje, udajac sie do
                                                    Anglii. Tam wlamanie nastapilo dwudziestego osmego i znow, w kilka godzin
                                                    pozniej podejrzany odlecial do Toronto, gdzie czwartego sierpnia nastapily trzy
                                                    wlamania, zas pod wieczor podejrzany polecial do Mexico City. Inspektor pokrecil
                                                    glowa. Ciagle jeszcze w lamiglowce brakowalo zbyt wielu fragmentow, ale powoli
                                                    zaczynal wylaniac sie obraz. Chile mialo racje. Zrobil wiec krotkie podsumowanie
                                                    i wraz z kopiami oryginalow porozsylal do wszystkich zainteresowanych.

                                                    O dziesiatej rano, kiedy przyszla Felicia (Fatima), Jose czul sie jak
                                                    przeciagniety przez wyzymaczke. Jego przyjaciel z Mexico City zadzwonil z
                                                    informacja, ze Kaczorowski byl tam tylko tranzytem z Toronto i odlecial do
                                                    Santiago. Santiago poinformowalo, ze Kaczorowski polecial piatego sierpnia do
                                                    sasiadow z polnocy i wrocil od nich osmego sierpnia. Zaraz potem przyjaciel z
                                                    Rio zawiadomil go, ze Kaczorowski pojawil sie tylko tranzytem i polecial zaraz
                                                    po polnocy dziewiatego sierpnia do Kairu. Zaraz potem Fernando poinformowal go o
                                                    wynikach pracy technikow z Akademii. Zarowno w hotelu jak i w samochodzie
                                                    odnaleziono odciski palcow. Zgadzaja sie z odciskami znalezionymi u Dziadka.
                                                    Zarowno w hotelu jak i w samochodzie odnaleziono klaczki wielbladziej welny
                                                    pochodzacej z plaszcza - takie same, jak znalezione u Dziadka. W hotelu i
                                                    samochodzie znaleziono duzo wlosow - te musza czekac na analize DNA, ktora
                                                    zostanie przeprowadzona w stolicy. Tak wiec ekipa nie ma tu juz chyba nic wiecej
                                                    do szukania i moze powrocic do Akademii. Jose przyznal racje i serdecznie
                                                    podziekowal Fernandowi. Aspirant Rodriguez i jego ekipa nie wykryla nic nowego.
                                                    Wreszcie Jose zajrzal do komputera. Wiadomosci ze Szwecji, Anglii i Kanady
                                                    wprowadzily go niemal w euforie. Mial obecnie nieprzerwany trop od Berlina do
                                                    Kairu. Ale dlaczego od Berlina? Moze przestepca mieszkal blizej Berlina niz
                                                    Warszawy i bylo mu wygodniej leciec z Berlina? Postanowil zapytac o to
                                                    Matuszynskiego, kiedy sie skontaktuja. Na razie wyslal e-mail do Interpolu z
                                                    najnowszymi wynikami. A potem poprosil Felicie i zadzwonil do Kairu. I tu go
                                                    zastopowalo. Inspektor Hassan Ali ben Shareik Ali byl znowu nieuchwytny. Byl w
                                                    Kairze, ale Allach tylko wie gdzie. Rowniez tylko Allach wie czy i kiedy wroci.
                                                    Nie mozna sie z nim skontaktowac, gdyz nie posiada komorki. Jose zostawil
                                                    informacje, ze bedzie dzwonil za dwie godziny, ze sprawa jest pilna i prosi,
                                                    jezeli inspektor sie pojawi, aby zaczekal na telefon. Nic wiecej na razie nie
                                                    mogl zrobic.

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 36 09.05.06, 08:23
                                                    Inspektor Smithwick-Brine powoli wracal do Scotland Yardu. Odwiedzil wszystkie
                                                    urzedy, ktore chcial i uzyskal dostep do archiwow, ktore chcial obejrzec. Na
                                                    wszelki wypadek porobil sobie kopie wszystkich istotnych dokumentow. Mimo, ze
                                                    mial je czarno na bialym, ciagle nie mogl w to uwierzyc. Znal dobrze historie
                                                    Wielkiej Brytanii i wiele jej interesujacych szczegolow, no i wlasnie natknal
                                                    sie na taki szczegol. Tyle tylko, ze nie nalezal on jeszcze do historii, gdyz do
                                                    historii naleza sprawy zakonczone. A ta ciagle jeszcze czekala na zakonczenie.
                                                    Zastanawial sie, do kogo sie z ta sprawa zwrocic. Wlasciwie nie mial wielkiego
                                                    wyboru - tylko dwie osoby mogl o tej historii zawiadomic - a bal sie sie
                                                    zawracac im glowe. Z drugiej strony wiedzial, ze gdyby ich nie zawiadomil, a
                                                    wyszlo na jaw, ze o niej wiedzial, czekalyby go grube nieprzyjemnosci. Musial
                                                    sie zdecydowac - i to szybko.

                                                    W serwerowni palce pani Janeczki smigaly po klawiaturze. Przeskakiwala miedzy
                                                    kilku otwartymi oknami piszac, kopujac i wklejajac. Na drugim terminalu admin
                                                    sledzil jej poczynania. Najpierw na liscie wlascicieli kont odszukala jedno
                                                    nazwisko i upewnila sie, ze ma tylko jedno konto. Nastepnie przeskoczyla na logi
                                                    pocztowe i cofnela sie o dwa i pol miesiaca do tylu. Teraz zaczela badac logi,
                                                    poszukujac tylko tego konta. Nie interesowalo ja nic, poza adresem IP, z ktorego
                                                    sie laczyl. Znalazwszy adres, przerzucala go do wyszukiwarki domen. Tam
                                                    sprawdzala lokalizacje geograficzna i przechodzila do wyszukiwania nastepnej
                                                    pozycji w logu. Wreszcie, po godzinie, dojechala do dzis. Odwrocila sie do admina.
                                                    - Dobrze sie pan bawi?
                                                    - Przepraszam?
                                                    - Pytam sie, czy dobrze sie pan bawi? Przeciez widze, ze obserwuje pan, co robie
                                                    na swoim monitorze. Moge panu powiedziec, co robie - na razie sprawdzam alibi
                                                    dwojga podejrzanych w sledztwie, ktore prowadzimy. Aha, nie lubie, jak mi ktos
                                                    na rece patrzy, wiec radze panu przestac. Jak dlugo jest pan tutaj adminem?
                                                    - Trzy miesiace.
                                                    - A przedtem?
                                                    - Bylem adminem w BPH.
                                                    Pani Janeczka odwrocila sie do terminala. Admin szybko zlikwidowal program
                                                    sledzacy i wrocil do swojej roboty, co jakis czas rzucajac spojrzenia w jej
                                                    strone. Pani Janeczka pracowala nastepna godzine. Potem wydrukowala
                                                    kilkadziesiat stron, ktore zabrala z drukarki. Nastepnie zadzwonila.
                                                    - To ja, panie inspektorze. Mam zalatwionych pierwszych dwoch podejrzanych.
                                                    Jesli nie udalo sie ktoremus z nich zrobic kaskady, to sa niewinni. Warszawe
                                                    moge sama sprawdzic. Wedlug logow, Robert byl w tym czasie na Dalekim Wschodzie.
                                                    Wystarczy sie upewnic, ze w okreslonym czasie tam rzeczywiscie byl i mozna go
                                                    wyeliminowac. To mozna zrobic przez Interpol, prawda? Tak, jeszcze dzisiaj
                                                    sprawdze w Warszawie. Teraz zabieram sie za trzeciego. Oczywiscie, ze pana
                                                    poinformuje. Do widzenia.
                                                    Pani Janeczka odlozyla telefon i wrocila do monitora. Otworzyla jeszcze kilka
                                                    okien i zaczela stukac w klawiature.

                                                    Jose dusil sie z wscieklosci. Po dwoch godzinach zadzwonil do Kairui wreszcie
                                                    mogl porozmawiac z inspektorem Hassanem Ali ben Shareik Alim. Inspektor wladal
                                                    co prawda angielskim, ale slyszac go, Jose wolal uzyc posrednictwa Felicii. Po
                                                    wyluszczeniu sprawy inspektor wcale sie nia nie przejal. Co sie ma stac, to sie
                                                    stanie, Insz Allach. Wreszcie, bardzo niechetnie zanotowal dane podejrzanego,
                                                    przyjal do wiadomosci jego obecnosc w Egipcie i dane potencjalnej ofiary. W
                                                    koncu orzekl, ze zobaczy, co sie da zrobic. Po czym sie pozegnal. Chyba po raz
                                                    pierwszy w zyciu Jose byl swiadkiem takiego tumiwisizmu ze strony policji. "Ma
                                                    szczescie ten zakichany Beduin, ze nie jest moim podwladnym!" mruczal wsciekle
                                                    do siebie.

                                                    W Kairze inspektor Hassan Ali ben Shareik Ali siedzial wsciekly przy telefonie.
                                                    "Alez sobie pozwalaja ci niewierni" myslal. Dlatego, ze kilku giaurom skradziono
                                                    kawalki papieru, on, inspektor policji Egiptu ma pedzic wiernych do roboty?
                                                    Jesli ukradna nastepny, stanie sie tak z woli Allacha, tak bowiem zapisane jest
                                                    w Ksiedze Przenaczen i nic tego nie zmieni. Zdecydowal sie jednak zadzwonic do
                                                    Imigracji i polecic im sprawdzic zapisy imigracyjne. Co sie ma stac, to sie
                                                    stanie. Insz Allach!

                                                    c.d.n.
                                                  • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Walory 37 23.05.06, 03:28
                                                    Inspektor Smithwick-Brine siedzial za biurkiem i ciagle myslal. Wiedzial, ze
                                                    decyzje musi podjac szybko. Zanim ja jednak podejmie, sprawdzi jeszcze, co sie
                                                    dzieja w sprawie. Wlaczyl komputer i po zalogowaniu odebral poczte z Interpolu.
                                                    Byla ciekawa. Wprawnym okiem wychwycil istotne fakty. Wygladalo na to, ze
                                                    Interpol i zainteresowane policje maja juz wystarczajaco duzo faktow, aby
                                                    powiazac calosc i zabrac sie za chwytanie przestepcy. Najlepiej na goracym
                                                    uczynku. To znaczy teraz, w Egipcie. Rzucil okiem na rozdzielnik poczty i
                                                    zmartwial. Niestety, nici z tego pomyslu. Egipskim kontaktem byl inspektor
                                                    Hassan Ali ben Shareik Ali, leniwy i niekompetenty, pociotek jakiejs szychy w
                                                    Ministerstwie Spraw Wewnetrznych, ktory nadawalby sie moze na straznika magazynu
                                                    (pod warunkiem, ze tenze magazyn bylby zamurowany na glucho, ukryty sto metrow
                                                    pod woda i otoczony potrojnym lancuchem psow i pol minowych, no i oczywiscie
                                                    pusty), ale w zadnym wypadku na policjanta. Niestey, mial juz z nim raz do
                                                    czynienia. W takim razie, ostatnia nadzieja w Nowej Zelandii. O ile zdazyl sie
                                                    zorientowac z rozmowy z Chile, dyszeli tam zadza zemsty. Mocno by sie zdziwil,
                                                    gdyby Egipt nie pokpil sprawy, natomiast Nowa Zelandia... Znal George'a
                                                    Trzeciego i nie zdziwiloby go, gdyby zaprosil Chilijczykow do siebie na
                                                    zakonczenie afery. To przypomnialo mu o jego dylemacie. I nagle przypomnial mu
                                                    sie rozklad zajec jednej z zainteresowanych osob. Myslal szybko. Jezeli ma
                                                    racje, to... a gdyby tak... dwa zajace za jednym strzalem...? Podjal decyzje i
                                                    siegnal po specjalna ksiazke telefoniczna. Odnalazl numer, siegnal po telefon i
                                                    wystukal numer.
                                                    - Sekretariat ksiecia Walii - uslyszal w sluchawce.
                                                    - Inspektor Smithwick-Brine ze Scotland Yardu.
                                                    - Czym moge sluzyc, panie inspektorze?
                                                    - Chcialbym prosic o prywatna audiencje u Jego Ksiazecej Wysokosci, tak szybko,
                                                    jak tylko jest to mozliwe.
                                                    - Obawiam sie, ze nie bedzie to mozliwe wczesniej, niz za trzy miesiace. A o co
                                                    chodzi?
                                                    - Mialem nadzieje, ze bedzie to mozliwe w przeciagu najblizszych dni...
                                                    - Jego Ksiazeca Wysokosc udaje sie w poniedzialek do Nowej Zelandii i bedzie
                                                    przed wyjazdem bardzo zajety. Ale nie powiedzial mi pan, w jakiej sprawie
                                                    pragnie pan sie spotkac z Jego Wysokoscia?
                                                    - Przykro mi, ale jest to sprawa, ktora moge omawiac tylko z Jego Wysokoscia
                                                    albo z Jej Krolewska Moscia, ktora, jak slyszalem, jest ostatnio lekko
                                                    niedysponowana. Doskonale zdaje sobie sprawe z podrozy Jego Wysokosci, ale
                                                    sprawa, ktora musze zreferowac, moze, podkreslam, moze, miec luzny zwiazek z
                                                    Nowa Zelandia.
                                                    - Czy ma to jakis zwiazek z bezpieczenstwem Jego Wysokosci?
                                                    - Absolutnie nie. Znalazlem sie w posiadaniu informacji o sprawie, ktora lezy
                                                    tylko i wylacznie w gestii Korony, w zwiazku z czym moim obowiazkiem jest
                                                    przekazac te informacje bezzwlocznie. Dlatego jeszcze raz prosze o umozliwienie
                                                    mi rozmowy z Jego Ksiazeca Wysokoscia jak najszybciej.
                                                    - Hmmmm... Mowi pan, ze to sprawa Korony i w dodatku zwiazana z Nowa Zelandia?
                                                    - Tylko bardzo luzno.
                                                    - Ile czasu panu potrzeba?
                                                    - Na zreferowanie wystarczy mi dziesiec, gora pietnacie minut. Byc moze Jego
                                                    Ksiazeca Wysokosc bedzie mial jakies pytania lub bedzie chcial jakies dodatkowe
                                                    szczegoly...
                                                    - Prosze chwileczke poczekac, inspektorze - w sluchawce odezwala sie muzyka, ale
                                                    po dwoch minutach glos powrocil - ma pan szczescie, panie inspektorze. Jego
                                                    Ksiazeca Wysokosc znajdzie dla pana pol godziny czasu dzis wieczorem w
                                                    Buckingham Palace. O dziewiatej pietnascie. Do zobaczenia.
                                                    - Bardzo dziekuje.
                                                    Inspektor odlozyl sluchawke i otarl pot z czola. Teraz musial sie przygotowac.

                                                    c.d.n.
    • woloduch1 Re: Opowieści dziwnej treści;) - Bieszczady 25.04.06, 23:39
      Dojezdzajac do domu Bobek prztyknal pilotem. Brama do garazu uniosla sie do gory
      i Bobek spokojnie wjechal i zaparkowal swojego Jaguara-E. Chcial miec ten
      samochod od 1961 roku, ale dopiero rok temu udalo mu sie go kupic. Nie zaplacil
      nawet przesadnie duzo, zreszta stac go bylo na to. Wysiadl z samochodu i
      pogwizdujac poszedl do drzwi prowadzacych do domu. Otworzyl je, a potem zamknal
      wrota i poczekal na ich zamkniecie. Potem je zablokowal. Ciagle pogwizdujac
      wszedl do domu. Zaraz, co on wlasciwie gwizdal? Natezyl lekko pamiec i juz mial
      slowa. Stara, studencka piosenka...

      Nikt nie wie dlaczego i jaka jest tego przyczyna
      W Zagorzu na stacji zjawila sie jakas dziewczyna,
      Rynsztunek jej skladal sie tylko z malenkiej siateczki,
      W siateczce tej miala na zmiane wyjsciowe majteczki

      Palula Paloma, jak pieknie melodia ta plynie,
      Palula Paloma o naszej rajdowej dziewczynie...

      Bobek rozebral sie w przedpokoju i poszedl do kuchni, gdzie w lodowce czekal
      przygotowany dla niego przez pania Felicje, jego gospodynie, obiad. Czym go
      dzisiaj uraczy? Zagladnal do lodowki. Aha, zupa rakowa, zrazy po nelsonsku, a na
      deser...kompot i szarlotka. Wstawil zupe do mikrofalowki.

      Jej oczy niesmialo objely Bieszczady spojrzeniem,
      Lecz zaraz strach uciekl, bo czekal przewodnik marzenie!
      Chodz z nami, dziewczyno - zawolal przewodnik wesolo,
      Choc nie masz plecaka, lecz popatrz, jak pieknie jest w kolo...

      Palula Paloma...

      Zupa sie zagrzala, wiec Bobek zaniosl ja do jadalni i zaczal jesc. Jedzac myslal
      o nuconej piosence. Kiedy pierwszy raz ja uslyszal? Dawno, bardzo dawno. Byl na
      pewno na studiach, chyba po drugim roku. Pojechal na srodowiskowy rajd w
      Bieszczady. Dokonczyl zupe, poszedl do kuchni i zaczal podgrzewac drugie danie.

      Gdy piwo wypila, spojrzala na brac rozspiewana,
      Nieglupi to pomysl, ja z wami na rajdzie zostane,
      A nocleg wypada w hotelu pod nazwa "Stodola"
      I sianko pachnace i chlopcow gromada ja wola.

      Palula Paloma...

      Bobek wrocil do jadalni. Tak, to bylo to. Lipiec 1970, Bieszczady. Wtedy poznal
      Anke. Ona studiowala w Krakowie, on w Warszawie. Dziwna i trudna to byla milosc
      - na odleglosc. On jezdzil czesto do Krakowa , poznal Jaszczury, Nawojke, bywal
      Pod Buda, w Piwnicy pod Baranami, ona, znacznie rzadziej bywala w Warszawie -
      Stodola, Riviera, Pietrzak... Pobrali sie w 73., i dalej trwalo to malzenstwo na
      odleglosc - Anka studiowala na studiach doktoranckich, on odwalal nakaz pracy na
      rzeszowszczyznie. Potem wrocil do Warszawy i zaczal pracowac dla ojca. Szybko
      uzyskal papiery czeladnika i przeniosl sie do Krakowa. Bobek znowu pomaszerowal
      do kuchni.

      Jej lono zadrzalo na mysl te kuszaca i rzadka
      Ma szanse jedyna na rajdzie tym zostac mezatka
      Gdy rajd sie zakonczyl i zapadl wieczorny juz zmrok
      Przyrzekla dziewczyna powrocic w Bieszczady za rok

      Palula Paloma...

      Byl to juz rok 77. Anka obronila doktorat i zostala adiunktem na UJ. Znajomosci
      ojca pozwolily mu znalezc prace u wybitnego fachowca, nic wiec dziwnego, ze w
      kilka lat zrobil papiery mistrzowskie i otworzyl wlasny zaklad kusnierski. Dwoje
      dzieci, wlasny zaklad, zona - docent z habilitacja - czegoz mozna chciec wiecej?
      Kupili sobie ladna wille w starszej dzielnicy willowej Krakowa, ustroj sie
      zmienil, Bobek zaczal wreszcie pracowac z porzadnymi futrami, a nie tylko z
      baranicami. Anka zostala profesorem, byla dziekanem, prorektorem, dzieci rosly,
      poszly na studia... Popatrzyl przez okno i pomyslal, ze jeszcze z miesiac musi
      poczekac, zanim skorzysta z basenu. Mimo podgrzewacza woda jeszcze byla duzo za
      zimna na kapiel. Basen wybudowal dla Anki jako prezent - lubila plywac, a nawal
      obowiazkow nie dawal czasu na korzystanie z publicznego. Co roku przynajmniej
      na tydzien jezdzili w Bieszczady...

      Bieszczady, gory mych marzen i snow,
      Bieszczady niezapomniane,
      Bieszczady, ja do was wroce znow,
      O gory me ukochane

      Wejde na Rawke, na Halicz,
      Namiot w Berehach rozbije,
      Zjem na kolacje borowek,
      Woda z potoku popije.

      Potem rozpale ognisko,
      Wszyscy siadziemy dokola
      I znowu w gore poplynie
      Nasza piosenka wesola...

      Bobek wstal od stolu. Na razie zrezygnowal z deseru. Pokrecil sie przez chwile
      niezdecydowanie a potem poszedl do biblioteki. Kiedy dzieci ukonczyly studia i
      poszly na swoje, przebudowal dom i wydzieli miejsce na biblioteke. Bylo to
      ulubione miejsce Anki. Niestety, trzy lata temu uderzyl grom. Wyjatkowo
      zlosliwy, nieoperowalny rak, juz dobrze rozwiniety, z przerzutami... Po trzech
      miesiacach bylo po wszystkim... Bobek do dzis nie mogl sie pogodzic z
      niesprawiedliwoscia losu... Podszedl do polki z jej ulubionymi ksiazkami. Znowu
      sobie przypomnial ten tydzien w Bieszczadach...

      Bieszczady, gory mych mlodych lat,
      Bieszczady, twe poloniny,
      Bieszczady, ja do was wroce znow
      Popatrzec na stok Wetliny.

      Wejde na Rawke, na Krzemien,
      Namiot w Ustrzykach rozbije,
      Zjem na kolacje borowek,
      Woda z potoku popije.

      Potem rozpale ognisko,
      Wszyscy siadziemy dokola
      I znowu w gore poplynie
      Nasza piosenka wesola...

      Gdzie to bylo? W Sanoku czy w Lesku? Chyba w Lesku. Nie, skadze znowu. To bylo w
      Baligrodzie. Anka opowiadala mu po drodze o jakiejs autorce, ktorej nie mozna
      bylo kupic. Przechodzili przez Baligrod i Bobek zobaczyl malenka ksiegarenke.
      Wstapil do niej i, ku jego zdumieniu, znalazl trzy ksiazki tej autorki. Kupil
      wszystkie. W jednej napisal dedykacje. Poprosil o ladne zapakowanie i schowal do
      plecaka. Dal jej dopiero na pozegnanie. Otworzyl teraz te ksiazke i jeszcze raz
      przeczytal dedykacje: "Na pamiatke wspolnie spedzonych chwil w Bieszczadch -
      Bobek". Zamknal ksiazke i nie widzial tytulu "Wszyscy jestesmy podejrzani", ani
      nazwiska autorki - Joanna Chmielewska. Widzial Bieszczady...
    • bumbecki link do części drugiej 25.06.06, 13:23
      forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=14722&w=42301658

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka