Opowieści dziwnej tresci 2

[lol21ndm]

Prosze czytac pozniej... (tj. od Walorow 38)

Walory 38

[lol21ndm]

Walory 38
Autor: woloduch1
Data: 23.05.06, 06:11

--------------------------------------------------------------------------------
Pani Janeczka popatrzyla na ekran w zamysleniu. Po chwili siegnela do wydrukow
i porownala je z notatkami inspektora. Nastepnie otworzyla program pocztowy i
wyslala trzy niemal jednobrzmiace listy. Odwrocila sie do admina.
- Wyslalam trzy listy na ktore oczekuje odpowiedzi. Do Hong-Kongu, Japonii i
Korei. Odpowiedzi beda, oczywiscie, po angielsku. Prosze mi dac znac, kiedy
przyjda.
Wrocila do roboty. Teraz cofnela sie do kontrolowania logow w styczniu.
Jednakze tym razem sprawdzala rownolegle logowania zarowno do witryny, jak i
do poczty witryny. Nagle wyprostowala sie gwaltownie. Cos sie nie zgadzalo.
Dlaczego byla tutaj dziura? Otwarla nowe okno i odszukala log systemowy.
Dotarla do wlasciwego miejsca i zrozumiala. Chwilowa awaria czesci systemu,
otworzenie zastepczego demona i jego logu, przywrocenie normalnej pracy
systemu, zamkniecie zastepczego demona i logu. Gdzie jest ten log? Aha, tutaj.
Otwarla go i zaczela porownywac. Juz prawie skonczyla, kiedy cos jej wpadlo w
oko. Mala niezgodnosc. W logu zastepczym bylo kilka pozycji wiecej. Wszystkie
dotyczyly tego samego konta - starej.gropy. Admin czytal jej poczte. Ale -
sprawdzila to dokladnie - te wpisy byly tylko w zastepczym logu. W normalnym
nie bylo. Dlaczego? Zaczela sie zastanawiac. Przegladala i porownywala logi.
Po dluzszej chwili zrozumiala. Dwie minuty po awarii wlaczyl sie program
zastepczy ze swoim logiem i dzialal jeszcze dwie godziny po jej usunieciu.
Admin najwyrazniej nie zdawal sobie sprawy... jak to nie zdawal sobie sprawy?
Przeciez byl na miejscu i usuwal awarie! Wiedzial, ze wlaczyl sie zastepczy
demon! Znowu odwrocila sie do admina.
- Co sie dzieje w przypadku awarii poczty?
- Jak to co? - zdziwil sie admin - Automatycznie wlacza sie zastepczy demon i
chodzi przez dwie godziny po usunieciu awarii. A dlaczego pani pyta?
- Logi sie nie zgadzaja. W zastepczym admin czytal cudza poczte a w glownym nie.
- Janusz na pewno nie czytal cudzej poczty! A gdyby czytal, to by wiedzial, ze
zastepczy chodzi i tez by go wyczyscil! Ale to niemozliwe! Nie po tym, co sie
stalo z jego poprzednikiem!
- A co sie stalo z jego poprzednikiem?
- Wlasnie to! Wylecial na zbity pysk za czytanie cudzej poczty! Gazeta ma
bardzo surowe wewnetrzne przepisy!
- A ten Janusz? Jak sie nazywa? A moze pan wie, gdzie teraz pracuje?
- Janusz Pechciak. Jest adminem w Archidiecezji...
- Gdzie?!?!?
- W Archidiecezji. Startuja tam calkiem nowy system. Ale wie pani co, pani
inspektor? Moze ktos sie wlamal do nas? I nie wiedzial, ze zastepczy chodzi?
- Moze. Tez o tym pomyslalam. Ale jak by sie mogl wlamac?
- Przez jakas tylna furtke. Ale... wszystkie systemowe sa zatrzasniete, wiec
chyba tylko... java? php? html?
- Znajdziemy. Na razie prosze, zeby pan nie wprowadzal zadnych zmian w plikach
systemowych i obslugi Internetu. Wystarczy ustna prosba, czy chce pan to na
pismie?
- Potrzebuje dodatkowe papiery jak wrzod na tylku - ponuro mruknal admin - ale
mnie czeka robota, jak to sie skonczy...
- Mysle, ze nie taka wielka. Aha, na razie wszystko, co sie tutaj teraz dzieje
prosze zachowac w tajemnicy.
Admin pouro skinal glowa. Pani Janeczka pomyslala troche i wstala. Pozbierala
swoje rzeczy i ruszyla do drzwi.
- Musze na chile wyjsc. Jak wroce, zobaczymy, co dalej.
Poszla do administratora redakcji. Ten, zobaczywszy ja, az podskoczyl na
krzesle.
- Juz pani skonczyla?
- Ledwia zaczelam. Ale musze panu powiedziec, ze juz cos ustalilam. Wiadomosci
sa mieszane - dobre i zle. Potrzebuje teraz paru informacji. Jak dlugo pan tu
pracuje?
- Prawie pietnacie lat.
- To wystarczajaco dlugo, zeby odpowiedziec na moje pytania. A wiec: jak dlugo
pracowal tutaj Janusz Pechciak, poprzedni admin?
- Jakies trzy lata. A dlaczego...
- Umowmy sie, ze to ja zadaje pytania, dobrze? A dlaczego zostal zatrudniony?
Administrator wiercil sie na fotelu jakby go cos w tylek gryzlo
- Jego poprzednik zostal zwolniony, a akurat wplynelo jego podanie i CV, to go
przyjelismy.
- A dlaczego jego poprzednik zostal zwolniony?
- Zostal przylapany na czytaniu cudzej poczty, a wiec zlamal przepisy i nie
moglismy go dluzej trzymac.
- A jak sie nazywal?
- Pawlak.
- Prosze pana. Pawlakow jest jak psow. Moze troszke wiecej? Jakos sobie nie
przypominam, zebym czytala o tym w Gazecie? To jak to jest z tym prawem
publicznosci do informacji? Tylko wtedy, kiedy wam to jest wygodne? Czy
naprawde mam wystapic o nakaz prokuratorski?
Administrator patrzyl na nia jak na zmije, ktorej nie moze ukrecic lba, bo
jest pod ochrona.
- Bobek Pawlak - powiedzial niechetnie.
- Bobek? To znaczy Robert czy Boguslaw?
- Ani jedno ani drugie. Rzadkie imie. Bozymir.
- A co teraz robi, wie pan?
- Nie bardzo mogl dostac prace po tym, jak... od nas odszedl - fatalne
referencje, wie pani. Obilo mi sie o uszy, ze pracuje na poczcie, nie wiem, co
tam robi, zdaje sie, ze jest listonoszem. A moze nie - wzruszyl ramionami.
- Dobrze. W takim razie poprosze pana o adresy obu - Pechciaka i Pawlaka.
Pewnia pan ich tu nie ma, wiec prosze sie przejsc do kadr i dostarczyc mi je
do serwerowni.
Wstala i wymaszerowala za drzwi. Administrator patrzyl za nia wscieklym
spojrzeniem i powoli podniosl sie z fotela.
- Ale jedza - mruknal - miejmy nadzieje, ze tylko straszy...

c.d.n.

[woloduch1]

Inspektor Matuszynski wrocil do Komendy. Pawlaka nie bylo, pojechal na granice
skoordynowac dzialania z Urzedem Celnym. Atrament juz wyjechal po studentke na
lotnisko, zas Kolczak po raz kolejny przekopywal sie przez stosiki dokumentow i
tesknym okiem spogladal na lezaca na biurku inspektora poczte, gdzie
najprawdopodobniej czekaly nan dodatkowe akta. Okazalo sie to prawda.
Matuszynski przekazal je Kolczakowi a sam zaczal zapoznawac sie z pierwsza
dwudziestka. Kiedy skonczyl, wzial sie za akta z poza Warszawy. Doczytal do
konca i podniosl glowe. Kolczak siedzial wpatrzony w kilka rozlozonych kartek
papieru, ktore porownywal ze soba, czasem robiac na nich jakies znaczki i
gleboko myslac. Wreszcie pokiwal glowa z zadowoleniem.
- Ma pan jakies wnioski? - spytal Matuszynski.
- Tak, panie inspektorze.
- No to slucham.
Jednakze Kolczak nie zdazyl przedstawic wnioskow, bowiem drzwi do gabinetu
otwarly sie i komisarz Atrament wholowal do gabunetu oczekiwana studentke, panne
Marte. Panna Marta, choc zaskoczona powitaniem na lotnisku byla gotowa okazac
policji wszelka pomoc. Najwyrazniej mysl o poniesionej stracie wywolywala w niej
dosc skomplikowane uczucia, wsrod ktorych chec zemsty wybijala sie na pierwsze
miejsce. Nie miala wiec nie tylko zadnych oporow przed powtornym przeszukaniem,
ale szczerze martwila sie, ze czas mogl zatrzec slady, a kazda godzina zaciera
je coraz bardziej. Te, niezupelnie trafna opinie skorygowal wezwany przez
Matuszynskiego Jacus, ktory poinformowal panne Marte, ze godzina w ta czy inna
strone, po miesiacu nie ma juz znaczenia. Tym niemniej, im wczesniej bedzie mogl
zaczac, tym lepiej. Tak wiec cale towarzystwo udalo sie do mieszkania panny
Marty. Panna Marta i inspektor Matuszynski kibicowali Jacusiowi, zas Kolczak i
Atrament zaczeli odwiedzac sasiadow i przeprowadzac dodatkowe wywiady.
Skonczyli, zanim Jacus zdazyl skonczyc. W zasadzie nie dowiedzieli sie niczego
nowego, poza tym, ze mniej wiecej w okresie wlamania widziano tu jakiegos nowego
listonosza, ale nikt go nie pamietal dokladnie. Ani niski, ani wysoki, ani
chudy, ani gruby, ani mlody, ani stary, ani jasny, ani ciemny - jednym slowem -
sredniak. Troche zniecheceni wrocili do mieszkania panny Marty, gdzie Jacus
odwalal kawal porzadnej roboty. Mial juz zaliczony przedpokoj, kuchnie lazienke
i czesc duzego pokoju, pelniacego role salonu i Inernet cafe. Jak do tej pory
nic ciekawego nie znalazl, co wprawilo go w nienajlepszy humor. Wreszcie, kolo
biurka z komputerem cos go zainteresowalo.
- Oho! - mruknal - Meski but!
Rozpoczal zabezpieczanie sladu. Po paru minutach wyprostowal sie i powiedzial z
triumfem:
- Meski but, numer 43, produkcja brazylijska, ja wam mowie. Prawdopodobnie z
fabryki w Pelotas, ale to trzeba sprawdzic.
Chwile potem znalazl cos jeszcze. Tym razem byl to wlos. Krotki, meski, Jacus
stwierdzil. Popatrzyl na wlosy panny Marty, ale po krotkim namysle zrezygnowal z
pobrania probki. Jacus szukal jeszcze przez nastepne poltorej godziny, ale nic
juz nie znalazl. Tymczasem reszta policjantow rozmawiala z panna Marta, glownie
o forum, Towarzystwie i Finlandii. Wreszcie Jacus oglosil fajrant. Policjanci
pozegnali sie grzecznie i wrocili do Komendy.

W tym czasie pani Janeczka, popedziwszy kota administratorowi redakcji na tyle
skutecznie, ze przyniosl jej w zebach pozadane adresy juz po dziesieciu
minutach, przestala kopac sie w logach i zaczela grzebac sie w plikach witryny.
Szybko zorientowala sie, ze czeka ja ogromna robota, nie tylko dlatego, ze ilosc
plikow do przebadania jest ogromna, ale przede wszystkim dlatego, ze prawie
wszystkie te pliki sa dynamiczne. I w tym momencie sie ocknela. Guzik prawda,
owszem, sa tysiace, moze dziesiatki tysiecy plikow html, ale przeciez sa one
generowane dla koncowego uzytkownika. Zaden zdrowy na umysle admin nie pisalby
tylu plikow. Zamiast tego kilka skryptow - no tak, to byla wlasciwa droga.
Skryptow nie bylo tak duzo, ale mialy niezliczone wrecz odnosniki do
zewnetrznych plikow i baz danych. Tak wiec musiala znow zaczac myslec i probowac
wczuc sie w skore przestepcy. Gdzie umiescilby furtke? Gdzies na duzym,
ruchliwym forum, czy odwrotnie, na malym, moze ukrytym? Po dluzszym namysle
zdecydowala, ze jednak bardzo ruchliwe forum daje lepsze mozliwosci ukrycia.
Zaczela wiec przegladac pliki pod tym katem. Zdazyla zaledwie przejrzec trzy
fora, gdy zadzwonila jej komorka. Dzwonil inspektor Matuszynski. Nieswoim,
zmienionym glosem nakazal jej natychmiastowy powrot do Komendy.

c.d.n.

[woloduch1]

Inspektor Matuszynski wrocil wraz z oboma komisarzami do Komendy. Podczas, gdy
komisarz Atrament przegladal pozawarszawskie akta a podkomisarz Kolczak spisywal
notatke z wywiadow, inspektor Matuszynski przegladal poczte. Szczegolnie
zainteresowala go zalakowana przesylka z Biura Paszportowego. Otworzyl ja i
zaczal czytac. Sprawa w skrocie przedstawiala sie prosto. W niewyjasnionych
okolicznosciach, niezbyt dokladnie wiadomo kiedy wyparowala setka czystych
blankietow paszportowych. Od tego czasu minelo ponad trzy lata, przesluchano
mnostwo funkcjonariuszy, personelu pomocniczego i nadal nic nie wiedziano.
Numery paszportow byly zastrzezone na granicy, ale zaden z nich nigdy nie
wyplynal. Sledztwo (oczywiscie) nigdy nie zostalo umorzone, ale zostalo odlozone
na tylna polke i obecnie nie mialo nawet prowadzacego. Matuszynski westchnal i
przekazal akta komisarzom, sam zas wystartowal komputer. Kiedy skonczyl z
biezaca biurokracja, wlogowal sie do Interpolu. Nie zdazyl jednak odczytac
sporej ilosci poczty, ktora na niego czekala, gdyz komisarze skonczyli
przegladanie akt z Biura Paszportowego i podniesli zaciekawione oczy. Kolczak
zas wprost zapytal:
- Czy te zaginione paszporty maja jakis zwiazek z naszym miedzynarodowym
wlamywaczem?
- Prawdopodobnie tak. Jeden z tych paszportow, wystawiony na nazwisko Rocha
Kaczorowskiego pojawil sie kolejno w Szwecji, Anglii, Kanadzie, tranzytem w
Meksyku, w Chile i tranzytem w Brazylii. Wlamania nastapily w Szwecji, Anglii,
Kanadzie i w Chile. Byc moze jest to przypadek, ze pan Roch Kaczorowski akurat
wlasnie wtedy przebywal w tych krajach. Byc moze przypadkiem rowniez jest, ze w
Chile, ktore jest przeciez bardzo dlugie znajdowal sie od miejsca przestepstwa
zaledwie o piecdziesiat kilometrow. I byc moze jest to rowniez przypadek, ze
wyjezdzal z tych krajow zaledwie w kilka godzin po popelnieniu przestepstwa.
Podkreslam, ze to moze byc przypadek, ale, szczerze mowiac, to ja w takie
przypadki nie wierze.
- Ja tez nie - powiedzial Atrament.
- Ani ja - z wahaniem w glosie powiedzial Kolczak - aczkolwiek to sa na razie
tylko poszlaki. Byc moze Kaczorowski, o ile to jest on, wynajmowal kogos na
miejscu? Albo kontrolowal wykonanie?
Czy sa jakies dowody? Wiem, ze pan Jacek cos odkryl, ale czy sa jakies dowody za
granica?
- Wiem, ze w kazdym sledztwie ktos powinien odgrywac role advocatus diavoli -
sucho powiedzial Matuszynski - ale obowiazuje nas rowniez brzytwa Occama.
Kontroler oznacza rozgaleziona szajke o charakterze mafijnym - trafia to panom
do przekonania? Wynajmowanie miejscowych rzezimieszkow oznacza doskonala
znajomosc srodowiska przestepczego wielu krajow - z tym miejscowe policje
miewaja klopoty, wiec skad taka znajomosc u cudzoziemca? A jesli chodzi o
dowody, to w Chile cos znalezli a w Kanadzie zrobili dwa przeszukania. Co mi
przypomina, ze powinienem sie zapoznac z aktualnym stanem sledztwa za granica.
Na razie wiec przyjmuje tymczasowo hipoteze, ze osobnik podajacy sie za Rocha
Kaczorowskiego i poslugujacy sie falszywym paszportem na to nazwisko - tak,
falszywym, poniewaz nie zostal wystawiony przez odpowiednie wladze, ale
skradziony in blanco i przez kogos wypelniony - jest naszym podejrzanym. Widze,
panowie, ze bedziecie miec sporo roboty - do trzydziestu trzech wlaman dochodzi
teraz niewyjasniona sprawa kradziezy blankietow paszportowych i wytropienie
jakim sposobem Roch Kaczorowski przekracza granice Polski. Tak wiec, nawet jesli
nie jest on wlamywaczem - spojrzal na Kolczaka, ktory sie zaczerwienil - to
zlapanie go rozwiaze dwa przestepstwa, z ktorych o jednym nie mielismy dotad
pojecia.
- Przepraszam, panie inspektorze - powiedzial Kolczak.
- Nie ma pan za co przepraszac, jest to w koncu jakas alternatywa, tyle, ze malo
prawdopodobna. Ale to, ze od razu pomyslal pan o tych alternatywach, tylko
dobrze o panu swiadczy. Z czasem zetknie sie pan z przypadkami, ze takie
nieprawdopodobne rozwiazania sa prawdziwe, ale beda to tylko wyjatki
potwierdzajace regule. No to pomyslcie teraz, panowie, co dalej, a ja spawdze,
co z Interpolem.
Matuszynski wiedzial, ze bedzie musial przeslac Interpolowi, a zatem wszystkim
zainteresowanym policjom dane o stanie polskiego sledztwa i wcale nie cieszyl
sie z tego powodu. Na pewno nie bylo sie czym chwalic. Pomyslal jednak, ze moze
uda sie tego calego Kaczorowskiego zatrzymac na ktorejs granicy za posiadanie
falszywego paszportu. To juz bylby jakis postep. W skrzynce czekal na niego dosc
dlugi raport z kilkoma zalacznikami. Zaczal go wiec czytac. Inspektor Hernandez
zrobil krotkie podsumowanie - w zasadzie nic nowego w Szwecji, rownie niewiele w
Anglii. Od razu przeczytal obie oryginalne informacje. Ciekawiej wygladala
sprawa w Kanadzie - tam przeszukania przyniosly jakies rezultaty, ale trzeba
bedzie poczekac na wyniki. Nic nowego z Chile ani z Nowej Zelandii. Teraz
przeczytal oryginal kanadyjski i wreszcie otworzyl zalaczniki. Na pierwszy ogien
otworzyl ten z paszportem Rocha Kaczorowskiego.
Obaj komisarze po cichu rozpatrywali mozliwosci kontynuacji wszystkich sledztw i
az podskoczyli kiedy uslyszeli Matuszynskiego klnacego jak szewc znad komputera.
Ze zdumieniem obserwowali go, jak wybral jakis numer i polecil nieswoim glosem
osobie po drugiej stronie natychmiast wrocic do Komendy i sie u niego zameldowac.
Matuszynski odlozyl powoli sluchawke. Czul sie jakby mu ktos przyladowal z calej
sily w brzuch, bylo mu niedobrze. Wpatrywal sie w ekran monitora, skad spogladal
na niego ze zdjecia w paszporcie Roch Kaczorowski. Tyle tylko, ze Roch
Kaczorowski mial twarz jego asystenta, komisarza Pawlaka.

c.d.n.

[woloduch1]

Inspektor staral sie myslec szybko Do orgii swiatel ostrzegawczych szalejacych
w mozgu dolaczyla sie teraz kakofonia syren i dwonow.Potrzasnal glowa i zgielk
nieco sie uspokoil. Kaczorowski to nie mogl byc Pawlak, bo Kaczorowski przebywal
teraz w Brazylii czy moze gdzies indziej, a Matuszynski Pawlaka przez ostatni
miesiac widywal codziennie. W takim razie, kto to byl? Jakis sobowtor? Rzadka
rzecz, ale mozliwa. Prowokacja? Ale w jakim celu? Ktos sie ucharakteryzowal? Po
co? Poza tym, to by podpadalo pod prowokacje. Co wiec to zdjecie ma znaczyc?
Matuszynski nagle zdal sobie sprawe z panujacej wokol ciszy. Zamilkl cichy szmer
glosow obu mlodych komisarzy. Z wysilkiem oderwal wzrok od monitora i spojrzal
na nich. Ich oczy wygladala jak cztery male znaki zapytania, a oni sami - jak
dwa wielkie.
- Przepraszam, panie inspektorze - niesmialo odezwal sie Kolczak - czy cos sie
stalo?
Matuszynski otworzyl usta, zeby odpowiedziec, ale zaraz zamknal je i przelknal
sline. Co on ma powiedziec teraz tym mlodym policjantom? Rzucic podejrzenie na
kolege? Zatuszowac? Tak zle i tak niedobrze. Wreszcie sie zdecydowal.
- Stalo sie. Tyle tylko, ze pojecia nie mam, co to moze znaczyc. Nie wiem tez co
z tym fantem zrobic. Dlatego na razie nie powiem wam, o co chodzi. Wiem, wiem -
skrzywil sie - w sledztwie nie powinno byc zadnych tajemnic. Ale tym razem nie
jestem nawet pewien, czy to, co otrzymalem to jest informacja, czy dezinformacja.
Wlaczyl wygaszacz ekranu, po namysle zmienil w nim haslo i uruchomil ponownie.
Wstal, podszedl do szafy pancernej i zmienil w niej szyfr. Wreszcie ruszyl do
drzwi. Zatrzymal sie.
- Jesli pani podinspektor Podczaszynska przyjdzie, zanim wroce, niech na mnie
poczeka.
Poszedl wprost do dzialu kadr. Bylo juz dobrze po godzinach, ale zawsze byl tam
jakis dyzurny. Wszedl do kadr i zazadal od podrywajacego sie na jego widok
funkcjonariusza akt osobowych komisarza Pawlaka, a dokladniej akt komisarza
Radomira Pawlaka z Wydzialu Wspolpracy Zagranicznej KG. Po pieciu minutach
dostal dosc obszerne akta. Zaczal je przegladac. Przebieg sluzby: Szczytno 1988,
przydzial do SB, zweryfikowany pozytywnie w 1990, nastepnie przydzial do KS,
wedrowka po wydzialach, przeniesienie do KG w 1998, znowu wedrowka po
wydzialach,ostatnio Wydzial Wspolpracy Zagranicznej. Tylko jeden awans. Opinie
przelozonych: zbyt dobry, zeby sie go pozbyc, nie na tyle dobry, zeby awansowac.
Krotko mowiac - miernota. Dosc pozyteczna miernota. Stosunki rodzinne. Ojciec -
wysoki oficer SB, nie przeszedl weryfikacji, obecnie biznesmen. Matka -
urzedniczka w PZPR, obecnie niepracujaca. Siostra, Dobrochna, starsza -
pracownik TVP, brat - informatyk. Cos go zatrzymalo w tym miejscu. Brat -
mlodszy czy starszy? Porownal daty. Blizniak. Bozymir Pawlak. Moze to jego
podobizna nadeszla z Interpolu? Powoli zamknal akta. Wielka Orkiestra
Swiatecznej Pomocy strojaca w jego glowie instrumenty do imprezy Swiatlo i
Dzwiek osiagnela apogeum. A potem nagle ucichla. Podjal decyzje. Oddal akta i
wyszedl. Wrocil do siebie i z pamieci wykrecil numer domowy swojego szefa. Ten
byl w domu i niechetnie zgodzil sie wrocic do pracy. Popatrzyl na obu komisarzy,
ktorzy pilnie udawali wytezona prace, westchnal ciezko, i wylaczyl wygaszacz. Po
czym zaprosil obu policjantow do siebie. Pokazal im fotografie na ekranie. Obaj
cicho sapneli.
- Nie mam powodow do przypuszczen, aby uwazac, ze fotografia przedstawia
komisarza Pawlaka. Mam jednak powody, aby sadzic, ze jest to fotografia jego
brata blizniaka, Bozymira. Jesli tak jest, to Bozymir staje sie glownym
podejrzanym w aferze znaczkowej, zas komisarz Radomir Pawlak, niestety,
pierwszym podejrzanym w aferze paszportowej. Chyba nie musze panom mowic, ze
obowiazuje panow scisla tajemnica, szczegolnie wobec komisarza Pawlaka. Za
chwile przyjdzie pani podinspektor Podczaszynska, ktora pracuje nad innym
aspektem tej sprawy i tez musi znac stan sledztwa. O calej sprawie musze
powiadomic rowniez mojego zwierzchnika, ktory juz jest w drodze. Obawiam sie, ze
siedzimy teraz po uszy w gnojowce. Nie wiem, czy ta sprawa popchnie wasza
kariere do przodu, czy tez wrecz przeciwnie.
Do gabinetu weszla pani podinspektor Janeczka Podczachowska. Usiadla na
wskazanym krzesle i w krotkich slowach omowila postepy swojej dzialki sledztwa.
Kiedy doszla do nazwiska wywalonego admina, Bozymira Pawlaka, cala trojka
sluchajacych jej policjantow drgnela. Nie uczlo to uwagi pani Janeczki,
poprosila o wyjasnienia. Matuszynski wyjasnil. Pani Janeczka zamyslila sie gleboko.
- Ale gnoj - powiedziala ze wstretem - jezeli cos z tego jest prawda, a wyglada
na to, ze moze byc wszystko, to mamy powazny problem. Nie mowie tu o opinii KG
czy policji, mowie o tym, ze policyjny system komputerowy moze byc... niezbyt
bezpieczny w uzyciu. Krotko mowiac, ktos moze czytac nasze akta.
- Rany Boskie - jekneli niezbyt zgranym chorem trzej policjanci.
- A czy cos z tym mozna zrobic? - zapytal Atrament.
- Tak, przejrzec caly system i zdezynfekowac - ponuro odparla pani Janeczka -
oczywiscie bedzie to wymagalo decyzji na wyzszym szczeblu.
Matuszynski ciezko westchnal i wydrukowal kilkanascie stron, ktore wlaczyl w
akta. A potem w milczeniu zaczal czekac na zwierzchnika. Nie czekal dlugo.
Inspektor Wielunski wygladal na rownie zaciekawionego, jak i poirytowanego
wezwaniem. Matuszynski przedstawil mlodych policjantow i poinformowal, ze
wszyscy tu obecni sa w kursie sprawy, dlatego nie ma szczegolnego powodu, zeby
wykluczyc ich ze spotkania. Wielunski nie wyrazil zadnych zastrzezen,
Matuszynski przystapil wiec do referowania sprawy. Znal szefa, dlatego robil to
skrotowo - zawsze mozna wrocic do szczegolow. Informacja o lewym paszporcie
zmiotla z ust Wielunskiego lekki usmieszek, wiesc o podejrzanym adminie
spowodowala zmarszczenie brwi, wreszcie fotografia paszportu - gniewne
zacisniecie ust.
- Wnioski? - zapytal krotko.
- Robocza teoria: komisarz Pawlak umozliwil dostep swojemu bratu do systemu
policyjnego, ktory go zainfekowal, sam zas skradl paszporty. Jeden z nich uzywa
jego brat, obecnie gdzies w swiecie, ktory jest odpowiedzialny za kilkadziesiat
wlaman. Wnioskowalbym o przeglad systemow komputerowych i objecie komisarza
Pawlaka dyskretnym nadzorem.
- Zgadzam sie, ale tutaj decyzja musi zapasc na wyzszym szczeblu. Na razie
prosze zostac w Komendzie, ja sprobuje zlapac ktoregos z nadinspektorow.
Wstal ciezko i skierowal sie do drzwi. Wychodzac odwrocil sie i powiedzial:
- Alez ty masz talent, Kornelu, do wygrzebywania wyjatkowo wrednych spraw...
Wyszedl, a w gabinecie zapanowala cisza.

c.d.n.

[woloduch1]

Niemrawo omawiali sprawe. Na froncie wlaman musieli czekac na wyniki od Jacusia,
jedyne, co mogli jeszcze zrobic, to przepytac sasiadow jeszcze raz, tym razem
zwracajac uwage na listonoszy. Mogli pokazac zdjecie podejrzanego, ale tylko w
towarzystwie kilku innych. Na froncie Internetu, pani Janeczka bedzie musiala
grzebac sie w stosach plikow i nie wiadomo co, czy i kiedy znajdzie. Co gorsza,
wisialo nad nia widmo przegladu systemow policyjnych. Jutro albo w niedziele
trzeba bedzie porozmawiac z tym Pechciakiem, ale poczte trzeba odlozyc do
poniedzialku. Trzeba bedzie tez zrobic ponowny przeglad sprawy paszportowej, tym
razem pod katem mozliwego uczestnictwa Pawlaka. Inspektor Matuszynski myslal
ponuro o dalszych konsekwencjach - przegladzie wszystkich spraw, w ktore
zamieszany byl Pawlak. Istniala szansa, ze skorumpowany policjant (o ile
oczywiscie Pawlak byl skorumpowany, a nie byl to niezwykly zbieg okolicznosci)
mogl narobic duzo szkod. No, ale to sledztwo bedzie prowadzone przez kogos
innego. Przyszlo mu na mysl, ze sledztwo w sprawie ruskiej mafii prowadzone
przez Pawlaka przynosilo co prawda sukcesy, ale byly to rzaczej drobne
sukcesiki, wpadalay plotki, a rekiny krazyly ciagle bezkarnie. Zupelnie, jakby
sledztwo prowadzil skorumpowany policjant. Nagle wpadl na jakis pomysl. Wyszedl
z gabinetu i podszedl do biurka Pawlaka. Dlugo nie musial szukac. Znalazl wlos i
schowal go do koperty. Nastepnie zadzwonil do Jacusia. Jacus, co bylo latwe do
przewidzenia, byl jeszcze w pracy.
- Sluchaj - zapytal - znalazles dzisiaj jakis wlos, prawda?
- Tak, ale nie mam go z czym porownac.
- Pewnie dostaniesz material porownawczy z Kanady i Chile. Ale mam tu inny wlos,
z innej sprawy i przyszlo mi na mysl, ze moze byc jakies powiazanie. Czy moglbys
to sprawdzic?
- Moglbym, ale to juz nie dzisiaj, dopiero jutro. Podrzuci mi pan ten wlos?
- Tak, podrzuce ci jutro. Wyglada na to, ze bede mial pracowity weekend.
- Dobrze. Ja tez mam pracowity weekend.
Matuszynski odlozyl sluchawke i zamyslil sie. Nie byl pewny, jakie wyniki moze
dac porownanie DNA blizniakow, ale moglo to byc ciekawe. Wreszcie zadzwonil
telefon. Matuszynski byl proszony wraz z wspolpracownikami i aktami do gabinetu
zastepcy Komendanta, nadinspektora Boziewicza. Nadinspektor byl jednym z
najlepszych policjantow Rzeczypospolitej, znanym z dobrego nosa, wielkiego
szczescia i nietypowych metod. Usadowili sie przy stole konferencyjnym i
nadinspektor poposil o chronologiczne zreferowanie sprawy. Matuszynski
zastosowal sie do polecenia i omawial sprawe przez pol godziny. Na koniec podal
proponowane dalsze dzialania. Boziewicz przegladal akta, potem odchyli sie do
tylu i pomyslal chwile. Wreszcie podjal decyzje.
- Nic z tego, o czym tutaj mowilismy nie moze wyjsc poza te sciany. Komisarz
Pawlak nie moze sie zorientowac, ze pada na niego nawet cien podejrzenia. Nim
zajmie sie wydzial wewnetrzny. To raz. Sprawa blankietow paszportowych tez
przechodzi w ich gestie. To dwa. Sprawa wlaman pozostaje w panskiej gestii,
panie inspektorze. To trzy. Jednakze, jest tu pewien problem. Pani Janeczka
zaczela juz rozgrzebywac komputerowy watek tej sprawy. Nie chcialbym jej z niej
zdejmowac, ale sprawa bezpieczenstwa sieci policyjnej jest wazniejsza. Ma pani
jakies sugestie - zwrocil sie do pani Janeczki.
Pani Janeczka zastanowila sie.
- W tej chwili nie ma nikogo wolnego, zeby go na to przerzucic - powiedziala
niechetnie - jest wszakze pewna, bardzo nieortodoksyjna mozliwosc, a mianowicie
uzyc tego admina do wykrycia przecieku. Moge dac mu wskazowki i nadzorowac jego
prace, to by zajelo mi nie wiecej niz dwie godziny dziennie, reszte moglabym
poswiecic naszej sieci.
Boziewicz skinal glowa.
- Rzeczywiscie nieortodoksyjne, ale ciekawe rozwiazanie. Mysle, ze moge na to
pojsc. Ale prosze zwrocic uwage admina na to, ze po ewentualnym wykryciu
przecieku nie wolno mu zrobic nic w celu jego zatamowania. Chyba mozemy zastawic
jakas pulapke?
- Owszem, mozemy. W ten wlasnie sposob chcialam postapic. Pulapka jest latwa do
zastawienia, moge ja zastawic niemal od razu.
- Bardzo dobrze. Prosze to uznac za priorytet, a potem priorytetem jest
bezpieczenstwo naszej sieci. Nie musze chyba nikogo informowac, ze wszelkie
informacje na temat sledztw nie moga trafic do komputerow az do czasu, kiedy
pani Janeczka bedzie w stu procentach pewna, ze system jest bezpieczny. Dotyczy
to rowniez Interpolu. Prosze sie z nimi kontaktowac przez telefon. Dobrze
byloby, gdyby informacje przesylane komputerowo z Interpolu przestaly zawierac
nowe informacje - ot, taka mala dezinformacja, na wszelki wypadek. To chyba na
razie wszystko. Aha, jesli zajdzie cos nowego, o czym ktoras inna grupa powinna
wiedziec, to ta informacja przechodzi tylkom i wylacznie przez moje rece. To
wszystko, moi panstwo.
Wszyscy wstali i wyszli. W drodze do swojego gabinetu Matuszynski zdecydowal, ze
zadzwoni do Chile.

c.d.n.

[woloduch1]

Jose wrocil do komendy po siescie. Zlosc po rozmowie z Egiptem juz mu troche
przeszla i spokojnie wysluchal meldunku Rodrigueza. Zarowno w hotelu, jak i w
wypozyczalni samochodow rozpoznano klienta z pokazanej im fotografii.
Laboratorium Akademii Policyjnej nie przyslalo jeszcze wynikow i prawdopodobnie
nie nalezy oczekiwac ich przed poniedzialkiem. Senior Dziadek jest w komendzie,
siedzi na Internecie i chyba dobrze sie bawi. Jose postanowil nie przeszkadzac
Dziadkowi i zajal sie swoja praca. Po godzinie mial wszystko skonczone. Teraz
wlogowal sie do Interpolu, ale tam nic nowego nie bylo. Przeciagnal sie i
poszedl do Dziadka. Dziadek rzeczywiscie bawil sie doskonale. Czytal jakies
listy i zasmiewal sie do rozpuku. Jose zorientowal sie, ze Dziadek czyta to
swoje ulubione forum.
- Co cie tak smieszy, Dziadku? - zapytal.
- Wsadzilismy niezly kij w mrowisko. Juz ladnych kilka osob rozmawialo z policja
i dostalo polecenie siedzenia cicho na Internecie, wiec teraz kwitnie wymiana
telefonow. Na forum zas nabrali wody w usta. Reszta nie wie co sie dzieje, ale
wiedza, ze cos sie dzieje, wiec spekulacje kwitna.
- A chociaz ciekawe spekulacje?
- Oooo, bardzo. Najpopularniejsze to: ktos wygral w totka wielkie pieniadze i
planuje zaplacic za zlot Towarzystwa z wlasnej kieszeni, Gurua zostala
oficjalnie zgloszona do nagrody Nobla, wszystkie probki literackie z forum wyjda
w formie ksiazkowej, Gurua zostala kawalerem Orderu Usmiechu...
- Order Usmiechu? A co to jest?
- Bardzo ciekawa rzecz. Jedyny na swiecie order przyznawany przez dzieci
doroslym za wywolywanie usmiechu. Wsrod laureatow sa zarowno pisarze, jak i
lekarze, spolecznicy, politycy, nauczyciele... Tylko dziecko moze mianowac kogos
do tego orderu.
- Rzeczywiscie ciekawe. To polski order?
- Wymyslono go w Polsce, ale jest to order miedzynarodowy. Szkoda tylko, ze nie
jest jeszcze na swiecie bardzo popularny, choc lista laureatow jest juz bardzo
miedzynarodowa.
- Senior commandante! Telefon do pana. Dzwoni ktos z Warszawy!
Przeszli obaj do gabinetu. Jose przelaczyl telefon na glosnik. Tak, jak mysleli,
dzwonil inspektor Matuszynski. Juz po pierwszym zdaniu zaczeli czuc
zdenerwowanie rozmowcy. Matuszynski poprosil ich o przysluge. Od tej chwili, az
do odwolania sa jego jedynym kontaktem z Interpolem i z zainteresowanymi
policjami. Prosi, zeby Interpol w przesylanych do niego raportach donosil o
braku postepow w sledztwie. Przyczyna jest bardzo przykra dla polskiej policji -
wyglada na to, ze w samym srodku Komendy Glownej moze znajdowac sie skorumpowany
policjant z nielegalnym pelnym dostepem do sieci. Policjant ten jest rowniez
podejrzewany o kradziez paszportow in blanco, na jednym z nich podrozuje Roch
Kaczorowski. Jego prawdziwe nazwisko brzmi najprawdopodobniej Bozymir Pawlak.
- Pawlak? Tak jak panski asystent?
- Dokladnie tak. Co wiecej, jest to jego blizniaczy brat.
- No to rzeczywiscie macie niezla polke. Wcale sie nie dziwie, ze musi pan
wprowadzic takie sztuczki.
- Oj, mamy. Co gorsza wewnetrzne sledztwo musi potrwac, a obiekt sledztwa nie ma
prawa sie na razie zorientowac, ze cos jest nie tak.
- To zrozumiale. Bardzo panu wspolczuje - powiedzial Jose - ale mam tez
nadzieje, ze ta sprawa w jakis sposob zostanie szybko rozwiazana. A ma pan
chociaz jakies lepsze wiesci?
- Mam - ozywil sie Matuszynski - z Finlandii wrocila ta studentka i zrobilismy
ponowne przeszukanie. Tym razem udalo sie znalesc wlos i odcisk buta.
- Jakiego buta? - zainteresowal sie Jose.
- Meskiego, numer 43, wyprodukowanego gdzies w Brazylii. Przynajmniej tak
twierdzi nasz technik, a od lat wszyscy chca go zlapac na pomylce, na razie
bezskutecznie. Podal nawet nazwe fabryki, ale jej nie pamietam, a raportu chyba
nie dostane przed poniedzialkiem.
- To ciekawe. Nasi technicy tez odkryli slad brazylijskiego buta nr 43 z fabryki
w Pelotas.
- O! Wlasnie! Pelotas! Te sama nazwe podal Jacus!
- No to swietnie. Nasi technicy w Santiago tymczasem porownuja dowody rzeczowe z
domu Dziadka ze sladami z hotelu i samochodu. Potem mozemy zaczac porownywac je
ze sladami z Kanady i z Polski. W kazdym razie, przed nami wciaz daleka droga.
Obawiam sie, ze w Egipcie pokpia sprawe. Cala nasza nadzieja w Nowej Zelandii.
Jose opisal rozmowe z Nowa Zelandia i nadzieje, jakie wiazal z inspektorem
Whippelby. Matuszynski nie byl az tak optymistyczny, ale staral sie nie tlumic
entuzjazmu Josego. Poinformowal rowniez Josego o wynikach pracy pani Janeczki -
i tutaj zastrzelil ich wiadomoscia o jej hobby. Oczywiscie obiecal przekazac
pozdrowienia. W koncu umowil sie na telefon w poniedzialek i rozlaczyl. Jose i
Dziadek popatrzyli na siebie w milczeniu.
- Nie zazdroszcze mu. Ale szambo.
- Ja tez. Az sie boje pomyslec, jakie jeszcze numery wyjda w trakcie tego sledztwa.
- Aha. W Egipcie pewnie hamsin zawieje slady a w Nowej Zelandii zatrze je kiwi...
- Nie musimy byc pesymistami. Co bedzie, to bedzie, jakby powiedzial twoj
egipski przyjaciel, Jose, Insz Allach.
Jose spojrzal spode lba na Dziadka, po czym wybuchnal smiechem.

c.d.n.

[woloduch1]

W soboty, nawet jesli szedl do pracy, George Whippelby III nie uzywal budzika.
Wstanie, kiedy sie obudzi, a do pracy dojdzie, kiedy dojdzie. Dzis obudzil sie
nieco po osmej, wzial goracy prysznic i zjadl sniadanie - jajka na bekonie
popite mocna herbata. Nastepnie ubral sie i wsiadl do samochodu. Przed pojsciem
do pracy postanowil obejrzec dokladnie miejsce przyszlej zasadzki, pojechal wiec
do miejsca zamieszkania Abere, przepraszam, Oli. Widok na zatoke, jaki sie
stamtad roztaczal zapieral dech w piersiach. Niestety jednak, ani wlamywacz, ani
jego ludzie nie beda przebywac tu dla pieknych widokow. To znaczy, wlamywacz
moze sie nimi upajac do wypeku, ale policja nie. W kazdym razie nie podczas
sluzby. Cala reszta, z jego puntu widzenia, byla do kitu. Ola mieszkala w
przyjemnym dla oka, dosc sporym domu w gorzystej czesci Wellington. Z tylu domu
wznosila sie gora, porosnieta nieprzebytymi, zdawaloby sie, chaszczami, w
ktorych swobodnie moglaby sie poruszac mysz, ale nic wiekszego. Front wychodzil
na waska jednokierunkowa ulice, za ktora gora szla w dol, zeby kilkadziesiat
metrow nizej rozciagnac na nastepna, zamieszkana terase. Ulica szla lukiem,
zgodnie z topografia gory. Nigdzie nie bylo specjalnie miejsca na ukrycie ludzi,
chyba, ze w domu sasiadow. Nie byl pewien, czy sasiedzi beda tacy skorzy do
udostepniania domu policji na nie wiadomo jak dlugo. Na calej ulicy obowiazywal
zakaz postoju. Nie bylo jak rozmiesic ludzi. Bedzie to musial bardzo dokladnie
przemyslec. Przed pojsciem do pracy postanowil wstapic na lotnisko. Na szczescie
szef lotniskowego Biura Imigracyjnego byl obecny, mogl wiec wyluszczyc mu
osobiscie swoja prosbe. Otoz musi wiedziec, kiedy niejaki Roch Kaczorowski,
legitymujacy sie polskim paszportem z wielokrotna wiza nowozelandzka przekroczy
granice. Jeszcze lepiej byloby, gdyby wiedzial, jakim samolotem i skad tenze
gentleman (nie uzyl slowa "gentleman", a raczej jego zupelne przeciwienstwo)
przyleci. Wtedy moglby sie wczesniej przygotowac na jego powitanie.
- To moze lepiej go nie wpuszczac? - zaklopotal sie szef imigracji.
- Wiza jest aktualna, wystawiona przez nasz konsulat, przestepstwa zadnego na
terenie Nowej Zelandii nie popelnil, nie jest poszukiwany miedzynarodowym listem
gonczym, wiec nie ma podstaw do nie wpuszczenia - trzezwo odpowiedzial George.
- Ale jest podejrzewany o serie przestepstw i o to, ze chce je popelnic tutaj!
- Innocent, until proven guilty. Przyznam sie, ze nie mam zbyt wiele
watpliwosci, co do jego winy, ale chcialbym go schwytac na goracym uczynku, z
dowodami winy w reku. Tak wiec, jesli bede wiedzial wczesniej o jego przybyciu,
bede mial szanse otoczyc go opieka juz od pierwszej chwili.
- A masz na to tylu ludzi?
- Nie, a raczej jeszcze nie. Ale sprobuje dostac.
- No to zycze ci powodzenie. W porzadku, dostaniesz te swoja informacje od nas z
wyprzedzeniem. Dlugosc wyprzedzenia bedzie zalezala od tego, skad on przyleci, w
porzadku?
- W porzadku, dziekuje.
Teraz George mogl juz spokojnie pojechac do Komendy. Tutaj przejrzal poczte z
Interpolu, gdzie nie znalazl nic rewelacyjnego, ale powoli i systematycznie
rosnaca siec poszlak, ktora coraz bardziej oplatala podejrzanego. Nastepnie
pomaszerowal do Dzialu Technicznego. Szef Dzialu powital go usmiechem.
- Twoja robote podrzucilem przyjaciolom. Bardzo im sie twoj pomysl podobal i
obiecali skonczyc robote na jutro. Jednakze zazadali zaplaty.
- O psiakrew!
- Zdziwisz sie, jak ci powiem, jakiej. Otoz zazadali, ze bys ich odwiedzil.
- Co takiego???
- Chca, zebys ich odwiedzil. I to jak najpredzej.
- Po co?
- O to juz sie nie odwazylem zapytac. Byc moze nawet udzieliliby mi odpowiedzi,
ale moje zycie jest mi milsze.
Obaj parskneli smiechem. Doskonali znali to powiedzenie. Rozweselony George
oznajmil, ze uda sie tam zaraz, albowiem przez jakies przeoczenie przyjaciol,
mimo tego, ze zna do nich adres, ciagle jest przy zyciu. I rzeczywiscie
pojechal. Dzial techniczny wywiadu znajdowal sie na peryferiach Wellington. W
czasach, kiedy powstal, byl sporo poza granicami miasta, ale rozrastajce sie
powoli, aczkolwiek nieublaganie Wellington wyciagnelo i w te strone swoje
drapiezne macki. Po przyjezdzie George zostal wylegitymowany i zabrany do siebie
przez szefa Dzialu Technicznego. Malo kto na swiecie zdawal sobie sprawe, ze
nowozelandzki wywiad mial dzial techniczny, ktory nie ustepowal w jakosci swoich
produktow ani CIA, ani MI6, ani dawnemu KGB, ani Mossadowi. Prawde mowiac, nazwa
wywiad byla mylaca. Wywiad nowozelandzki byl wrecz mikroskopijny, natomiast
kontrwywiad mial sie calkiem dobrze az do upadku Muru Berlinskiego. Teraz troche
podupadl, ale ciagle dzialal wyjatkowo sprawnie. Szef wprowadzil George'a do
swojego gabinetu, gdzie poczestowal go dobra herbata i dlugo a zawile gledzil o
tym, jak wykona zamowiona robote. George wyczul, ze absolutnie nie o to chodzi,
zeby wiedzial co i jak zostanie zrobione, a o to, zeby go tu przez jakis czas
przetrzymac. Nie wiedzial tylko, po co. Tajemnica zaczela sie wyjasniac, kiedy
do gabinetu wszedl nie znany George'owi osobnik, ktory zostal przedstawiony jako
major Smith, szef Dzialu Szkolenia. Szef Dzialu Technicznego wyszedl pod pozorem
dopilnowania roboty i zostali sami. George wiedzial, ze teraz wyjasni sie
zagadka niespodziewanego zaproszenia. I mial racje.

c.d.n.

[woloduch1]

- Czy moze mi pan powiedziec, panie inspektorze - powiedzial major Smith - po co
panu ten nieortodoksyjnie sfalszowany list?
- Chce go podlozyc na miejsce oryginalu. W przypadku, gdyby nie udalo sie
przestepcy schwytac na goracym uczynku, a dopiero pozniej, taki dowod rzeczowy
powinien rozproszyc watpliwosci najbardziej nawet sceptycznej lawy przysieglych.
- Rozumiem. Prosze mi wybaczyc, inspektorze, te, byc moze, infantylne pytania,
ale moje doswiadczenia sledcze sa zupelnie innego rodzaju. A teraz, czy moglby
mnie pan poinformowac dokladnie o co w tym wszystkim chodzi?
- Oczywiscie, ze moge. Sa to informacje co prawda poufne, ale wiem, ze moge
liczyc na panska dyskrecje. Chcialbym jednak wiedziec, po co panu te informacje.
- Wszystko we wlasciwym czasie. Nie moge odpowiedziec na panskie pytanie nie
znajac szczegolow sprawy. A wiec?
Inspektor George Whippelby III wiedzial, ze przegral te potyczke slowna,
przeczuwal jednak, ze moze wyjsc z tego budynku, w ostatecznym rozrachunku,
sporo wygrany. Zastanowil sie krotko i podjal opowiesc. Opowiedzial ja w
porzadku chronologicznym, nieco skrotowo traktujac czesc watku polskiego, nie
pamietal bowiem wszystkich tych nazw i dokladnych dat. Troche bardziej
szczegolowo opisal historie miedzynarodowa. Kiedy dotarl do Chile, opowiedzial o
wszystkich dzialaniach podjetych przez tamtejsza policje, zaangazowaniu
Interpolu i wynikajacych z tego skutkach. Poinformowal wreszcie o ostatnim
znanym miejscu pobytu podejrzanego - Kair - i o obawach zwiazanych z mozliwoscia
schwytania tam przestepcy. Z czysto zawodowej solidarnosci przyczyna za
ewentualne niepowodzenie obarczyl brak czasu na przygotowanie pulapki.
- Tak wiec, widzi pan, majorze, ze mamy tutaj ostatnia szanse. Nie chce jej
zmarnowac.
Major Smith przetrawial informacje w milczeniu. Wreszcie przerwal milczenie i
zapytal:
- Jak pan uwaza, ilu ludzi i jaki sprzet bylby panu potrzebny do sprawnego
przeprowadzenia akcji?
- Trzydziestu ludzi, dwadziescia samochodow, dwa smiglowce.
- A co pan ma?
- Siebie i swoj samochod.
- A co pan sie spodziewa otrzymac?
- Dwoch do pieciu ludzi i jeden - dwa samochody.
- Czyli zbyt malo. Akcja o zbyt niskim priorytecie.
- Zadnego priorytetu nie ma. Podpada pod prewencje, a byc moze - policyjna
prowokacje, a to nigdy nie ma priorytetu.
Major Smith pokiwal glowa, jakby zgadzal sie z uwagami inspektora, ale rowniez
jakby pasowaly mu do jakiejs jemu tylko znanej ukladanki.
- Musze panu cos powiedzie, panie inspektorze. Jak pan wie, az do rozpadu Ukladu
Warszawskiego Nowa Zelandia byla jednym z osrodkow dosc ozywionej dzialalnosci
wywiadowczej i - oczywiscie - kontrwywiadowczej. Te czasy jednak minely, zmienil
sie zarowno ciezar gatunkowy jak i orientacje geograficzne. Krotko mowiac, mimo
tego, ze udalo nam sie ocalic kontrwywiad, to nie jest on obecnie az tak bardzo
wykorzystany. Ludzie nam gnusnieja i pomalu traca nabyte z takim trudem
umiejetnosci. Moim zadaniem, jako szefa Dzialu Szkolenia jest utrzymac te
umiejetnosci na jak najwyzszym poziomie. Jest to jednak dosc trudne. Nie mowie
tu o takich umiejetnosciach, jak wlaka wrecz czy strzelanie - z tym nie ma
problemu, pomijajac juz zupelnie fakt, ze te umiejetnosci tak naprawde sa wazne
tylko w filmach senscyjnych. Nie, umiejetnosci, ktore ulegaja powolnemu
zanikowi, to sztuka inwigilacji. Z dosc prostych przyczyn. Ilosc prawdziwych
obiektow do inwigilacji ulegla znacznemu zmniejszeniu, natomiast treningowe
inwigilowanie siebie samych jest sztuka pozbawiona sensu. Oczywiscie mozemy
treningowo przeprowadzac inwigilacje dowolnych obywateli, ale w przypadku wpadki
cena moglaby byc dla nas nie do przyjecia. Dlatego, szczerze mowiac, panska
sprawa spadla mi jak manna z nieba. Moge przeprowadzic manewry bez zadnych obaw
o skutki uboczne. Krotko mowiac - oferuje panu pomoc - czterdziestu ludzi,
trzydziesci samochodow, cztery smiglowce - wszystko do wykorzystania. Co pan na to?
George oniemial. Wielu rzeczy mogl sie spodziewac, ale czegos takiego na pewno
nie Bylo to jak wygranie glownej nagrody na loterii. Ludzie i sprzet - tylko
jaka bylaby w tym teraz jego rola?
- Jak pan to sobie wyobraza?
- Pan dowodzi caloscia akcji. Inwigilacja zajmujemy sie my - od lotniska do
aresztowania. Pan bedzie oczywiscie informowany na biezaco i to pan dokona
aresztowania. Pewne szczegoly mozemy dograc pozniej.
- Zaloze sie, ze tych szczegolow bedzie cala masa...
- Na pewno, ale sadze, ze wszystko da sie ustalic ku obopolnemu zadowoleniu. Do
wojta na pewno nie pojdziemy. To jak, panie inspektorze?
- Przyjmuje. Musialbym by glupcem, nie przyjmujac takiej propzycji. Bardzo panu
dziekuje, majorze.
- Cala przyjemnosc po mojej stronie. W takim razie zacznijmy zgrywac szczegoly.
Poniewaz podejrzany jest w dalszym ciagu w Egipcie, mamy jeszcze troche czasu i
byc moze uda nam sie cos jeszcze wymyslic. Zacznijmy od potencjalnej
poszkodowanej. Jak tam wyglada?
George opisal lokalizacje. Majorowi zaswiecily sie oczy.
- Super! Im gorzej, tym lepiej. Dla mnie, oczywiscie. Czy sadzi pan, ze
moglibysmy udac sie tam na wizje lokalna i porozmawiac z ta pania... Ola,
nieprawdaz?
George siegnal po telefon i wystukal numer Oli. Nikt sie nie zglaszal. Odszukal
wiec numer jej komorki i po chwili uzyskal zaproszenie. Ola bedzie w domu za
godzine, ale George moze krecic sie po okolicy i ogrodzie az do czasu jej
przyjazdu. George podziekowal i obaj udali sie do samochodow.

c.d.n.

[woloduch1]

Przyszlo im czekac na Ole prawie pol godziny. W tym czasie major Smith zrobil
szczegolowa wizje lokalna. Zaczal od ulicy. Przeszedl sie nia w obie strony na
taka odleglosc, ze dom Oli zniknal mu z oczu. Nie bylo to zbyt daleko. Nastepnie
bardzo szczegolowo obejrzal jezdnie i krawezniki. Co wiecej, wydawal sie z
ogledzin bardzo zadowolony. George uznal, ze moze zaczekac z pytaniem o powody
zadowolenia do powrotu do komendy. Nastepnie udali sie na teren posesji. Dom,
jak wiadomo, stal na stoku gory, musieli sie wiec wspiac po schodkach, zeby
dojsc do wejscia. Dom stal nad dwoma garazami, ktore stanowily czesc, a moze
nawet calosc piwnic. Musialo z niego wiesc do domu jakies wewnetrzne wejscie.
Podjazd do garazu byl dlugi na dwa samochody, zaparkowali wiec jeden za drugim i
na ulice nie wystawal nawet kawalek kupra. Posiadlosc od sasiadow odgradzaly
zywoploty, bardzo geste i wysokie na prawie dwa metry. Slon albo nosorozec
prawdopodobnie dalyby rade przez nie przejsc, ale czlowiek nie. Przeszli wiec na
tyly domostwa. Tutaj entuzjazm majora wzrosl nieslychanie. Mniej wiecej dziesiec
metrow dzielilo dom od granicy posesji, za ktora zaczynaly sie owe chaszcze, co
do ktorych George zywil takie uprzedzenie. Jednakze Smithowi podobaly sie one az
do obledu. Probowal sie w nie wcisnac, calkowicie bezskutecznie, w jednym
miejscu sztuka ta udala mu sie az do glebokosci okolo piecdziesieciu
centymetrow, gdzie indziej limit stanowil przecietnie trzydziesci. Wciskal glowe
jak mogl najdalej w kazdym mniej lub bardziej mozliwym miejscu i entuzjazm jego
wzrastal w postepie bez mala geometrycznym z niedostepnoscia chaszczy. Wreszcie
dal spokoj i cofnal sie pod dom. Teraz z uwaga zaczal ogladac chaszcze z
wiekszej odleglosci i podobaly mu sie one coraz bardziej. Na koniec obejrzal
dokladnie drzwi i skrzywil sie.
- Male dziecko otworzy je agrafka. Ale musze przyznac, ze teren na zasadzke
swietny. Przestepca nie moze uciec ani do tylu, ani na boki. Flora mu
przeszkodzi. A front latwo zablokowac.
George zgadzal sie z ocena majora, pomyslal jednak, ze zdsperowany przestepca
gotow jest wszystkich zaskoczyc i dokonac rzeczy niemozliwych. Glosno wyrazil to
przekonanie. Major usmiechnal sie pod nosem.
- Wzialem to juz pod uwage.
George nie zdazyl sie dowiedziec, co mial konkretnie na mysli, bo wlasnie
zjawila sie Ola. Okazalo sie, ze przypadkiem zastawili akurat ten pas, ktory
wiodl do wolnego miejsca w garazu, nie kazala im sie jednak przeparkowywac i
wielkodusznie zgodzila sie wjechac do garazu juz po ich odjezdzie. Zaprosila ich
do domu i przedstawila mezowi. To znaczy przedstawila Georga, major Smith sam
sie przedstawil, nie podajac stopnia. Na bezposrednie zapytanie o niego przez
Ole, odparl, ze jego stopien nie ma zadnego znaczenia, albowiem on tylko pomaga
inspektorowi. Poprosil o pokazanie mu schowka wymyslonego przez Ole. Z uwaga
obejrzal polke i ksiazke, w ktorej przechowywala cenny numizmat. Ksiazka byla
duza, w twardej, lakierowanej obwolucie, na ktorej widnial las i niedzwiedz.
Slowa "Joanna Chmielewska" powiedzialy mu, ze jest to autorka, ktorej podobizne
ogladal juz na znaczku, natomiat tytul "Pafnucy" nie mowil mu nic. Potem jeszcze
raz obejrzal polke i chyba cos mu przyszlo do glowy, bo oczy mu blysnely i
wyciagnal z kieszeni mala tasme miernicza i obmierzyl nia polke. Potem zamyslil
sie gleboko.Wreszcie zapytal:
- Ten przestepca stara sie zachowac miejsce przestepstwa w nienaruszonym stanie,
prawda, panie inspektorze? To znaczy, jezeli cos wyjmuje, to wklada to potem na
to samo miejsce, czy tak?
- Dokladnie tak. Co prawda nie wszystko mu sie udaje odlozyc czy odstawic ze
stuprocentowa precyzja, ale stara sie, jak moze.
Smith pomyslal jeszcze przez chwile, po czym powiedzial:
- Inspektor wymyslil calkiem dobra pulapke na przestepce. Mysle, ze moglbym ja
jeszcze troche udoskonalic, ale wymagaloby to z pani strony troche kooperacji i
poswiecenia.
- Jaka pulapke? I jak pan ja chce usprawnic? - z zainteresowaniem zapytala Ola.
- O pulapce moze pani opwiedziec inspektor, ale sadze, ze dopoki wszystkie
elementy nie sa gotowe, troche przedwczesnie o niej mowic. O usprawnieniu tez.
- Ze tez wy, policjanci tak uwielbiacie tajemnice! Co by sie stalo, gdybym ja
tez cos wiedziala?
- Prawdopodobnie nic, nie sadze bowiem ze polecialaby pani do prasy i telewizji,
aby to rozglaszac. Jednakze dopoki wszystko nie jest zapiete na ostatni guzik,
nie ma o czym mowic. To jak, mimo naszej niecheci do zdradzania szczegolow
sledztwa jest pani nadal sklonna nam pomagac?
- Jestem sklonna, pod warunkiem, ze moj list jest bezpieczny i ze wszystkiego
sie dowiem - no juz dobrze, wszystkiego sie dowiem w odpowiednim czasie. To w
czym teraz mam pomoc i jakie to ma byc poswiecenie?
- Chce od pani pozyczyc te polke, na, mniej wiecej, dwa dni. Czy przez te dwa
dni ma pani gdzies indziej miejsce, zeby przechowac te swetry?
- Przez dwa dni? Pewnie, zaden problem, nawet przez tydzien. A co sie stanie po
dwoch dniach?
- Oddam pani te polke.
- To w takim razie po co ona panu?
- Sprobuje ja uczulic na przestepce.
- W jaki sposob?
- A, o tym porozmawiamy, jesli mi sie uda ja uczulic.
- Ech, te wasze tajemnice! Niech pan ja zabiera, zanim sie rozmysle.
Ola zaczela wyciagac swetry i odkladac je na lozko. Potem wyjela polke i podala
ja Smithowi. Ten obejrzal ja bardzo uwaznie i delikatnie odstawil na bok.
Powstrzymal Ole, ktora zaczynala chowac swetry w inne miejsce, tez zreszta pelne
swetrow.
- Czy ma pani jakas wage? Kuchenna, na przyklad?
- Mam, a na co ona panu? Tez chce ja pan pozyczyc?
- Nie, nie chce jej pozyczac. Chce to wszystko - wskazal na swetry i ksiazke -
zwazyc.
Ola popatrzyla na niego jak na wariata, ala poszla do kuchni i przyniosla wage.
Smith zwazyl wszystko w kilku ratach i podsumowal wyniki. Wyszlo mu okolo
pietnastu kilogramow.
- A nie potrzeba panu tego z dokladnnoscia do jednego miligrama? - zgryzliwie
zapytala Ola.
- Nie w tej chwili. W przyszlosci - zastanowil sie - kto wie?
Ola wzruszyla ramionami. George bawil sie doskonale, zaczynal bowiem domyslac
sie udoskonalen majora. Ten zas poprosil jeszcze o dostep do wszystkich okien i
upewniwszy sie, ze sa zapezpieczone siatkami, przez ktore nie mozna sie
wychylac, wyjal z kieszeni mala kamere cyfrowa i zaczal obfotografowywac cala
okolice.
- Taki maly suwenir? - zapytala slodko Ola.
- A tak. Nigdy nie wiadomo, czy trafie jeszcze kiedys w tak urocze miejsce -
rownie slodko odpowiedzial Smith.
- Szczegolnie ten widok nie ma sobie rownych - wskazala na obfotografowywowana
wlasnie przez Smitha gore z tylu domu.
- Zdziwilaby sie pani. Moze uda mi sie sfotografowac jakiegos rzadkiego, albo
jescze nauce nieznanego ptaszka? Moze nawet niebieskiego?
Ola parsknela smiechem. Zly humor przeszedl jej jak reka odjal.
- Napijecie sie panowie herbaty?
- Nie, dziekujemy. Musimy wracac do pracy i przygotowac te pulapke tak, ze by
nie zatrzasnela sie przedwczesnie i nie sploszyla zbrodniarza, ale zeby
zadzialala prawidlowo.
- A moze jeszcze w czyms bede mogla pomoc?
- Prawde mowiac, mam jedno pytanie - powiedzial George - Czy ktos tutaj przebywa
w ciagu dnia?
- Nie, obydwoje pracujemy.
- Ale maz byl w domu, kiedy dzwonilem...
- Przypadek. Byl gdzies na sluzbowym lunchu i pochlapal sobie spodnie, wstapil
wiec w drodze powrotnej do domu, zeby je zmienic.
- Rozumiem. W takim razie nie bedziemy juz dluzej przeszkadzali.
Pozegnali sie i wyszli, major niosl delikatnie pozyczona polke i troskliwie
ulozyl ja w samochodzie.
- Proponuje spotkac sie jutro u mnie - powiedzial do George'a - w samo poludnie
panu odpowiada?
- Odpowiada.
- No to do jutra.
- Do jutra.
Wsiedli do samochodow i juz na pierwszym skrzyzowaniu rozjechali sie w rozne
strony. George postanowil wrocic do domu.

c.d.n.

[woloduch1]

[woloduch1]

Wiekszosc wciagnietych w miedzynarodowe sledztwo policjantow nie pracowala w
weekend. Komisarz Saknussen podzieli swoj czas miedzy wizyte w swoim ulubionym
muzeum i praca w ogrodku. Inspektor Smithwick-Brine dochodzil do siebie po
rozmowie z ksieciem Walii. Ksiaze byl wyraznie zmeczony, ale wysluchal
inspektora uwaznie i przejrzal dokumenty zgromadzone przez inspektora, ktore
postanowil zatrzymac. Podziekowal inspektorowi i na odchodnym zapytal, jaki
luzny zwiazek z Nowa Zelandia ma przedstawiona przez inspektora sprawa. Po
wyjasnieniu mozliwegom polaczenia podziekowal jeszcze raz i pozegnal inspektora.
No i teraz Smithwick-Brine dochodzil do siebie w Imperial War Museum. W Toronto,
w ktorym panowaly wlasnie upaly, porucznik Berry postanowila spedzic caly
weekend opalajac sie nad jeziorem Ontario i oczywiscie kapiac sie w nim. W
Polsce natomiast...
W Polsce natomiast policja dostala szwungu.
Pani Janeczka wczesnie z rana zawitala w progach znanej jej od dawna firmy
prowiderskiej, z ktorej uslug kotzystala stara.gropa i w przeciagu pietnastu
minut upewnila sie, ze w wyszczegolnionych przez nia terminach stara.gropa
laczyla sie z Internetem z domu. Pierwsza podejrzana miala z glowy. Nastepnie
udala sie do gazety. Admin byl na miejscu, wiec poinformowala go, ze zostala
oddelegowana do innych zadan, ale admin moze sie zasluzyc i sam znalezc
przeciek. Od lat miala napisany program, ktory pozwalal bezsladowo sledzic takie
wlasnie przypadki - oczekiwal on mianowicie na komende "su" a potem logowal
kazde klikniecie klawisza delikwenta, ktory sie ta komenda posluzyl, az do jego
wylogowania. Sam log byl plikiem ukrytym, zas program nosil zupelnie niewinna
nazwe. Wsadzila dyskietke z program w stacje, odczytala program i odpalila
kompilator. Byl napisany w ANSI C i nie miala zadnego problemu ze skompilowaniem
go. Potem go odpalila i, upewniwszy sie ze dziala, udzielila adminowi wskazowek,
co do procesu poszukiwania przecieku. Admin poinformowal ja, ze przyszly
odpowiedzi na jej listy - wszystkie trzy firmy potwierdzily lokalny login z
lokalnych polaczen. Drugi podejrzany byl z glowy. Pozostal trzeci. Podala
adminowi swoj numer telefonu i obiecala zajrzec przed wieczorem. Nastepnie udala
sie do Komendy. Zameldowala Matuszynskiemu o ostatnich dokonaniach. Jej zdaniem,
odpadlo jej dwoje podejrzanych. Jesli wierzyc starej.gropie, to rowniez i krag
jej znajomych byl rowniez wykluczony, Robert zas, wedlug posiadanych informacji
byl na Dalekim Wschodzie z rodzina i tez zarliwie zaprzeczal, ze ktokolwiek inny
znal te adresy. Tak ze pozostal, w chwili obecnej, tylkom jeden podejrzany,
wiadomo kto. Administrator szuka przecieku zgodnie z jej wskazowkami. Teraz
powinna zas udac sie zajeciu opluskwiania wlasnego systemu.
Juz w drzwiach odwrocila sie.
- Wie pan co, panie inspektorze? - powiedziala zm namyslem - Byloby dobrze
sprawdzic, czy brat mial kiedys jakis kontakt z systemem.
Matuszynski zrozumial i od razu pomaszerowal do Boziewicza, gdzie przedstawil nu
sugestie pani Janeczki. Boziewicz westchnal tylko i obiecal zajac sie ta sprawa.
Atrament razem z Kolczakiem tymczasem odwiedzali ofiary wlaman. Nie tylko
ofiary, ale i ich sasiadow. Wszedzie zadawali te same pytania: czy w okreslonym
okresie ktos nie zwrocil uwagi na jakiegos krecacego sie tu obcego. Jednakze
minelo juz sporo czasu i nikt nic nie pamietal, tak wiec przygorowany przez obu
policjantow zestaw dziesieciu fotografii, wsrod ktorych tkwila podobizna
Pawlaka, nie mial okazji zobaczyc swiatla dziennego i byc podziwianym przez
swiadka. Dochodzil juz wieczor, kiedy trafili do rejonu, w ktorym sledztwo
prowadzil Kolczak. I znow nikt nic nie widzial albo nie pamietal. Zgnebiony
Kolczak nacisnal dzwonek do drzwi, na krorych wizytowka glosila "W.
Pietrzakowa". Wtedy Kolczak przypomnial sobie, ze to byla ta wsibska emerytka,
ktora widziala tu krecacego sie listonosza. Drzwi otworzyly sie i emerytka od
razu rozpoznala Kolczaka.
- Pan kapitan! - klasnela w dlonie - a coz to sie stalo? Slyszalam, ze
zamkneliscie sledztwo? Cos nowego sie stalo? Wchodzcie, panowie, wchodzcie -
zapraszala - sama jestem jak palec, przez caly dzien nie mam do kogo geby
otworzyc, nie pamietaja ludzie o starych, nie pamietaja!
Posadzila ich na krzeslach przy stole, przyrzadzila herbate (raczej lure), caly
czas pytlujac na potege. Atrament rozejrzal sie po pokoju. Nowoczesny telewizor,
przykryty makatka spadajaca w dol i zakrywajaca pol ekranu nie wygladal na
bardzo uzywany. Natomiast na bardzo uzywane wygladalo wygodne krzeslo, stojace
kolo okna.
- Nie oglada pani telewizji? - spytal Atrament wskazujac na wpol zakryty telewizor.
- A bo to jest tam co do ogladania? - parsknela pani Pietrzakowa - albo sie
strzelaja, albo jakies fiu-bzdiu w kosmosie, albo jakies glupie konkursy, a z
zycia to nic nie ma.
- Sa wiadomosci, - zaczal Atrament.
- Ale tam, wiadomosci! Nic ciekawego Tylko same polityki co sie zreja miedzy
soba bez konca, a co jeden to glupszy, az obraza boska ze ludzie ich wybrali!
Same zlodzieje i kanciaze, to se i premiera z takich jak oni wybrali!
- Wicepremiera, a i to sie juz skonczylo.
- A tam, skonczylo sie! Beda nowe wybory i znow ich wybiora, a jak nie ich, to
ich kolezkow! Jeden wart drugiego - powiedziala z pogarda - nawet pogody
przepowiedziec nie umia, a panstwem chca rzadzic - zakonczyla triumfalnie - nic
w tej telewizji nie ma, nic! W radiu tez nic - dodala zalosnie - a kiedys w
radio to takie dobre rzeczy z zycia puszczali... Matysiakow, albo W Jezioranach
- a teraz nic. Oczu szkoda na ta cala telewizje i uszu na to cale radio.
Myslalam, ze chociaz radia Maryja poslucham, po bozemu, a oni tez furt ciegiem o
polityce i to tak jakos gluio, ze sluchac tego nie mozna. To i nie slucham. Juz
lepiej jak usiade sobie przy oknie, w sloneczku sie pogrzeje, ludzi poogladam,
czasem i przez okno z kims pogadam...
- A wlasnie, jak ostatni raz u pani bylem, to mowila pani ze macie tu jakiegos
nowego listonosza?
- Gdzie tam mamy? Stary jak byl to i jest. Nawet go pytalam o tego nowego, ale
nawet o nim nie slyszal - sciszyla glos - moze krecil sie tu na przeszpiegi jak
sie wlamali do sasiadki?
- Mysli pani, ze na przeszpiegi? Moze to byc, ale co z tego, jak tylko pani go
widziala. Ale co - raz go pani widziala, czy dwa, ani pani pewnie nie pamieta,
jak wygladal...
- Zas tam nie pamietam! Trzy dni tu sie krecil, z budki na rogu dzwonil, do
wspolnikow pewnikiem, to co go mam nie pamietac! Nie byl ani wysoki, ani niski,
ani za gruby, ani chudy, gebe mial taka troche swiecaca i okragla i takie duze
uszy jak ten, jakze mu tam, no ten, a! Urban. I w mundurze listonosza byl.
Policjanci popatrzyli na siebie. Pani Pietrzakowe dosc dobrze opisala wlasnie
wyglad jednego z braci Pawlakow.
- A mysli pani, ze jak by go pani zobaczyla, to by go pani rozpoznala?
- Pewnie ze tak! Nawet na fotografii bym go rozpoznala!
- Kolega ma kilka fotografii, chce pani popatrzec?
- Chciec to nie chce, bo jeszcze mi sie taki bandzior jeden z drugim po nocy
przysni, ale dla pana wladzy to popatrze.
Atrament wyciagnal z kieszeni przygotowane fotografie i podal je pani
Pietrzakowej. To znaczy chcial podac, ale zaczepil o cos rekawem i fotografie
upadly na stol, rozsypujac. dwi fotografie byly w calosci widoczne, jedna z nich
byla fotografia Pawlaka.
- Tu jest ten lobuz! - wykrzyknela pani Pietrzakowa - o prosze - wyciagnela
fotografie i potrzasnela nia triumfalnie - to juz go panowie znalezli?
Kolczaka cos natchnelo. Westchnal smutnie.
- Niestety, pani Weroniko. To jest fotografia naszego kolegi z pracy, pana
komisarza.
- Co tez pan opowiada, panie kapitanie! - wykrzyknela pani Weronika - to nie
zaden pan komisarz, tylko ten listonosz, co sie tutaj krecil! Przeciez mam oczy!
- I zeznalaby to pani do protokolu? - zapytal niedowierzajaco Kolczak.
- Pewnie, ze zeznam! A jak on jest policjant, co sie przebuera za listonosza, to
musi byc niezlam swinia! Al

[woloduch1]

Znowu mi ucielo. Teraz dokonczenien odcinka:

- Pewnie, ze zeznam! A jak on jest policjant, co sie przebuera za listonosza, to
musi byc niezlam swinia! Ale mja nie wierze, ze on jest policjant. Musialo sie
panom cos pomylic.
- Jesli pani jest taka pewna, to chyba naprawde musimy spisac protokol -
powiedzial Kolczak - moze pani przyjsc na komisariat w poniedzialek o dziewiatej
rano?
- Moge i przyjde.
Kolczak dal jej jeszcze jedna swoja wizytowke, podziekowal i wyszli.
- Popatrz tylko - powiedzial do Atramenta - jak to madrosc nie ginie w narodzie...

c.d.n.

[woloduch1]

Ciemno juz bylo, gdy uchetani jak dorozkarskie szkapy komisarze dotarli do
gabinetu Matuszynskiego. Inspektor wyrazil niemrawo radosc z rewelacji pani
Pietrzakowej, najwyrazniej radosc bylaby wieksza, gdyby nie dotyczyla tego
akurat podejrzanego. Inspektor z wdziecznoscia przyjal propozycje komisarzy, ze
jutro tez sprobuja znalezc swiadkow w poblizu nastepnych poszkodowanych. Na
temat sledztwa prowadzonego przez pania Janeczke i wydzial wewnetrzny inspektor
nabral wody w usta i po przypomnieniu, ze sciany jego gabinetu nie sa tymi
scianami w ktorych sprawe mozna omawiac, po prostu ogluchl na jakiekolwiek
zawoalowane pytania.
Pani Janeczka tez miala dosc i troche, kopanie sie w plikach Komendy postepowalo
wprawdzie do przodu, ale jak na razie nie dawalo zadnych wynikow. Tutaj tez,
oczywiscie zainstalowala swoj program, ale jak na razie nic z tego nie wyniklo.
Prawde mowiac, nie spodziewala sie zreszta niczego.

Dzien byl sliczny, sloneczny i wyjatkowo cieply. Dziadek zdecydowal wiec pojsc
od razu na nieco zaniedbana ostatnio przez niego ostroge. Dotarl do latarni i
usiadl na lawce rozkoszujac sie widokiem fal Pacyfiku, ktore byc moze mialy swoj
poczatek gdzies daleko, moze kolo Australii albo Nowej Zelandii, a moze nawet na
Oceanie Indyjskim lub Atlantyku. Zaciekawil sie tym. Jak daleko moze biec fala?
Teoretycznie nieskonczenie daleko, tyle tylko ze maleje z odlegloscia. Czy jest
wiec mozliwe, zeby fala, ktora rozpoczela swoj zywot u wybrzezy Argentyny,
zakonczyla go, po obiegnieciu niemal calego swiata, u wybrzezy Chile? Wiedzial,
ze wielkie fale tsunami wywolane kataklizmami moga przebyc tysiace kilometrow
zanim gdzies wpadna na lad. Ale zwykla fala? Nie mial pojecia i, szczerze
mowiac, nie byl tym problemikiem az tak zainteresowany, zeby szukac gdzies
informacji na ten temat. Posiedzial jakies dwie godziny grzejac sie w zimowym
sloneczku po czym zaczal wracac do miasta. Teraz ludzi na ostrodze bylo sporo,
Dziadek byl szeroko znany, wiec co chwila odpowiadal na pozdrowienia i czesto
przystawal, zeby wymienic z kims kilka slow. Oczywiscie jego przygoda byla
tajemnica poliszynela, wszyscy wiec pytali, jak posunelo sie sledztwo. Zaslanial
sie co prawda policja i tajemnica, ale, dziwnym zapewne zbiegiem okolicznosci,
ludzie zdawali sie byc niemal na biezaco w kursie sprawy, za wyjatkiem
informacji zagranicznych. Wszyscy mieli nadzieje, ze przestepca zostanien
zlapany, osadzony, skazany i wreszcie zgnije w kazamatach wiezienia San Felipe.
San Felipe mialo straszna reputacje. Stara forteca polozona na poludniu Ziemi
Ognistej, zamieniona w latach czterdziestych XIX wieku na ciezkie wiezienie,
ktore funkcjonowalo do dzisiaj. Trzymano w nim najniebezpieczniejszych,
najbrutalniejszych i najbardziej niepoprawnych kryminalistow. Niezdrowy klimat
nie poprawial bynajmniej sprawy. Co wiecej, San Felipe od lat mialo byc
zamkniete, ale rzad wcale sie z tym nie spieszyl, gleboko w nosie majac opinie
Amnesty International czy innych pseudohumanitarnych organizacji, wychodzac z
zalozenia, ze do San Felipe nie trafiali niewinni, a kara wiezienia ma byc kara,
a nie wczasami w Club Med. Jako, ze San Felipe mialo byc zamkniete, rzad nie
przyznawal zadnych funduszy na jego modernizacje, najwyzej na biezace remonty,
wywolujac tym piane na ustach przedstawicieli AI, HRW itp, co, jak juz
powiedzielismy, mial w nosie. Kilkadziesiat ucieczek, jakie mialy miejsce,
kwitowalo kolejne wzruszenie ramion, skazaniec bowiem nie mial po prostu dokad
uciekac. Morze patrolowala marynarka, powietrze - lotnictwo, drog dojazdowych
nie bylo. Uciekinier musialby przebyc na piechote kilkaset kilometrow
niegoscinnego, chlostanego lodowatymi wichrami kamienistego i skalistego
plaskowyzu, zeby dotrzec do pierwszych osad ludzkich. Tak wiec wiekszosc
ucieczek zakonczyla sie tym, ze po kilku dniach uciekinier sam zapukal do bram
San Felipe i potulnie wrocil do celi z automatycznie podwyzszonym o dwa lata
wyrokiem, niektorych odnalazl poscig, zas reszta znalazla wieczne miejsce
spoczynku na bardzo nieprzytulnym cmentarzu twierdzy. Ani jedna ucieczka nie
zakonczyla sie sukcesem. Wszyscy o tym wiedzieli i Dziadek byl tylko zaskoczony
ogromem nieprzyjaznych uczuc, jakie wlamywacz do siebie wzbudzil.
Kiedy Dziadek dotarl do szpitala, odnalazl pana Chabrowicza, nareszcie
uwolnionego od kroplowek, w palarni. Wygladal juz duzo lepiej, chociaz, jak tego
dokonal na szpitalnym wikcie i kroplowkach, pozostawalo dla Dziadka niezglebiona
tajemnica. Po serdecznym przywitaniu pan Chabrowicz poinformowal Dziadka, ze
szpital zamierza go wypisac w poniedzialek. Dziadek sie ucieszyl i od razu
zaproponowal przeczekanie okresu rekonwalescencji u niego w domu, jako mile
widziany gosc. Pan Chabrowicz zaczal sie krygowac, ale zostal szybko przez
Dziadka osadzony na miejscu informacja, ze, po pierwsze, jak swiat swiatem
gowniarzeria zawsze sluchala starszych, po drugie, nie znajac hiszpanskiego jest
jak male dziecko w lesie, po trzecie, taka jest jego, Dziadka zachcianka i po
czwarte, zeby bral co daja, szczegolnie, ze daja z dobrego serca. Pan Chabrowicz
skapitulowal. Uzgodnili, ze Dziadek zabierze go ze szpitala w poniedzialek i na
wstepie Dziadek pokaze mu miasto, a potem zobacza, co dalej. Dziadek wreszcie
pozegnal sie i poszedl do domu, troche go przygotowac na przyjecie goscia.
Uznal, ze jesli Jose bedzie go potrzebowal, to go znajdzie, a jesli nie, to nie.
Jednak Jose Dziadka dzisiaj nie potrzebowal.

c.d.n.

[woloduch1]

W samo poludnie, tak jak bylo umowione, inspektor George Whippelby III spotkal
sie z majorem Smithem w jego gabinecie. Od razu zorientowal sie, ze major
spedzil czas, ktory minal od ich wczorajszego spotkania, bardzo pracowicie. Na
biurku znajdowala sie sztabowka okolic Oli w skali 1:25,000, na scianie wisialy
dwa olbrzymie zdjecia z lotu ptaka jej domu i okolicy, jedno pokazywalo te
okolice w promieniu co najwyzej stu metrow, drugie - co najwyzej kilometra.
Ponadto pozawieszane byly duze powiekszenia widoku z okien . Na wszystkich
zjeciach oraz na mapie naniesione byly roznego rodzaju znaczki. Inspektor
przyjrzal sie temu wszytkiemu ze zdumieniem, po czym zaczal ogladac szczegolowo.
Po chwili zorientowal sie, do czego majorowi potrzebna byla wczorajsza sesja
fotograficzna. Obejrzal dokladnie zdjecia z okien a potem to zdjecie lotnicze z
mniejszym obszarem. Jesli sie nie mylil, to zdjecie lotnicze zawieralo jedynie
teren widoczny z okien domu. Natomiast druga fotografia lotnicza konczyla sie z
obu stron na miejscach, w ktorych ulica docierala bezposrednio do stoku gory.
Przyjrzal jej sie dokladnie. Wbrew wrazeniu, ktore odniosl, ogladajac chaszcze
porastajace stok z ogrodu Oli, gestwina nie byla az tak nieprzebyta. Najgestsza
byla, co ciekawe, na granicach posesji, dalej nieco rzedla. Przypuszczal, ze
czlowiek moglby sie tam przecisnac, chociaz z trudem. To otwieralo kolejna
niemila mozliwosc. Ten caly Kaczorowski mogl sie zakrasc do Oli od tylu i nikt
by go nie zobaczyl. Odwrocil sie od fotografii i zobaczyl, ze major uwaznie go
obserwuje usmiechajac sie przy tym z lekka.
- No i co pan o tym sadzi, inspektorze?
- Tam mozna dostac sie od tylu. Tego sie nie spodziewalem. Przykra niespodzianka.
- Mozna, ale sie nie dostanie. Po pierwsze, zeby sie tam dostac musialby pokonac
praawie pol kilometra bardzo ciernistych zarosli. Nawet wyszkolonemu komandosowi
zajmie to co najmniej godzine, a to, mam nadzieje, nie jest komandos, prawda?
- Cholera wie. Polacy w dalszym ciagu nie maja pojecia, kto to jest. Mamy tylko
twarz i nazwisko.
- Zalozmy wiec najgorsze. To jest komandos. Ale nie przecisnie sie przez gaszcz
na granicy. Moglby wdrapac sie na drzewo i zjechac w dol, ale to jest bardzo
ryzykowne - bylby zbyt widoczny. Poza tym, zeby sie tam dostac musi gdzies wejsc
- major podszedl do zdjecia i wskazal na dwa miejsca - tylko tutaj mozna sie
przedrzec na tyly. Ale jest pewien problem - teraz wskazal na niemal te same
miejsca - tutaj od poniedzialku albo wtorku rusza roboty drogowe i beda trwaly
az do konca zasadzki. Zawsze jacys "robotnicy" tu beda. Tak samo robotnicy beda
pracowali tu i tu - wskazal miejsca blisko granicy zasiegu widoku z okien. Cala
ulica bedzie oznakowana "Roboty drogowe", beda ograniczenia predkosci, znaki
"Uwaga na pracujacych" - slowem wszystko tak, jakby to byla robota miasta.
Robotnicy zas beda sie zachowywac, jakby byli zrzeszeni w zwiazku zawodowym.
- Jeden pracuje, reszta kontempluje...
- Dokladnie. W ten sposob przestepca musi podejsc do obiektu od przodu, gdzie
bedzie obserwowany. Z tylu, w chaszczach tez beda nasi ludzie. Bedziemy wiec
wiedzieli, kiedy wlamie sie do domu i kiedy go opusci. Ale mamy dla niego wiecej
niespodzianek. Ta polka, ktora zabralem - jest teraz w Dziale Technicznym. Juz
koncza jej replike - z malym dodatkiem. Jest tam wbudowany maly tensometr z
nadajnikiem. Kazda zmiana wagi nawet o jeden gram zostanie odnotowana. Tak wiec
jesli wyjmie ksiazke z listem, bedziemy wiedzieli. Jesli odstawi ksiazke bez
listu - tez bedziemy wiedzieli.
- No to od tej chwili do jego wyjscia nie powinno minac wiecej niz piec minut.
- Owszem. A wtedy moze go pan aresztowac. Dowod rzeczowy bedzie mial przy sobie.
I to jaki dowod! - zasmial sie - Chodzmy dalej. Od momentu przybycia bedzie pod
stala obserwacja. Nie wiemy, z ktorej wypozyczalni wezmie samochod - zakladamy,
ze wypozyczy samochod. Jak tylko bedzie to mozliwe, podczepimy mu
radionamiernik, tak na wszelki wypadek. Wszystkie pojazdy sledzace i poscigowe
oraz helikoptery beda sprzezone z nadajnikiem i GPSem. Zasieg piec kilometrow.
Powinno wystarczyc. Co jeszcze? Mozemy dom Oli wyposazyc w mikrokamery i
obserwowac go na biezaco - o ile ci to bedzie potrzebne. O czyms nie pomyslalem?
George pokrecil przeczaco glowa i poczul uklucie zazdrosci. Policja byc moze -
byc moze! - moglaby zorganizowac taki zespol prawdopodobnie tylko w czasie
polowania na jakiegos seryjnego morderce, a Smith robil to w ramach treningu.
Smith chyba czytal w jego myslach, bo pdszedl do niego i powiedzial:
- Nie gniewaj sie, George. Tobie moze sie to wydawac ekstrawagancja, ale ja mam,
a raczej miewalem, do czynienia ze specami z KGB. Ich nie bylo latwo sledzic. A
jak ci juz mowilem, od jakiegos czasu nasze umiejetnosci, nie sa wykorzystywane
do konca i powoli zanikaja. Potrzebuje dobrych manewrow i to jest wspaniala dla
mnie okazja. Osobiscie wolalbym nigdy nie byc w przyszlosci zmuszony do ich
uzywania, ale licho nie spi. Wole przegiac pale teraz niz zawalic w prawdziwej
akcji.
George skinal glowa. Wiedzial, ze prawdziwa praca kontrwywiadu ma tylez
wspolnego z powiesciami Iana Fleminga, co z basniami braci Grimm. Poza tym
pamietal wtlaczane mu od dziecka haslo jego ojca i dziadka - im wiecej potu na
cwiczeniach, tym mniej krwi w boju. Rozumial wiec Smitha i zaczal podziwiac jego
determinacje.
- Nie gniewam sie. Moze zdziwisz, ale rozumiem twoja sytuacje. Ale dla ciebie to
sa manewry, a dla mnie prawdziwa akcja. Sprobuj to wytlumaczyc swoim chlopcom.
- Mowy nie ma. Oni nie beda wiedzieli, ze to sa manewry. Beda mysleli, ze jakims
cudem udalo nam sie zdobyc wazna informacje i ze tropia bardzo groznego szpiega.
George usmiechnal sie. Przygoda rzeczywiscie zapowiadala sie interesujaco.
- Spodziewam sie go tutaj nie wczesniej niz we wtorek. Bedziemy gotowi?
- Bedziemy gotowi jutro.
Umowili wiec sie na jutro.

c.d.n.

[woloduch1]

Niedziela ciagnela sie jak guma do zucia. Mlodzi komisarze dreptali od adresu do
adresu i przepytywali sasiadow, jednakze byla to poniekad sztuka dla sztuki, bo
wiekszosci sasiadow nie bylo w domu. Pani Janeczka przyszla do Komendy i
niechetnie zaglebila sie w glab plikow. Gdzies okolo poludnia pojawil sie na
krotko nadinspektor Boziewicz i przekazal jej informacje, ze niejaki Bozymir
Pawlak piec lat temu, przez szesc miesiecy, pracujac jako konsultant, budowal
strone inernetowa Komendy. To dalo pani Janeczce jakas wskazowke. Teraz
przynajmniej wiedziala kiedy infekcja mogla miec miejsce. Z drugiej strony, nie
bylo nic latwiejszego, niz sfalszowac daty. Przez dluzsza chwile pani Janeczka
zastanawiala sie, czy aby przypadkiem nie za malo jej placa...
Inspektor Matuszynski siedzial w gabinecie i koordynowal. To znaczy nic
faktycznie w tej chwili nie robil konkretnego poza ponownym przegladaniem akt.
Mial nadzieje, ze natrafi na jakis przeoczony watek, ale nadzieja byla nikla.

Inspektor Smithwick-Brine odwiedzil dzisiaj dzial archeologii egipskiej w
British Museum i ogladajac mumie, skarabeusze, papirusy i inne starocie
zastanawial sie, co robi egipska policja. Mial dziwne wrazenie, ze nic.

Wrazenie, niestety bylo prawidlowe. Jedynym policjantem, ktory cokolwiek mogl
zrobic, byl w dalszym ciagu inspektor Hassan Ali ben Shareik Ali. Ten uczynil co
prawda proby skontaktowania sie z potencjalna ofiara, ale telefon nie odpowiadal
ani w piatek, ani w sobote, ani dzisiaj. Moglby pojechac tam osobiscie, ale nie
chcialo mu sie pchac przez cale miasto. Ponadto uznal, ze skoro telefon nie
odpowiada, to nikogo nie ma w domu. Mial sie dopiero pozniej dowiedziec, ze byl
w bledzie.

Inspektor Smithwick-Brine wrocil do domu, przygotowal sobie kolacje i wlasnie
zabieral sie do jej jedzenia, kiedy zadzwonil telefon. W sluchaawce odezwal sie
znajomy glos.
- Dobry wieczor, inspektorze. Mowi kancelaria ksiecia Walii. Jego Wysokosc
prosil przekazac panu, ze material, ktory mu pan zademonstrowal jest bardzo
interesujacy i panskie wnioski sa sluszne. Jego Wysokosc pragnalby
przedyskutowac z panem te sprawe szczegolowo, jednakze, jak pan wie, czas Jego
Wysokosci jest nader ograniczony, jutro zas udaje sie w podroz. Dlatego Jego
Wysokosc sugeruje, zeby pan zastapil lecacego z nim funkcjonariusza Scotland
Yardu. Oczywiscie, ma pan paszport, nieprawdaz?
- Tak, mam - wyjakal inspektor.
- Doskonale. Czy ma pan na warsztacie cos, co wymaga panskiej obecnosci w
przyszlym tygodniu?
Inspektor pomyslal o prowadzonych przez siebie sprawach i uznal, ze nic takiego
nie ma. Powiadomil wiec o tym rozmowce.
- Doskonale. Kancelaria powiadomi o zmianie Scotland Yard jutro rano. Bedzie
mial pan wiec czas na przekazanie spraw swemu zastepcy. Prosze byc na lotnisku
Gatwick w terminalu VIPow jutro o dziewietnastej. Nie musze panu oczywiscie
przypominac, ze w Nowej Zelandii panuje obecnie zima?
Nie musial, wiec rozmowa dobiegla kresu i inspektor mogl wrocic do swojej mocno
podstyglej kolacji. Smakowala mu jednak wybornie. Potem zajal sie pakowaniem

Dziadek nie pakowal sie. Zdecydowal, ze ulokuje goscia w swoim biurze, przeniosl
wiec komputer do biblioteki, gdzie mial zapasowe stanowisko i doprowadzil pokoj
do stanu, z ktorego byl zadowolony.
Jose na chwile wpadl do komendy, gdzie nic sie nie dzialo. Zadnych nowych
informacji z Interpolu, stolicy ani lokalnych. Wiedzial, ze nie powinien czuc
sie tym zawiedziony, ale jednak w glebi duszy mial nadzieje na jakis, chocby
malenki przelom. Niestety, nic takiego nie nastapilo, wrocil wiec do domu.

I tak zakonczyla sie niedziela. Wstawal poniedzialek...

c.d.n.

[woloduch1]

Rankiem inspektor George Whippelby III odwalil cala papierkowa robote jaka na
niego czekala, a nastepnie udal sie na umowione spotkanie z majorem Smithem. Ten
zaprowadzil go do Dzialu Technicznego. Szef Dzialu dumnie zaprezentowal swoje
osiagniecia. Najpierw wreczyl mu dwie koperty. Na pierwszy rzut oka identyczne.
Zapewnil, ze jedna jest oryginalem, a druga falsyfikatem. George za skarby
swiata nie byl w stanie ich odroznic. Dopiero, kiedy szef dokonal swojej magii,
George oniemial z zachwytu. Teraz chcialby juz tylko zobaczyc mine przestepcy,
kiedy zobaczy ten list w prawdziwym swietle. Nastepni obejrzal z uwaga obie
polki. I znow nie znalazl miedzy nimi zadnej roznicy. Nawet niewielkie slady
kurzu wygladaly tak samo. Teraz zrobiono mu demonstracje. Otrzymal malenki
aparacik z wyswietlaczem, ktory wskazywal same zera. Falszywa polka spoczywala
na stelazu symulujacym szafe. Teraz laborant zaladowal na nia troche ubran, oraz
ksiazke, do ktorej wsunal falszywa koperte. Wyswietlacz ustabilizowal sie na
liczbie 15,186 i trwal nieruchomo. Zgodnie z instrukcja George nacisnal przycisk
z napisem "Set". Teraz laborant zdjal ksiazke. Wyswietlacz zaczal delikatnie
popiskiwac, cyfry zmienily sie. Laborant wyjal koperte i odlozyl ja na bok, po
czym odlozyl ksiazke na polke. Liczba na wyswietlaczu niemal natychmiast
ustabilizowala sie na 15,175. Popiskiwanie umilklo, zamiast niego dochodzil
teraz glosny sygnal alarmowy zas cyferki migotaly rytmicznie.
- Jest ustawiony na roznice wagi listu - wyjasnil szef - polka ma wbudowany
bardzo czuly tensometr z nadajnikiem o zasiegu kilometra. Bateria wystarczy na
miesiac. Odbiorniki - jest ich szesc, mozna zresetowac.
- No to czeka nas wieczorem wizyta u Oli - zatarl rece Smith - a teraz chodzmy
do mnie.
W swoim gabinecie Smith mial do przekazania kilka informacji. Otoz chcial sobie
dokladnie obejrzec paszport Kaczorowskiego, zalatwil wiec na lotnisku mala
niespodzianke. A nawet dwie. Jedna na odprawie paszportowej, a druga na celnej.
Wysluchawszy szczegolow, George pokiwal z uznaniem glowa. Dowiedzial sie jeszcze
o niespodziankach ukrytych w gaszczu na gorze i pomyslal, ze w dziecinstwie
major Smith musial uwielbiac Karola Maya, a obecnie jego ulubionym bohaterem
literackim musi byc John Terrance Clark i jego Tecza. Nie przeszkadzalo mu to
jednak w niczym. Oj, bedzie temu Kaczorowskiemu wesolo! Zeby go tylko szlag na
miejscu nie trafil - pomyslal z troska. Zadzwonili wiec do Oli i umowili sie z
nia w jej domu zaraz po pracy. Smith mial nadzieje zlapac jeszcze odrobine swiatla.

Komisarz Saknussen otrzymal wyciag z Visy. W okreslonym czasie Kaczorowski
wynajal jedynie samochod w firmie Budget na lotnisku. Saknussen pojechal wiec na
lotnisko i dowiedzial sie, ze pan Kaczorowski owszem, wypozyczyl samochod, oddal
go w dobrym stanie, jak rowniez uzyskal punkty do swojej karty czestego
uzytkownika. To zainteresowalo Saknussena na tyle, ze porobil sobie odbitki
interesujacych dokumentow. Po powrocie do siebie napisal e-mail do Interpolu i
zalaczyl wszystkie kopie dokumentow. Po czym zajal sie czyms innym.

Inspektor Smithwick-Brine rowniez otrzymal z Visy wyciag transakcji
Kaczorowskiego. Jedyna pozycja byl wynajem samochodu z agencji Budget na
lotnisku. Zadzwonil tam i otrzymal informacje, ze Mr. Kaczorowski oddal samochod
w nienagannym stanie i otrzymal punkty na swoje konto czestego uzytkownika.
Wyslal wiec o tym informacje do Interpolu. A potem myslal juz tylko o
zblizajacej sie podrozy.

W Polsce pani Janeczka znow rano odwiedzila redakcje. Admin grzebal w plikach,
tajny log byl nie tkniety. Pojechala wiec do Komendy i tez wziela sie do roboty.
Komisarze Atrament i Kolczak buszowali po Warszawie starajac sie znalezc
swiadkow. Inspektor Matuszynski wysluchal rownie dlugiego, co nudnego
sprawozdania komisarza Pawlaka o jego w sumie nieudanej wyprawie na granice.
Najwyrazniej w tych dniach albo przemytu nie bylo, albo szedl innymi
przejsciami. Matuszynski, jak to juz robil wielekroc, powspolczul troche
Pawlakowi i zasugerowal mu (znowu!) probe znalezienia nowego spojrzenia na
sprawe. Tym razem jednak byl pewien, ze nic takiego nie nastapi, albowiem po
prostu nie lezy to w interesie prowadzacego.

W Kanadzie porucznik Berry rowniez otrzymala informacje od Visy, ze Kaczorowski
wypozyczyl samochod w Budget na lotnisku. Szybka rozmowa z agencja ujawnila fakt
posiadania przez niego karty czestego uzytkownika. Laboratorium rowniez
przyslalo wyniki. W obu mieszkaniach znaleziona slady meskiego buta, numer 43,
produkcji brazylijskiej. Producent znajdowal sie w Pelotas. Na ocasie znajdowal
sie bardzo maly uszczerbek. Ponadto odnalezione wlosy nalezaly do tej samej
osoby plci meskiej, grupa krwi A, Rh+. Badanie DNA wykazalo identycznosc obu
probek. Porucznik Berry wyslala wiec dosc triumfalna informacje do Interpolu.

W Interpolu inspektor Hernandez czytal nadchodzaca poczte chronologicznie.
Pierwsza, ktora otworzyl pochodzila z Chile. Az gwizdnal z wrazenia. Polski
kolega rzeczywiscie siedzial po uszy w szambie. Reszta wiadomosci natomiast
sprawila mu przyjemnosc. Lancuch dowodow stawal sie coraz mocniejszy i zanikaly
w nim luki. Pomyslal, ze musi jescze poczekac na wiadomosci z Chile. Niepokojaco
milczal Kair, ale nie mial na to zadnego wplywu.

c.d.n.

[woloduch1]

Jose od rana walczyl z biurokracja, ktora szerzyla sie wszedzie, szczegolnie w
policji. Dziesiatki sprawozdan, potrzebnych jak dziura w moscie, wymyslanych
przez bezmozgich biurokratow zajmowal tylko czas, ktory mogl byc znacznie lepiej
wykorzystany. Dlatego tez sam ograniczal swoja sprawozdawczosc do absolutnie
niezbednego minimum, wzorujac sie na slynnym raporcie Juliusza Cezara: "Veni,
vidi, vici". Kiedys ktorys z tych idiotow zaprotestowal przeciwko lakonicznosci
jego raportow. W najdluzszej w swojej karierze odpowiedzi Jose zacytowal niemal
verbatim ustawe o policji, cytujac jej zadania i stwierdzil, ze nie ma tam nic o
literackich wartosciach raportow. Jesli wiec Komenda Glowna chce wypracowania
literackie, to on prosi o przyznanie mu dodatkowego etatu z odpowiednim
uposazeniem na zatrudnienie literata. W odnosniku stwierdzil, ze za odpowiednio
wysoka gaze moze uda mu sie zatrudnic Marqueza, Lorce, Llose albo Coelho, ale to
juz zostawia do decyzji KG. Wywolana burze uciszyl dopiero komendant glowny.
Zmyl nieco Josemu glowe, ale przyznal mu racje i troche ukrocil biurokracje. Ale
niestety hydra zaczynala odzywac. Z drugiej strony, lakonicznosc Josego zaczela
sie rozprzestrzeniac. Coraz wieksza ilosc policjantow stawala biurokracji
okoniem i twierdzila, ze albo bedzie siedziec przy biurku i pisac piekne
sprawozdania, albo nie bedzie pisac i bedzie wykonywac robote policyjna, za co
im w koncu placa. Ostatnia, bardzo ostra odpowiedz Josego (napisana wprawdzie
przez jego zastepce, ale podpisana przez Josego) na idiotyczny pomysl karania
biednych peonow hodujacych koke utrata ich poletek wyladowal znow na biurku
Komendanta jako przyklad niesubordynacji. Tym razem jednak komendana trafil
szlag i przeprowadzil postepowanie wyjasniajace. Doszedl do pisma na ktore
odpowiedz lezala na jego biurku i przyznal Josemu racje. Sprawcy zamieszania nie
kierowali w tej chwili ruchem ulicznym tylko dlatego, ze trudno bylo stawiac
majorow i pulkownikow na skrzyzowaniach, ale wszyscy stracili synekury i teraz
harowali ciezko w wyjadkowo paskudnych sledztwach. Komendant zas zadal
szczegolowych sprawozdan. Wreszcie Jose skonczyl z biurokracja i zabral sie za
swoje sledztwo. Na poczatek laboratorium. Odciski buta - rzeczywiscie meski 43 z
Pelotas, Brazylia. Na obcasie mala szczerba. Odciski palcow z samochodzie i
hotelu zgodne, zarazem zgadzaja sie z odciskiem u Dziadka. Wlosy - meskie, grupa
krwi A, Rh+. Badanie DNA potwierdza identycznosc probek. Krotko mowiac, niejaki
Roch Kaczorowski, alias niejakiego (najprawdopodobniej) Bozymira Pawlaka, wlamal
sie do Dziadka. Na tej podstawie Jose mogl juz wystapic z wnioskiem o
aresztowanie podejrzanego i wystawic list gonczy. Postanowil jednak poczekac. Na
razie wyslal informacje do Interpolu.

Jacus zawiadomil Matuszynskiego, ze ma wyniki, tak wiec inspektor poszedl go
odwiedzic. But, tak jak Jacus powiedzial byl meski, numer 43 z Pelotas w
Brazylii. Wlos meski, krew grupy A, Rh+. Drugi wlos tak samo. Jacus
przeprowadzil rowniez test DNA. Tu sie zajaknal. Wlosy nie pochodzily od jednej
osoby, ale niewatpliwie pochodzily od braci. Jacus gotow byl sie zalozyc, ze od
blizniakow. Matuszynski smetnie pokiwal glowa i poprosil Jacusia o trzymanie
tego w tajemnicy nawet przed najblizszymi wspolpracownikami. Jacus oczywiscie
wyrazil zgode i Matuszynski powlokl sie teraz do Boziewicza. Tam smetnie wyznal
swoj postepek i jego wyniki, nie spotkal sie jednak z reprymenda. Boziewicz
westchnal i powiedzial, ze sie tego, niestety, obawial. Teraz zas mial juz
pewnosc. Teraz pozostalo tylko zebranie wystarczajacych dowodow.
- Alez pismaki beda mialy uzywanie - powiedzial ponuro.
- Moze ta sprawa znaczkow nam pomoze - mruknal Matuszynski.
- Sek w tym, ze najwiecej chwaly pojdzie dla Chile. Z drugiej strony, szybka
reakcja KG... Kto wie? Moze jakos z tego wybrniemy. Wszystko jedno, pilnuj
swojej roboty. Ja przekaze twoje wyniki komu trzeba.

Pani Janeczka otworzyla kolejny plik. Tem mial odnosnik do jakiegos innego, poza
tym byl czysty. Znalazla ten inny, byl to plik .exe. Jednakze nie mogla znalezc
kodu zrodlowego, a to juz bylo dziwne. Przeszukala caly komputer i nie znalazla.
To juz bylo bardzo dziwne. Powinien byc. Nie pozostalo jej nic innego, jak tylko
uzyc programu, ktorego szczerze nienawidzila. Otworzyla wiec zagadkowy plik
disassemblerem i zaglebila sie w przegladanie programu. Nie cierpiala pracowac z
assemblerem, chociaz go znala dobrze. Zapadl zmierzch, potem noc a pani Janeczka
z uporem przegryzala sie przez kolejne linie, odwolania, rejestry... Nagle, przy
kolejnej linii serce uderzylo jej gwaltownie. Cos sie tutaj nie zgadzalo. I
rzeczywiscie, pol godziny pozniej znalazla konia trojanskiego. Bardzo chytrze
umiejscowiony, praktycznie niemal nie do wykrycia, zaledwie kilka linii kodu
rozrzuconych po calym programie, a w dodatku brak kodu zrodlowego czynil go
niewidocznym. Pozwalal jednak wlamywaczowi na panoszenie sie po calym systemie.
Spojrzala na zegarek i postanowila skonczyc na dzisiaj. I tak musiala o tym
zameldowac Boziewiczowi i zastosowac sie do jego decyzji.

c.d.n.

[woloduch1]

Rano Dziadek zrobil zakupy. Poukladal wszystko w lodowce i jeszcze raz sprawdzil
porzadek. Wszystko gralo. Usiadl przy komputerze i niezle sie zabawil na forum
czytajac o nowych perypetiach Luski. Wreszcie nadszedl czas. Dziadek ubral sie i
poszedl do garazu. Zwykle jezdzil samochodem raz w tygodniu na zakupy, a dzisiaj
uruchamial juz swojego Land-Rovera po raz drugi. Pojechal do szpitala, gdzie
jeszcze musial chwile poczekac na pana Chabrowicza, ktory kotlowal sie z
formalnosciami. Na szczescie szpital honorowal jego ubezpieczenie, tak wiec
otrzymawszy jeszcze na droge spora ilosc witamin i jeszcze wieksza zalecen
opuscil wreszcie z uczuciem ulgi to siedlisko chorob. Ulga pochodzila tylko z
jego niecheci do szpitali jako takich, ten bowiem ocenial bardzo wysoko. Dziadek
z usmiechem przejal go od lekarzy i pielegniarek i zapakowal do samochodu.
Ruszyl i skierowal sie w strone portu.
- Dokad jedziemy? - zapytal pan Chabrowicz.
- Do portu, a wlasciwie do Juana. Tam teraz stoi zacumowany panski jacht. Juan
powinien juz zaczac pracowac nad silnikiem, a pan pewnie chce zabrac za soba
troche swoich rzeczy.
- Wie pan co - zaklopotal sie pan Chabrowicz - troche mi glupio, jak pan tak
ciagle mowi do mnie "pan". Jestem w koncu o tyle mlodszy, ze spokojnie moze pan
do mnie mowic po imieniu. Tak, to czuje sie troche skrepowany.
- Prosze bardzo - odparl z usmiechem Dziadek - ale jedynie pod warunkiem, ze
bedzie pan do mnie mowil "Abuelito" albo to samo po polsku, "Dziadku".
- Nie wiem czy sie osmiele.
- Osmiel sie, Pawle. Ja nie gryze, a wszyscy mnie tutaj tak nazywaja.
- Dobrze... Dziadku.
Dziadek pokiwal z aprobata glowa i zakrecil przed budenek z nowym napisem
"Maracaibo Inc.", gdzie zatrzymal samochod i wysiadl. Pawel wysiadl rowniez i
wszedl za Dziadkiem do budynku. Dziadek udal sie do biura, w ktorym nikogo nie
zastal, skrecil wiec w bok i wszedl do warsztatu. Warsztat byl duzy, pracowalo w
nim pieciu ludzi. Trzech pracowalo przy rozgrzebanym silniku, w ktorym Pawel
rozpoznal swoje utrapienie.
- Jak leci, Juan? - zagadnal Dziadek.
- Ach, to ty, Dziadku! - ucieszyl sie Juan - wyciagnelismy silnik i zaczelismy
go rozbierac. Tak jak przypuszczales, polecialy lozyska oporowe i simering
nadaje sie do wymiany. Poza tym wszytko w porzadku.
- Zludzenie. Od tej chwili wszystko zacznie sie sypac. Zaraz ci powiem, co
musisz kupic - podszedl do rozebranego silnika i zaczal mu sie przygladac - masz
na czym notowac? To pisz: komplet lozysk i simeringow, komplet pierscieni na
tloki i komplet korbowodow - w miare, jak Dziadek ogladal wyjete czesci, lista
wydluzala sie - no i jeszcze tylko sprezyny zaworowe i gniada. Calosc, wedlug
dzisiejszych cen nie powinna przekroczyc czterech tysiecy dolarow. Masz? - zapytal.
Juan skrzywil sie pociesznie.
- Miec, mam, ale to powaznie nadszarpnie moje rezerwy. Czy on - wskazal ruchem
brody Pawla - nie mogby...
- On dopiero przed chwila wyszedl ze szpitala. Daj mu odpoczac kilka dni. Poza
tym, i tak bedziesz musial troche poczekac na czesci, a placisz przeciez po
dostawie, prawda?
- Masz racje, Dziadku. Przepraszam.
- No to zalatwione. Zawiadom mnie, jak dostaniesz czesci. Tylko nie zaczynaj sam
skladac teego z powrotem, bo dasz plame.
Dziadek pozegnal sie z Juanem i zabral Pawla, ktory w miedzyczasie zabral z
jachtu troche swoich rzeczy. Wsiedli do samochodu i Dziadek zaczal teraz grac
role przewodnika. Pokazal mu oczywiscie ostroge, katedre z XVII wieku, stare
miasto, dalekim lukiem ominal rybne zaklady przetworcze (smrod) i wyjechal na
poludniowy koniec miasta. Koniec miasta stanowila rzeka. Za rzeka, jak okiem
siegnac rozposcieraly sie pola. Gdzies daleko, na horyzoncie, wznosil sie
postrzepiony pas skal. Przez rzeke prowadzil tylko jeden most. Za rzeka Pawel
nie widzial ani jednego domu. Zaciekawilo go to i zapytal Dziadka o przyczyne.
- Rzeka jest granica zasiegu bialego czlowieka. Za rzeka zaczynaja sie tereny
prawych wlascicieli tych ziem - Indian. Podobno istnieja jakies stare traktaty,
na mocy ktorych nikomu nie wolno osiedlac sie na poludnie od rzeki. Indianie,
ktorzy tam zyja, nie maja lekko. Widzisz te skaly na horyzoncie? Mniej wiecej
tam konczy sie ziemia uprawna. Dalej sa jeszcze jakies poletka, ale jest ich
malo. Ze skal nie wyzyjesz. Tam nic nie ma.
- Musi cos byc, Dziadku. Wiesz, ze jestem geologiem. Nie ma takiego miejsca na
Ziemi, ktore byloby zupelnie wyjalowione ze wszystkiego.
- Nawet, jezeli jest, to nikt o tym nie wie. Zadnych badan geologicznych nikt tu
nigdy nie prowadzil, nawet Domeyko tu nie dotarl. A nawet, jesli jest - Dziadek
bezradnie rozlozyl rece - Indianie sa za biedni na to zeby zlecic badania, a
gdyby nawet tam cos bylo, nie stac ich na eksploatacje. Jest jeszcze gorzej.
Mowilem ci o traktatach. Otoz nikt ich nigdy nie widzial i gdyby bylo tam cos
wartosciowego, wielkie koncerny wypedzily ich z tej resztki ojcowizny, jaka im
zostala - zakonczyl gorzko.
Zawrocil samochod i pojechali do domu. Pawel myslal o tych Indianach. Myslel tez
o innych - Inkach, Aztekach i ich zamordowanych kulturach, ginacych Indianach w
Amazonii, Indianach polnocnoamerykanskich gnijacych w rezerwatach - i nie czul
wcale dumy z koloru swojej skory...

c.d.n.

[woloduch1]

George i Smith czekali juz na Ole. Po drodze George zauwazyl ze zdumieniem, ze
przy ulicy stoja nowe znaki "Uwaga na roboty drogowe", u styku gory i ulicy
stala robocza przyczepa, nad kilkoma studzienkami staly rozbite namioty
ochronne. Widok byl tak typowy, ze George z trudem uswiadomil sobie, ze to, co
widzi, stanowi elementy pulapki. Kiedy dojechali, bylo jeszcze widno, Smith
zrobil wiec kilkananascie zdjec zarosli. Chwile potem przyjechala Ola. Smith po
wejsciu do domu rzucil sie do okien i dalej fotografowal z uporem maniaka. W
koncu przestal.
- No i co - zapytala Ola - jeszcze panu nie przeszlo? Naprawde te chaszcze sa
takie interesujace?
- Dla mnie - duzo bardziej, niz pani sobie mose wyobrazac - z powaga odparl
Smith - byc moze, po zakonczeniu sledztwa, zgodzi sie pani ze mna.
- Najpierw musialabym je obejrzec.
- To, niestety, musi poczekac na zakonczenie sledztwa.
- Widze, ze odwiozl mi pan moja polke. I co, uczulil ja pan na przestepce -
zartobliwie zmienila temat Ola, prowadzac ich w strone garderoby.
- Tak, uczulilem.
Smith dokladnie obejrzal polke, po czym delikatnie ulozyl ja na miejscu.
Wygladala identycznie, jak reszta, kolor i tekstura drewna, smugi kurzu. Ola
chciala je zetrzec, ale Smith powstrzymal ja mowiac, ze jesli to zrobi, to
bedzie musiala to zrobic wszedzie, a na to szkoda czasu.
- No, a teraz czas na uczulanie - powiedzial - pani Olu, chcialbym, ze by
ulozyla pani swetry z powrotem na polce. Prosze wziac jednak pod uwage, ze
cokolwiek na polce zostanie polozone, musi na niej zostac az do ukonczenia
akcji. Tak wiec, jesli w najblizszym czasie - tydzien, moze troszke dluzej, chce
pani sie w cos ubrac, to prosze to umiescic na innej polce.
- Chce mi pan powiedziec, ze raz uczulona polka musi pozostac nietknieta?
- Dokladnie tak - rozpromienil sie Smith.
Ola zaczela przegladac swetry a Smith wyjal wyswietlacz i uruchomil go. W tej
chwili odczyt wynosil dokladnie zero. Wreszcie Ola dokonala wyboru i zaczela
ukladac swetry na polce. Nie wszystkie, ktore wyjela dwa dni temu wrocily i
stosik byl nieco nizszy. Smith wzial ksiazke, w ktorej uprzednio kryl sie list i
przymierzyl do stosiku. Byl wystarczajaco wysoki, zeby ja ukryc. Smith z
zadowoleniem skinal glowa, wyciagnal list i schowal go do ksiazki. Ola
momentalnie zaprotestowala.
- Co to, to to nie! Jesli sie cos nie uda...
George popatrzyl na Smitha. Ten nieznacznie sie skrzywil, ale skinal glowa i
wyjal z kieszeni malenka latarke. Wyjal list z ksiazki i oswietlil ja latarka.
Ola przerwala protesty i wpatrywala sie w list z niedowierzaniem. A potem
wybuchnela na nowo.
- To ja po to panu dawalam ten list, zeby pan go zniszczyl?!
- To nie jest pani list. Pani list jest bezpieczny u nas w sejfie. To jest jego
kopia, specjalnie przygotowana dla wlamywacza.
- Na pewno? - nieufnie upewniala sie Ola.
- Na pewno. Oryginal osobiscie oddam pani z powrotem po minieciu zagrozenia.
Ola z niepewna mina wyjela Smithowi z reki ksiazke i wstawila ja za stosik
swetrow. Smith patrzyl na wyswietlacz, ktory ustabilizowal sie na liczbie 15502.
- Czy to juz wszystko? - zapytal - nic pani nie chce dodac ani zabrac?
- Nie przez najblizsze dwa tygodnie - odparla Ola.
Smith nacisnal przycisk "Set".
- No to polka jest uczulona - powiedzial do Oli, do Georga zas dodal - zaraz
zawiadomie pozostale punkty.
Ola wpatrywala sie w wyswietlacz.
- A co to jest?
- Dzieki temu urzadzeniu wiemy, ze ktos dotyka polki.
- A jezeli ja dotkne, to wpadnie tu policja?
Major zrobil demonstracje. oparl sie o polke, aparacik zapiszczal. Przestal,
aparacik umilkl. Odczyt wciaz wskazywal 15502. Z nizszej polki wyjal inny
sweterek i odladajac go ponownie na miejsce otarl sie o polke od dolu. Aparacik
zapiszczal ale po chwili odczyt wrocil do 15502. Aparacik przestal piszczec.
- To jest tylko informacja, ze cos sie dzieje - powiedzial - alarm wlaczy sie
naprawde dopiero wtedy, kiedy zniknie list. Wtedy bedziemy mogli wkroczyc do akcji.
Ola wygladala na usatysfakcjonowana.
- W takim razie pozostaje mi tylko zyczyc panom udanego polowania. Jak to mowia
w Polsce - Darz bor!
- Dziekujemy - obaj sklonili sie lekko - w takim razie jeszcze raz przypominamy,
zeby tej polki teraz nie ruszac. A my dogramy teraz reszte.
Pozegnali sie i wyszli. Ola pomyslala, ze jak tylko wroci maz, musi o tym tez
powiedziec.

Inspektor Hassan Ali ben Shareik Ali siedzial wygodnie w fotelu rozkoszujac sie
doskonalym tureckim papierosem, ostatnim przed pojsciem do domu, kiedy zadzwonil
telefon. To dzwonila Imigracja z lotniska. Zawiadamiali inspektora, ze osoba,
ktora inspektor sie interesuje przybyl do Egiptu w srode wieczorem, a przed
chwila przekroczyla odprawe paszportowa i w tej chwili czeka na celna.
Inspektorowi nagle zrobilo sie goraco. Poprosil o bardzo dokladne sprawdzenie
delikwenta. Oficjalnie niech to bedzie... poszukiwanie przemycanych
starozytnosci, w rzeczywistosci szukaja korespondencji, listow z... Kanady, oraz
kanadyjskich znaczkow... i niech mu przekaza informacje natychmiast. Co zrobic,
jak cos znajda? Zawiadomic i przetrzymac do jego przybybcia. A dokad on
wlasciwie teraz leci? Do Hajdarabadu w Indiach? Aha, no dobrze, do Hajdarabadu.
No to niech go zawiadomia. Bedzie czekal. Odgrzebal numer telefonu do tej
potencjalnej ofiary i zadzwonil. Tym razem telefon zostal odebrany. Kiedy sie
przedstawil, poirytowany damski glos zapytal, czy w sprawie wlamania bedzie
jeszcze dzwonil moze komendant glowny policji czy tez moze minister spraw
wewnetrznych zanim wreszcie kogos przysla. Inspektorowi zrobilo sie nie tylko
goraco, ale i slabo. Poinformowal babe, ze wkrotce zjawi sie ekipa
dochodzeniowa. Ledwie odlozyl sluchawke, telefon znowu zadzwonil. Lotnisko.
Celnicy kompletnie nic nie znalezli, ani znaczkow, ani listow, ani
starozytnosci. Nawet zrobili gosciowi rewizje osobista. Komletnie nic. Facet
jest czysty, wiec go puscili. Inspektor smetnie myslal, ze wujek bedzie
wsciekly, totez powzial decyzje i poderwal na nogi zespol dochodzeniowy i wraz
z nimi udal sie do ofiary. Przeczuwal nadchodzaca burzze.

c.d.n.

[woloduch1]

Wizyta do przyjemnych nie nalezala. Przede wszystkim, zespol nie znalazl zadnych
sladow, ktore mozna by bylo zabezpieczyc. Co gorsza, kiedy inspektorowi wyrwalo
sie, ze bezskutecznie usilowal sie skonataktowac z nia przez kilka dni, kobieta
wpadla w szal. Poinformowala go zimno, ze telefon nie dzialal, bo przez kilka
dni, mimo zgloszenia awarii, pies z kulawa noga sie tym nie zainteresowal, a
byli w domu, wiec dlaczego nie wsadzil tylka w samochod i tu nie przyjechal? Na
piechote tez zreszta mogl tu przyczlapac, dobrze by to zrobilo jego figurze.
Padlo bardzo duzo niemilych slow na temat egipskiej firmy telefonicznej, ale to
dopiero byla przygrywka, bo naprawde zrobilo sie ciekawie, kiedy to wstretne
babsko zaczelo sobie uzywac na policji. Na policji moze nawet mniej, ale na
inspektorze Hassanie Ali ben Shareik Alim duzo wiecej. W watpliwosc zostala
poddana jego inteligencja, inteligencja policji jako takiej, ktora takiego
tumana, jak on, awansuje do stopnia inspektora, jego kwalifikacje zawodowe,
kwalifikacje ekipy - takiego steku inwektyw i insynuacji inspektor nigdy nie
uslyszal od nikogo - za wyjatkiem swojego wuja. Na odchodnym uslyszal jeszcze
dwie rzeczy. Po pierwsze, nadzieje, ze z raportem do Interpolu nie bedzie czekal
do konca nastepnego Ramadanu, a po drugie, zlowieszcza zapowiedz, ze jeszcze o
niej uslyszy. Obawial sie, ze moze to byc prawda, po powrocie do komendy wyslal
wiec krotka informacje do Interpolu i sporzadzil raport do przelozonych. A potem
poszedl do domu. Co ma byc, to bedzie. Insz Allach.

Inspektor Hernandez byl jeszcze w pracy, kiedy nadeszla informacja z Egiptu.
Przeczytal ja i wbrew swoim zwyczajom zaklal jak szewc. Po raz kolejny ten
niekompetentny tuman dal plame. Tym razem Hernandez mial dosc i postanowil
wystapic o zmiane egipskiego lacznika. Jak jest idiota, to niech kieruje ruchem,
wszystko jedno co, ale niech nie kompromituje Interpolu. Bo to byla
kompromitacja. Wyslal wiec niezwlocznie alert do Nowej Zelandii z kopia do Chile.

Specjalny samolot z ksieciem Walii i towarzyszaca mu swita odlecial punktualnie
o dziewietnastej trzydziesci. Pol godziny pozniej inspektor Smithwick-Brine
zostal zaproszony na rozmowe do Jego Wysokosci. Teraz, kiedy jego raport byl juz
zlozony i ksiaze uznal go za interesujacy, przestal sie denerwowac. W koncu nie
pierwszy raz rozmawial juz z Jego Wysokoscia, ale po raz pierwszy w sprawach
Korony. Wiedzial, ze w przyszlosci moze sie to powtorzyc. Po powitaniu, kiedy
obaj siedzieli juz ze szklaneczkami whisky w reku, ksiaze zapytal:
- Jak sie czuje lord Inverness?
- Doskonale. Jak zawsze walczy z komunistami i innymi radykalami.
- A kto jest tym razem na tapecie?
- Ksiaze uwaza, ze Labour Party, szczegolnie zas jej poslowie z Edynburga.
- Czyli nic sie nie zmienilo. A jak mu sie podoba twoja policyjna kariera?
- Coraz mniej. Ojciec uwaza, ze powinienem sie przestac wyglupiac i zasiasc
wreszcie w Izbie Gmin, bedzie to bowiem, jak twierdzi, dobry trening zanim
przejme jego miejsce w Izbie Parow.
- A ty nie chcesz?
- A po co mi to? Predzej czy pozniej, mam nadzieje, ze jak najpozniej, bede
musial zdjac mundur policyjny i faktycznie zasiasc w Izbie Parow. Zapewniam
Wasza Ksiazeca Mosc, ze wcale mi sie do tego nie spieszy. Babranie sie polityka
wole zostawic innym.
- Wlasnie zrobiles pierwszy krok. Kiedy przyszedles do mnie z ta sprawa.
- To zupelnie co innego. Odkrylem, przypadkiem zreszta, niedokonczona przez
szescdziesiat lat sprawe. Skoro obiekt sprawy odnalazl sie, wydalo mi sie
logiczne, ze trzeba ja zakonczyc. Poszedlem wiec jej tropem i przyznam, ze sam
bylem zaskoczony konsekwencjami, ktore wynikly z decyzji podjetych 65 lat temu.
Ale decyzje zostaly podjete, akty prawne podpisane, nie pozostaje wiec nic
innego, jak sie do nich dostosowac. W koncu, tak mowi prawo, a ja jestem jednym
z tych, ktorzy prawa strzega. W tym momencie moim obowiazkiem bylo
poinformowanie o sprawie Korony i miec nadzieje, ze Korona bedzie wiedziec, jak
z tego wybrnac.
- Chyba zdajesz sobie sprawe, John, ze Korona ma tylko jedno wyjscie - postapic
zgodnie z prawem. Bedzie troche zamieszania, dziennikarze zadadza kilku
instytucjom troche niewygodnych pytan, ale mam wrazenie, ze ogolny wydzwiek
bedzie dobry.
- Nie watpie w to. Sporo bedzie mozna zwalic na zamieszanie powojenne.
- O, na pewno. Ponadto pewne osoby, jak na przyklad lord Inverness, wykorzystaja
do do atakow na lewice. Byc moze ogranicza sie do atakow historycznych.
- W tym beda mieli sporo racji. W koncu pewne poczynania po zakonczeniu wojny
nie przynosza nam zaszczytu. Na pewno tak jest w tej sprawie.
- Rozmawialem dzisiaj z Jej Wysokoscia o tej sprawie. Przyznala mi racje - to
znaczy twoim wnioskom - i zdecydowala o wykorzystaniu precedensu Alamein.
Inspektorowi szczeka opadla na piers.
- Zartujesz, Karolu? To znaczy chcialem zapytac, powaznie, Wasza Wysokosc?
- Nie przesadzaj z ta Wysokoscia, kuzynie. Nie, nie zartuje. Krolowa podpisze
patent, gdy tylko sie upewnie. Aha, zapowiedziala rowniez jeszcze jedna
niespodziake, nawet ja nie wiem, co to takiego. Dasz rade sie dowiedziec, czy to
polaczenie nowozelandzkie zadziala?
- Oczywiscie, zaraz po wyladowaniu.
- W takim razie, to jest twoje zadanie. Musze sie z nim spotkac. Im wczesniej,
tym lepiej.

c.d.n.

[woloduch1]

Jose wpatrywal sie w wiadomosci z Interpolu i szlag go zaczynal pomalu trafiac.
Przeciez ostrzegl Egipt zawczasu. Mieli czas, zeby cos zrobic, zastawic pulapke,
sledzic faceta, cokolwiek! No owszem, mogli miec niefart, ale nie chcialo mu sie
w to wierzyc. Przeciez w koncu tam byli policjanci, a nie szewcy! W informacji
Interpolu brakowalo szczegolow, ale wyostrzony umysl policjanta juz zaczynal
rozumiec. Nie bylo szczegolow, bo Egipt nie podal szczegolow. A Egipt nie podal
szczegolow bo albo szczegolow nie bylo, czyli nic nie robili (niewiarygodne),
albo pokpili sprawe na potege.Tak, czy siak, zostawala juz tylko Nowa Zelandia.
Siegnal po telefon i zadzwonil do Dziadka.
- Egipt zawalil - powiedzial bez wstepu.
- No to lecimy na Nowa Zelandie - odpowiedzial spokojnie Dziadek - Jestes spakowany?
- Spakowany? Miesiac mi zajmie zalatwienie wyjazdu, a wtedy to juz bedzie po
zabawie.
- Zwariowales, Jose? Po prostu wystaw dla nas delegacje. Latwiej jest uzyskac
przebaczenie niz pozwolenie - Dziadek zacytowal stare zolnierskie powiedzenie -
za trzy godziny mamy samolot do Santiago. Badz na lotnisku troche wczesniej.
Aha, zawiadom tego Trojke, ze przyjezdzamy.
- Ale - Jose nie mogl dalej oponowac, bo Dziadek odlozyl sluchawke.
Nie pozostalo mu nic innego, jak tylko wezwac zastepce i przekazac mu obowiazki
oraz wyslac list do Nowej Zelandii. Jak tylko skonczyl, wystawil sluzbowe
polecenie wyjazdu dla siebie i dla Dziadka do Nowej Zelandii, zastanawiajac sie,
jak na to zareaguja zwierzchnicy. W najgorszym wypadku wezmie sobie wsteczny
urlop i sam zaplaci za wyprawe. Bedzie to spora wyrwa w budzecie, ale jakos
przetrzyma. Wreszcie wezwal samochod i pojechal do domu. W domu zaczal sie
pakowac, ale Carmelina zapedzila go do jedzenia, a sama zajela sie pakowaniem.
Oprocz munduru zapakowala mu cywilny przyodziewek, wychodzac z zalozenia, ze w
Nowej Zelandii chilijski mundur policyjny moze zbytnio zwracac uwage, a Jose
moze chciec poruszac sie incognito. Oczywiscie okazalo sie ze intuicyjnie miala
racje, bo Jose oderwal sie od jedzenia, zeby jej o tym powiedziec. Wreszcie,
spakowany i najedzony pozegnal sie z zona i zaladowal do czekajacego samochodu i
kazal sie zawiezc na lotnisko.

Dziadek odlozyl sluchawke i poszedl do sypialni. Tam wyciagnal walizke i zaczal
sie szybko, sprawnie pakowac. Po dziesieciu minutach byl gotowy. Dzwignal
walizke i zaniosl ja do przedpokoju. Potem odszukal Pawla.
- Pawel, przykro mi, ale musze wyjechac na kilka dni. Czuj sie jak u siebie w
domu. W bibliotece jest slownik polsko-hiszpanski i hiszpansko-polski. Uzywaj go
jak uwazasz. Samochod jest w garazu, papiery wozu w skrytce. Tez go uzywaj,
obejrzyj sobie okolice. Napisze ci list do Indian na poludniu, ze jestes moim
przyjacielem - moze ci sie przydac, bo oni nie za bardzo kochaja obcych, ale
mnie jakos znosza. Troche jedzenia jest w lodowce, reszte bedziesz musial sobie
dokupic.
Dziadek szybko napisal jakis list po hiszpansku i podal go Pawlowi. Potem wyjal
z portfela kilka banknotow i tez je wreczyl oniemialemu Pawlowi. Nastepnie
dolaczyl do tego wydobyty skades komplet kluczy do domu i samochodu. Pomyslal
chwile, po czym zaprowadzil Pawla do biblioteki.
- Internet. Wlacza sie z komputerem. Tu masz hasla i loginy - zapisal je na
kartce papieru - cos jeszcze? - zastanowil sie - oczywiscie masz prawo jazdy?
- Tak, oczywiscie ze mam.
- To dobrze, bo odwieziesz mnie na lotnisko. Wlasciwie mozemy od razu jechac, bo
jeszcze musze kupic bilety.
Dziadek zmusil Pawla do prowadzenia samochodu, uwazajac, ze i tak bedzie musial
sam wrocic, to niech lepiej od razu pozna droge. Pilotowal go moze nie
najkrotsza, ale najlatwiejsza droga. Na lotnisku kazal zaparkowac przed
wejsciem. Niemal natychmiast zjawil sie protestujacy policjant, ktory na widok
Dziadka zaprzestal protestow i dyskretnie wskazal niezbyt odlegle miejsce, w
ktorym wolno parkowac okazicielom specjalnych przepustek. Twarz Dziadka byla,
zdaniem policjanta, taka przepustka. Pawel przeparkowal i poszedl za Dziadkiem
kupowac bilety. Dziadek najwyrazniej nie mial ochoty na dluga i niewygodna
podroz, bo kupil od razu bilety do Wellington i z powrotem, przy czym do
Wellington na jak najszybsze polaczenie, a powrot pozostawil otwarty. Ku
zaskoczeniu Pawla bilety byly pierwszej klasy. Odlatywali za poltorej godziny,
dwie godziny lotu do Santiago, a tam, po godzinnym oczekiwaniu samolot do
Welligton, ktory mial tam wyladowac mniej wiecej w poludnie czasu miejscowego.
Czekajac na Jose siedzieli przy doskonalej kawie i rozmawiali o wszystkim i o
niczym. Pawla zainteresowalo forum i wypytal o nie Dziadka dosc szczegolowo.
Potem, nie wiedziec jak, rozmowa zwekslowala na tych Indian z poludnia i Dziadek
opowiedzial ich historie. Podobno byli potomkami Inkow, w kazdym razie jeszcze w
XVIII wieku stawiali zbrojny opor hiszpanskim zdobywcom. Po uzyskaniu przez
Chile niepodleglosci probowali wykroic sobie rowniez niepodlegle panstwo, ale w
koncu podpisali jakies traktaty z Santiago i od tego czasu wegetowali na
poludnie od rzeki. Cztery kolejne lata nieurodzaju pod koniec lat
piecdziesiatych zdziesiatkowaly ich populacje. Wlasciwie byla to hekatomba,
populacja spadla o prawie piecdziesiat procent. Co gorsza, niechetni sasiadom,
nawet nie raczyli ich zawiadomic o szalejacym glodzie, tak wiec pomoc, gdy
wreszcie nadeszla, byla grubo spozniona. Wtedy (Dziadek mowil o tym dziwnie
metnie) ktos Indianom pomogl poprowadzic kanaly irygacyjne, unowoczesnic
rolnictwo i je zmechanizowac. Od tego czasu ich sytuacja, chociaz ciagle bardzo
kiepska, powoli sie poprawiala. Wreszcie zjawil sie Jose. Kiedy zobaczyl
zakupione przez Dziadka bilety, zlapal sie za glowe.
- Cos ty zrobil najlepszego, Dziadku! - jeknal.
- Kupilem bilety - niewinnie odpowiedzial Dziadek.
- Ale pierwszej klasy! Watpie, czy latwo bedzie wydebic zwrot za turystyczna, o
pierwszej mowy nie ma!
- Komendant okregu podrozujacy sluzbowo z tlumaczem turystyczna klasa? - zdumial
sie Dziadek - A gdzie prestiz chilijskiej policji, ze o dbalosci o starszych juz
nie wspomne?
- Na pewno nie w pierwszej klasie - trzezwo odparowal Jose.
- No to w najgorszym razie odpisze sobie te wycieczke z podatku, jako darowizne
dla policji. I niech mi tego sprobuja nie uznac! - zlosliwie powiedzial Dziadek.
Dalsza dyskusja zostala przerwana zapowiedzia wpuszczania pasazerow na poklad,
pozegnali sie wiec z Pawlem i ruszyli do samolotu. Pawel poszedl do samochodu i
bez bladzenia wrocil do domu.

c.d.n.

[woloduch1]

George nie wrocil juz do biura i w domu zastanawial sie nad cala akcja. To, ze
kontrwywiad postanowil uznac sprawe za pretekst do manewrow juz dawno uznal za
wyrazna laske niebios. Mimo tego, ze Smith nie wprowadzil go w szczegoly,
wiedzial juz wystarczajaco duzo, zeby dospiewac sobie reszte. Ciekaw byl
zapowiedzianych niespodzianek na lotnisku, ale mogl na nie spokojnie zaczekac.
Bardziej interesowala go koncowka i jej poswiecil sporo czasu. Dochodzila
polnoc, kiedy postanowil zwinac kramik. Rano w pracy rozpoczal od czynnosci
rutynowych i dopiero kolo dziesiatej sprawdzil poczte. Po jej odczytaniu odczul
przyplyw adrenaliny. Egipt pokpil sprawe i podejrzany kierowal sie w jego
strone. Niewiele myslac, podniosl sluchawke, odszukal numer i zadzwonil do
Smitha. Smith byl u siebie i odebral telefon.
- Dzien dobry majorze. Mam najswiezsze doniesienia z Interpolu.
- Cos ciekawego?
- Owszem. Egipt dal plame i podeirzany leci do Hajdarabadu. Stamtad pewnie do nas.
- Nie dali rady go nakryc? Taki dobry, czy...
- Nie wiem. Z listu Hernandeza niewiele mozna odczytac miedzy wierszami. Ale jak
go znam, to jest wsciekly i obwinia egipska policje. A do nas leci ten
Chilijczyk z tlumaczem.
- Zawalil sprawe u siebie i chce obejrzec sprawna akcje?
- Jest pan niesprawiedliwy, majorze. O calej sprawie dowiedzial sie wieczorem, a
na drugi dzien bylo wlamanie. Po prostu pech, nie zdazyl sie przygotowac. Gdyby
to mnie sie tak przytrafilo, prawdopodobnie wynik bylby podobny. A na jego plus
mozna zapisac fakt, ze od razu rozpetal burze w Interpolu i dal nam czas na
przygotowanie. Co prawda Egipt go nie wykorzystal, aly my mamy dobra szanse.
- Dzieki nam - zlosliwie powiedzial Smith.
- Owszem, ale to wam sie zachcialo manewrow, a my pozwolilismy wam bawic sie w
policjantow i zlodziei - zimno odpowiedzial George - i moze pan byc pewny, ze z
przyjemnoscia dokonamy oceny manewrow.
- Ma pan racje. Przepraszam, inspektorze. Ta stara rywalizacja miedzy sluzbami
ciagle odbija sie nieprzyjemna czkawka.
- Zgadza sie. A potrzebna zawsze byla jak dziura w moscie.
- A kiedy przylatuja?
- Dzisiaj. Z Santiago. Bede musial sprawdzic na lotnisku.
- Lepiej niech go pan spotka na lotnisku. Moze miec bron.
- O cholera! Nie pomyslalem o tym! Dziekuje, ze mi pan przypomnial.
George szybko pozegnal sie ze Smithem i sprawdzil rozklad lotow. Samolot z
Santiago mial planowy przylot za dwie i pol godziny, ale George nie wiedzial,
czy goscie przylatuja tym wlasnie samolotem. Zadzwonil wiec do Immigration na
lotnisku i poprosil o sprawdzenie. Przekazanie nazwisk gosci sprawilo troche
trudnosci, ale nie za wiele. Na szczescie na lotnisku mieli troche wprawy w
cudzoziemskich nazwiskach, ale przeliterowanie ich ulatwilo sprawe. Immigration
obiecalo oddzwonic za kilka minut. Rzeczywiscie, piec minut pozniej zadzwonili z
informacja, ze oba nazwiska znajduja sie na liscie pasazerow i ze samolot,
dzieki sprzyjajacym wiatrom powinien byc pol godziny wczesniej. To nie
zostawialo George'owi wiele czasu. W pospiechu zalatwil wiec dwa tymczasowe
zezwolenia na bron palna dla wizytujacych Nowa Zelandie funkcjonariuszy policji
z Chile i pojechal na lotnisko. Tam dotarl do Immigration. W Immigration powital
go kierownik placowki i zaprowadzil do wlasciwego rekawa, do ktorego juz kolowal
samolot, ktory przed chwila wlasnie wyladowal, oszczedzajac dodakowe pietnascie
minut. Po drodze George dowiedzial sie, ze nazwisko oczekiwanego przez niego
podejrzanego nie pojawilo sie jeszcze na zadnym manifescie. To mu przypomnialo,
ze nie zdazyl przekazac wiadomosci o ruchach podejrzanego, bezzwlocznie wiec
naprawil te pomylke.
- Hajdarabad? - w zamysleniu powiedzial szef Immigration - Nie mamy zadnego
bezposredniego polaczenia z Hajdarabadem. Facet musi sie gdzies przesiadac,
prawdopodobnie w Australii. Ale gdzie w Australii? Stawialbym na Perth, Sydney,
Melbourne i Canberre. Moim zdaniem albo Perth albo Melbourne. Ale jest jeszcze
jedno utrudnienie. Moze wyladowac w Auckland albo Christchurch i stamtad
przyleciec do nas liniami wewnetrznymi.
- To juz zalatwilem wczoraj. Oba lotniska sa zawiadomione.
Staneli przy wylocie rekawa. Samolot wlasnie sie zatrzymal i otwierano drzwi.
Jako pierwsi wyszli dwaj starsi mezczyzni, pierwszy z nich postawny, o oliwkowej
cerze, czarnych oczach i szpakowatej czuprynie w jakims obcym, bogato zlotem
szamerowanym mundurze, w wieku okolo szescdziesieciatki i drugi, nieco starszy,
szczuply i wytworny o gestej, siwej czuprynie, spogladajacy bystro niebieskimi
oczami. Rozmawiali ze soba po hiszpansku.
- Pan pulkownik Robeiro y Martinez? - uprzejmie zapytal George.
- Tak, panowie czekaja na nas?
Po krotkiej prezentacji, wszyscy udali sie do Immigration, gdzie paszporty
zostaly ostemplowane, pozwolenia na bron uzupelnione, przy czym okazalo sie, ze
tlumacz nie ma broni, aczkolwiek moze ja nosic, bo strzelac go kiedys nauczono.
George zauwazyl blysk oku tlumacza, kiedy sie przedstawial, ale zlozyl to na
karb oswietlenia. Po odebraniu bagazy omineli kontrole celna i wsiedli do
samochodu Georga.
- Co wolicie, panowie, najpierw sie troche odswiezyc, czy zaczac od wizyty u mnie?
Pulkownik sie zawahal, ale tlumacz zauwazyl, ze jednak dosc dlugo lecieli, wiec
chyba lepiej zaczac od hotelu, maja zarezerwowane miejsca w InterContinentalu.
George bez protestu zawiozl ich tam widokowa trasa, objasniajac po drodze widoki
i zastanawiajac sie caly czas, jak wazna szycha jest ten chilijski pulkownik
podrozujacy z tlumaczem pierwsza klasa i zatrzymujacy sie, jesli nie w
najlepszym i najdrozszym, to drugim na liscie hotelu.

c.d.n.

[woloduch1]

W hotelu czekaly na Chilijczykow dwa apartamenty. George z zaciekawieniem
przygladal sie czemus, co wygladalo na niewielka awanture, ktorej nie rozumial,
gdyz toczyla sie po hiszpansku. Wygladalo na to, ze pulkownik czyni tlumaczowi
jakies wyrzuty, ktore ten zbywal wzruszeniem ramion. W koncu powiedzial cos, co
zamknelo pulkownikowi usta i teraz on wzruszyl ramionami. Poinformowali Georga,
ze za godzine beda do jego dyspozycji, na co George odparl, ze zaczeka na nich w
lobby. Rzeczywiscie, godzine pozniej obaj zjawili sie w lobby, pulkownik w
doskonale odprasowanym mundurze i z pistoletem u pasa, tlumacz zas w nienagannie
skrojonym dwurzedowym garniturze, w ktorym wygladal bardziej na angielskiego
lorda niz na policyjnego tlumacza. George zawiozl ich do siebie. Wczesniej
ustalil ze Smithem, ze wprowadzi goscie dosc dokladnie w sprawe, co, oczywiscie,
zrobil. Nastepnie Jose wtajemniczyl George'a dokladnie w wydarzenia, jakie mialy
miejsce w Chile. Obszerne wyjasnienie pozwolilo wreszcie George'owi zrozumiec
zagadke pulkownika, mowiacego dobrze po angielsku, podrozujacego z tlumaczem. Z
czystej ciekawosci, zeby miec zupelna jasnosc, zapytal o scenke w hotelu i ku
swojej niezmierzonej uciesze dowiedzial sie, ze sluzbowa podroz chilijskiego
policjanta jest finansowana przez prywatnego obywatela, ktory twierdzi, ze jest
za stary na tluczenie sie turystyczna klasa i mieszkanie w podrzednych
hotelikach, tym bardziej, ze go stac na najlepsze. Prywatny obywatel dodal
niewinnie, ze wszystko to jest prawda, ale w swoich narzekaniach nie uwzglednia
faktu, ze trzeba rowniez dbac o chlube chilijskiej policji. George nawet nie
przypuszczal, ze sluzbowa wizyta zagranicznych gosci moze byc taka przyjemna.
Przez chwile sie zastanawial, po czym zapytal gosci, czy nie zechcieliby moze
obejrzec miejsca zaplanowanego (prawdobodobnie) przestepstwa, jak i planowanej
zasadzki, tym bardziej, ze byla to prawdopodobnie ostatnia chwila. W momencie,
kiedy stopa podejrzanego dotknie nowozelandzkiej ziemi, tamten teren stawal sie
dla nich niedostepny az do czasu zatrzasniecia pulapki. Obaj goscie zgodzili sie
na to z ochota, George zadzwonil wiec do Oli i zapytal, czy moze sie u niej
pokazac na chwile razem z dwoma kolegami. Ola byla juz chyba troche zmeczona
wizytami policji, ale wyrazila zgode. Mieli jeszcze troche czasu, ale George
wsadzil ich do samochodu i pojechali. Przejechali cala ulice Oli i zobaczyli
wszystkie miejsca, ktore w odpowiedniej chwili mialy byc obsadzone. Nastepnie
George musial troche pokluczyc, zeby wrocic pod dom Oli. Pokazal im zywoploty i
chaszcze na tylach. Jose obejrzal je dosc obojetnie, w Dziadka (George teraz tez
juz nazywal Dziadka Dziadkiem) natomiast jakby zle wstapilo. Ogladal te chaszcze
i zywoploty cal po calu, cofal sie, rozgladal, znowu podchodzil... Wreszcie
pokiwal glowa i powiedzial:
- Bardzo sprytne. Chetnie osobiscie pogratuluje majorowi Smithowi pomyslu.
Jose zerknal na Dziadka, ale nie mial czasu na komentarz, bo zjawila sie Ola i
zaprosila ich do domu. Przy prezentacji gosci Ola przezyla maly wstrzas, okazalo
sie bowiem, ze jeden z gosci, ten w cywilu, to nie kto inny, jak znany jej z
forum Abuelito. Goscie obejrzeli pulapke Smitha, Dziadek zas szalenie
interesowal sie widokiem z okna na chaszcze, przypominajac tym Oli fascynacje
Smitha tym samym widokiem. Chciala ich zatrzymac na kolacji, grzecznie jednak
odmowili, zartujac przy tym, ze odloza to na pozniej, na uczte zwyciestwa, jesli
ich plany sie powioda. Ola rownie zartobliwie obiecala im, ze jesli tak sie
stanie, to bedzie to polska uczta, sprawa bowiem kotluje sie wokol spraw
zwiazanych z Polska, nie uchodzi wiec inaczej tego uczcic, jak tylko polska
uczta. To wywolalo zywe zainteresowanie Dziadka, ktory zadal Oli kilka pytan po
polsku. Ola odpowiedziala rowniez po polsku, po czym siegnela po ksiazke
telefoniczna, papier i cos do pisania. Szybko zapelnila pol strony adresami i
dala ja Dziadkowi, ktory jej goraco podziekowal i schowal liste do kieszeni.
Pozegnali sie i pojechali do hotelu. Po drodze Jose zapytal, czego dotyczyla ta
konferencja po polsku. Dziadek otrzasnal sie z zadumy i odpowiedzial, ze pytal o
polskie sklepy w Welligton. U siebie nie ma zadnych, a okazalo sie, ze w
Wellington jest kilka sklepow z polskim zarciem, ksiegarenka, dwie restauracje i
kilka innych, ktore go niezbyt interesuja. Ma nadzieje, ze znajdzie czas, zeby
je odwiedzic, bo osobiscie sledzic przestepcy nie zamierza, za to bardzo chetnie
odswiezy znajomosc polskiej kuchni. Zagrozil tez Josemu, ze zamierza zabrac z
powrotem ze soba tyle wiktualow, ile udzwignie, nie tylko on, ale i Jose, a
jesli na cle cos zakwestionuja, to glowa Josego w tym, zeby wszystko przeszlo.
Jesli chce, moze to podac za dowody rzeczowe, Dziadkowi jest wszystko jedno, co
Jose powie, byle wszystko przeszlo. Jose wygladal, jakby cierpial jakies
katusze, zas George doskonale sie bawil. Przypomnial sobie, ze po otrzymaniu
przez niego szlifow oficerskich dziadek zabral go do polskiej restauracji,
najwyrazniej pogodzony wreszcie z tym, ze wnuk nie podtrzymal tradycji rodzinnej
i wyladowal w policji zamiast w wojsku, i tam jadl jakas dziwna potrawe, bardzo
smaczna, ktorej nazwy nie bardzo pamietal, chyba brzmiala bajges, albo cos
podobnego. Pod hotelem umowili sie, ze jutro od osmej rano bedzie na nich czekal
policjant z samochodem, ale niech sie raczej dobrze wyspia, George poczeka.

c.d.n.

[woloduch1]

Pani Janeczka punktualnie o osmej rano zameldowala sie u Boziewicza. Przyjal ja
od razu. Informacja o zlokalizowaniu przecieku wstrzasnela nim niezle. Co
gorsza, pani Janeczka uczciwie przyznala, ze robota sie na tym nie konczy, moga
bowiem jeszcze istniec inne miejsca z ukrytym koniem trojanskim.
- Mamy tu bowiem do czynienia nie tyle z geniuszem, co z kompetentnym
wlamywaczem. Byloby dziwne, gdyby nie zostawil sobie jeszcze co najmniej jednej
zapasowej furtki na wypadek odkrycia tej albo unowoczesnienia systemu. Popelnil
jednak blad. Po skompilowaniu programu powinien byl przywrocic kod zrodlowy do
stanu oryginalnego, zamiast go kasowac.
- Niech mi pani oszczedzi tych technicznych szczegolow, pani Janeczko. Szkoda na
to czasu, bo ja i tak tego nie zrozumiem. Pani program wychwyci probe wlamania?
- Tak, panie nadinspektorze.
Boziewicz myslal przez chwile, po czym podjal decyzje.
- W takim razie prosze z tym nic nie robic, zostawic, na razie, jak jest i
szukac dalej. Zanim odetniemy dostep, musimy byc pewni, ze odcielismy wszystko.
Ponadto musimy znalezc winnego. Tym zajmuje sie ktos inny.
Pani Janeczka odmeldowala sie i poszla meczyc sie nad reszta plikow systemowych.
Teraz zmienila metode poszukiwan. Porownala pliki kodow zrodlowych z plikami
komend i znalazla brak trzech zrodel. Rozkodowanie pierwszego z nich zajelo jej
czas do wieczora, ale byla pewna, ze dzialala tu ta sama raczka. Dwa pozostale
zostawila sobie na jutro.

Komisarze Atrament i Kolczak w dalszym ciagu szukali swiadkow w Warszawie.
Przewidywali, ze prawdopodobnie jutro skoncza, chyba, ze odnajda sie jacys
swiadkowie z pamiecia pani Pietrzakowej. Mieli na to jednak coraz mniej nadziei.
Ale ciskajaca nimi cholera nie pozwalala im na przeoczenie najdrobniejszej nawet
mozliwosci.

Inspektor Matuszynski oczywiscie zameldowal Boziewiczowi o wynikach
przesluchania pani Pietrzakowej i wreczyl mu protokol, ktory powedrowal do kasy
pancernej Boziewicza. Nie majac chwilowo nic ciekawszego do roboty, wyciagnal
akta ruskiej mafii i zaczal je spokojnie analizowac. Szybko doszedl do wniosku,
ze na pierwszy, a nwet drugi rzut oka wszystko jest w porzadku, sledztwo
prowadzone jest poprawnie, aczkolwiek bez polotu. Jednakze teraz czytal te akta
pod innym katem. Szukal dowodow (posrednich) korupcji i niestety je znajdowal.
Trzy lata dzialalnosci skorumpowanego policjanta przyniosly sporo aresztowan,
konfiskat broni, narkotykow, przemytu i innych dzialan, jednakze aresztowaniu
podlegaly pionki, konfiskaty byly troche (a nawet duzo) za male jak na dobrze
zorganizowana mafie, a o wpychaniu sie mafii w zycie gospodarcze w ogole nie
bylo mowy. Wniosek Matuszynski wyciagnal jeden, ale za to bardzo nieprzyjemny:
Pawlak byl znakomitym policjantem, szkoda tylko, ze dzialal po niewlasciwej
stronie prawa. Swoja droga, ciekawe, jak doszlo do tego skorumpowania. Wiedzial,
ze odpowiedzi na to pytanie szukaja teraz ludzie z Wydzialu Wewnetrznego.
Wreszcie dal sobie spokoj i zaczal rozmyslac nad tym, co bedzie robil na
emeryturze, nie przewidywal bowiem, ze za nieudolnosc, jaka wykazal, poglaszcza
go po glowce. Emerytura byla znacznie bardziej pewna.

Inspektor Hernandez przegrzebal archiwa Interpolu w poszukiwaniu danych na temat
wspolpracy z Egiptem, a szczegolnie z inspektorem Hassanem Ali ben Shareik Alim
. Ten ostatni byl lacznikiem przez ostatnie dwa lata i Interpolm zwracal sie do
niego w tym czasie szesnascie razy. Ani raz wspolpraca nie przyniosla
oczekiwanych efektow. Zawsze cos stawalo na przeszkodzie. Hernandez mogl
uwierzyc w przypadek, pech, niefart, ale nie szesnascie razy pod rzad.
Sporzadzil wiec wniosek do swego przelozonego o przekazanie Egiptowi prosby o
zmiane lacznika. Szczegolowo uzasadnil wniosek i poslal do szefa. Szef mial
akuratnie chwile czasu, przeczytal wiec wniosek i zgodzil sie z nim. Dodal wiec
swoja opinie i wyslal calosc do Egiptu.

W tym czasie "to wstretne babsko", ktore wczoraj tyle krwi napsulo inspektorowi
Hassanowi Ali ben Shareik Alemu przystapilo do akcji. Wychowana w kraju, w
ktorym przez czterdziesci piec lat rzadzila korupcja zwana rowniez "ukladami",
"plecami", "dojsciami", "nepotyzmem" czy wrecz po prostu "lapowkami", doskonale
zdawala sobie sprawe, ze w Egipcie dzialaja te same prawa. Co za roznica czy
nazwiesz cos "lapowka" czy "bakszyszem"? Efekt jest ten sam. Bedac kobieta
inteligentna i mieszkajac tu juz ladnych kilka lat orientowala sie w tutejszych
ukladach. Poswiecila wiec cale przedpoludnie na przeprowadzenie badan i juz
wkrotce wiedziala, kto popiera to policyjne beztalencie. Majac to rozeznanie,
wiedziala tez, kto jest jego wrogiem. Z ta wiedza zasiadla do pisania listu.
Wlasciwie dwoch listow. Jeden bylm zaadresowany do komendanta policji Egiptu, a
drugi do ministra Spraw Wewnetrznych, ktoremu policja podlegala. W obu pismach
opisala sprawe, podkreslajac ostrzezenie Interpolu i ilosc czasu, jaka policja
miala do wykorzystania oraz kompletny brak zainteresowania ta sprawa
odpowiedzialnego policjanta, czyli inspektora Hassana Ali ben Shareikh Alego.
Epistole zakonczyla informacja, ze zamierza wystapic na droge sadowa przeciwko
inspektorowi, policji i MSW. Przeczytala dokument i zatarla rece. Jutro
dostarczy te dokumenty do zainteresowanych instytucji i bedzie z boku ogladac
efekty czegos, co w angielskim jest okreslane barwnym i dosadnym okresleniem
"shit hitting the fan", czyli, tlumaczac to na polski i nieco lagodzac -
ekskrementa trafiajace w pracujacy na pelnych obrotach wentylator. Ciekawa byla
ilu ludzi znienacka okaze sie piegowatymi i jak wysoko ta epidemia piegow
dojdzie, zanim ukreca jej leb.

c.d.n.

[woloduch1]

Chilijscy goscie poszli spac wczesnie, a wstali dosyc pozno. Dopiero po
dziewiatej odszukali czekajacego na nich policjanta, ktory zawiozl ich do
czekajacego juz na nich George'a. Prawde mowiac, nie mieli tam nic do roboty,
jak tylko czekac. Pulapka byla zastawiona, ale zwierzyny, jak na razie, ani
sladu. George byl pewny, ze uzyska od Immigration ostrzezenie odpowiednio
wczesnie, by uczestnicy manewrow majora Smitha mogli zajac z gory ustalone
pozycje. Pozostawalo czekanie. Dziadek sprawial dziwne wrazenie. Najwyrazniej
chcial cos powiedziec, ale wygladalo na to, ze zamiast mowic, przygryzal jezyk.
Wreszcie George zapytal go wprost, o co chodzi. Okazalo sie, ze Dziadek chcial
po prostu porozmawiac osobiscie ze Smithem. To bylo latwe i pol godziny pozniej
Smith wkroczyl do gabinetu George'a. Dziadek nie okazal nawet cienia taktu i z
marszu pogratulowal Smithowi zasadzki, a szczegolnie pewnych jej elementow.
Sluchajac Dziadka Smith odczuwal graniczacce ze zgroza poczucie podziwu, zas
twarze George'a i Josego pelen niewiary szok. Kiedy Dziadek umilkl, zapanowalo
ciezkie milczenie, ktore wreszcie przerwal Smith.
- Na litosc Boska, panie Abuelito, jak pan to wszystko odkryl? Specjalnie
robilem zdjecia i nie ma zadnych, podkreslam, ZADNYCH sladow. Wszystko jest
niewidoczne!
- Tak sie zlozylo, ze wiele lat temu zostalem poddany treningowi. Bardzo
bogatemu i dokladnemu. W programie tego szkolenia byly metody szpiegowskie,
metody kontrwywiadowcze, szkola przezycia, maskowanie, walka wrecz, strzelanie i
wiele innych. Kiedy wiec stalem na tylach domu Oli, zaczalem myslec. W koncu nie
wiadomo, ten kryminalista moze byc albo swietnie wyszkolony, albo tez byc
kretynem, ktory nie zawaha sie w przypadku zagrozenia sprobowac rzeczy
niemozliwych i sforsowac zywoploty albo gaszcze na stoku. Zastanowilem sie,
jakbym go probowal zatrzymac. Potem wystarczylo tylko tylko obejrzec skraj lasu.
Zrobil pan to, co sam bym zrobil. Ciekaw jestem, czy przeoczylem cos?
- Nie, nic pan nie przeoczyl. A tak, swoja droga, kiedy pan pobieral te... nauki?
- Niemal 65 lat temu. A dlaczego pan pyta?
- Z ciekawosci. Chyba nawet wiem, gdzie to bylo. Musze panu powiedziec, ze
podreczniki tej... szkoly sa wciaz aktualne.
- Wcale sie nie dziwie. Bardzo mi te nauki pomogly przezyc.
- SOE - mruknal do siebie Jose.

Samolot z Sydney do Wellington gnal po pasie startowym. Zadarl nos do gory,
wstrzasy stawaly sie coraz slabsze, wreszcie ustaly zupelnie i ziemia zaczela
sie oddalac. Dalo sie slyszec dzwiek pracujacych mechanizmow i lekki wstrzas -
to pilot schowal podwozie. Samolot szedl ostro w gore, dokonujac lagodnego
skretu i wkrotce pod skrzydlem ukazaly sie blekitne wody Pacyfiku. Mezczyzna,
siedzacy w fotelu 17-A, w kieszeni ktorego znajdowal sie paszport opiewajacy na
nazwisko Rocha Kaczorowskiego odetchnal z ulga. Nawet lubil latac, ale nie lubil
startow i ladowan. Wiedzial, ze sa to najniebezpieczniejsze momenty lotu. W tej
chwili myslal, ze to juz ostatni kraj, do ktorego leci. Odczuwal lekki niepokoj
wywolany odprawa celna w Egipcie. Celnicy szukali starozytnosci, dobrze, ze sie
nie dal skusic na kupno. Jednakze przekopali mu bagaz calkiem dokladnie, a jego
wzieli na rewizje osobista. Dowiedzial sie przy tym ze ostatnio przemycano
malutkie zlote i miedziane wtlaczane amulety, ktorych manufakture odkopano
niedawno. Jak to zwykle bywa w Egipcie, zanim znaleziska porzadnie
zabezpieczono, znaczna ich czesc trafila w rece rabusiow grobow i przemytnikow.
Tak wiec ostatnio spora liczba turystow, zazwyczaj bialych, byla poddawana tym
nieprzyjemnym zabiegom. Jednakze efekty, podobno, byly marne. Oczywiscie niczego
u niego nie znalezli, a przezycie nie nalezalo do przyjemnych i mezczyzna
zastanawial sie, czy nie stanowi ono przestrogi losu. Wzruszyl jednak ramionami,
nie wierzyl w takie zabobony. Jak dlugo bedzie przestrzegal wskazowek brata, nic
mu nie grozi.

Dzisiejszy dzien przeznaczony by na aklimatyzacje, jednak inspektor John
Smithwick-Brine postanowil poswiecic troche czasu na wykonanie postawionego mu
przez ksiecia Walii zadania. Spojrzal na zegarek i stwierdzil, ze jedynym
miejscem, gdzie o tej porze moze zadzwonic, jest policja nowozelandzka. Zanim
jednak zadzwonil, sprawdzil grafik zajec ksiecia i pozakreslal sobie wolny, lub
w miare wolny czas. Nastepnie zadzwonil i bez klopotow uzyskal polaczenie z
inspektorem Whippelby. Tu, ku swej ogromnej uldze, dowiedzial sie, ze chilijski
pulkownik wlasnie bawi u inspektora, a takze, ze jest razem a nim tlumacz, a
dokladniej biorac, ten tlumacz Polak o niewymawialnym nazwisku. Rowniez mozliwe
bylo, a raczej nawet pewne, ze beda u niego jutro o dziesiatej rano (Jego
Wysokosc mial jutro spotkanie w Admiralicji dopiero w poludnie), tak wiec
Smithwick-Brine wprosil sie na wizyte. Slowem nie wspomnial, ze nie przyjdzie sam.

Zdziwiony nieco George nie zdazyl odlozyc sluchawki, kiedy telefon znow
zadzwonil. Tym razem byl to szef Immigration z lotniska. Poinformowal Georga, ze
obiekt znajduje sie na pokladzie samolotu lecacego z Sydney, planowy przylot za
dwie i pol godziny. Wszystko na jego powitanie jest przygotowane, tak jak to
ustalil major Smith, zaprasza wiec gosci na widowisko. George przy obu
telefonach odpowiadal monosylabami, albo mowil "tak" lub "nie", nic wiec
dziwnego, ze zarowno goscie, jak i Smith patrzyli na niego z zaciekawieniem,
przestrzegajac jednak niepisanego prawa, zabraniajacego pytac, o co chodzi.
George jednakze nie dal im dlugo czekac. Natychmiast po odlozeniu sluchawki
poderwal sie na rowne nogi.
- Oczekiwany gosc zdecydowal sie zawitac w nasze progi - oswiadczyl - laduje za
dwie godziny. Czas mu sie przyjrzec z blizszej odleglosci. Chyba moge na panow
liczyc, ze pojedziecie ze mna na powitanie?

c.d.n.

[woloduch1]

Dziadek, Jose i George zaladowali sie do samochodu George'a i pojechali na
lotnisko. Smith wykonal kilka telefonow i puscil swoja machine w ruch. Niemal w
jednym czasie znalezli sie na lotnisku. George zawiozl ich do jednego z wejsc
sluzbowych, skad kretymi korytarzami dotarli do siedziby Immigration. Lotnisko
bylo dosc duze, ale dworzec lotniczy nie. W koncu nie bylo to potrzebne.
Jednakze przebudowany kilka lat temu (gustownie, trzeba przyznac) mial sporo
zabezpieczen antyterrorystycznych, co ulatwialo prace policji, Immigration,
celnikow i innych sluzb zarowno mundurowych jak i niemundurowych. Na przyklad
kazde wieksze pomieszczenie, do ktorego mieli dostep pasazerowie, bylo
monitorowane przez kamery telewizyjne, a ponadto jednostronne okna, przez ktore
mozna bylo ogladac pasazerow "na zywo". Smith pojawil sie kilka minut pozniej i
skinal glowa. Jego ludzie jechali na swoje stanowiska. Teraz pozostawalo tylko
czekac. Czekali wiec cierpliwie. Wreszcie, niemal dokladnie o oznaczonym czasie
samolot wyladowal. Sterowane zdalnie kamery wycelowane byly na wejscie do sali
odpraw. Wkrotce zaczeli przez nie wchodzic pasazerowie samolotu. Mniej wiecej w
srodku grupy szedl oczekiwany przez nich mezczyzna. Pasazerowie ustawili sie w
czterech kolekach do czterech urzednikow imigracyjnych.

Mezczyzna z paszportem Rocha Kaczorowskiego nie spieszyl sie. Tak, jak mu brat
zalecal, zawsze staral sie nie wyrozniac w tlumie, nie byc ani na poczatku, ani
na koncu. Dlatego nie spieszyl sie z wysiadaniem z samolotu, w drodze na odprawe
pozwolil wyprzedzic sie sporej ilosci wspolpasazerow, tak, ze dotarl na odprawe
paszportowa w srodku tlumu. Wybral jedna z wewnetrznych kolejek. Odpawa,
wydawalo mu sie, szla dosyc szybko. W dziesiec minut odprawiono mniej wiecej
jedna czwarta pasazerow. Jeszcze szesc osob dzielilo go od urzednika, kiedy
nagle zgaslo swiatlo. Owszem, byly okna, ale sala byla dosc duza i zrobilo sie
ciemno. Po sekundzie zapalily sie swiatla awaryjne, jednak stanowiska
urzednikow pozostaly bez pradu. Ci przerwali odprawe dopytujac sie glosno, co
sie stalo. Uslyszeli odpowiedz, ze wywalio gdzies korki, ale zaraz bedzie to
naprawione. Jednakze po pieciu minutach nic sie nie zmienilo - pradu ciagle
brakowalo. Z jakiegos oswietlonego biura z boku sali wyszedl urzednik,
prawdopodobnie starszy ranga i wezwal odprawiajacych do siebie.Cos im
powiedzial, co najwyrazniej nie bylo im w smak, ale wrocili na swoje stanowiska.
Starszy urzednik podszedl blizej i zawolal:
- Czy moge prosic o panstwa uwage? Dziekuje. Jak panstwo zapewne zauwazyli, mamy
awarie pradu. Ekipa szuka uszkodzenia, ale jeszcze go nie znalezli. Nie chcemy
panstwa tutaj niepotrzebnie trzymac, dlatego urzednicy podejma swoja prace,
chociaz w tych warunkach bedzie ona trwala nieco dluzej, za co panstwa przepraszamy.
Kaczorowski uwaznie obserwowal teraz, co sie dzieje. Odprawa ulegla wyraznemu
spowolnieniu. Teraz kazdy odprawiany musial stanac tak, by padalo nan swiatlo z
odleglych okien. Nastepnie urzednik bral paszport i szedl z nim do oswietlonego
biura, skad wychodzil po jakis dwoch minutach, walil stempel do paszportu i
oddawal go, zyczac przyjemnego pobytu. Wreszcie Kaczorowski dotarl do pulpitu.
Dal sie obejrzec w "dziennym" swietle, podal imie i nazwisko, cel podrozy -
biznes i odrobina zwiedzania, jesli pogoda pozwoli. Teraz urzednik wzial jego
paszport - definitywnie byla za ciemno, zeby mogl w nim cos przeczytac - i
poszedl z nim do biura. Wyszedl za niecale dwie minuty i nie zdazyl dojsc do
stanowiska, kiedy rozblysly swiatla. Urzednik powiedzial cos niepochlebnego na
temat zwiazkow zawodowych, przybil pieczatke, oddal paszport i pozyczyl mu
przyjemnego pobytu.

Nie mogl wiedziec, ze gdy tylko urzednik wszedl do biura, jego paszport
powedrowal na skaner, a jeden z ludzi Smitha poddal go krotkim, ale bardzo
uwaznym ogledzinom.
- Falszywy - stwierdzil - blankiet oryginalny, ale nie wystawiony przez wlasciwe
wladze.
- Skad wiesz? - spytal Smith.
- Ten znak - wskazal palcem - powinien byc przesuniety bardziej w lewo, mniej
wiecej o milimetr.
- To wlasciwie mozemy go od razu zatrzymac - zasugerowal urzednik imigracyjny.
- Ten lobuz jest poszukiwany przez policje kilku panstw za cos wiecej, niz
nielegalne przekroczenie granicy - odparl Smith - chcemy go zlapac z dowodami
winy. Prosze go przepuscic.
Urzednik odebral paszport i skierowal sie do wyjscia. Oberwowali go na
monitorach. Kaczorowski odebral paszport i powedrowal w strone karuzeli, gdzie
od kilku juz minut krazyly bagaze podroznych.
- A teraz - powiedzial Smith - zmieniamy miejsce i obserwujemy dalej.
Przeszli do biura kolo sali odpraw celnych. Tutal monitory pokazywaly karuzele i
sale odpraw.

Kaczorowski odebral walizke i poszedl z nia do sali odpraw. Skierowal sie na
zielona linie - nic do oclenia. Sygnal byl zielony. Jeszcze kilka metrow i...
Sygnal zmienil sie na czerwony. Kaczorowski klnac w duchu - co za niefart! -
zawrocil w strone najblizszego celnika. Ten wskazal mu wielka maszyne.
Kaczorowski polozyl walizke i i torbe na tasmie i za chwile jego bagaze zniknely
w czelusciach maszyny. Kaczorowski poszedl za nimi, spodziewajac sie, ze celnik
kaze mu przeniesc je na stol i otworzyc do kontroli. Jednakze celnik gapil sie
na cos jak ciele na malowane wrota i nie dawal mu zadnego znaku.
- John - zawolal wreszcie - ta cholerna maszyna znowu nie dziala.
Drugi celnik, prawdopodobnie ten John, podszedl i przyjrzal sie uwaznie, po czym
wyciagnal reke.
- Znowu zapomniales to wlaczyc? - zapytal.
Zlapal za bagaze i przeniosl je na poczatek tasmy. Bagaze znowu przejechaly
przez maszyne i uradowany celnik wskazal na stol. Kaczorowski poslusznie
przeniosl je na stol i czekal. Celnik zapytal:
- Czy ma pan cos do oclenia? Papierosy, cygara, tyton, alkohol, perfumy? Czy
wwozi pan bron, amunicje, narkotyki, pornografie? Rosliny? Zywe zwierzeta lub
wyroby z gatunkow podlegajacych ochronie?
Na kazde z pytan Kaczorowski odpowiadal odmownie. W reszcie celinik poprosil go
o otworzenie walizki, zerknal do srodka, podniosl stos koszul i podziekowal,
zyczac milego pobytu w Nowej Zelandii. Kaczorowski podziekowal i wyszedl.
Rozejrzal sie dookola i odszukal agencje wynajmu samochodow. Ustawil sie w
krotkiej kolejce do Budgeta. Czy to klient przed nim sie guzdral, czy tez
urzednik byl opieszaly, dosc, ze trwalo to dosc dlugo. Kiedy wreszcie dotarl do
lady, okazalo sie, ze to urzednik sie grzebie. Wszystko sprawdzal po dwa razy, w
ogole wygladalo to, jakby to byl jego pierwszy dzien w pracy. W koncu, kiedy
dostal kluczyki do samochodu i wskazowki, jak go znalezc, na dworze zaczal
zapadac zmrok. pojechal wiec do wybanego wczesniej hoteliku, zjadl cos i rabnal
sie spac.

c.d.n.

[woloduch1]

W czasie, kiedy Kaczorowski kotlowal sie w wypozyczalni samochodow Smith,
George, Jose i Dziadek ogladali na monitorze jego bagaze. Wielka maszyna miala
jeszcze wieksze mozliwosci, bedac skrzyzowaniem komputera i sondy
ultradzwiekowej. Jeden z celnikow siedzial przy konsoli, eliminujac recznie
jeden nieinteresujacy przedmiot za drugim. Wreszcie interesujacych przedmiotow
zostalo niewiele. Jeden z nich zostal rozpoznany jako komplet wytrychow. Smith
powiadomil ich, ze chwile potem, jak Kaczorowski podszedl do kontuaru Budgeta,
jego ludzie podczepli radionamierniki pod wszystkie samochody w wypozyczalni.
Kiedy odjedzie, zdejma niepotrzebne i wylacza. Oprocz tego, tak na wszelki
wypadek, dziesiec samochodow obstawia lotnisko. Rzeczywiscie, kiedy Kaczorowski
wyjechal z parkingu, na ekranie wyswietlacza zaczal sie poruszac jeden z
punktow. W przeciagu kilku minut reszta namiarow znikla. Radio podalo numer
rejestracyjny obserwowanego samochodu oraz informacje, ze na ogonie siedza mu
trzy samochody, a siedem jedzie w dalszej odleglosci jako rezerwa. Bez trudu
sledzili go do hotelu. W restauracji hotelowej pojawila sie para agentow i miala
moznosc obserwowac podejrzanego w czasie kolacji. Troje innych agentow wynajelo
trzy pokoje - dwa sasiadujace i jeden naprzeciw. Sasiedzi zainstalowali
prowizoryczny podsluch i wkrotce poinformowali, ze Kaczorowski zasnal i chrapie,
az sie sciany trzesa. Wygladalo na to, ze dzis nic wiecej do roboty nie ma. I
rzeczywiscie tak bylo.

Optymizm pani Janeczki, ze uda jej sie dzisiaj skonczyc, okazal sie na wyrost.
Dwa pliki, ktore chciala dzisiaj przetrzepac byly duze i dopiero poznym
wieczorem skonczyla pierwszy. Tak, jak poprzedni, pozwalaly intruzowi na
uzyskanie pelnych praw admina. Janeczka zgrzytala zebami.

Kolczak i Atrament wieczorem skonczyli poszukiwanie swiadkow w Warszawie. Nie
znalezli nikogo innego. Jutro postanowili wyjechac w teren. Zaczna od kieleckiego.

Matuszynski przekopal sie przez akta ruskiej mafii i sprecyzowal wnioski, z
ktorymi udal sie do Boziewicza. Ten wysluchal go spokojnie i po krotkim namysle
zazyczyl sobie jego obecnosci na jutrzejszym spotkaniu z Wydzialem Wewnetrznym.

W Egipcie okradziona z walorow filatelistycznych Egipcjanka polskiego
pochodzenia zaplanowala swoja akcje i przystapila do jej wykonania. Zdawala
sobie doskonale sprawe, ze nie ma szans na dotarcie do komendanta egipskiej
policji ani do ministra, zadowolila sie wiec nieco nizszym szczeblem. Prawde
mowiac, wlasnie te szczeble byly jej prawdziwym celem. W egipskim spoleczenstwie
zjawisko plotki funkcjonowalo rownie dobrze, jak gdziekolwiek indziej, a moze
nawet lepiej. Tak wiec udalo jej sie odkryc protektora tego bezwartosciowego
pseudogliny - byl to jego wuj, dyrektor jednego z departamentow w Ministerstwie
Spraw Wewnetrznych. Co wiecej, zlokalizowala wrogow tego wuja i wlasnie u nich
wyladowala. Jednym z nich byl zastepca komendanta glownego policji, ktory od
dawna mial na pienku z wujem - rzecz (podobno) poszla o obsade jakiegos
stanowiska swoim protegowanym, a ktora to sprawe przegral - wuj mial lepsze
chody. Wicekomendant przeczytal skarge w obecnosci skarzacej (dopilnowala tego)
i obiecal osobiscie zajac sie to sprawa. W ministerstwie dotarla do sekretarza
wiceministra, ktory rownie heroicznie, co bezskutecznie walczyl z nepotyzmem.
Sekretarz zostal delikatnie zmuszony do przeczytania zazalenia i z miejsca udal
sie do szefa. Wyszedl po paru minutach i zaprosil ja do srodka. Wiceminister
zadal jej kilka pytan dotyczacych sprawy, jak rowniez zachowania sie inspektora.
Wygladal przy tym rownoczesnie na zadowolonego i niezadowolonego. Rozumiala to
doskonale. Niezadowolenie wynikalo z faktu fatalnego wizerunku policji, ktory
wyzieral ze skargi, zadowolenie zas z faktu, ze bedzie wreszcie mial okazje
dobrac sie komus do skory, na co czekal juz od dluzszego czasu. Nie mogla
wiedziec, ze na biurku wiceministra lezalo rowniez pismo z Interpolu. Uslyszala
zapewnienie, ze wiceminister osobiscie zajmie sie ta sprawa. Wyszla wiec
zadowolona. Udalo jej sie podrzucic owe ekskrementa jednym z najlepszych
miotaczy w Egipcie. Teraz czekala na wlaczenie wentylatora. Nie wiedziala, ze
wentylator pracowal juz na pelnych obrotach. Wicekomendant policji sciagnal do
siebie akta inspektora Hassana Ali ben Shareik Alego i oddal sie ich
studiowaniu. Inspektor mial w swojej pracy suksesy, aczkolwiek ich liczba malala
w miare jego awansowania, jak i porazki, ktorych liczba rosla. W ciagu ostatnich
dwoch lat na jeden sukces przypadalo dwadziescia porazek. Cos z tym trzeba bylo
zrobic. Siegnal wiec po telefon i zamowil spotkanie z komendantem. Wiceminister
rowniez nie zasypywal gruszek w popiele. Doskonale wiedzial, kto popiera tego
idiote, ktory nie wiadomo jakim cudem otrzymal stopien inspektora. Sprawdzil
wiec przebieg jego sluzby i wyciagnal wnioski. Nastepnie zadzwonil do komendanta
policji. U komendanta przebywal wlasnie wicekomendant omawiajacy te sama sprawe.
Trzej panowie doszli wiec do porozumienia. Inspektor zostanie odwolany ze
stanowiska lacznika Interpolu, przeniesiony na najwieksze zadupie w Egipcie i
zapomniany. Nawet wyrazona niesmialo propozycja zdegradowania go okazala sie
wyjatkowo latwa do wykonania, okazalo sie bowiem, ze jego ostatni awans nie
zostal nigdy podpisany, a wiec de facto byl niewazny. Do miana najwiekszego
zadupia pretendowaly dwie miejscowosci: Abu Sunbul i Baris. Jednakze Abu Sunbul
lezalo nad Jeziorem Nassera za tama Assuanska i oferowalo nieco luksusow,
zrezygnowano wiec z niego na korzysc Baris, lezacego gleboko na pustyni, gdzie
rozrywek dostarczaly jedynie szakale i skorpiony, zas miejscowy komendant chcial
sie stamtad wyrwac i gonil swoich ludzi do roboty. Wicekomendant wezwal wiec
inspektora do siebie.

c.d.n.

[woloduch1]

Inspektor Hassan Ali ben Shareik Ali otrzymawszy wezwanie do wicekomendanta nie
spodziewal sie niczego dobrego. Poprawil wiec mundur, pomaszerowal do gabinetu
wicekomendanta i zameldowal sie przepisowo. Znany z grzecznosci wicekomendant
nie zaproponowal mu krzesla ani nie wydal komendy "Spocznij", co bylo bardzo
zlym znakiem. Przygladal mu sie natomiast wzrokiem entymologa ogladajacego
ciekawy okaz przed nabiciem go na szpilke.
- Wplynela do nas skarga na pana - zaczal uprzejmie - dotyczaca niedopelnienia
obowiazkow sluzbowych. Chodzi tu o wlamanie polaczone z kradzieza rzadkich
walorow filatelistycznych, o mozliowsci popelnienia tego przestepstwa zostal pan
poinformowany prze Interpol w zeszlym tygodniu. Niestety, nie podjal pan zadnych
czynnosci zapobiegawczych.
- Probowalem skontaktowac sie telefonicznie, ale telefon nie dzialal. Skad
mialem wiedziec, ze byl uszkodzony? Insz All...
- Jesli zechce uslyszec od pana wyjasnienia - ostro przerwal mu wicekomendant -
to panu o tym powiem. Na razie przerywa pan przelozonemu. Natomiast jesli
bedziemy chcieli slyszec o woli Allacha, to zaangazujemy sobie jakiegos
muftiego. Policjant ma przeciwdzialac przestepstwu. Taka jest wola Allacha,
inaczej nie stworzylby tego zawodu. A wiec, probowal pan skontaktowac sie
telefonicznie, bez skutku. Natomiast nie pojechal pan tam osobiscie, nie
zawiadomil pan rowniez miejscowego posterunku i nie zazadal od nich sprawdzenia
i objecia obiektu dyskretna opieka. To jest wyrazne niedopelnienie obowiazkow
sluzbowych. Zawiadomiony przez pana po wlamaniu Interpol rowniez zareagowal,
przesylajac nam dluga liste spraw, z jakimi zwrocil sie do pana w ciagu mnionych
dwoch lat. Ani jedna sprawa nie zostala przeprowadzona jak nalezy! -
wicekomendant huknal dlonia w biurko - No i niech pan zgadnie, o co poprosili? O
zmiane lacznika! Postanowilismy zastosowac sie do ich prosby. Od tej chwili nie
jest pan lacznikiem Interpolu. Ani - dodal - pracownikiem Komendy Glownej.
Panski nowy przydzial, to oficer dochodzeniowy w Baris. Pan chce cos powiedziec?
Slucham. Prosze jednak oszczedzic mi wymowek, bo nie mam na to ani czasu, ani
ochoty na ich wysluchiwanie.
- O ile wiem, etet oficera dochodzeniowego nie jest etatem dla inspektora, wiec...
- Dobrze, ze mi pan przypomnial - otoz, dziwnym zbiegiem okolicznosci, panska
nominacja na inspektora nigdy nie zostala podpisana, tak wiec w dalszym ciagu
jest pan podinspektorem i jako taki pasuje do etatu. Ma sie pan zameldowac do
nowej sluzby w poniedzialek o osmej rano. Kwestia wyplaconych panu pomylkowo
zawyzonych poborow zostanie rozstrzygnieta wkrotce i bedzie zalezec od wynikow
panskiej pracy, Insz Allach. Jest pan wolny.
Byly inspektor chcial cos powiedziec, ale spoczywajacy na nim wzrok
wicekomendanta powiedzial mu, zeby lepiej nie probowal. Zasalutowal wiec i
poszedl do swojego (bylego) gabinetu, skad zadzwonil do wuja. Wuj kazal mu
natychmiast przyjechac.
Kiedy przyjechal, wuja nie bylo u siebie. W sekretariacie dowiedzial sie, ze wuj
jest u wiceministra. Kilka minut pozniej wuj wrocil. Wciekly jak nieszczescie.
Ruchem reki nakazal mu isc za soba. Ciezko opadl na fotel i zapalil papierosa.
Potem ostro zapytal:
- Czy ty naprawde jestes takim idiota, ze myslales, ze wszystko ujdzie ci plazem?
- Alez, wujku....
- CO, ALEZ WUJKU! - ryknal wujek - co ty sobie wyobrazales, ze pierdzenie w
stolek zastapi prace!? Ze paradowanie w odprasowanym mundurze zastapi wyniki? Ze
mowienie "Insz Allach" zastapi sledztwo? Allach pomaga tym, ktorzy sami probuja
sobie pomoc, a nie leniom smierdzacym tak, ze nawet hieny i sepy wola sie od
nich trzymac z daleka!
- Alez wujku...
- NIE PRZERYWAJ MI!!! Czy ty naprawde myslisz ze ja jestem slepym idota? Gdybys
nie byl synem mojej siostry, palcem bym dla ciebie nie kiwnal! Od lat
wiedzialem, ze jestes leniwy jak odaliska, ale do dzisiaj nie wiedzialem, ze
jestes rownie glupi! A ja, duren, skladalem to na karb mlodego wieku, braku
doswiadczenia, Allach wie czego jeszcze! Szkoly policyjnej bys nie skonczyl,
gdybym nie pociagnal za pare sznurkow! Potem miales troche szczescia, na pewno
duzo wiecej niz rozumu, a moze to bylo jeszcze takie nowe, ze nie zdazylo ci sie
znudzic! No to awansowales. Pierwszy i jedyny raz za wlasne zaslugi!
- Alez wujku...
- PIERWSZY I JEDYNY! No bo potem woda sodowa uderzyla do durnego lba i wyniki
zaczely jechac w dol. Im wyzej szedles, tym gorzej pracowales! Nikt cie nie
chcial miec u siebie! A ja dalej cie popieralem i wreszcie zalatwilem ci te
synekure z Interpolem! I JAK MI SIE ODPLACILES? Szesnascie spraw dostales z
Interpolu, SZESNASCIE SPRAW ZAWALILES! INSZ ALLACH! Tylko tak sie umiales
tlumaczyc! A jak cie wreszcie dopadli, to do mnie po ratunek! Wujek zalatwi!
- Alez wujku...
- TYM RAZEM WUJEK GOWNO ZALATWI! Wracaj do domu i pakuj sie! I to na dlugo, bo
na mnie mozesz juz nie liczyc! Jezeli z Baris kiedykolwiek wyjedziesz, to albo w
trumnie, albo na emeryture, albo za wlasne zaslugi, w co bardzo watpie!
- Alez wujku...
- WYNOS SIE STAD! I ZAPOMNIJ NUMER TELEFONU DO MNIE!
- Alez wujku...
- WON STAD!!!!
Hassan wyszedl. Co za czasy! Nawet na wlasna rodzine nie mozna dzisiaj liczyc...

c.d.n.

[woloduch1]

W czwartek, kiedy Jose i Dziadek sie obudzili, niebo bylo bez jednej chmurki.
Wellington przegladalo sie w niebieskich wodach zatoki, a temperatura byla
typowo wiosenna. Pogoda pogoda, ale obaj troche zaspali. Mogli za to podziekowac
roznicy czasu miedzy Chile a Nowa Zelandia. Na szczescie nie byli umowieni na
konkretna godzine, obiecali wczoraj byc okolo dziesiatej, wiec nie musieli sie
spieszyc. W Komendzie znalezli sie kilka minut przed dziesiata. Oficer dyzurny
wreczyl im przepustki i osobiscie odprowadzil do biura Georga. Juz mieli
zapukac, kiedy zza drzwi rozlegl sie poirytowany bas:
- To masz czas dla jakis cholernych cudzoziemcow, a dla wlasnego dziadka nie masz?
Zatrzymali sie jak wryci. Oficer dyzurny nerwowo zerknal na drzwi i powiedzial
cicho:
- To na pewno dziadek inspektora, general George Whippelby senior. Czasem uwaza
sie za pepek swiata, ale to w sumie bardzo przyjemny jegomosc...
Dziadek rozejrzal sie. Nowozelandzka policja, nie wiadomo jakim cudem, utrzymala
niektore stare kolonialne tradycje, wsrod nich zwyczaj noszenia trzcinki przez
oficerow na sluzbie. Oficer dyzurny trzymal ja pod pacha. Dziadek siegnal reka i
wyjal ja.
- Pozycze ja sobie na chwile, pozwoli pan?
Po czym, nie czekajac na zgode otworzyl drzwi i wszedl do gabinetu. Podszedl
wprost do biurka i z calej sily wyrznal nia o biurko, az podskoczyly papiery.
- Zawsze ten sam ksenofob, co, George? - ryknal - Czy ty nigdy nie zmadrzejesz?
A w ogole to moze raczysz podniesc tylek jak starszy do ciebie mowi?
Stary general poderwal sie na rowne nogi i patrzyl na Dziadka jak na upiora.
Obecni policjanci zastygli na miejscach w stanie szoku.
- Dalej uwazasz, ze tylko Anglosas jest czlowiekiem, a reszta to cos nie
zaslugujace na uwaga - szalal dalej Dziadek - chociaz zawsze ci mowilem ze masz
pustke miedzy uszami, to mialem nadzieje ze moze cos dotrze do tego zakutego lba
porosnietego brudnymim klakami!
Stary general cofnal sie o krok, trafil na krzeslo i gwaltownie usiadl. Ramiona
zaczely mu sie trzasc i w oczach pojawily sie lzy. Zakryl twarz rekami.
Dziadek, nie zwracajac uwagi na stan swojej ofiary uragal nadal.
- Nie wiem jak duzo czasu trzeba, zebys cos zrozumial, bo tlumaczylem ci, ze
jestes niczym wiecej, jak kupka nawozu od niedozywionej kobyly, wylinialym
baranim ogonem! Nie powiem ci nic wiecej, bo chocbym ci tlumaczyl przez dziesiec
lat, dzien i noc bez przerwy, zrozumialbys z tego tylko tyle, ze jestes
niedomytym psim tylkiem!
Stary general oderwal dlonie od mokrej twarzy i zerwal sie na rowne nogi.
Zmartwiali policjanci mieli wrazenie ze za chwile stanie sie cos strasznego.
General krzyknal glosno:
- Sciepan! Ty zyjesz! - i ku ogolnemu zdumieniu wszystkich obecnych schwytal
Dziadka w niedzwiedzi uscisk i ucalowal go z dubeltowki. - Panowie - zwrocil sie
do oniemialych policjantow - pozwolcie, ze przedstawie wam najlepszego dowodce,
pod jakim mialem zaszczyt sluzyc. Panowie, oto brygadier Sciepan Psiensiceski.
- Pulkownik - skorygowal Dziadek.
- Brygadier! W ten sam dzien, kiedy odszedles do polskiego wojska, przyszedl
twoj awans!
- Obaj panowie jestescie w bledzie - odezwal sie nowy glos.
Wszyscy odwrocili sie jak na komende. W drzwiach stal Karol, ksiaze Walii w
galowym mundurze komandora Royal Navy. Wszedl do srodka, a za nim kilka osob
towarzyszacej mu swity.
- Obaj panowie jestescie w bledzie - powtorzyl ksiaze - ani pulkownik, ani
brygadier, tylko marszalek polny, Sir Szczepan Brzeczyszczewski - ksiaze wymowil
to nazwisko niezwykle staraniie i w zasadzie bezblednie.
- Wasza Ksiazeca Mosc raczy wybaczyc - pierwszy opanowal sie Dziadek - ale nic
nie rozumiem. Odszedlem z brytyjskiego wojska w stopniu pulkownika, byc moze
brygadiera, jesli pamiec nie zawodzi mojego bylego podkomendnego. Tak wiec jak
to jest mozliwe, ze awansowalem? O tytule szlacheckim nawet nie wspominam.
- Ach - usmiechnal sie ksiaze - to bardzo interesujaca historia. Pozwolcie, ze
opowie ja inspektor Smithwick-Brine ze Scotland Yardu, ktory zwrocil mi na nia
uwage. Inspektorze?
- Kiedy otrzymalem telefon od pana pulkownika - sklonil sie w strone Jose -
zanotowalem nazwiska zarowno pana jak i panskiego tlumacza - jego szkocki akcent
zniknal, zastapiony akcentem oksfordzkim - a musze powiedziec, ze bylem
zaskoczony doskonaloscia panskiego szkockiego akcentu. Jednakze prawdziwym
zaskoczeniem byla dla mnie informacja o panskiej sluzbie w SOE. Otoz jestem
historykiem-amatorem i wiedzialem, ze w SOE nie bylo zadnych obcokrajowcow.
Wiem, co pan chce powiedziec - gestem reki uspokoil Dziadka, ktory chcial cos
powiedziec - ze jest pan zywym zaprzeczeniem tej informacji. Otoz nie. SOE,
przez caly okres jej istnienia miala tylko zolnierzy bedacych poddanymi Korony.
Jednakze czasem potrzebowala pewnych szczegolnych talentow, ktore niemozliwe
byly do znalezienia wsrod zolnierzy Jego Krolewskiej Mosci. Zastosowano wiec
pewne dawno nie uzywane prawo, jednak ciagle aktualne. Byc moze pamieta pan -
zwrocil sie do Dziadka - zanim zlozyl pan przysiege na wiernosc Jego Krolewskiej
Mosci, podpisal pan cala mase papierow, pamieta pan?
- Owszem, bylo ich tyle, ze polowy nawet nie przeczytalem.
- Jednym z nich bylo podanie o natychmiastowe nadanie brytyjskiego obywatelstwa
- w obliczu wojny. W swietle owego prawa stawal sie pan obywatelem brytyjskim w
momencie zlozenia przez pana przysiegi. Akt prawny, na mocy ktorego odbywal pan
transfery z wojska polskiego do brytyjskiego i z powrotem, precyzowal, ze w
wypadku transferu z wojska brytyjskiego do innego, przechodzi pan - w wojsku
brytyjskim - do rezerwy, natomiast przy transferze do armii brytyjskiej -
przechodzi pan z rezerwy do sluzby czynnej. Panski awans na brygadiera byl o
dzien wczsniejszy niz panski transfer, a wiec przeszedl pan do rezerwy w stopniu
brygadiera. Chcialbym zauwazyc i podkreslic roznice - przeszedl pan do rezerwy,
a nie w stan spoczynku. W zwiazku z tym obowiazywaly pana inne prawa dotyczace
awansow. Tak wiec, z biegiem czasu, awansowal pan do stopnia
generala-pulkownika, pozniej generala-majora, nastepnie generala-porucznika.
wreszcie - generala. Musze dodac, ze poniewaz wywodzil sie pan z SOE, informacje
o panskich awansach nie byly publikowane, albowiem po przeformowaniu SOE zostal
pan w szeregach jej nastepczyni. Wreszcie, dziesiec lat temu, jako pierwszy
sposrod oddzialow specjalnych, otrzymal pan stopien marszalka polnego. Wszystkie
awanse byly opatrzone klauzula "o ile zyje", nikt bowiem tego nie wiedzial.
Zniknal pan z horyzontu w 45-tym i az do zeszlego tygodnia nie bylo o panu
zadnych wiesci. Oczywiscie przez caly czas przyslugiwal panu zold rezerwisty,
ktory oczekuje pana, wraz z odsetkami, w Bank of England. Natomiast jesli chodzi
o tytul szlachecki - zarowno wszyscy posiadacze Wielkiego Krzyza z Gwiazda
Orderu Imperium Brytyjskiego, jak i posiadacze Wielce Zaszczytnego Orderu Lazni
(ktorego jest pan rowniez posiadaczem), od Komandorii wzwyz - automatycznie
otrzymuja tytul szlachecki. Tak wiec od 1979 roku przysluguje panu ten tytul.
Poniewaz dopiero kilka dni temu odnalazl sie pan - zawiadomilem Jego Ksiazeca
Wysokosc o panskim odnalezieniu. I tak w skrocie wyglada ta historia.
- Dodam tylko - powiedzial ksiaze - ze uslyszawszy od inspektora o mozliwosci
panskiego pobytu w Nowej Zelandii podczas mojej wizyty, podjalem odpowiednie kroki.
Ksiaze skinal reka. Jeden z towarzyszacych mu mezczyzn wysunal sie do przodu i
polozyl przed ksieciem poduszke. Drugi podal mu nagi miecz.
- Prosze ukleknac - zwrocil sie do Dziadka Smithwick-Brine.
Oslupialy Dziadek przykleknal na poduszce, ksiaze Walii zas uderzyl Dziadka
mieczem w ramie, potem w drugie i jeszcze raz w pierwsze.
- Prosze wstac, Sir Szczepanie - powiedzial.

c.d.n.

[woloduch1]

Wciaz oszolomiony Dziadek wstal. Ksiaze wyciagnal reke.
- Pozwoli pan, Sir Szczepanie, ze przekaze panu powinszowania i zyczenia
wszystkiego najlepszego w imieniu Jej Krolewskiej Mosci, a takze swoim wlasnym.
Dziadek uscisnal ksiazeca reke, a potem jeszcze wiele rak. Wszyscy obecni
skladali Dziadkowi gratulacje. Ksiaze na uboczu rozmawial z kims z ambasady.
Kiedy zamieszanie wokol Dziadka dobieglo konca, ksiaze powiedzial niewinnie:
- Zostala jeszcze tylko jedna mala formalnosc, Sir Szczepanie, a mianowicie
party z okazji awansu.
Dziadek sie nieco zaklopotal.
- Och, oczywiscie. Zapraszam wszystkich obecnych. George - zwrocil sie do
generala Whippelby - znasz tu jakas dobra restauracje?
- Nawet niejedna! Ale, jak znam zycie, to wybierzesz polska i bedzie to dobry wybor.
- Przepraszam, ze sie wtracam - powiedzial ksiaze - ale nie dokonczylem mysli.
Otoz to ja zapraszam wszystkich na to party dzisiaj o osmej w ambasadzie. Wiem,
ze zwyczaj nakazuje, aby te party wydal awansowany, ale okolicznosci sa nieco
nietypowe, dlatego prosze, aby w drodze wyjatku mnie przypadl ten zaszczyt.
Zazwyczaj nikt sie nie sprzeciwia panujacymu wladcy ani nastepcy tronu, Dziadek
nie mial wiec innego wyjscia, jak zaakceptowac z wdziecznoscia propozycje
ksiecia. Ksiaze zasugerowal rowniez Dziadkowi, aby zaprosil rowniez swoich
nowozelandzkich znajomych. Dziadek przyznal, ze ma ich tylko dwoje, w dodatku
zna ich osobiscie tylko jeden dzien, aczkolwiek wirtualna znajomosc trwa nieco
dluzej. Ksiaze definitywnie zazyczyl sobie ich obecnosci, jak rowniez obecnosci
malzonek tu obecnych, o ile to mozliwe. Poniewaz wzywaly go obowiazki - wizyta w
Admiralicji - opuscil zebranych, zostawiajac jednak inspektora
Smithwick-Brine'a. Obecni (za wyjatkiem majora Smitha) zapomnieli zupelnie po co
tu sa, zasypujac nieszczesnego Szkota gradem pytan. Wreszcie po niemal dwoch
godzinach dano mu odetchnac. Dziadek wykorzystal przerwe i zadzwonil do Oli, aby
zawiadomic ja o zaproszeniu. Ola nie bardzo chciala w to uwierzyc, ale wlasnie,
kiedy sie sprzeczala, poproszono ja do recepcji. Kiedy wrocila za chwile,
przestala sie sprzeczac, w recepcji bowiem czekal na nia pracownik ambasady z
imiennym zaproszeniem. Nie pozostalo jej wiec nic innego, jak tylko przyjsc.
Jedynym pilnujacym sprawy Kaczorowskiego byl Smith, ktory wysluchiwal meldunkow
swoich podwladnych i notowal zawziecie, nic jednak nie przekazujac innym. Kiedy
wreszcie general Whippelby opuscil gabinet i pozostalo w nim jedynie oprocz
Smitha trzech policjantow i Dziadek, Smith puscil wreszcie pare z ust. Otoz
Kaczorowski krecil sie po miescie jak fryga. Zaczal od ulicy Oli, ale zakazy i
roboty drogowe nie pozwolily mu sie zatrzymac. Przejechal wiec powoli. Nastepnie
pojechal na ulice polozona wyzej, jednak uksztaltowanie terenu nie pozwolilo mu
na obserwacje. Potem probowal znalezc punkt obserwacyjny gdzie indziej na
stokach gory, bezskutecznie. Pojechal do srodmiescia, gdzie znalazl jeden z
wysokich budynkow z platforma obserwacyjna, ale wciaz zbyt daleko. Pozniej
wrocil, pokrecil sie po okolicy, zaparkowal dosc daleko samochod i urzadzil
sobie spacer. Oczywiscie przeszedl kolo domu Oli, dwa razy, raz idac w jedna
strone, a raz wracajac. Nie probowal dostac sie na teren posesji. Cztery razy
telefonowal, za kazdym razem do Oli (na zyczenie policji, Ola wylaczyla
automatyczna sekretarke). Teraz wrocil do srodmiescia i znajduje sie w wielkim
sklepie fotograficznym. Nie zorientowal sie, ze jest sledzony. W hotelu
zamontowanu mu kilka pluskiew. Przyszedl kolejny meldunek. Kaczorowski wyszedl
ze sklepu, w ktorym dokonal zakupow: aparat fotograficzny Nikon, statyw i
olbrzymi teleobiektyw. Znowu pojechal na platforme obserwacyjna i zmontowal tam
sprzet. Oglada stok gory. Wreszcie zjechal na dol i zaczal ogladac hotele w
srodmiesciu, wybierajac te w poludniowo-zachodniej cwiartce. Wreszcie zapadl
zmierzch i obserwowany wrocil do hotelu. Geoge i Smith pojechali do domu,
Dziadek i Jose do hotelu, aby przygotowac sie do party w ambasadzie.
Na party spotkalo Dziadka kilka niespodzianek. Po pierwsze, lista gosci byla
nieco wieksza, niz sie spodziewal, przybyli bowiem, oprocz brytyjskiego
ambasadora i attache wojskowego, ambasadorowie i attache wojskowi Chile i
Polski. Po drugie, ksiaze Walii ozdobil jego ramiona wstegami Wielkich Krzyzy z
Gwiazda zarowno Orderu Imperium Brytyjskiego jak i Wielce Zaszczytnego Orderu
Lazni. Sam ksiaze nosil insygnia Orderu Podwiazki. Po trzecie, jedzenie bylo
dostarczone przez polska restauracje i bardzo wszystkim smakowalo (to akuratnie
nie dziwilo ani Dziadka, ani innych polskich gosci). Ksiaze wyglosil krotkie
przemowienie, wychwalajac Dziadka pod niebiosa, jego odwage, brawure i
inteligencja, Dziadek krotko podziekowal, podkreslajac, ze jego wyczyny, o
ktorych mowil ksiaze byly niczym innym, jak tylko wypelnianiem obowiazku.
Jednakze jego skromnosc zostala pogrzebana przez generala Whippelby, ktory jako
mlody porucznik sluzyl pod rozkazami Dziadka (wowczas podpulkownika) i bral
udzial w bitwie pod Arnhem, za ktora to bitwe splynal na Dziadka grad odznaczen.
Dziadkowi udalo sie uprosic Ole, zeby na razie nie wspominala o tym na forum,
przynajmniej do wyjasnienia sprawy znaczka. Ksiaze natomiast zaprosil Dziadka do
Wielkiej Brytanii, jako jego prywatnego goscia - na ryby, albo male polowanie, w
koncu wrzesnia. Wreszcie party sie skonczylo i Dziadek z Jose wrocili do hotelu.

c.d.n.

[woloduch1]

Pani Janeczka miala kolejny zepsuty dzien. Plik byl znowu duzy i zajal jej caly
dzien, do poznego wieczora. Rzeczywiscie, odkryla kolejna luke. Ten sam sposob.
Zaczela sie zastanawiac nad obranymi przez niego metodami i wiedziala juz, ze,
wbrew pozorom i kunsztowi, jaki wykazal, byl w rzeczywistosci glupcem. Byc moze
przebieglym i kompetentnym, ale jednak glupcem.

Matuszynski stawil sie na odprawie u Boziewicza. Okazalo sie, ze zadnego z
obecnych poza Boziewiczem policjantow nie znal. Nic dziwnego, Boziewicz bowiem
uznal sprawe za szczegolnie niebezpieczna i sledztwo bylo prowadzone przez
policjantow z Krakowa, Gdanska, Szczecina, Wroclawia i Lublina, ktorzy nigdy nie
pracowali w Warszawie. Co wiecej, podjeto dodatkowe srodki ostroznosci i
upewniono sie, ze zaden z tych policjantow nigdy, w zadnych okolicznosciach nie
spotkal sie z Pawlakiem. Pawlak byl otoczony dyskretna "opieka" - pietnastu
ludzi sledzilo go przez 24 godziny na dobe. Inny zespol zajal sie prowadzona
przez Pawlaka sprawa ruskiej mafii i potwierdzili wnioski Matuszynskiego -
niemal na pewno byl skorumpowany, chociaz ciezko to bedzie udowodnic. Zespol
zajmujacy sie jego nieco odleglejsza przeszloscia odkryl interesujaca informacje
- w okresie, kiedy skradziono blankiety paszportowe, Pawlak pracowal w wydziale
znajdujacym sie na tym samym pietrze, co Biuro Paszportowe. Zaden dowod, ale
nastepny kawalek puzzla wpasowal sie w ukladanke. Pawlak zyl na poziomie
odpowiednim do jego dochodow, zadnych ekstrawagancji. Jesli chodzi o rodzine -
ojciec prowadzil niektore interesy na granicy prawa, ale na razie nie mozna sie
bylo do niego przyczepic, natomiast brat, ktory byl informatykiem mial kilka lat
temu przykrosci zwiazane z etyka jego pracy i od tego czasu nie mogl znalezc
zadnej pracy w zawodzie, zatrudnil sie wiec na poczcie. Pracowal w sortowni i
jako listonosz. Niecale trzy miesiace temu wzial urlop bezplatny ze wzgledu na
stan zdrowia i jakis miesiac temu wyjechal w niewiadomym kierunku. Matuszynski
zasugerowal sprawdzenie, czy aby nie przekroczyl granicy.

Kolczak i Atrament w Kielcach zlokalizowali bez wiekszego trudu poszkodowana,
niestety, nie wniosla ona nic nowego. Bardzo przyjemna pani w wieku... powiedzmy
osiemnastu lat i kilku miesiecy (zgoda, ilosc miesiecy musiala sie wyrazac
liczbw trzycyfrowa), z cudownym poczuciem humoru i wesolym usmiechem
opowiedziala zartobliwie cala sprawe, jednakze mozna bylo wyczuc przebijajaca
gorycz. Powiedziala im, ze sprawa kary dla zlodzieja byla szeroko dyskutowana na
forum i przewazyla opinia, ze sprawca powinien byc wystawiony na widok
publiczny, najlepiej w dybach, izby tluszcza mogla sie na nim wyzyc. Jednakze
Groha absolutnie odrzucal mozliwosc ciskania w przestepce kotami. Mimo, ze
moglyby go ladnie oszpecic, a nawet oslepic, sa to zbyt szlachetne zwierzatka,
aby je tak postponowac. Usmiali sie z tego niezle, ale w duchu przyznali racje,
zarowno co do kary, jak i kwestii kotow. Zleciwszy miejscowej policji
przesluchanie sasiadow pojechali do Czarnocina. Tam nie mogli sie dostac do domu
poszkodowanej, dostepu bowiem bronil wielce agresywny pies. Dopiero po dobrych
kilku minutach pojawila sie mloda niewiasta, ktora okazala sie byc siostra
poszkodowanej. Uspokoila psa i pozwolila im czekac na Anie, ktora wlasnie poszla
do sklepu i powinna byla wrocic za kilka minut. Czekali na nia w sadzie. Ania
okazala sie urocza szesnastolatka, ale, niestety, nie wniosla do sprawy nic
nowego. Atramenta zainteresowalo, ze wlamanie sie odbylo mimo pelniacego sluzbe
tak ostrego psa.
- To dziwny pies - powiedziala Ania - niemal zupelnie nie uznaje obcych.
Sasiedzi moga wejsc na podworko, jesli ktos jest w domu. Inaczej - mowy nie ma.
Tylko jedna osobe obca lubi - listonosza. Nikt nie wie dlaczego, bo, zeby bylo
smieszniej, listonosz sie go boi. Zawsze sie do niego lasi i usiluje go polizac.
- Listonosz psa? - zdumial sie Kolczak.
- Nie. Pies listonosza. I to kazdego. Jak zwykly byl na urlopie, to nowego
pokochal od razu tak samo.
- Listonosz - mruknal Kolczak.
- Wlasnie - odpowiedzial Atrament.
- Panowie tak zawsze zagadkami? - zapytala Ania.
- Tylko czasami. A czy na poczatku czerwca, przed wlamaniem, nie bylo tu
jakiegos innego, nowego listonosza?
- Ja w dzien jestem w szkole, to nie wiem...
- Byl - powiedzial komendant miejscowego posterunku, ktory towarzyszyl gosciom z
Warszawy - jakos tak ze dwa dni przed wlamaniem przejezdzal jakis listonosz z
Warszawy. Nawet sie zatrzymal na chwile.
- A kto go widzial?
- A chocby ja. Nawet z nim rozmawialem. Zagubil sie trochei mu pomagalem znalezc
wlasciwy kierunek.
- A poznal by go pan?
- Pewnie, ze bym poznal.
Atrament wyjal dziesiec zdjec i pokazal je komendantowi. Obaj z Kolczakiem
wpatrywali sie w niego z napieciem. Ania wyraznie pokazywala niecierpliwosc,
kiedy komendant sumiennie ogladal jedno zdjecie po drugim. Doszedl do konca, po
czym bez chwili wahania wyciagnal zdjecie komisarza Pawlaka i powiedzial:
- To ten.

Inspektor Hernandez otrzymal ostatnio tylko wiadomosc, ze w Nowej Zelandii
bawia prowadzacy sledztwo policjanci z Chile i Scotland Yardu. Przejrzawszy
jeszcze raz rosnace akta sprawy, uznal, ze czas przystapic do scislejszej
koordynacji i zaczal przygotowywac papiery na porownanie dowodow rzeczowych.
Zajelo mu to sporo czasu.

c.d.n.

[woloduch1]

W piatek Dziadek, Jose i Smithwick-Brine pojawili sie u George'a o osmej rano.
Mial to byc meczacy dzien. Kaczorowski o dziesiatej rano wymeldowal sie z
hotelu. Nastepnie przedsiewzial nastepna wycieczke krajoznawcza, przejezdzajac
obok domu Oli, potem zaparkowal samochod i udal sie na spacer. Kiedy przechodzil
po raz pierwszy kolo domu, na chodniku stalo dwoch pracownikow w pomaranczowych
kamizelkach, ktorzy ogladali jakies plany dyskutujac o czyms zawziecie. Kiedy
wracal, nie bylo ich juz, za to dwoch innych ciagnelo pracowicie jakis
pomaranczowy, dosc cienki kabel, rozwijajac go ze stojacego dosc daleko
kolowrotka. Nie mial wiec najmniejszej szansy rzucic okiem na posesje od tylu.
Wrocil wiec do samochodu i pojechal do nowego hotelu, "Mercure Hotel
Wellington", gdzie wynajal pokoj. Tym razem okna pokoju wychodzily na gore, skad
mial niezly punkt widokowy zarowno na dom Oli, co i na jej ulice. Szybko
ustalono, ktore okno nalezy do jego pokoju i stwierdzono, ze ustawil tam sobie
ten swoj aparat z teleobiektywem. A potem przez caly dzien wyszedl z pokoju
tylko na obiad i na kolacje. Wreszcie poszedl spac.

W Polsce pani Janeczka szukala dalszych luk. Poniewaz jednak miala juz reszte
zrodel, wiec czytala je tak szybko, jak mogla a potem kompilowala. Jesli
wielkosc sie zgadzala, likwidowal nowy i przechodzila do nastepnego.
Niewatpliwie ta robota wymagala benedyktynskiej wrecz cierpliwosci. Zgrzytala
wiec zebami i zaliczala plik po pliku. Atrament i Kolczak siedzieli w
Starachowicach. Matuszynski zaczal obgryzac paznokcie.

W sobote Dziadek sie zbuntowal. Stwierdzil, ze wedlug posiadanych informacji,
wlamywacz nie dziala w weekendy, w zwiazku z czym on bierze sobie wolne. Jesli
moga mu dac jakies radio, albo cos, tak na wszelki wypadek, to bedzie swietnie.
Major Smith nie dal mu radia, za to dal mu samochod z kierowca, ktory mial stale
polaczenie z majorem. Okazalo sie, ze przez caly czas Kaczorowski wysciubil z
hotelu nos tylko raz, przejechal kolo domu Oli, ale na spacer sie nie
zdecydowal, byc moze dlatego, ze ludzie krecili sie przy domach. Pogoda zaczela
sie psuc, pokazaly sie na niebie chmury. Dziadek spedzil pracowity dzien,
jezdzac od polskiego sklepu, do polskiego sklepu. Mimo, iz probowal niemal
wszystkich wyrobow, zjadl porzadny obiad i kolacje w polskich restauracjach. W
ksiegarni wydal maly majatek.

Pani Janeczka, komisarze Atrament i Kolczak oraz inspekor Matuszynski rowniez
odpoczywali przez cale dwa dni.

W niedziele Dziadka zaanektowal general Whippelby. Pokazal mu Wellington i
okolice, co bylo o tyle ciezkim zadaniem, ze pogoda sie zepsula. Jeszcze nie
padalo, ale od poludnia nadciagaly ciezkie chmury i wial lodowaty wiatr.
Kaczorowski wykazywal znikoma ruchliwosc, wychodzac z pokoju tylko na posilki.
Jose, George, Smith i Smithwick-Brine siedzieli w gabinecie George'a czekajac
chyba na Godota, bo nic sie nie dzialo. Smith wymyslil pewna innowacje, ktora
zlosliwi policjanci ochrzcili mianem "roszady al-Kaidy". Kaczorowski poszedl
spac, wiec policjanci i Smith poszli w jego slady.

c.d.n.

[woloduch1]

Poniedzialek wstal ohydny. Sztorm, ktory nadciagnal od Antarktydy przyniosl nie
tylko lodowady wiatr, ale rowniez ulewny deszcz, na zmiane ze snieznymi
szkwalami, jednym slowem, pogoda taka, ze psa bys na dwor nie wypedzil. Jednakze
Kaczorowskiemu taka pogoda odpowiadala. Przez teleobiektyw obejrzal wyjazd do
pracy mieszkancow domu, do ktorego sie wybieral, jak rowniez przybycie
pracownikow miejskich, ktorzy schowali sie w swoich namiotach roboczych i
barakowozach i starali sie nie wysciubiac z nich nosa. Pojecia nie mial, co oni
tam robia, ale pomaranczowy kabel zasugerowal mu, ze ciagna swiatlowody. W taka
pogode nikt nie bedzie spacerowal po ulicach a kierowcy skoncentruja sie na
prowadzeniu pojazdow, a nie na widokach. Krotko mowiac, mniejsze ryzyko. O
dziewiatej byl gotowy i wyruszyl w droge. Dojechal pod dom i wjechal pod sam
garaz. Samochod byl tam niewidoczny dla sasiadow. Nastepnie wysiadl z samochodu
i raznym kurcgalopkiem pomknal w gore, na tyly domu. Tam doszedl do drzwi i pod
malym daszkiem ganku wyciagnal wytrychy. Rozejrzal sie dookola. Sasiedzi, o ile
nawet ktos byl w domu, nie mogli go widziec, zas stok gory stanowil taki gaszcz,
ze na pewno nikt tam nie mogl spacerowac. Zreszta, gdyby nawet, to w taka
pogode? Zaczal operowac wytrychami i po chwili drzwi stanely otworem. Bardzo
dokladnie wytarl buty, wlozyl chirurgiczne rekawiczki i zabral sie za szukanie.
Z doswiadczenia wiedzial, ze list mogl byc wszedzie. Znalazl je juz oprawione na
scianie, oparte o monitor, w szufladzie biurka, w papierach na biurku, w
wideotece, w ksiazkach, pod stosem bielizny poscielowej, za przyprawami
kuchennymi, za obrazem i w zamrazalniku. Najciekawszym (i najtrudniejszym do
znalezienia) miejscem byl rezerwuar w lazience, gdzie koperta zapakowana w
wodoszczelne opakowanie byla przyklejona do pokrywy. Szukal szybko, ale
dokladnie. Zaczal od malenkiej sionki, w ktorej sie znajdowal, po czym przeszedl
do kuchni. Nastepnie zaliczyl jadalnie, domowe biuro i living-room. Tutaj
dokladnie przetrzepal wszystkie ksiazki, ale bez rezultatu. Powedrowal wiec na
gore. Dochodzila juz dwunasta. Zaczal od duzej sypialni, gdzie nic nie znalazl.
Przeszedl do drugiej sypialni. Wygladala na nieuzywana, ale szafy byly wypchane
damskimi ciuchami. Wreszcie, za stosem swetrow znalazl duza ksiazke. Wyjal ja.
Nosila tytul "Pafnucy". Otwarl ja i pierwsza rzecza, ktora rzucila mu sie w
oczy, byla poszukiwana koperta. Wyjal ja i schowal do kieszeni, po czym odstawil
ksiazke na polke i poprawil swetry. Teraz, kiedy juz mial, co chcial, mogl
wyjsc. W samochodzie czekala przygotowana duza koperta, do ktorej wsadzi ta i
wysle na adres brata, pozbywajac sie w ten sposob dowodu rzeczowego. Zszedl na
dol, zapial dokladnie plaszcz, wyszedl na ganek, wyciagnal wytrychy i zamknal
drzwi. Teraz szybko do samochodu i wynocha!

Nie wiedzial, bo i niby skad, ze jest obserwowany 24 godziny na dobe. Pilnujacy
go agenci doskonale wiedzieli, kiedy spi, kiedy myje zeby, czy kiedy robi s...
rzeczy, ktore normalnie robi sie w lazience. W krotkich chwilach, kiedy go nie
bylo w pokoju, udalo im sie zamontowac trzy bezprzewodowe mikrofony i dwie
bezprzewodowe kamery. Nagrywali wszystko i o wszystkim informowali dalej.
Dlatego Smith wiedzial o wszystkim w przeciagu minuty i przekazywal istotne
meldunki George'owi i reszcie czekajacych z nim osob. W barakowozach blokujacych
dostep do chaszczy, mial zainstalowane centra dowodzenia. Poniewaz ulica byla
jednokierunkowa, otrzymaly kryptonimy "Wejscie" i "Wyjscie". Glowne centrum
dowodzenia znajdowalo sie w "Wejsciu", "Wyjscie" bylo zapasowym. Namioty w
poblizu domu Oli mialy kryptonimy "Srodek 1" i "Srodek 2". Ostatni punkt nosil
kryptonim "Tyl" i byl umiejscowiony w chaszczach na tylach domu. Wlasnie
wykrycie tego punktu przez Dziadka wywolalo szok Smitha. Samochody nosily
kryptonimy "Samochod 1" do "Samochod 15", zas smiglowce "Sokol 1" do "Sokol 4".
Kryptonimami innych agentow byly tylko numery. O dziewiatej zaczal sie ruch w
eterze. Agenci z hotelu zameldowali o opuszczeniu pokoju przez obiekt,
nastepnie, ze obiekt wsiadl do samochodu. Chwile pozniej obserwacje przejal
"Samochod 1". Samochody przekazywaly sobie sledzonego tak, ze ani na sekunde nie
stracili go z oczu, az do momentu, kiedy minal "Wejscie". Wtedy "Samochod 8"
zwolnil i dal sie wyprzedzic przez "Samochod 11", duzy, szary mikrobus. Obiekt
minal "Srodek 1" i wjechal na podjazd do garazu, co potwierdzil "Srodek 2".
Chwile potem obok domu przejechal "Samochod 11" i poinformowal, ze obiekt
wchodzi na gore. "Samochod 8", przejezdzajacy tamtedy 30 sekund pozniej,
poinformowal, ze obiekt wchodzi na tyly domu. Zaraz potem "Tyl" zameldowal, ze
obiekt jest w polu widzenia, podchodzi do tylnych drzwi, manipuluje kolo nich i
wreszcie, ze wszedl do srodka. Smith przekazal informacje George'owi i rozsiadl
sie wygodnie przed monitorami. "Srodek 1" i "Srodek 2" przekazywaly obraz
telewizyjny domu Oli i ulicy od frontu. "Tyl" mial zainstalowana kamere TV i
termowizyjna. Wszystkie kamery TV przekazywal statyczny w zasadzie obraz, kamera
termowizyjna pokazywala od czasu do czasu obiekt poruszajacy sie wewnatrz domu.
O dziewiatej trzydziesci do "Wejscia" przybyli George, Jose, Dziadek i John.
Samochody, ktore ich przywiozly byly nieoznakowanymi policyjnymi pojazdami i
szybko pojechaly, zgodnie z planem, do punktu "Wyjscie", gdzie, na odpowiednie
haslo, mialy zablokowac ulice. Kolo "Wejscia" zatrzymaly sie dwa oznakowane
samochody policyjne. W "Wejsciu" zapanowala nieco nerwowa atmosfera. Wszyscy
patrzyli na nieruchome obrazy, co jakis czas rzucajac okiem na wyswietlacz
pulapki, ktory ciagle wyswietlal licbe 15502. Wszystkie piec baz mialo te
wyswietlacze i wszedzie oczy agentow wedrowaly od nich do monitora i z powrotem.
Tuz przed dwunasta kamera termowizyjna pokazala, ze obiekt przeszedl na pietro.
Napiecie wzroslo i atmosfera zgestniala. O dwunastej dwadziescia wlamywacz
przeszedl do drugiej sypialni i teraz nikt niemal nie odrywal wzroku od
wyswietlacza. O dwunastej dwadziescia dziewiec cyferki na wyswietlaczu zmienily
sie i i aparat zaczal popiskiwac.
- Przygotujcie sie, panowie - powiedzial Smith.
Trzej policjanci i Dziadek zaczeli wkladac plaszcze. Nie zdazyli ich zapiac,
kiedy na wyswietlaczu znowu cyferki zamigotaly i ustabilizowaly sie na odczycie
15491. Cyferki zaczely migotac rytmicznie, natomiast aparat zaczal nadawac
glosny sygnal alarmowy.
- Czas, panowie. Zaczekajcie na sygnal przed baza "Srodek 1". Powodzenia -
powiedzial Smith.
George, Jose, Dziadek i John wyskoczyli na zewnatrz i dopadli samochodow.
Samochody blyskawicznie ruszyly i zatrzymaly sie na kilkanascie metrow przed
namiotem "Srodek 1", niewidoczne z domu Oli. Silniki pracowaly, kierowcy czekali
na sygnal. W "Wejsciu" Smith wpatrywal sie w monitory nadajace obraz ze "Srodka
1" i "Tylu". Po chwili (mniej wiecej dwie minuty minely od wyjscia policjantow)
tylne drzwi sie otworzyly i postac zaczela manipulowac przy zamku. Smith upewnil
sie, ze wszystkie potrzebne kanaly lacznosci sa otwarte. Postac wyprostowala sie
i schowala cos do kieszeni.
- Uwaga, "Potrzask"! - powiedzial Smith.
Postac ruszyla sciezka dookola domu, ktora prowadzila do frontowych schodow, a
nastepnie do ulicy. Okrazyla naroznik - teraz pojawila sie na monitorze "Srodka
1" - i za chwile zniknela z pola widzenia "Tylu".
- Wykonac! Juz, juz, juz! - rozkazal Smith.

c.d.n.

[woloduch1]

Rownoczesnie wydarzylo sie kilka rzeczy. Dwa samochody, stojace kolo "Wejscia"
postawilo na dach koguty i zablokowalo ulice. To samo stalo sie przy bazie
"Wyjscie". Z tylu domu, z owego nieprzeniknionego gaszczu, osiem lin opadlo na
ziemie i osiem postaci, ubranych w kamizelki kuloodporne, kevlarowe helmy i
pulowery z napisem "Policja" zeslizgnelo sie po nich w dol. Dwie z nich zjechaly
do ogrodu sasiadow po prawej stronie, dwie do ogrodow sasiadow po lewej stronie,
a cztery do ogrodu Oli. W momencie puszczenia liny kazdy z nich wprawnym ruchem
zerwal z ramienia pistolet maszynowy, w ktorym wprawne oko mogloby rozpoznac
Hechler & Koch MP-10, przyklekneli, odbezpieczyli i podniesli do oka. Ci w
ogrodach sasiadow pilnowali zywoplotow, ci w ogrodzie Oli - przejscia miedzy
domem a zywoplotem. Samochody czekajace za "Srodkiem 1" wyprysnely na srodek
ulicy i za chwile zahamowaly przed garazem Oli, blokujac stojacy tam samochod.
Zamigotaly koguty i z samochodow wysiadlo czterech umundurowanych policjantow i
jeden cywil. Schodzaca z gory postac zatrzymala sie jak wryta, zawrocila i
ruszyla razno z powrotem. Ledwie jednak dotarla do naroznika, zatrzymala sie znowu.

Kaczorowski schowal wytrychy do kieszeni i ruszyl sciezka dookola domu. Ledwie
jednak okrazyl drugi naroznik, ujrzal widok, od ktorego zrobilo mu sie slabo.
Przed garaz zajezdzaly dwa samochody policyjne, ktore stanely tak, ze
zablokowaly mu wyjazd. Wyskoczylo z nich czterech policjantow i cywil. Koguty
migotaly. Kaczorowski zawrocil, majac nadzieje, ze jakos uda mu sie przedrzec
przez gaszcz. Dotarl jednak tylko do naroznika, skad zobaczyl wpatrzone w niego
lufy czterech... chyba armat, tak nieprzyjemnie wygladaly. Zastygl, przerazony,
w bezruchu. Jakis glos kazal mu sie polozyc na ziemi, w pozycji orla. Nie
wiedzial, co ma zrobic.
- Ostatnie ostrzezenie. Na ziemie, albo strzelamy - uslyszal.
Niezdarnie padl na ziemie i rozlozyl rece i nogi. Uslyszal tupot nog i po
chwili ujrzal wokol siebie trzy pary butow. Ktos przykleknal mu na plecach i na
karku poczul lodowata lufe pistoletu.
- Lepiej niech ci nie przychodza do glowy glupie mysli - uslyszal.
Wydawalo mu sie, ze uplynelo kilka wiekow, zanim uslyszal nastepne kroki. Po
chwili nacisk na szyi zniknal i kolano sie cofnelo. Ktos wykrecil mu reke na
plecy. Poczul zimny ucisk wokol nadgarstka i uslyszal dzwiek znany mu z filmow
zaciskajacych sie kajdanek. Za chwile druga reka podzielila los pierwszej. Dwie
pary rak chwycily go pod ramiona i niezbyt lagodnie postawily na nogi. Przed nim
stalo czterech policjantow i czterech cywili. Jeden z cywili skinal glowa w
kierunku jednego z policjantow, ten zas wyciagnal z kieszeni jakas laminowana
kartke i obojetnie przeczytal tak dobrze znane z filmow slowa:
- You are under arrest. You have the right to remain silent. You have the right
to have an attorney present during questioning. If you cannot afford an
attorney, we will provide you with one. Anything you say can be used against you
in a court of law. Do you understand these rihgts, sir?
Kaczorowski milczal wpatrujac sie bezmyslnie w cywila, ktory wygladal na szefa.
Rozumial, ze cos od niego chca, ale nie wiedzial, co. Policjant powtorzyl:
- Do you understand thes rights, sir?
Wiedzial, ze musi cos odpowiedziec, ze lepiej zgodzic sie z policja,
odpowiedzial wiec:
- Yes.
Cywil obojetnie skinal glowa, odwrocil sie i ruszyl w dol. Inni cywile
pospieszyli za nim. Jeden z policjantow ujal go pod ramie i poprowadzil do
samochodu. Tam otworzyl tylne drzwi i niezbyt lagodnie, ale tez i nie brutalnie
pomogl mu wsiasc na tylne siedzenie. Uchronil mu glowe przed uderzeniem o
karoserie i zamknal drzwi. Kaczorowskiemu nie bylo wygodnie siedziec, skute z
tylu rece przeszkadzaly. Samochod ruszyl. Od kierowcy oddzielala go krata. Z
radia dobiegl glos:
- Whippelby do wejscia. Ptaszek w klatce. Powtarzam, ptaszek w klatce.
- Rozumiem, ptaszek w klatce. Otwieram potrzask. Powtarzam, otwieram potrzask.
Kaczorowski myslal tylko o jednym: ze ma przy sobie wytrychy i skradziona
koperte i ze nie ma sie tego jak pozbyc. Po dwudziestu minutach samochod
zatrzymal sie przed jakas brama, ktora sie po chwili otworzyla. Samochod wjechal
do srodka i stanal przed nastepna brama. Pierwsza sie zamknela a druga otworzyla
dopiero kiedy echa umilkly. Samochod wjechal na jakis dziedziniec, a potem rampa
w dol, gdzie znowu stanal przed brama, ktora sie otworzyla, samochod przejechal,
zatrzymal, brama sie zamknela, kolejna brama sie otworzyla, samochod przejechal,
zatrzymal, brama sie zamknela, silnik zgasl. Policjanci wysiedli. Jeden stanal w
odleglosci kilku metrow od samochodu, drugi otworzyl drzwi i pomogl
Kaczorowskiemu wysiasc. Potem ujal go pod ramie i poprowadzil po kilku schodach
do drzwi, przez ktore weszli do budynku. Przeszli korytarzem do kolejnych drzwi,
ktore po chwili sie otworzyly. Weszli do pomieszczenia z lada. Czekal tu juz ten
cywilny glina. Policjanci zaczeli oprozniac mu kieszenie. Policjant za lada
wszystko sprawdzal, spisywal i chowal do duzej, przezroczystej plastykowej
torby. Cywil odsuwal niektore rzeczy na bok. W tej kupce znalazly sie: paszport,
karty kredytowe, notes z adresami, wytrychy i skradziony list. Te rzeczy z kolei
zostaly zapakowane w inne worki i inaczej oznakowane. Teraz zostal dosc
gruntownie obszukany, ale policjant nie znalazl zadnych ukrytych kieszeni czy
schowkow. Przeprowadzono go do innego pomieszczenia, gdzie wreszcie zdjeto mu
kajdanki. Tutaj zostal sfotografowany, pobrano mu odciski palcow i dloni
(zauwazyl przy tym, ze uzywaja do tego Suna i skanera z jakims chytrym
oprogramowaniem). Kiedy to zostalo zakonczone, kazano mu sie rozebrac do rosolu.
Musial otworzyc usta, policjant w gumowej rekawiczce sprawdzil gdzie indziej,
czy nie ma czegos ukrytego. Jego ubranie zostalo bardzo dokladnie przeszukane
przez policjantow, on zas dostal gatki, tenisowki i jednoczesciowy jadowicie
pomaranczowy dres z czarnym napisem z przodu i z tylu, ktory glosil: "Wellington
Central Jail". Po tym wszystkim zaprowadzono go do pokoju przesluchan. Znajdowal
sie tam tylko metalowy stol i dwa krzesla. Na scianie wisialo duze lustro,
domyslal sie, ze po drugiej stronie ktos siedzi i obserwuje. Kolo lustra wisial
aparat telefoniczny. Na stole lezaly jego dokumenty i dowody rzeczowe. Za stolem
siedzial ten cywilny policjant, ktory gestem wskazal mu krzeslo. Kaczorowski usiadl.
- Ma pan prawo odmowic skladania zeznan jesli panski adwokat nie jest obecny.
Czy chce pan skorzystac z tego prawa? - zapytal policjant.
- Chce adwokata.
- Czy ma pan jakiegos?
- Nie, nie znam tu nikogo.
- Czy chce pan wybrac kogos z listy nowozelandzkich adwokatow i oplacic jego
uslugi, czy tez nie stac pana na to i przyjmie pan uslugi publicznego obroncy?
- Moze zaczne od publicznego obroncy.
- Doskonale. Zawiadomimy urzad i jak tylko obronca sie zglosi, porozmawiamy znowu.
- Chwileczke. Chce takze, zeby moja ambasada zostala powiadomiona, zeby ktos
mogl tez byc obecny.
- Polska ambasada, nazwisko Roch Kaczorowski? - upewnil sie policjant.
- Tak.
Policjant pokiwal glowa i powiedzial:
- Doskonale. Zobaczymy sie niedlugo.
Wszedl inny policjant i wyprowadzil go z pokoju. A potem poprowadzil dlugimi
korytarzami, gdzie co chwila stawali przed zamknietymi drzwiami z ciezkiej
kraty, ktore otwieraly sie na elektryczny sygnal, pochodzacy nie wiadomo skad.
Wreszcie doprowadzono go do celi, w ktorej znajdowal sie tylko niewielki stol
wmurowany w sciane z przyczepionym do niego zydlem i sedesem wykonanym ze stali
nierdzewnej, za to bez deski. Kaczorowski wszedl. Za nim zamknela sie krata.
Usiadl na zydlu i zapatrzyl sie na kraty. Psiakrew! Przeplynac cale morze i
utonac przy wejsciu do portu!

c.d.n.

[woloduch1]

George przekazal zadanie aresztowanego do Urzedu Obroncy Publicznego i jeden z
ich prawnikow, mecenas Hannibal Brown w przeciagu godziny pokazal sie w
wiezieniu. Doprowadzono do niego Kaczorowskiego. Kaczorowski zgodzil sie, zeby
Brown go reprezentowal. Nie byl zbyt rozmowny. Poinformowal Browna, ze zostal
zatrzymany na terenie posiadlosci i mial przy sobie zarowno wytrychy, jak i
skradziona koperte. No i o tym, ze zostal zatrzymany przez jakies sily specjalne
policji. Niczego wiecej nie powiedzial, a adwokat na razie nie naciskal.
Natychmiast po tym spotkaniu zglosil sie do George'a. Georga jednak nie bylo.
Nie bylo go zas u siebie z tego prostego powodu, ze prowadzil sledztwo. Samochod
Kaczorowskiego zostal sprowadzony do komendy i ekipa sledcza zebrala odciski
palcow i inne slady. Zabezpieczono kilka wlosow i klakow z plaszcza. Nastepnie
George udal sie z ekipa do hotelu, gdzie powtorzono operacje. George zabral
wszystkie rzeczy Kaczorowskiego do policyjnego depozytu. Przeszukali je
dokladnie, ale poza schowkiem na wytrychy nie wykryto niczego ciekawego. George
zreszta nie spodziewal sie niczego ciekawego znalezc. Potem George zdecydowal
sie na pozny lunch (albo wczesny obiad) i poszedl do polskiej restauracji, gdzie
zdecydowal sie na duza porcje bigosu (wreszcie dowiedzial sie jak sie pisze ten
"bajges"). Bardzo mu smakowal i przyrzekl sobie nie tylko czesciej odwiedzac te
restauracje, ale takze skombinowac przepis na te potrawe i samemu sprobowac ja
upichcic. Wreszcie, najedzony i w dobrym humorze wrocil do komendy. Po drodze
wpadl na pewien pomysl i odwiedzil areszt, gdzie wydal pewne polecenia, ktore
mialy na celu nieco uprzykrzyc zycie Kaczorowskiemu. Przed powrotem do gabinetu
upewnil sie rowniez, ze zamowiony polski tlumacz byl juz obecny. Przed gabinetem
nerwowo krecil sie mecenas Hannibal Brown. George zaprosil go do gabinetu.
- Co pan ma na mojego klienta? - zapytal ostro Brown.
- Dowody rzeczowe - lakonicznie odpowiedzial George.
- Jakie?
- Panski klient powinien wiedziec.
- Chce pan grac ze mna w ciuciubabke?
- Nie potrzebuje. Natomiast moge panu powiedziec, ze panski klient siedzi po
uszy w szambie i dam panu dobra rade: niech panski klient odpowie wyczerpujaco
na wszystkie pytania, tylko to moze mu pomoc.
- Mam powiedziec klientowi, zeby skladal obciazajace siebie zeznania? Pan chyba
zartuje!
- Z dowodami, ktore juz mam, najgorszy nawet prokurator uzyska wyrok skazujacy i
minimum trzy lata. A ja nie zartuje. Przekona sie pan.
Brown zaczynal sie denerwowac. Ten policjant nie chcial odkryc kart. W dodatku...
- Dlaczego pan prowadzi te sprawe? Pan, zdaje sie, wspolpracuje z Interpolem?
- Klient panu nie powiedzial? Widocznie panu nie ufa...
- Klient mowi mi to, co chce.
- No to widocznie nie chce powiedziec. Ciekawe dlaczego? Ale i tak dowie sie
pan, wczesniej czy pozniej... To coz, szkoda tracic czasu. Zaraz kaze sprowadzic
panskiego klienta. Niech pan mu przekaze, co sugerowalem. Dam panu na to dwie
minuty. A teraz, przepraszam, ale mam jeszcze troche roboty.
Brown wyszedl, a George wydal polecenie sprowadzenia Kaczorowskiego za pol
godziny do pokoju przesluchan, po czym zaczal przegladac rzeczy aresztowanego.
Zainteresowal go pek kluczy - wygladal jakby to byly dwa zestawy kluczy do dwoch
mieszkan (wraz ze skrzynka pocztowa), ale do czego mogl sluzyc ten niewielki,
pojedynczy kluczyk o skomlikowanym ksztalcie i wybitym numerze? George natezyl
pamiec, bo cos mu sie kojarzylo. Gdzies juz widzial podobny klucz... Aha, juz
wiedzial. Na jakims filmie ktos mial niemal identyczny klucz do skrytki
bankowej. Ale skrytkim bankowej gdzie? George zamyslil sie. Po chwili zaczal
przegladac papiery zatrzymanego. Paszport (falszywy), portfel z kilkoma kartami
kredytowymi i gotowka, czeki American Express, bilety lotnicze, notes adresowy i
duza zaadresowana koperta. Nic wiecej. Przejrzal bilety - okrezna trasa z
Berlina poprzez Szwecje, Anglie, Kanade, Chile, Egipt i Nowa Zelandie do
Berlina. Dlaczego z i do Berlina? No jasne, lobuz nie przekracza polskiej
granicy na lewym paszporcie. W takim razie prawdziwy paszport przechowuje gdzies
w Niemczech, w jakims banku, moze nawet w Berlinie. Dobrze, dwie sprawy
prawdopodobnie rozwiazane. Teraz notes: 41 nazwisk i adresow, z tego 33 w
Polsce. Przy wszystkich, poza dwoma - jednym z Chile i jednym z Nowej Zelandii
ptaszki. No tak, a te nazwiska, to jedno nalezy do Oli, a drugie do Dziadka.
Wszystko jasne. Sprawdzil pozostale nazwiska z aktami Interpolu - same ofiary
wlaman. Pozostala jeszcze koperta - nazwisko na niej, chociaz zupelnie obce,
wydawalo mu sie znajome. Sprawdzil akta - no tak, tak nazywal sie ten podejrzany
polcjant w Polsce. Brat blizniak. Z niesmakiem zebral dokumenty i dowody
rzeczowe i udal sie do pokoju przesluchan.

c.d.n.

[woloduch1]

Kaczorowski siedzial na tym zydlu juz chyba kilka godzin i tylek zaczynal go
bolec. Wpatrywanie sie w kraty bylo zajeciem monotonnym i bezproduktywnym.
Zaczal sie zastanawiac, gdzie popelnil blad, a co wazniejsze, jaki. Nic jednak
nie mogl wymyslec. Dopoki sledzy nie zacznie stawiac pytan, nic nie bedzie
wiedzial. Nagle kolo drzwi jego celi zrobil sie ruch. Czterech policjantow
stanelo przed drzwiami, dwoch blisko, a dwoch troche dalej. Ci dalej byli
uzbrojeni, a jeden z tych blizej mial w reku kupe zelastwa. Drzwi szczeknely i
krata odsunela sie na bok.
- Wylaz - uslyszal.
Poslusznie wyszedl. Kazali mu wyciagnac do przodu dlonie i po chwili zacisnely
sie na nich kajdanki. Ku jego zdumieniu kazali mu sie odwrocic i nagle poczul
druga pare kajdanek zaciskajaca sie na nogach. Jeszcze chwila i lancuch opasal
jego pas, do ktorego zostaly polaczone kajdany na nogach i kajdanki. Teraz
wzieto go pod rece i poprowadzono na przesluchanie. mogl robic tylko drobne
kroczki i powoli strach zaczal mu sciskac serce. Watpil, czy wobec kazdego
drobnego wlamywacza stosowano takie srodki ostroznosci. W takim razie, dlaczego
wobec niego? Nic nie wymyslil, kiedy wprowadzono go do pokoju przesluchan. Tym
razem oprocz sledczego byl tez jega papuga i drugie krzeslo.
- Dlaczego moj klient jest skuty jak wyjatkowo grozny prxzestepca? - poderwal
sie Brown.
- Widocznie sa do tego powody Ma pan dwie minuty - powiedzial sledczy do
najmimordy i stracil zainteresowanie dla adwokata.
Ten zaczal przeczuwac, ze prosta sprawa o wlamanie nie bedzie wcale taka prosta.
Inspektor podszedl to telefonu na scianie i zaczal z kims rozmawiac. Po dwoch
minutach skonczyl i wrocil do biurka. Brown zdazyl w tym czasie przekazac
Kaczorowskiemu sugestie inspektora Whippelby. Inspektor usiadl za stolem i
wlaczyl magnetofon.
- Imie i nazwisko? - zapytal.
- Roch Kaczorowski. Przeciez ma pan moj paszport i moze przeczytac. A gdzie jest
przedstawiciel ambasady? - bezczelnie zapytal Kaczorowski.
Whippelby rozejrzal sie dookola.
- Nie ma - odpowiedzial - wylonily sie pewne przeszkody. Ale tym zajmiemy sie
troche pozniej. W tej chwili jest pan oskarzony o wlamanie i kradziez. Ostrzegam
pana, ze istnieje mozliwosc dolozenia panu dodatkowych zarzutow. Osobiscie
doradzam wspolprace, ale to, oczywiscie, zalezy od pana.
- Podejrzany nie musi pomagac w sledztwie - powiedzial adwokat - i jest
niewinny, dopoki wina nie zostanie mu udowodniona.
- Nie, nie musi. Jednakze chcialbym zwrocic uwage, ze klamanie w czasie sledztwa
rowniez moze byc uzyte w sadzie. Dlatego powtarzam pytanie: imie i nazwisko?
- Roch Kaczorowski. Paszport panu nie wystarcza? A w ogole, to nie bede
odpowiadala na zadne pytania, dopoki nie bedzie tu przedstawiciela ambasady.
- Jakiej ambasady? - zapytal Whippelby.
- No przeciez polskiej! Paszport lezy przed panem jak byk! Czytac pan nie umie?
- Dlaczego polskiej?
- Bo jestem obywatelem polskim! Przeciez ma pan moj paszport!
- To bedzie pan musial udowodnic, ze jest pan polskim obywatelem. Ale nie na
podstawie tego paszportu, jest on bowiem, o czym doskonale pan wie, falszywy. W
zwiazku z tym dokladam oskarzenie o poslugiwanie sie falszywymi dokumentami,
wprowadzenie w blad wladz Nowej Zelandii i nielegalne przekroczenie granicy.
Powtarzam pytanie: imie i nazwisko?
Brown czul sie, jakby pod nim zaczela osuwac sie ziemia. Zaczal rozumiec,
dlaczego zastosowano takie srodki ostroznosci. Kim byl jego klient? Szpiegiem?
Terrorysta? Mafiozo? Sam Kaczorowski oniemial. Jego pierwsza (i ostatnia) linia
obrony legla w gruzach. Na przemian oblewal go war i trzasly zimne dreszcze.
- Roch Kaczorowski - powtorzyl niepewnie - To jest oryginalny polski paszport.
- Och, ja wcale nie mowilem, ze nie jest oryginalny. Ja tylko powiedzialem, ze
jest falszywy. Wladze polskie nigdy tego paszportu nie wystawily, poniewaz
czysty blankiet zostal skradziony kilka lat temu. Tak wiec, moze pan byc
obywatelem chinskim, rosyjskim, brazylijskim, kamerunskim, albo jakimkolwiek
innym. Ale bedzie pan musial udowodnic ponad wszelka watpliwosc, obywatelem
jakiego kraju pan jest, zanim zawiadomimy odpowiednia ambasade. Czy pan mnie
zrozumial? A wiec: imie i nazwisko?
- Roch Kaczorowski...
- Jak pan chce. Na razie zostawmy to. - inspektor siegnal po bilety - Moze
zechce pan wyjasnic, dlaczego swoja podroz zaczal pan i konczy w Berlinie,
chociaz podobno jest pan obywatelem polskim, a Warszawa ma lotnisko i polaczenia
z calym swiatem?
Kaczorowski odmownie pokrecil glowa.
- Jak pan chce - Whippelby odlozyl bilety i siegnal po notes - a moze nam pan
wyjasni, kim sa osoby w tym notesie i dlaczego przy wszystkich, poza dwoma sa
ptaszki?
Kaczorowski odmownie pokrecil glowa.
- Jedno z tych dwoch nazwisk nalezy do osoby, do ktorej pan sie wlamal i gdzie
pana zatrzymalismy. Czy to znaczy, ze do tych odfajkowanych pan sie wlamal i
ukradl cos?
Kaczorowski odmownie pokrecil glowa. Whippelby odlozyl notes i pokazal maly kluczyk.
- To jest klucz do skrytki bankowej. Chyba w Berlinie. Do jakiej?
Kaczorowski odmownie pokrecil glowa. Inspektor westchnal, odlozyl kluczyk i
pokazal koperte.
- Kim dla pana jest pan Radomir Pawlak, do ktorego zamierzal pan wyslac ten list?
Kaczorowski odmownie pokrecil glowa. Inspektor Whippelby powoli odlozyl koperte
i popatrzyl najpierw na Kaczorowskiego, a potem na Browna.
- Ostrzegalem pana, ze lepiej dla pana bedzie wspolpracowac. Sprobuje wiec
podsumowac stan sledztwa w tej chwili. Zatrzymalismyn pana na goracym uczynku
wlamania polaczonego z kradzieza. Tago pan sie nien wyprze. Przybyl pan do Nowej
Zelandii poslugujac sie falszywymi danymi i dokumentami. Tego tez sie pan nie
wyprze. Mial pan przy sobie liste - prawdopodobnie ofiar i koperte zaadresowana
do - jak sadze - wspolnika. Twierdzi pan, ze jest pan obywatelem polskim, ale
nie chce tego udowodnic i nie chce pan wspolpracowac ani zeznawac. No coz, jutro
porozmawiamy jeszcze raz. W kazdym razie ostrzegam pana, ze jesli cos sie nie
zacznie wyjasniac, nie pozostanie mi nic innego, jak przekazac pana w rece
konrwywiadu. A od nich zalezy, czy wyladuje pan w Guantanamo, czy nie.
Przycisnal guzik i do pokoju weszlo czterech policjantow.
- Odprowadzic do celi na noc. Cela pojedyncza, mozliwosc popelnienia proby
samobojstwa. Pilnowac jak oka w glowie.

c.d.n.

[woloduch1]

Ledwie Kaczorowskiego wyprowadzono, Brown rzucil sie na George'a.
- Kontrwywiad? Czy pan oszalal? Zwykle wlamanie, a pan grozi Guantanamo?
- Jest pan pewien, ze to zwykle wlamanie? Podroz dookola swiata na falszywych
dokumentach i po wpadce morda na klodke? Nawet nazwiska nie chce podac?
Dlaczego? Ochrania kogos? Ludzi czy organizacje? Niech sie pan zastanowi.
- To pan niech sie zastanowi! Usiluje pan...
- Nic nie usiluje. Jesli panski klient jest zwyklym przestepca kryminalnym, to
zechce ratowac swoja skore. A jesli nie zechce, to swiadczy o jakiejs lojalnosci
wyzszego rzedu, nieprawdaz? W kazdym razie, jest mi to obojetne. Swoje odsiedzi,
a jesli go kontrwywiad dopadnie za cos wiekszego, tym lepiej. Ja osobiscie mam
dosc uzywania Nowej Zelandii jako azylu dla szpiegow i terrorystow. A teraz
prosze wybaczyc, ale mam robote.
Whippelby wyszedl zabierajac swoje rzeczy i zostawil oszolomionego Browna, ktory
zaczal sie zastanawiac, czy przypadkiem inspektor nie ma racji i w jakie to
odchody przypadkiem wdepnal.

Kaczorowski byl ciagle w stanie szoku. Niespodziewane aresztowanie przez brygade
antyterrorystyczna, potem kilka godzin w celi, wreszcie proba przesluchania...
Jakim cudem tak szybko dowiedzieli sie, ze paszport jest lewy? I to nadzwyczaj
trafne pytanie o te cholerne adresy... To jeszcze nic, ale koperta! Koperta
zaadresowana do brata! Pierwszy raz zlekcewazyl jego przestrogi i przygotowal
koperte przed wlamaniem i prosze... Dowod rzeczowy, psiakrew! Radek go chyba
zabije. No i klucz od skrytki w Allgemeine Sparkasse w Berlinie. A w niej...
Zrobilo mu sie zimno. Czyste blankiety paszportow, jego wlasny paszport, spis
kont i pozostalych skrytek... A w nich... Informacje o ojcu i jego kolegach,
ruskiej mafii, sam nie wiedzial, co tam jest. I wszystko dlatego, ze Radek zalal
pale i zapomnial odebrac ten kluczyk. No dobrze, on tez byl niezle urzniety i
tez zapomnial... A teraz tutejszy glina chce go podrzucic kontrwywiadowi i...
Zaraz. Chwileczke. Co on takiego powiedzial na koncu? Guantanamo? Przeciez to
nie Nowa Zelandia! To jest... Rany Boskie! To jest amerykanska baza na Kubie w
ktorej ciagle przetrzymuja schwytanych terrorystow i podejrzanych o terroryzm! I
jego chca tam wyslac? Niedoczekanie! Nie maja zadnych podstaw! Poza falszywym
paszportem, wycieczka dookola swiata i milczeniem... Zupelnie odruchowo zalozyl
przescieradlo na cienki materac, zjadl jakas kolacje (nawet nie wiedzial co je)
i wlazl pod koc. Za krata widzial siedzacego policjanta ktory wlepial w niego
oczy. podlozyl reke pod glowe - poduszki nawet mu nie dali! i myslal, co jutro
sie bedzie dzialo. Co ma powiedziec? Nie mial zludzen. Wpadl na calego. Przez
glupote. Swoja i Radka. Wczesniej czy pozniej (raczej wczesniej) dojda do
skrytki. A wtedy nie bedzie zadnych okolicznosci lagodzacych. Byl tego pewien.
Dookola pogasly swiatla, ale nie w jego celi. Akurat mu w glowie samobojstwo!
Myslal ciagle o dzisiejszym dniu i o tym co sie stanie jutro i nawet nie
wiedzial, kiedy zapadl w ciezki, pelen koszmarow sen...

George poszedl do pokoju za sciana, skad przez lustro ogladali przesluchanie
jego goscie: Dziadek, Jose, Smith i Smithwick-Brine. Na jego widok wybuchly
rzesiste oklaski. Ironicznie sklonil sie gleboko i przycisnal reke do piersi,
wywolujac tym gromki smiech.
- Jak sadzicie, panowie - spytal - kiedy sie zlamie?
- Jutro - odpowiedzial Smithwick-Brine, a reszta skinela glowami potwierdziajaco.
- A co dalej? - zapytal Dziadek - Odsiedzi dwa - trzy lata i wroci do domku?
- Niekoniecznie - odparl ze zlosliwa mina Smith - poprawcie mnie panowie, jesli
sie myle. Jesli sie przyzna do wszystkich przestepstw, beda podstawy do
ekstradycji. Nalezy tylko sprawdzic, kiedy nastepuja przedawnienia i wydawac go
po kolei, z panstwa do panstwa. W ten sposob moze nawet odsiedziec dwadziescia
lat. Chyba najgorsze warunki beda w Egipcie i w Chile.
- W Chile moge zagwarantowac odsiadke w San Felipe. Najbardziej niegoscinne
wiezienie w Chile, a byc moze na calym kontynencie - powiedzial Jose - a w
dodatku proces bedzie sie toczyl u mnie. Dziadek jest ofiara, a Dziadka wszyscy
szanuja. Mysle, ze sedzia przylozy maksimum.
- To znaczy?
- Piec lat. I watpie, czy wyjdzie wczesniej "za dobre sprawowanie".
- No to mamy start. A przedawnienie?
- Za wlamanie? Dwadziescia lat.
- To trzeba bedzie sprawdzic z reszta krajow i sporzadzic harmonogram - z
powazna mina oswiadczyl Smithwick-Brine - W Wielkiej Brytanii przedawnienie
nastepuje po pietnastu latach. Zdaje sie, ze w Kanadzie tez.
Wszyscy sie rozesmieli. George postanowil rzeczywiscie sprawdzic te
przedawnienia i ekstradycje. Pomysl mu sie spodobal. Nie byl msciwy, bron Boze!
Ale nie lubil przestepcow, a w dodatku bezczelnych przestepcow. A szczegolnie
bezczelnych, tchorzliwych przestepcow ( a do takiej kategorii zaliczal
Kaczorowskiego - jutro sie o tym prawdopodobnie upewni). Jeszcze sie troche
poprzekomarzali, ale wlasciwie opracowali juz dalekosiezna strategie. Nie mogli
wiedziec, ze ta, z pozoru zartobliwa rozmowa wyznaczyla pewien trend, ktory z
wolna zaczal sie rozszerzac. George spojrzal na zegarek i stwierdzil, ze w
Europie nareszcie zaczeli pracowac, musi wiec wykonac kilka telefonow.

c.d.n.

[woloduch1]

Zaczal, oczywiscie, od Interpolu. Inspektor Hernandez wysluchal sprawozdania
George'a z zaciekawieniem, po czym pogratulowal mu z calego serca. Jednakze
George nie dzwonil po to, zeby sie pochwalic, ale dlatego, ze potrzebowal pomocy
Interpolu, konkretnie zas - kontaktu z niemiecka policja, najchetniej zas z kims
w Berlinie. W tym Hernandez okazal sie pomocny i podal nazwisko podinspektora
Jurgena von Dienstfuhrendera z berlinskiego BKA (Bundes Kriminal Amt) wraz z
jego numerem telefonu. Poza tym obiecal przyspieszyc biurokracje dotyczaca
przeslania zainteresowanym policjom probek DNA (wlosow) oraz wszelkich innych
sladow i mikrosladow. Ze swej strony George obiecal pelna i szybka wspolprace.
Po zakonczeniu rozmowy szybko sporzadzil notatke i ponownie siegnal za telefon.
Wybierajac numer do BKA zastanawial sie, czy niemiecki policjant zna angielski,
czy tez bedzie musial wysilac swoja, w sumie nedzna, znajomosc niemieckiego. Na
szczescie okazalo sie, ze podinspektor von Dienstfuhrender wlada bardzo dobrym,
kolokwialnym angielskim, okraszonym tylko dosc silnym niemieckim akcentem z
warczacym "r", co upodobnialo go w zupelnie komiczny sposob do akcentu
szkockiego. Von Dienstfuhrender wysluchal z zaciekawieniem opowiesci George'a i
serdecznie mu pogratulowal. Szczegolnie zainteresowal sie "watkiem niemieckim" i
przyznal, ze niemiecka policja na pewno nie bedzie zachwycona wykorzystywaniem
Niemiec jako bazy dla jakiejkolwiek dzialalnosci przestepczej, w zwiazku z czym
chetnie bedzie wspolpracowal, musi jednak miec podkladke. Na poczatek wystarczy
faks z prosba o pomoc, reszte zalatwi sie pozniej. George obiecal wyslac faks
jeszcze dzisiaj wieczorem i poprosil o duza przysluge. Otoz, aresztowany
posiadal przy sobie kluczyk, prawdopodobnie do skrytki bankowej. Czy byloby
mozliwe zidentyfikowanie tej skrytki? Niestety, nie wiadomo gdzie sie znajduje,
George przypuszcza, ze w Berlinie, ale nie ma zadnej pewnosci. Dodatkowym
ulatwieniem moze byc ewentualnie nazwisko wynajmujacego - ale to juz jest strzal
w ciemno: moze to byc Roch Kaczorowski, Radomir Pawlak albo Bozymir Pawlak.
Rownie dobrze moze to byc, niestety, jakiekolwiek inne nazwisko. Na kluczyku
jest wybity numer "24985", ale George nie ma pojecia, co to moze oznaczac - byc
moze jest to numer skrytki, ale niekoniecznie. Niemiec nieco sie ozywil i
jeszcze raz obiecal wspolprace, ktora rozpocznie zaraz po otrzymaniu podkladki.
George podziekowal i sie pozegnal. Pozostalo mu jeszcze wykonanie telefonu do
Polski. Na szczescie Dziadek i Jose jeszcze byli w komendzie, postanowil wiec
uzyc Dziadka jako tlumacza. Polaczyl sie bez trudu, ale inspektor Matuszynski
podal mu nowy numer telefonu i poprosil o ponowne polaczenie za dziesiec minut.
Tak wiec dziesiec minut pozniej zadzwonil na podany numer i okazalo sie, ze
rozmawia z jakims przelozonym Matuszynskiego, nadispektorem Boziewiczem. Oprocz
Boziewicza i Matuszynskiego byl obecny jeszcze ktos, ale Boziewicz go nie
przedstawil. I znow George zdal pelna relacje z wydarzen dnia. Tym razem
najwiecej zainteresowania wywolala informacja o zaadresowanej kopercie do
Radomira Pawlaka (poproszono go o adres na kopercie) i o kluczyku do skrytki
bankowej. Sam z kolei uslyszal dosc niechetnie podana informacje, ze, niestety,
te informacje dosc dobrze pasuja do sledztwa toczacego sie w Polsce. Boziewicz
stwierdzil, ze zawartosc tej skrytki moglaby prawdopodobnie byc dla tego
sledztwa niezmiernie uzyteczna i w zwiazku z tym zamierza skontaktowac sie
bezposrednio z BKA. George nie mial nic przeciwko temu i podal nazwisko
podinspektora von Dienstfuhrendera, ktory byl juz wprowadzony w sprawe. Po
wymianie stosownych grzecznosci rozmowa sie zakonczyla. George uznal, ze ma dosc
na dzisiaj, ale przypomnial sobie o obietnicy zlozonej Niemcowi i napisal
obiecane pismo, po czym je wyfaksowal. Dziadek i Jose juz sobie poszli, tak wiec
rowniez i George zwinal swoj kramik.

W Polsce Boziewicz wahal sie, komu powierzyc misje lacznikowa do Berlina.
Wprawdzie czul, ze zawartosc skrytki wiaze sie ze sledztwem w sprawie Pawlaka,
ale na razie bylo to polaczenie wylacznie ekstrapolowane z posiadanych
informacji, natomiast scisle powiazane ze sprawa wlamywacza. Dlatego tez powzial
decyzje o wyslaniu tam Matuszynskiego. Jego sledztwo i tak sie w tej chwili
slimaczylo - dwaj mlodzi komisarze siedzieli na prowincji a Podczaszynska
grzebala sie w policyjnym systemie komputerowym.
- A wiec zrobimy tak: za trzy godziny jest samolot do Berlina. Kornelu, zdazysz
sie spakowac i dojechac na lotnisko. Dostaniesz radiowoz. Na lotnisku odbierzesz
papiery, ktore przygotuje dla BKA. Musimy sie dostac do tej skrytki jak
najpredzej. Czuje, ze materialy w niej zawarte beda sporo warte, dlatego im
predzej sie do nich dostaniemy, tym lepiej. Masz jakies pytania?
- Nie, wszystko jasne.
- No to szerokiej drogi.
Matuszynski odmeldowal sie i poszedl przygotowywac do drogi. Boziewicz zamowil
dla niego radiowoz i zajal sie wojna papierkowa.

Tymczasem w Niemczech podinspektor von Dienstfuhrender oddawal sie rozmyslaniom.
Informacji posiadal tyle co kot naplakal - jeden numer kluczyka do
(prawdopodobnie) skrytki bankowej i trzy zupelnie niepewne nazwiska. W takim
razie zostawi na razie nazwiska na boku. Numer skrytki bankowej. Wysoki numer.
Banki zwykle mialy numeracje osobna dla kazdego oddzialu i zaczynaly ja od
jedynki a konczyly... na ostanim w danym banku. To by oznaczalo, ze w gre
wchodza jedynie duze oddzialy albo bardzo wyspecjalizowane banki. Od ktorych
zaczac? I nagle przypomnial sobie, ze jakis czas temu widzial cos na ten temat w
danych policyjnych. Znalezienie odpowiednich materialow zabralo mu pietnascie
minut. Nie zdziwil sie specjalnie, kiedy odkryl, ze w calych Niemczech sa
zaledwie trzy oddzialy z naprawde duza iloscia skrytek - jeden w Hamburgu -
20000, jeden w Bonn - 15000 i jeden w Berlinie - 30000. Ten w Berlinie to byl
dosc nowy oddzial Allgemeine Sparkasse na Unter den Linden. Uznal, ze moze
sprobowac. Podniosl sluchawke i wystukal numer telefonu do dzialu depozytow
Allgemeine Sparkasse na Unter den Linden. Przedstawil sie i w ciagu minuty
uzyskal polaczenie z odpowiednim urzednikiem. Ponownie sie przedstawil i
poprosil o kilka informacji, a mianowicie: czy oddzial posiada skrytke numer
24985, a jesli tak, to do kogo nalezy. Urzednik uprzejmie odpowiedzial, ze
owszem, posiadaja skrytke o takim numerze, ale, niestety, nie wolno mu ujawnic
nazwiska posiadacza bez nakazu prokuratorskiego. Inspektor zapytal wiec, czy,
gdyby podal wlasciwe nazwisko, moze uzyskac przynajmniej potwierdzenie? A to,
owszem, tak. Podal wiec pierwsze nazwisko - Roch Kaczorowski. Niestety, nie.
Bozimir Pawlak - rowniez nie. Jednakze glos urzednika zawahal sie. Podal wiec
trzecie nazwisko - Radomir Pawlak. Trafiony, zatopiony. Radomir Pawlak byl
wlascicielem skrytki numer 24985 w oddziale Allgemeine Sparkasse na ulicy Unter
den Linden. Inspektor grzecznie podziekowal i obiecal skontaktowac sie znowu, o
ile zajdzie taka potrzeba (wiedzial, ze zajdzie, gdy tylko Nowozelandczycy i
Polacy sie o tym dowiedza). Odlozyl sluchawke i zaczal sporzadac notatke, kiedy
zadzwonil telefon. Byla to polska policja, jakis Oberinspektor Boziewicz, ktory
w plynnej niemczyznie poinformowal go, ze polska policja w zwiazku z toczaca sie
sprawa prosi o wspolprace. W tej chwili jej wyslannik, Inspektor Matuszynski,
znajduje sie w drodze do Berlina z wszystkimi dokumentami i pelnomocnictwami.
Dienstfuhrender obiecal pomoc i po krotkiej wymianie zwyczajowych grzecznosci
odlozyl sluchawke. Zaczal sie zastanawiac. Najwidoczniej Polakom ktos nasypal
soli na ogon, ze tak sie spiesza. Sam zaczal byc ciekawy, ale postanowil
powstrzymac swoja ciekawosc na kilka godzin.

c.d.n.

[woloduch1]

Pawel powoli dochodzil do siebie. Niemal dwa tygodnie pobytu w szpitalu, gdzie
byl karmiony glownie witaminami i lekko przyswajalnym pozywieniem powstrzymalo i
zlikwidowalo zarowno szkorbut jak i beri-beri. Co prawda w dalszym ciagu mial
przepisana diete, ale mogl juz jesc normalnie, pod warunkiem uzupelniania
posilkow duza iloscia sokow owocowych oraz warzyw i owocow. Nie mial nic
przeciwko temu, sam zreszta organizm wydawal sie ich pozadac. Pozeral
kilogramami cytrusy, jablka, mango, winogrona, kiwi, ba, nawet maliny i jakies
egzotyczne owoce, ktorych nazw nie znal, ale ktore byly dostepne w tutejszych
sklepach. Od pierwszego bowiem dnia nieobecnosci Dziadka Pawel zaczal wychodzic
z domu. Moze raczej wyjezdzac, bo na dalekie spacery nie byl jeszcze gotowy. Juz
w pierwszym dniu nauczyl sie zabierac ze soba slowniki, nie wladal bowiem
hiszpanskim, a tubylcy nie wladali, niestety, polskim. Angielskim zreszta takze
nie, a jesli juz, to w znikomym zakresie. Pozostale jezyki, w ktorych Pawel mogl
sie porozumiec - arabski i francuski - rowniez nie byly w tych stronach
popularne. On z kolei nie mial pojecia o portugalskim, o indianskich narzeczach
juz nawet nie wspominajac. Tak wiec slowniki Dziadka okazaly sie gigantyczna
pomoca. Nie tylko ze wzgledu na zawartosc - ale takze dlatego, ze, w sposob
zupelnie dla Pawla w pierwszej chwili niezrozumialy, natychmiast po ich
wyciagnieciu kazdy rozmowca stawal sie jego najlepszym, od lat nie widzianym
przyjacielem. Dopiero po dluzszym czasie Pawel zorientowal sie, ze ta przyjazn
od pierwszego kopa byla niczym innym, jak tylko pochodna popularnosci Dziadka.
Od razu we wtorek Pawel zadzwonil do Londynu i dowiedzial sie, ze na jego konto
wplynela oczekiwana gratyfikacja. Teraz odszukal duzy lokalny bank i otworzyl
tymczasowe konto, na ktore przelal 25,000$. Teraz nie musial sie juz klopotac, z
czego zaplacic za naprawe jachtu. Kiedy, po dokonaniu transakcji, wracal do
samochodu, zaczepil go jakis facet. Wyskoczyl z restauracji i zaczal cos mowic
mocno gestykulujac. Pawel z potoku slow wylowil tylko dwa: abuelito i policija.
Skorzystal wiec ze slownikow i po dosc skomplikowanej konwersacji dowiedzial
sie, ze facet jest wlascicielem restauracji przed ktora sie zatrzymal i dobrze
wie, ze samochod jest wlasnoscia Dziadka, wiec niech sie lepiej wytlumaczy albo
restaurator wezwie policje. Udalo mu sie jednak wytlumaczyc restauratorowi, ze
jest gosciem Dziadka, ktory razem z Senior Commandante polecial na kilka dni do
Nowej Zelandii a on chwilowo pilnuje domu Dziadka i czeka na naprawe jachtu.
Dopiero wtedy restaurator skojarzyl Pawla z zeglarzem, ktory zawinal dwa
tygodnie temu do portu i Pawel nie mogl przerwac potoku przeprosin przez
nastepne piec minut. Wreszcie restaurator wymogl na nim obietnice, ze w
niedziele, o trzeciej po poludniu przyjdzie tutaj zjesc obiad wraz z
restauratorem i kilkoma przyjaciolmi Dziadka. Nie mogl odmowic, ale dalo mu to
troche do myslenia o popularnosci Dziadka. Kolejne trzy dni spedzil na
zwiedzaniu miasta - przepiekna katedra z XVII wieku, stary ratusz, kilka
kosciolow, muzeum miejskie i muzeum historyczne. Wieczorami wygrzebywal z
biblioteki Dziadka ksiazki. Oczywiscie niemal od razu trafil na rzeczy wydane
juz w czasie jego rejsu i z dzika przyjemnoscia przeczytal "Kretke blada" i
"Stare prochno". W sobote pojechal na polnoc do parku narodowego i z
przyjemnoscia obserwowal kolonie pingwinow. Zgodnie z obietnica pojechal w
niedziele do restauracji i tutaj czekal na niego ciag niespodzianek. Po
pierwsze, kilku przyjaciol Dziadka okazalo sie wypelniona do ostatniego miejsca
restauracja. Wsrod gosci znajdowal sie burmistrz miasta, kilku restauratorow,
miejscowy biskup, kilku policjantow, latarnik, kilku rybakow i mnostwo innych
ludzi, ktorych zawodow lub stanowisk nie byl w stanie spamietac. Kilka osob
znalo angielski, kilka francuski, a jedna kobieta arabski, tak, ze jego slowniki
(a wlasciwie slowniki Dziadka) okazaly sie niemal niepotrzebne. Po drugie - i
to stanowilo dla Pawla zupelne zaskoczenie - okazalo sie, ze w czwartek Dziadek
trafil na pierwsze stronice gazet w calym Chile i nie schodzil z nich do
dzisiaj. Okazalo sie bowiem, ze Dziadek to nie tylko dobry czlowiek i przyjaciel
calego miasta, ale takze bohater z czasow ostatniej wojny, ktory pelnil sluzbe w
wojsku polskim i angielskim, byl odznaczony tyloma orderami, ze nikt ich nie
mogl spamietac, a w dodatku marszalek angielski i szlachcic. Wszystko to
mieszalo sie w glowie Pawla, zanim wreszcie ktos doklaadnie przetlumaczyl cala
historie zagubienia i odnalezienia Dziadka przez Brytyjczykow i wyniklych z tego
efektow. Dluga lista odznaczen Dziadka byla dla Pawla niemal zupelnie obca, ale
o polskich odznaczeniach mial, na szczescie pojecie i zdolal wytlumaczyc
znaczenie Krzyza Walecznych i Virtuti Militari. Jedyny klopot spowodowal Krzyz
Kawalerski Virtuti, gazety bowiem wyraznie podkreslaly, ze to odznaczenie jest
nadawane dowodcom wysokiej rangi za zwycieska bitwe, a Dziadek otrzymal go w
stopniu polskiego porucznika, a rownoczesnie angielskiego pulkownika za
przegrana bitwe pod Arnhem. Cale towarzystwo przyjelo jednak do wiadomosci, ze
byc moze gazety sie pomylily. Trzecia niespodzianka bylo jedzenie. Pawel mial
wrazenie, ze znalazl sie w jednej z najlepszych polskich restauracji - moze w
"Karczmie Slupskiej" albo u "Wierzynka". Menu oszolomilo go zupelnie. Zupa
grzybowa, barszcz z uszkami i krokiecikami, flaki, golabki, schaboszczaki,
pieczen schabowa ze sliwkami, pieczen wolowa na dziko, pierogi z miesem, ruskie
i leniwe, bigos, kapusta kiszona i gotowana, cwikla, chrzan, mizeria, salatka z
pomidorow i jarzynowa - moglby tak wyliczac dlugo. Okazalo sie, ze to Dziadek
nauczyl restauratorow gotowania polskich specjalow i w niemal kazdej restauracji
zawsze mozna bylo znalezc cos polskiego. Dzisiejsza uczta zostala przygotowana
przez kilkunastu z nich, jako przygotowanie do oficjalnego powitania Dziadka.
Oczywiscie rozmowa krecila sie wokol Dziadka. Pawel uslyszal wiele opowiesci - o
jego starciach z Rosjaninem i Niemcem, o japonskim frachtowcu, o epidemii w
restauracjach, o jego pomocy Indianom z poludnia, o pozarze sierocinca, o
spoldzielni rolniczej, o spoldzielni rybackiej, o parku narodowym, o moscie
linowym, o wykopaliskach - bardzo duzo tego bylo. Zrozumial, ze Dziadek byl
tutejszym bohaterem - tak wielu ludziom pomogl, w tak wielu sprawach, ze trudno
sie bylo temu dziwic. Trzymal sie z daleka do polityki, ale polityka szukala
jego. Zaden polityk, o ktorym Dziadek wyrazil sie negatywnie nie mial juz wiecej
szans. Spowodowalo to zdumiewajacy klimat polityczny miasta i okregu - wyjatkowa
uczciwosc ktora promieniowala na sasiadow i zaczynala rowniez tam wywolywac
zmiany na lepsze. Policja (pod zwierzchnictwem Senior Commandante, dla ktorego
Dziadek byl od lat wzorem) wyewoluowala na najlepsza w calym Chile i chyba jako
jedyna cieszyla sie sympatia i uznaniem mieszkancow. Ten wplyw rowniez sie
rozprzestrzenial. Najciekawsze jednak bylo to, ze tubylcy stawiali Dziadka w
jednym szeregu z najwiekszymi bohaterami Chile - zarowno wojskowymi czy
politycznymi, ale rowniez i cywilnymi, wsrod ktorych na czolowym miejscu stal
Ignacy Domeyko. Wreszcie, kolo dziesiatej uczta zaczela sie konczyc. Pawel,
ktory usilnie staral sie zachowac umiar w piciu (a wina byly wysmienite) wypil
jednak stanowczo za duzo, zeby wracac samochodem do domu. Znalazla sie na to
jednak rada. Jeden z policjantow sciagnal dwa radiowozy. Jeden z kierowcow
przesiadl sie do Land-Rovera Dziadka i zawiozl Pawla do domu. Tam przesiadl sie
do jadacego za nim radiowozu i pojechal odebrac swoj. Pawel nie mial juz na nic
sily i po prostu poszedl spac.

c.d.n.

[woloduch1]

Pawel obudzil sie okolo osmej i stwierdzil trzy rzeczy. Po pierwsze - nie mial
ani sladu kaca, nawet malego kacyka. Po drugie - zupelnie nie byl glodny,
wczorajsza uczta ciagle zapelniala mu zoladek. Po trzecie - zgodnie z ogolna
opinia wczorajszych wspolbiesiadnikow dzien zapowiadal sie piekny. Bezchmurne
niebo, brak wiatru i juz, tak wczesnie rano, bylo cieplo. Pawel poszedl do
lazienki, wzial prysznic, poszedl do kuchni i przygotowal sobie kawe. Z kawa
pomaszerowal do biblioteki i wlogowal sie do Internetu, gdzie, oczywiscie, od
razu poszedl na strone Gazety, gdzie pobieznie przejrzal wiadomosci (pobieznie,
bo te wszystkie przepychanki tych, pozal sie Boze, pseudopartii
pseudopolitycznych napelnialy go tylko niesmakiem) i wskoczyl na forum. Ostatnio
(ponownie) popularny byl watek o pozytkach z podrozy - lato mu sprzyjalo. Pawel
postanowil wiec dzisiejszy dzien poswiecic na wycieczke na poludnie. Odszukal
list, ktory przygotowal mu Dziadek, zrobil sobie kanapki i poszedl do samochodu.
Wczorajszego wieczoru policjant by na tyle uprzejmy, ze wstawil samochod do
garazu. Pawel otworzyl wrota i juz mial wsiasc do samochodu, kiedy jego wzrok,
przesuwajacy sie po scianie, zatrzymal sie na czyms bardzo znajomym. Byl to
mlotek geologiczny. Pawel usmiechnal sie do siebie - Dziadek chyba nigdy nie
przestanie go zdumiewac - podszedl do mlotka i zdjal go ze sciany. Polozyl go
kolo siebie na siedzeniu, zapalil silnik i wyjechal z garazu. Prztyknal pilotem
i ruszyl na wycieczke. Skierowal sie na poludnie. Zanim odszukal jedyny most
wiodacy za rzeke, uzupelnil paliwo. Szosa za mostem byla waska i malo uzywana.
No, moze nie az tak, zeby trawa na niej rosla, ale wygladala na troche
zaniedbana. Teren podnosil sie pomalu i w pewnym momencie Pawel zaobserwowal ow
system irygacyjny, o ktorym juz slyszal. Wygladalo na to, ze powstal bardzo
dawno temu jak najtanszym kosztem, a w latach pozniejszych bywal ulepszany.
Stare czesci mialy kola wodne napedzane wiatrakami, natomiast widoczne
ulepszenia to byly rury, do ktorych na pewno gdzies daleko, przy rzece, byla
podlaczona pompa. Droga krecila sie lekko idac na poludnie przez blisko
dwadziescia kilometrow, kilka razy odeszly od niej boczne w kierunku na wschod,
az wreszcie sama zakrecila na wschod. Na poludnie jednak szla dalej droga
gruntowa, ktora Pawel postanowil pojechac. Po nastepnych dziesieciu kilometrach
droga zamienila sie w promenade dla oslow, wyboisty trakt, na ktorym jazda
szybsza niz bieg maratonczyka musiala spowodowac polamanie resorow. Pawel
oczywiscie zwolnil. Trakt byl coraz bardziej kamienisty, to znaczy, nie bylo na
nim coraz wiecej kamieni, ale coraz czesciej zaczynal biec po litej skale.
Zarosla po bokach tez stawaly sie rzadsze i ukazywala pola z coraz czesciej
wystajacymi skalami. Gdzies, na niedalekim juz horyzoncie widnialy skalki. Pawel
przypuszczal, ze tam skonczy sie jazda, ale byl w bledzie. Trakt dosc plynnie
przeszedl w lita skale, dosc rowna, z lekka wznoszaca sie ku gorze. Roslinnosc
zostala z tylu, choc, prawde mowiac, z przodu gdzieniegdzie widac bylo jakie
slady drzew, krzewow, czy tez zarosli, ale bylo ich coraz mniej. Po prawej
stronie, na zachodzie widac bylo Pacyfik i chyba gdzies daleko jakies wyspy. Po
kilku kilometrach Pawel zorientowal sie, ze jest na pustyni, a on juz od dziecka
byl specjalista od pustyn. Pierwszy raz zobaczyl pustynie jako mlody nastolatek,
kiedy pojechal na wakacje do ojca do Algerii. Tam tez, po ciekawych wydarzeniach
w miejscowym kamieniolomie podjal decyzje zostanie geologiem. Co ciekawsze,
wytrwal w tej decyzji. Niejako po drodze nauczyl sie francuskiego i arabskiego,
co okazalo sie jak znalazl, kiedy przyszlo do praktyk studenckich. Udalo mu sie
zalapac na dwie - w Algerii i w Maroku. Praktyki jak praktyki - oczywiscie pelna
egzotyka - ale w sumie niespecjalnie ciekawe. Jednakze dwie rzeczy mu sie udaly
- nauczyl sie najnowszych metod i poznal ludzi z jednej z najwiekszych firm
geologicznych w Londynie (z filiami po calym swiecie). Tak wiec, kiedy wreszcie
uzyskal dyplom i okazalo sie, ze w kraju nie za bardzo moze znalezc prace,
odswiezyl stare znajomosci i uzyskal kontrakt w Algerii. Przez nastepnych kilka
lat pracowal w Algerii, Tunezji, Maroku i Egipcie. Oczywiscie, wszedzie na
pustyni. Tak wiec mozna uznac, ze poznal pustynie od podszewki i doskonale
wiedzial, ze pustynia wcale nie musi byc piaszczysta, rownie dobrze moze byc
kamienista. Zarabial doskonal. Kilka lat temu zaproponowano mu wyjazd na kolejna
pustynie - tym razem w Zachodniej Australii. Pracowal w poblizu slynnej Zlotej
Mili - zaledwie kilkaset kilometrow w glab pustyni. No i okazalo sie, ze ta
pustynia obfituje w bogactwa - znalazl tam wielkie zloza niklu, kadmu i
wolframu. Wielkosc znaleziska wywolala niedowierzanie w centrali, dlatego
wyplacono mu (poza pensja) tylko czesc oczekiwanej premii. Kupil za nia swoj
jacht i wyruszyl w podroz dookola swiata. W tym czasie centrala wyslala druga
ekipe w celu sprawdzenia jego szacunkow. Najwidoczniej Pawel zanizyl swoj
szacunek, bowiem premia, jaka oczekiwala go w Londynie, przeszla jego
najsmielsze oczekiwania. Nie musial juz pracowac do konca zycia, a jesli dobrze
zainwestuje pieniadze, to same odsetki moga siegnac sumy siedmiocyfrowej, i to w
dolarach. Tak wiec jechal na te wycieczke wiozac ze soba nie wiadomo po co
mlotek geologiczny Dziadka. Nie zamierzal przeprowadzacd zadnych badan, ale z
przyzwyczajenia rozgladal sie dookola. Jak na razie nic ciekawego nie widzial.
Stare bazalty, gdzieniegdzie granit, wszystko przemieszane ze soba. Widac bylo,
ze dryf kontynentow maczal tu swoje palce. Krajobraz stawal sie coraz bardziej
dziki i musial jechac coraz wolniej. Teraz jechal troche bardziej na wschod, w
strone widniejacych na horyzoncie dzikich, poszarpanych wzgorz. Pogoda byla
piekna, ale wiedzial, ze w niepogode musialo tu byc pieklo. Skalista pustynia,
chlostana zamieciami znad Antarktydy na pewno nie zachecala do wedrowek. Brak
jakiejkolwiek roslinnosci, jak okiem siegnac, zadnego skrawka gleby, strumyka.
Wiedzial z mapy, ze gdzies dalej istnieja jakies bezodplywowe jeziorka,
podejrzewal ze moga to byc jeziorka z wodami zatrutymi roznymi solami i nie
nadajacymi sie do picia, nawet po przegotowaniu. Ciekawa pustynia - w zimie
szlifowana wiatrami i sniegiem, w lecie musiala byc rozpalona patelnia.
Zatrzymal sie na chwile i obejrzal podloze. Dziwna rzecz, skala nie miala rys,
szczelin czy zalaman. Oczywiscie nie byla rowna, ale powierzchnia wygladala
jakby kiedys przetoczyl sie po niej lodowiec i wyrownal. Pewnie tak bylo. W
koncu epoka lodowcowa panowala na calej Ziemi, a nie tylko na jej polnocnej
polkoli. Ruszyl dalej i w reszcie zatrzymal sie u podnoza wysokich, dzikich
wzgorz o ciekawych ksztaltach.

c.d.n.

[woloduch1]

Zatrzymal samochod i wysiadl. Przygladal sie wzgorzom z zaciekawieniem. Na
wspinaczke nie mial najmniejszej ochoty, zreszta nie byloby to latwe. A poza
tym, po co? Ciekawe byly tylko ksztalty, jakie erozja nadala tym wzgorzom. A
takze to, dlaczego wytrzymaly napor lodowcow. Zaglebil sie w doline miedzy
najblizszymi wzgorzami i po kilu minutach znalazl sie z ich drugiej strony.
Jednakze od tylu pustynia wygladala niemal identycznie. Zawrocil i nagle
zatrzymal sie. W poblizu horyzontu cos sie zaczynalo zmieniac. Postanowil to
obejrzec. Wrocil do samochodu i pojechal znowu na poludnie. Nic sie tutaj nie
zmienilo, ale kiedy wysiadl i znowu obszedl wzgorza, zdziwil sie nieco. Caly
teren pokryty byl piargiem. Wlasciwie trudno to bylo nazwac piargiem, oprocz
bowiem malych kamyczkow byly i wielotonowe skaly. Co ciekawsze, wzgorza
najwyrazniej ulegaly erozji od wschodniej strony. Wlazl na piarg i z ciekawosci
podniosl pare kamykow. Znowu sie zdziwil. Oczekiwal bowiem typowego bazaltu, ale
ten bazalt typowy nie byl. Wydawalo mu sie, ze kiedys, w zamierzchlych czasach
studenckich widzial juz cos podobnego, ale nie mogl sobie przypomniec gdzie,
kiedy, ani, tym bardziej, co to bylo. Schowal wiec kamyki do kieszeni i coraz
bardziej zaciekawiony wrocil do samochodu. Kilkanascie kilometrow dalej znowu
sie zatrzymal i przeszedl na druga strone wzgorz. Znowu piargi. Teraz mial ze
soba mlotek, wiec odszukal jeden z wiekszych glazow i sprobowal odlupac probki.
Okazalo sie to wcale nie takie latwe, ale po paru minutach trzymal je w reku.
Obejrzal je z uwaga. Na pewno widzial juz cos podobnego. Nie identycznego, ale
podobnego. Probki przydaloby sie zbadac, ale nie mial zadnych odczynnikow, o
polerce i mikroskopie nawet nie wspominajac. Znowu wrocil do samochodu i
pojechal na poludnie. Zatrzymal sie mniej wiecej 50 kilometrow od poczatku tej
pustyni i zdal sobie sprawe, ze dalej juz nie pojedzie, bo zabrakloby mu
benzyny na powrot. Tutaj tez wysiadl i powedrowal za wzgorza. Odlamal kilka
probek z goloborza i wzgorza od strony wschodniej. Potem, z wielkim trudem udalo
mu sie zdobyc jedna probke ze strony zachodniej, jednak ani jednej z podnoza
wzgorz. Schowal probki do samochodu i juz mial ruszac, kiedy zobaczyl, ze
nastepne wzgorze jest jakby troche inne. Poszedl wiec do niego i okazalo sie, ze
mial racje. Przejscie miedzy wzgorzami bylo tutaj niemal zupelnie zablokowane
ogromna skala, ktora oderwala sie od wzgorza. Najwidoczniej nie tak dawno -
kilka, moze kilkanascie lat temu erozja wgryzla sie w skale na tyle gleboko, ze
wreszcie mroz (a wlasciwie lod) dal jej rade. I wlasnie ten obryw rzucil troche
swiatla na historie tego regionu. Ruchy gorotworcze musialy tu byc kiedys bardzo
silne, bo wypchnely do gory stare skaly, a nacisk z zachodu przewrocil je,
tworzac falde.Ale kiedy to sie stalo? Trzeba by bylo przeprowadzic badania, a na
to Pawel nie mial ani sil, ani czasu, ani ochoty. I wlasnie wtedy przypomnial
sobie, gdzie widzial te podobne mineraly. To bylo jeszcze na uczelni, pokazano
im kiedys probki wiercen glebinowych - chyba cos na glebokosci pieciu kilometrow
- to byla jakas szalenie ciekawa, skomplikowana i bogata ruda jakichs metali -
Pawel nie pamietal juz dzis, jakich. W kazdym razie, to pamietal, szalenie
oplacalnych, gdyby nie glebokosc. Westchnal wiec i wrocil do samochodu. Juz byl
czas najwyzszy wracac, nie chcial bowiem jechac po tej pustyni po ciemku.
Zawrocil i pojechal na polnoc. Po trzech godzinach jazdy zaczynalo sie powoli
zmierzchac, ale widzial juz droge z ktorej wjechal na pustynie. Wjechal na nia i
po chwili musial gwaltownie zahamowac. W poprzek drogi staly dwie polciezarowki,
na ktorych siedzieli Indianie. Na jego widok zeskoczyli z samochodow i ruszyli w
jego kierunku, zatrzymal wiec samochod i zgasil silnik. Wygrzebal list Dziadka i
slowniki. Okazalo sie, ze dobrze zrobil. Indianie mowili miedzy soba w jakims
jezyku, o ktorym pojecia nie mial, a do niego probowali mowic po hiszpansku.
Poinformowal ich, ze hiszpanskim nie wlada, zas proba porozumienia po francusku
i angielsku spalila na panewce. Wyciagnal wiec slowniki i wysiadl z samochodu.
Sobie zostawil polsko-hiszpanski, a ich przywodcy wreczyl hiszpansko-polski.
Wiedzial juz z doswiadczenia, ze konwersacja ta metoda jest wolna, ale mozna sie
dogadac. Zaczeli Indianie. Gmerajac po slowniku sformulowali pierwsze zdanie:
- Ziemia Indianie. Obca nie chodzic.
Pawel zrozumial z tego, ze jest to teren prywatny, na ktorym Indianie nie chce
widziec obcych. Sformulowal wiec grzeczna odpowiedz:
- Abuelito przyjaciel, on dac list do was.
Indianie chyba zrozumieli, a kiedy Pawel wyciagnal z samochodu list i wreczyl go
przywodcy, ten go przeczytal i powiedzial cos, co spowodowalo wsrod Indian
widoczne odprezenie. Tym niemniej przywodca spytal:
- Ty szukac co?
- Ja nie szukac nic.
- My widziec daleko. Ty chodzic kolo gory i szukac Co znalezc?
- Kamienie. Ja geolog. Ja pierwszy raz widziec takie kamienie.
- Kamienie nasze. My nie pozwolic krasc nasza ziemia.
- Ja nic nie krasc. Abuelito powiedziec ziemia tu nalezec do Indianie. Ja nie
pracowac dla nikt. Jak tu cos byc, nalezec do Indianie.
Przywodca przypatrywal mu sie z uwaga. Chyba ogledziny wypadly dobrze, bo
odprezyl sie lekko, ale powiedzial:
- My szukac samochod w srodek.
- Nie krepujcie sie - mruknal Pawel, ale czym predzej odszukal w slowniku
odpowiednie slowa i je wypowiedzial. Reakcja Indian byla zaskakujaca. Jeden z
nich wyciagnal przed siebie rece jakby je mial zwiazane w przegubach, poruszyl
nimi kilka razy i zapytal zdumiony:
- Che?
Pawel zrozumial, ze wpadl w pulapke, rozesmial sie wiec, zamachal przeczaco
rekami i wskazal im samochod.
- Prosze szukac.
Indianie sumiennie obejrzeli wnetrze samochodu, kazdy kamien wzieli do reki, ale
wszystko zostawili. O wynikach poinformowali szefa, ktory zapytal Pawla:
- W kieszen co ty miec?
Zamiast odpowiedziec, Pawel sumiennie oproznil po kolei wszystkie kieszenie, co
zadowolilo przywodce, dal bowiem jakis znak i dwaj Indianie wsiedli do
samochodowi zaczeli nimi manewrowac otwierajac przejazd. Przywodca powiedzial na
koniec:
- Jak ty cos znalezc, ty powiedziec pierwsze nam. Ty nie mowic do nikt. Tylko my.
Pawel skinal glowa i powiedzial:
- Wasza ziemia, wasze kamienie. Jak cos znalezc, nie mowic nikt, tylko wy. Ja
obiecac.
Przywodca kiwnal glowa, wyciagnal do Pawla reke i powiedzial:
- Vaja con Dios, amigo.
Pawel wsiadl do samochodu i za pol godziny byl w domu. Musial jednak stwierdzic,
ze ciagle jeszcze byl spocony.

c.d.n.

[woloduch1]

Podinspektor Dienstfuhrender nie lubil zalatwiac wszystkiego na ostatnia chwile.
Dlatego zabral ze soba faks z Nowej Zelandii i notatki sluzbowe z rozmow z Nowa
Zelandia, Polska i bankiem i poszedl do dyzurnego sedziego sledczego. Ten, po
wysluchaniu opowiesci i przeczytaniu dokumentow zgodzil sie wystawic nakaz
otwarcia skrytki, ale wstrzymal sie z podpisaniem go do czasu przyjazdu
polskiego policjanta i jego dokumentow. Nie czekal na niego zbyt dlugo. O
godzinie czternastej z drobnymi minutami wprowadzono do niego inspektora
Matuszynskiego, ktory wreczyl mu plik dokumentow w zalakowanej kopercie. Nie
wiedzial, ze Matuszynski kopie tychze dokumentow mial w innej kopercie chwilowo
zamknietej w jego aktowce. Dienstfuhrender uwaznie przeczytal prosbe o pomoc
wraz z motywacja oraz krotki opis sprawy i zdecydowal, ze to w zupelnosci
wystarczy dla sedziego sledczego. Udal sie wiec do niego z Matuszynskim na holu
i przedstawil nowe dokumenty. Sedzia przeczytal dokumenty, wystawione w
doskonalej niemczyznie, zadal kilka pytan, na ktore Matuszynski odpowiedzial
poprawnie po niemiecku, po czym wyjal przygotowany formularz i go podpisal.
Dienstfuhrender, spojrzawszy na zegarek, uznal, ze zdaza jeszcze dzis zapoznac
sie z zawartoscia skrytki, zabral wiec Matuszynskiego ze soba i poszli piechota
na Unter den Linden, jako, ze nie bylo to daleko. Towarzyszyl im zabrany na
wszelki wypadek technik. Jeszcze przed trzecia byli w banku. Bank miescil sie w
wielkim, starym gmachu, ktory najwidoczniej niedawno zostal wyremontowany i
przystosowany do nowej funkcji (dopiero pozniej Matuszynski dowiedzial sie, ze
przed wojna znajdowal sie tutaj bank, po wojnie zamieniony na jakis urzad, a
teraz przez bank odzyskany). Szybko znalezli sie w gabinecie dyrektora, ktory
bardzo uwaznie przeczytal nakaz, po czym gleboko westchnal i oswiadczyl, ze
dokument zmusza go do udostepnienia policji zawartosci skrytki, jednakze czyni
to z najwyzsza niechecia, jako ze zadaniem banku jest ochrona powierzonych im
depozytow bez wnikania w nie swoje sprawy. Dienstfuhrender grzecznie potakiwal,
Matuszynski zas stwierdzil, ze jest to godne pochwaly i calym sercem popieralby
jak najscislejsza tajemnice bankowa, gdyby nie drobny problem. Otoz, niestety,
nie wszyscy klienci banku sa krysztalowo uczciwymi obywatelami, trafiaja sie
niestety wyjatki, na pewno jest ich bardzo malo wsrod slynacych z praworzadnosci
Niemcow. Niestety jednak wyjatki sie zdarzaja, tym bardziej, ze wsrod klientow
banku trafiaja sie cudzoziemcy, a nie mozna, niestety, wykluczyc, ze wsrod nich
nie znajduja sie przestepcy - na przyklad czlonkowie mafii, lub, Panie Boze,
ustrzez, terrorysci, z takiej Al-Kaidy, na przyklad. Oczywiscie zaden bank nie
chcialby miec takich klientow, nicht wahr? Dyrektor wygladal jakby go miala
trafic apopleksja, Dienstfuhrender mial mine podejrzanie kamienna. Po dosc
dlugiej chwili milczenia dyrektor doszedl do siebie na tyle, ze wydal
telefonicznie polecenie uruchomienia procedury nieautoryzowanego otwarcia
skrytki na zadanie policji. Po dluzszej chwili pojawil sie kierownik dzialu
depozytow, ktory rowniez przeczytal nakaz, ale powstrzymal sie od komentarzy.
Sucho poinformowal, ze skoro nakaz jest w porzadku, to nie pozostaje mu nic
innego, jak zaprowadzic panow policjantow do skarbca i otworzyc wlasciwa
skrytke. Oczywiscie, jest zmuszony, zgodnie z przepisami, byc przy tym obecny i
sporzadzic protokol. To rzeklszy, zaprowadzil ich do skarbca, gdzie czekal na
nich jeszcze jeden urzednik. Obaj podeszli do wlasciwej skrytki i otworzyli ja
dwoma kluczami. Wskazali na lezaca w srodku kasete. Dienstfuhrender chcial ja
wyjac, ale Matuszynski powstrzymal go gestem dloni.
- Warto zebrac odciski palcow z zewnatrz.
Dienstfuhrender zawahal sie na mgnienie oka i skinal glowa. Ustapil miejsca
technikowi, ktory wprawnie nalozyl pedzelkiem proszek i utrwalil kilkanascie
odciskow. Nastepnie zaczal wyciagac skrzynke i powtarzal operacje. Wreszcie
kaseta calkowicie wyszla z gniazda i zostala przeniesiona do jednego z
sasiadujacych pomieszczen, gdzie na stole technik dokonczyl badania
daktyloskopijne. Teraz podniesiono pokrywe. W kasecie znajdowalo sie kilka
rzeczy: szesc kluczy, niezaklejona koperta, kilka plikow pieniedzy - dolary,
euro i funty, polski paszport i jakis pakunek. Technik rozpoczal swoja prace od
dokonania fotografii, natepnie zajal sie paszportem. Kolejnymi obiektami jego
zainteresowania byly: koperta, klucze, banknoty i wreszcie pakunek. Policjanci
i bankowcy w milczeniu obserwowali prace technika. Po zdjeciu odciskow palcow z
pakunku technik go rozwinal. W srodku znajdowalo sie kilkadziesiat polskich
paszportow. Matuszynski az sapnal, bankowcy poruszyli sie niespokojnie. Technik
zabral sie za zbieranie odciskow z paszportow. Kiedy skonczyl, jego zapas
proszku byl na wyczerpaniu, a i godzina zaczela sie robic poznawa - zajelo mu to
dobrze ponad dwie godziny. Dienstfuhrender popatrzyl na Matuszynskiego. Ten
otworzyl aktowke i wyjal z niej jakas kartke z numerami. Siegnal po pierwszy z
brzegu paszport z paczki i otworzyl go. Paszport byl czysty, to znaczy to nie
byl paszport, a czysty blankiet. Matuszynski porownal numer z kartka i skinal
glowa.
- Blankiet skradziony trzy lata temu - powiedzial.
Nastepnie siegnal po paszport lezacy luzem i otworzyl go. Sadzac z wpisu,
wlascicielem byl niejaki Bozymir Pawlak, natomiast ze zdjecia patrzyla na nich
twarz komisarza Radomira Pawlaka (badz tez jego blizniaka, Bozymira).
- No to chyba mam wlamywacza - westchnal Matuszynski.
Koperta zawierala krotki spis szesciu bankow, wraz z numerami i krotkimi
opisami. Numery pasowaly do numerow na kluczach, natomiast opisy byly bardzo
interesujace. Pierwszy z nich mowil: ruska mafia. Kolejne byly nieco tajemnicze:
ksiegowosc, ludzie, zabawki, Ariel i biznes. Matuszynski przetlumaczyl te napisy
na niemiecki. Podinspektor skinal glowa i oswiadczyl bankowcom, ze wobec
ujawnienia dowodow przestepstwa, cala zawartosc skrytki zostaje przejeta przez
policje jako dowody rzeczowe przestepstw popelnionych w Polsce, jak rowniez
prawdopodobnie w Niemczech. Poprosil bankowcow o sporzadzenie protokolu,
podpisal go i wzial dla siebie kopie. Zawartosc kasety zaladowal do workow
ewidencyjnych. Podziekowal bankowcom, ktorzy wygladali na lekko wstrzasnietych i
przypomnial im, ze powinni zachowac calkowite milczenie na temat wydarzen
ostatnich trzech godzin. Po czym wraz z technikiem i polskim policjantem opuscil
bank. Po powrocie do siebie skorzystal z pomocy Matuszynskiego i wyslal faks do
Nowej Zelandii ze szczegolowym opisem zawartosci skrytki. Sedziego sledczego juz
nie bylo, musial wiec odlozyc na jutro przeszukanie kolejnych skrytek.
Matuszynski natomiast zadzwonil do Polski i zlozyl dosc krotki meldunek.

c.d.n.

[woloduch1]

Pierwsza rzecza, ktora George zrobil po przyjsciu do pracy, bylo sprawdzenie
faksu i poczty elektronicznej. Okazalo sie, ze jego przeczucia wobec BKA byly
trafne. Niemcy poszli na pelna wspolprace zarowno z nim, jak i z polska policja.
W Berlinie siedzial od wczoraj znany mu juz (co prawda zaocznie) inspektor
Matuszynski. Po przeczytaniu wynikow przeszukania skrytki George pomyslal, ze
Matuszynski musi sie teraz slinic jak pies Pawlowa na mysl o nastepnych szesciu.
Prawdopodobnie najciekawsze beda te z ruska mafia i ksiegowosc. Troche
zaciekawila go ta Ariel, co u licha mozna bylo okreslic mianem Disney'owskiej
syrenki? Uznal jednak, ze moze spokojnie poczekac 24 czy nawet 48 godzin na
(mial nadzieje) rozwiazanie zagadki. Tymczasem zajal sie spokojnie swoja strona
sledztwa. Skontaktowal sie ponownie z prokoratorem i uzyskal od niego zgode na
pobranie probek DNA (wlosy) od zatrzymanego Johna Doe, legitymujacego sie
falszywym polskim paszportem wystawionym na nazwisko Rocha Kaczorowskiego. Potem
wrocil do siebie i zawiadomil Browna, ze ma zamiar za godzine przesluchac jego
klienta, po czym rozsiadl sie za biurkiem i zaczal rozmyslac nad strategia
przesluchania. Czul, ze lobuz sie zalamie, ale nie byl pewny, czy juz dzis. Od
razu zadzwonil do laboratorium i zamowil technika do pobrania probek.
Poinformowal go rowniez o pozadanej procedurze tego pobrania. Po niecalej
godzinie zazadal sprowadzenia aresztowanego do pokoju przesluchan i pomalu
powedrowal tamze. W pokoju czekal juz technik, a przed pokojem dreptal Brown.
Obojetnym ruchem wskazal mu drzwi i wszedl. Brown dolaczyl po chwili wahania.Po
dziesieciu minutach wprowadzono aresztowanego, skutego dokladnie tak samo jak
wczoraj. Pseudo-Kaczorowski probowal nadrabiac mina, bo od razu zapytal o
przedstawiciela ambasady. George mial jednak dosc.
- Nie wiedzialem, ze al-Kaida czy inny Hezbollah maja przedstawicielstwa
dyplomatyczne - odparl krotko - pan zas poslugiwal sie falszywym paszportem. Tak
wiec, jaka ambasade mam zawiadomic?
- Polska...
- Imie i nazwisko?
- Roch Kaczorowski...
- Przestan pieprzyc glupoty! - George wyrznal piescia w stol - Wiesz doskonale,
ze to jest nazwisko z falszywego paszportu. Ja tez to wiem. Nie chcesz mowic, to
nie. Dalem ci dwa razy szanse. Wspolpraca z policja moze zostac uznana przez sad
za okolicznosc lagodzaca. Jesli jednak chcesz isc w zaparte - wolna wola.
Gwarantuje tylko, ze prokurator w takim wypadku zazada maksymalnego wyroku. Co
mi przypomina - wyciagnal kartke papieru - ze prokurator podjal decyzje o
pobraniu materialu do badan DNA. Prosze pobrac - zwrocil sie do technika.
- Jakie badania DNA? - podskoczyl Brown - O co jeszcze pan oskarza mojego klienta?
- Ja? O nic. Ale policje Polski, Szwecji, Wielkiej Brytanii, Kanady, Chile i
Egiptu podejrzewaja, ze siedzacy obok pana John Doe popelnil szereg wlaman i
kradziezy i potrzebuja materialu genetycznego dla potwierdzenia albo wykluczenia
- skinal do technika - prosze wykonac.
Brown opadl na krzeslo z otwartymi ustami, John Doe zzielenial. Technik otworzyl
mala walizeczke i wydobyl z niej nozyczki szesc foliowych torebeczek, nastepnie
zalozyl rekawiczki chirurgiczne. Podszedl do Kaczorowskiego i zaczal ogladac mu
glowe, przesunal palcami po wlosach i po skorze glowy.
- Nie jestem pewny, sir - powiedzial do Georga, po czym chwycil kosmyk wlosow i
mocno pociaganl do gory. Slyszac wrzask Kaczorowskiego powiedzial ze zdziwieniem
- Jednak prawdziwe - mowiac to zaczal uzywac nozyczek. Kazdy uciety kosmyk
wlosow chowal do torebki. Po szostym skonczyl.
- Szesc probek, sie. Wystarczy?
- Wystarczy. Dziekuje.
Technik zwinal swoje manatki i wyszedl z pokoju. George, do tej pory patrzacy
beznamietnie westchnal gleboko i zapytal:
- Imie i nazwisko?
- Kto to jest Radomir Pawlak?
- Do jakiej skrytki pasuje ten kluczyk?
- Czyje nazwiska sa w tym notesie?
- Dlaczego rozpoczal pan podroz w Berlinie?
Na kazde z tych pytan Kaczorowski krecil odmownie glowa. George patrzyl na niego
jak entomolog na ciekawy, ale wyjatkowo paskudny okaz robactwa.
- No coz, do trzech razy sztuka. Wyprowadzic - zwrocil sie do konwojentow.
Ci nie cackali sie z Kaczorowskim. Grzecznie, ale stanowczo postawili go na nogi
i wyprowadzili z pokoju.
- Ja nie zartuje, Brown - powiedzial cicho George - Jezeli za nastepnym razem
nie zacznie zeznawac, to beda tylko dwie mozliwosci. Przepraszam, trzy.
Pierwsza, ze bede juz wiedzial wszystko o tym Johnie Doe - a wtedy jego zeznania
sa mi potrzebne jak dziura w moscie. Druga, ze przekaze go do kontrwywiadu. A
trzecia - ze przekaze go do Brygady Antyterrorystycznej, a od nich bedzie
zalezec, czy wyladuje w Guantanamo. To wszystko, consigliore.

c.d.n.

[woloduch1]

Boziewicz z zainteresowaniem wysluchal meldunku Matuszynskiego i pomyslal z
wisielczym humorem, ze jesli ma go z wsieklosci szlag trafic, to niech lepiej
troche poczeka. Jak na razie wygladalo na to, ze Matuszynski natrafil na jakas
wielka szajke. Jak wielka, mogl sie na razie tylko domyslac. W kazdym razie, na
porannej naradzie przekazal policjantom z Wydzialu Wewnetrznego krotka
informacje o wydarzeniach w Berlinie. Krotka dyskusje wzbudzila Ariel - nikt nie
mogl sie domyslec, co sie moze kryc za tym kryptonimem. Boziewicz mial pewne
podejrzenia, ale zachowal je dla siebie. Jednakze zdecydowal wzmocnic sledztwo -
konkretnie zas, objac nadzorem wszystkie kontakty komisarza Pawlaka. Po odprawie
zaszyl sie w swoim gabinecie jak niedzwiedz w gawrze i zaczal robic przeglad
prokuratorow. Potrzebowal co najmniej jednego takiego, ktory mial gleboko w
nosie wszelkie uklady i naciski. Znalazl zaledwie kilkunastu takich, z czego
wiekszosc jeszcze mlodych. Podejrzewal, ze w sprawie wyskoczyc moze kilku
hmmm... nazwijmy to uczciwych inaczej prokuratorow a moze nawet sedziow, dlatego
przypomnial sobie przepisy dotyczace immunitetu sadowniczego.Czul, ze ta sprawa
zatoczy szerokie kregi i wzbudzi niezle fale. Czego nie przeczul, to tego, ze
bedzie to tsunami.

W Niemczech podinspektor Dienstfuhrender uzyskal od sedziego sledczego nakazy
otwarcia wytropionych szesciu skrytek. Wszystkie, na szczescie, znajdowaly sie w
Berlinie, ale kazda w innym banku (chociaz polozonych dosc blisko siebie). Tym
razem Dienstfuhrender wzial samochod i dwoch technikow no i oczywiscie
Matuszynskiego. Zdecydowal, ze chce zakonczyc te przeszukania w jeden dzien.
Zaczeli od banku, w ktorym znajdowala sie skrytka oznaczona jako "ruska mafia".
Po krotkim, ale niezbyt zacietym oporze dyrektora banku, uzyskali dostep do
skrytki wynajetej na nazwisko Radomira Pawlaka. Technicy zastosowali te sama
metode odszukiwania linii papilarnych, co wczoraj. W skrytce znajdowalo sie
dziesiec paczek banknotow o wysokich nominalach - euro, dolary i franki
szwajcarskie oraz piec pudelek wypelnionych dyskietkami. Cala ewidencja zostala
zapakowana w worki i po godzinie policjanci znalezli sie w drugim banku, tym
oznaczonym kryptonimem "ksiegowosc". Skrytka wynajeta byla na nazwisko Rocha
Kaczorowskiego i byla wieksza. Zawierala dwadziescia pudelek dyskietek i
piecdziesiat paczek pieniedzy (franki, euro, dolary i funty). Tym razem po
poltorej godzinie znalezli sie w trzecim banku i zgodnie z nakazem otworzyli
skrytke Radomira Pawlaka oznaczona kryptonimem "ludzie". Zawierala osiem pudelek
dyskietek, dwadziedziescia paczek pieniedzy i paszport. Jeden z tych
skradzionych, wystawiony na nazwisko Janusza Kowalskiego. Podobizna nalezala do
Radomira Pawlaka. Po nastepnej godzinie dotarli do kolejnego banku, w ktorym
oczekiwala ich skrytka "zabawki", nalezaca do Radomira Palaka. Zawierala tylko
dwa pudelka dyskietek , za to waluty bylo trzydziesci paczek. Kolejny bank,
skrytka "biznes", Radomira Pawlaka - jedno pudelko dyskietek i dwadziescia
paczek banknotow. Wreszcie ostatnia skrytka, Ariel", nalezaca do Janusza
Kowalskiego zawierala trzy pudelka dyskietek i trzydziesci paczek funtow o
najwyzszych nominalach. Oprocz tego byl tam paszport (jeden z falszywych) na
nazwisko Gerarda Breitnera. O godzinie piatej znalezli sie z powrotem w
gabinecie Diensfuhrendera.
- No i co pan chce teraz zrobic? - zapytal Niemiec.
- Najchetniej zorientowalbym sie, co jest na tych dyskietkach, oraz ile
pieniedzy bylo przechowywanych w tych skrytkach - szczerze odpowiedzial Matuszynski.
- No to chodzmy do laboratorium.
Poszli. W laboratorium dwoch technikow zasiadlo przy dwoch wolnostojacych
komputerach, trzeci zas zaczal po kolei wyjmowac dyskietki i probowal zdjac z
nich odciski palcow. Na wiekszosci byly takie stare, ze nie mozna bylo uzyskac z
nich niczego nadajacego sie do wykorzystania. Nastepnie podawal je pierwszemu,
siedzacemu przy komputerze. Ten sprawdzal dyskietka na obecnosz wirusow, po czym
robil trzy kopie. Oryginal przekazywal z powrotem do worka ewidencyjnego, kopie
zas dzielil na trzy kupki. Pierwsza oddawal drugiemu technikowi, druga i trzecia
przeznaczone byly dla policji polskiej i niemieckiej. Drugi technik wsadzil
pierwsza dyskietke do stacji i otworzyl liste. Zawierala kilkanascie dokumentow
w Wordzie. Spojrzal na Matuszynskiego, ktory powiedzial tylko "Najstarszy" i
technik poslusznie otworzyl plik. Plik byl po polsku. Matuszynski pochylil sie i
zaczal czytac. Plik zawieral informacje o kradziezach samochodow, wymienial
marki, numery rejestracyjne i... zamawiajacego z Rosji wraz z informacjami
finansowymi. Kolejne pliki zawieraly szczegolowe informacje na temat przemytu.
Matuszynski wpadl na pewien pomysl.
- Wie pan co, - powiedzial do Dienstfuhrendera - wyglada na to, ze kazda skrytka
jest poswiecona jakiejs galezi "biznesu". Sprobujmy ustalic, czego dotyczy
pozostale piec. Ta jest rzeczywiscie poswiecona ruskiej mafii i zawiera dane,
ktore niemiecka policja bedzie mogla przynajmniej sprobowac wykorzystac.
- Dobrze. Zobaczmy kolejna.
Kolejna byla "ksiegowosc". Po otworzeniu pierwszego pliku Matuszynski poczul
obrzydzenie. Byla to rzeczywiscie ksiegowosc - komu ile i za co. Wymieszani ze
soba byli wlamywacze, prokuratorzy, zlodzieje, biznesmeni, policjanci, poslowie,
lekarze - caly przekroj spoleczenstwa, ze szczegolowym wyliczniem kto komu ile i
za co zaplacil. Powiedzial o tym Dienstfuhrenderowi i przeszli do zbioru
"ludzie". I tutaj szczagolowe opisy mowily o tym, kto zostal przeszmuglowany
gdzie - byla to lista nielegalnych emigrantow. Ale nie tylko. Okazalo sie, ze
byla to rowniez lista handlarzy zywym towarem. Nagle rozwiazanie wielu spraw
wydawalo sie byc w zasiegu reki. Kolejna skrytka, "zabawki" okazala sie posiadac
informacje o handlu bronia - i to niekoniecznie detalicznym. Skrytka "biznes"
omawiala roznego rodzaju przekrety dotyczace firm - od szantazu do szpiegostwa
przemyslowego. Wreszcie przyszla kolej na skrytke "Ariel". Najgorsze przeczucie
Matuszynskiego stalo sie cialem - byly to informacje o przemycie narkotykow.
"Polak potrafi" - pomyslal z gorycza Matuszynski. Nawet na pobiezna analize tych
materialow potrzebowalby dobry miesiac. Diensfuhrender, informowany przez
Matuszynskiego na biezaco o zawartosci skrytem wydal polecenia skopiowania
dyskietek, zamkniecia oryginalow i kopii policji niemieckiej w sejfie,
dostarczenia zas kopii roboczych i policjii polskiej do jego gabinetu. Nastepnie
zabral tam Matuszynskiego.
- Chyba teraz musi pan zawiadomic swojego zwierzchnika?
Matuszynski ponuro skinal glowa.

c.d.n.

[woloduch1]

Boziewicz wysluchal meldunku spokojnie. Potem dosc dlugo myslal. Wreszcie zaczal
sie upewniac.
- Ile tej waluty tam jest?
- Nie wiem. Ciagle jeszcze obsypuja je proszkiem i jeszcze nie policzyli. Ale
wstepnie nalezy przypuszczac, ze bedzie tego najmarniej poltora miliona. Dolarow.
- Poltora miliona, mowisz. I to w kasie podrecznej na drobne wydatki.
- Nie wiem, czy to jest kasa podreczna.
- A co innego? Glowne konto, czy konta maja pewnie w Szwajcarii, a tu trzymaja
drobne na niespodziewane wydatki. Przeciez to widac, ze to jest jakas
zorganizowana mafia, a ten nasz Pawlak, razem z bratem, to tylko drobny
fragment. Ma sens?
- Owszem, ma. Ale mam powazne obawy, czy nam sie uda sciac leb tej hydrze.
- Dlaczego?
- Ta ksiegowosc. Prokuratorzy, policjanci... Jak to utrzymac w tajemnicy?
- Duzo ich znalazles?
- Tylko kilku. Ale ja przejrzalem, i to w dodatku bardzo pobieznie, tylko
kilkanascie plikow! A ich sa tysiace!
- Ile bylo tych dyskietek? Okolo czterystu?
- Owszem. I co najmniej dziesiec plikow na dyskietce. To jest razem minimum
cztery tysiace plikow do przejrzenia. A na kazdym moga byc nazwiska ludzi,
ktorzy nie maja prawa sie dowiedziec, ze to mamy!
- Jest kilku ludzi, zarowno wsrod policjantow, jak i wsrod prokuratorow, ktorych
uczciwosci jestem pewien. Zaczne z nimi pracowac nad sprawa i moze uda nam sie
oddzielic plewy od ziarna.
- A czy pani Janeczka jest wsrod nich?
- Oczywiscie! Moze ona wpadnie na pomysl, jak to przyspieszyc. Dziekuje,
Kornelu. A teraz sluchaj. Kiedy bedziesz mial w reku wszystkie kopie dyskietek?
- Jak dobrze pojdzie, to kolo polnocy.
- A wiec zrobimy tak: popros Niemcow o samochod z eskorta do Kolbaskowa. Tam na
przejsciu beda czekac moi ludzie z samochodem i eskorta. Ale zabierz ze soba
tylko jeden komplet dyskietek i paszporty. Reszte niech nam przekaza poczta
dyplomatyczna, poprzez attache prawnego. Wyjedz rano. Od osmej moi ludzie beda
czekac w Kolbaskowie. Wszystko jasne?
- Jasne. Teraz sie musze tutaj dogadac.
- No, to do zobaczenia jutro. Jakbys mial jakies klopoty, to wiesz, jak mnie zlapac.
- Do zobaczenia...
Matuszynski odlozyl sluchawke i westchnal gleboko. Teraz musial jakos dogadac
sie z Dienstfuhrenderem. Okazalo sie to bardzo latwe. Podinspektor calkowicie
zgodzil sie z sugestia polskiego oberinspektora. Ponadto zaciekawil sie, jak ma
wygladac dalsza wspolpraca. Policja niemiecka dyponowala oczywiscie ludzmi
mowiacymi po polsku, ale bieglych w mowie i w pismie, nie bylo az tak wielu.
Poza tym, z dotychczasowych doswiadczen z mafia, obawial sie, ze rowniez u nich
moga byc wtyczki. Matuszynski zasugerowal wiec, zeby chwilowo dali sobie spokoj.
Byl pewny, ze Boziewicz wynajdzie jakis sposob na, przynajmniej chwilowe,
utajnienie dowodow i przejrzenie ich przez absolutnie pewnych ludzi. A wtedy
wiedze na temat niemieckiej dzialalnosci mafii beda mogli przekazac w sposob
dyskretny. Dienstfuhrender szybko to przemyslal i zgodzil sie z Matuszynskim.

Boziewicz mial inna zagwozdke. Zorientowal sie, ze ma do rozgryzienia
gigantyczna afere, a pewnych ludzi zaledwie garstke, a to i tak musial ich
najpierw sprawdzic. W tej chwili tak na 100% ufal tylko sobie, Matuszynskiemu i
pani Janeczce. Dlatego tez wezwal ja do siebie, korzystajac z tego, ze ciagle
jeszcze, mimo poznej dosc pory, pracowala nad systemem komputerowym. Pani
Janeczka przyszla, usiadla na wskazanym miejscu i spojrzala pytajaco na szefa.
- Jak pani stoi z systemem?
- Jezeli nie wyskoczy nic niespodziewanego, to jutro kolo poludnia powinnam
skonczyc.
- To swietnie, bo mam dla pani kolejne zadanie. Od razu mowie, ze i paskudne i
pracochlonne. Mam nadzieje, ze pani cos wymysli, zeby ten proces usprawnic.
- Co to jest?
- Dostaniemy kilka tysiecy plikow, ktore trzeba przejrzec i sprawdzic, czy nie
znajduja sie na nich pewne nazwiska. Dopoki ich pani nie przejrzy, mowy nie ma,
zebym do nich kogos dopuscil.
- Kilka tysiecy, mowi pan? A w jakim formacie? I ile nazwisk? I na jakim nosniku?
- Chyba w Wordzie. Na dyskietkach. A nazwiska? W pierwszym rzucie okolo trzystu,
a w drugim okolo pieciuset. A potem jeszcze kilka razy tyle. Ale juz po
pierwszym bede mogl dac pani pomoc.
- Rozumiem. Pierwszy rzut - to chyba Wydzial Wewnetrzny. A drugi, to Komenda
Glowna? Ale wszystko jedno, to upiorna robota.
- A nie da sie tego jakos przyspieszyc czy zautomatyzowac?
Pani Janeczka zamyslila sie. Po chwili usmiechnela sie.
- Da sie. Przeszukanie jednego nazwiska zajmie mniej niz minute i zalezy od
predkosci komputera. Musze pana jednak ostrzec, ze jest to metoda troche
niepewna dla slow zawierajacych polskie litery. Trzeba bedzie je powtarzac nie
uzywajac ogonkow.
- Ogonkow?
- Zargonowe okreslenie na polskie litery. Czasem zastepowane slowem "krzaczki".
To dotyczy innego sposobu kodowania polskich...
Boziewicz podniosl rece do gory.
- Pani Janeczko, poddaje sie. Ja naprawde nie musze znac tych szczegolow. Krotko
mowiac, piec godzin na pierwsza liste i osiem na druga?
- Troche wiecej. Prosze pamietac o ogonkach. Mniej wiecej dwa razy tyle, ale
trzeba jeszcze dodac czas na skopiowanie plikow na twardy dysk. To mniej wiecej
szesc do dwunastu godzin.
- A tego sie nie da sie jakos przyspieszyc?
- Niestety nie.
- A wiec minimum jedenascie godzin na pierwsza liste, maksimum dwadziescia dwie.
To znaczy pojutrze moze pani dostac pomoc.
- To orientacyjne czasy.
- Rozumiem. A wiec dobrze, na razie niech pani wraca dokonczyc przeglad systemu.
Mam nadzieje, ze w poludnie bedzie pani gotowa, bo po poludniu spodziewam sie
dostac te dyskietki i od tego momentu zaczynamy walke z czasem.
Pani Janeczka wstala i odmeldowala sie, wracajac do przegladu systemu. Boziewicz
natomiast spojrzal na zegarek i zadzwonil do Nowej Zelandii i krotko
poinformowal o ostatnich wydarzeniach, podkreslajac koniecznosc zachowania
tajemnicy. Jego rozmowca doskonale to rozumial.

c.d.n.

[woloduch1]

George odlozyl sluchawke i zamyslil sie gleboko. Nawet tak skrotowe omowienie
sprawy, jakie zaprezentowal mu Boziewicz pozwolilo mu dostrzec glebie problemu.
Dostrzegl rowniez gleboko ukryta ironie. Kradziez z wlamaniem, przestepstwo dosc
powazne okazalo sie pestka w porownaniu z przestepstwami o ktorych wlasnie
powiedzial mu Boziewicz - szpiegostwo przemyslowe, narkotyki, handel zywym
towarem i bronia, wszystko okraszone szeroko rozpleniona korupcja siegajaca
najwyzszych szczebli. Szczerze wspolczul Polakom. I wszystko wyszlo na jaw
dzieki uporowi prowincjonalnego policjanta z Chile, ktory chcial w ten sposob
splacic swoj wyimaginowany dlug wdziecznosci wobec jedego z mieszkancow jego
okregu, bardzo popularnego, trzeba przyznac. Puszczona przez Josego w ruch
machina przypominala mu maly kamyk, ktory, stracony z gory wywoluje lawine.
Owszem, schwytali sprawce wlamania, ale przez to schwytanie otworzyli w Polsce
puszke Pandory. W Egipcie nieudolny gliniarz poszedl w odstawke, a wygladalo na
to, ze pociagnie to rowniez inne konsekwencje. W Anglii kilka slow nawet nie
zwiazanych ze sprawa, wywolalo odgrzebanie spraw sprzed szescdziesieciu lat i
prawdopodobnie wywola burze. Nie prawdopodobnie, juz wywolalo. Zaczelo sie od
sprawozdania z wydarzen w Nowej Zelandii, a obecnie gazety pisaly o zapomnianym
bohaterze, poslowie konserwatywni wystapili wczoraj z interpelacja w Izbie Gmin,
a dzisiaj w Izbie Lordow mial przemawiac lord Inverness. Tymczasem podmiot tych
wystapien spokojnie siedzial w Nowej Zelandii i za chwile mial sie zjawic tutaj
wraz ze sprawca calego tego zamieszania. George zasmial sie w duchu. Ciekaw byl
ich reakcji na najnowsze wydarzenia. Rownoczesnie zdecydowal, ze dzisiaj nie
bedzie przesluchiwal podejrzanego. Cynicznie stwierdzil, ze przed spozyciem
mieso powinno dobrze skruszec, niechze wiec ten caly Kaczorowski czy tez Pawlak
spokojnie kruszeje w areszcie. Wlasciwie jego zeznania nie byly juz potrzebne.
Wlasciwie teraz musial czekac, az polska policja odszuka mieszkanie zloczyncy,
zrobi tam rewizje i odnajdzie skradzione walory. Wtedy sprawa bedzie zamknieta
nie tylko dla niego, ale tez i dla wszystkich pozostalych zainteresowanych
policji. Prawde mowiac, nie musza sie z tym spieszyc. On moze zamkniete sledztwo
przekazac prokuratorowi chyba jeszcze w tym tygodniu, do sadu tez pojdzie
szybko, zapadnie wyrok i wtedy zaczna sie wnioski o ekstradycje. Zeby tylko
udalo sie je tak ustawic, zeby byl przekazywany z panstwa do panstwa, zanim
nastapi tam przedawnienie! No, ale tym trzeba zajac sie troche pozniej. Teraz
wypadalo mu zajac sie goscmi, ktorzy wlasnie przyszli. Jose i Dziadek mieli
dzisiaj wracac do Chile, zas Smithwick-Brine wracal do Londynu. Po wypatroszeniu
bagazu tego calego Pawlaka-Kaczorowskiego okazalo sie, ze ma dwa komplety
garderoby - letnia i zimowa. Zdaniem wszystkich obecnych mialo to sens, jako ze
przestepca oblecial niemal caly glob, a w kazdym razie obie polkule. Na jednej z
nich bylo lato, a na drugiej zima. Dziadek nieco zlosliwie stwierdzil, ze chocby
nie wiadomo jak dobrze policja szukala mikrosladow, to za skarby swiata na
polnocnej polkuli nie trafia na slady palta zloczyncy, zloczynca bowiem, mimo ze
idota, to jednak nie zupelny i w zimowym paletku w lecie raczej nie biegal.
Jesli maja znalezc jakies slady, to tylko z odziezy letniej. No to niech
laboratorium wezmie probki wszystkiego letniego i sprobuja porownac. Panowie
policjanic ponuro przypomnieli Dziadkowi, ze co prawda w Kanadzie i w Polsce
jakies slady znaleziono, ale w Anglii i Szwecji nic. Dziadek wzruszyl ramionami
i stwierdzil, ze jak policja sie nie postarala miesiac temu, to teraz ma szanse
sie zrehabilitowac. Smithwick-Brine powiedzial, ze faktycznie, jest to niezle
wyzwanie, przynajmniej dla Scotland Yardu i zamierza je przyjac. Jak rowniez, ze
zamierza podpuscic policje szwedzka i polska. Obaj policjanci uzgadniali teraz z
George'em techniczne szczegoly, Dziadek za nudzil sie jak mops. Ale niedlugo sie
nudzil, bo przyszedl Smith. Ciagle jeszcze byl caly w skowronkach, ocenil bowiem
te swoje manewry bardzo wysoko. Co prawda humor zepsul mu nieco Dziadek
odkrywajac jego pulapke w chaszczach, ale Dziadkowi udalo sie wytlumaczyc, ze
bez tego specjalnego szkolenia, guzik by wykryl. Tym niemniej Smith poszedl po
rozum do glowy i uznal, ze tym razem mu sie upieklo, Dziadek bowiem byl po jego
stronie, ale na przyszlosc musi wziac pod uwage mozliwosc ponadprzecietnego
wyszkolenia wroga i lepiej cos takiego zorganizowac. Dlatego uznal sie za
dluznika Dziadka i przyniosl mu maly prezent. Prezentem tym byl komplet
falszywych kopert wraz z latareczkami dla wszystkich ich oryginalnych
posiadaczy. Dziadkowi ze zdumienia szczeka opadla na piers, ale obiecal
dostarczyc ten prezent wszystkim obdarowanym. Oczywiscie bedzie musial poczekac,
az sprawy sie w jakis sposob unormuja, czyli w Polsce skonczy sie sledztwo i
nastapia aresztowania. Jesli o to chodzi, Dziadek nie byl dobrej mysli,
pocieszyl sie jednak mysla, ze moze, wyjatkowo, policja, majac na uwadze
obecnosc przestepcy we wlasnym gronie, stanie na wysokosci zadania. Tym
niemniej, wymyslil sposob dostarczenia niespodzianki i az sie szeroko usmiechnal
na sama mysl o tym. Wreszcie policjanci skonczyli powazna rozmowe i nadszedl
czas pozegnania. To byla rzecz, ktorej Dziadek od jakiegos czasu nie lubil. Tym
niemniej Dziadek pozegnal sie z nowymi przyjaciolmi (z ktorych jeden byl wnukiem
jego starego przyjaciela) dosc serdecznie i pojechal z Jose do hotelu po rzeczy,
a stamtad na lotnisko. Tu czekala go niespodzianka. Na lotnisku oczekiwali go,
oprocz Oli, Jego Wysokosc ksiaze Walii, general Whippelby i dowodca armii
nowozelandzkiej. Dwaj ostatni wyrazili zal, ze pobyt Dziadka trwal tak krotko i
zaprosili go oficjalnie na wizyte w zimie (to znaczy w nowozelandzkim lecie)
oraz przekazali mu upominki. Ksiaze Walii pozegnal sie cieplo z Dziadkiem i
przypomnial, ze sir Szczepan byl uprzejmy przyjac zaproszenie na polow ryb w
Szkocji w koncu wrzesnia i ze bedzie niecierpliwie oczekiwal tego spotkania.
Zapytal rowniez Dziadka, czy jakies ksiazki tej jego ulubionej autorki byly
tlumaczone na angielski. Dziadek wytezyl pamiec i przyznal, ze nie jest pewien,
chociaz wydaje mu sie, ze syn autorki przetlumaczyl chyba trzy ksiazki i obecnie
poszukuje wydawcy. Ksiaze pomyslal przez chwile, po czym dal sir Szczepanowi
zadanie: jesli ksiazki nie sa jeszcze wydane, albo nie beda wydane przed koncem
wrzesnia, niech przywiezie je w formie manuskryptu, ksiaze bowiem jest nimi
zainteresowany. Jesli rzeczywiscie sa tak dobre dobre, jak sir Szczepan mowi, to
on osobiscie przekona jakiegos wydawce. Oczywiscie Dziadek obiecal dostosowac
sie do prosby. I wtedy zapowiedziano samolot i zaczeto ladowanie pasazerow.
Trzech zegnajacy Dziadka oficerow wyprezylo sie jak struny i oddalo Dziadkowi
honory z precyzja, ktora wprawilaby w zachwyt najbardziej nawet wymagajacego
instruktora musztry.

c.d.n.

[woloduch1]

Pani Janeczka przyszla wczesnie do pracy i wziela sie za sprawdzanie ostatnich,
pozostalych jeszcze, plikow. Miala nadzieje, ze zadna niespodzianka jej nie
czeka i okazalo sie, ze miala racje. Oprocz tych kilku zainfekowanych, ktore
wylapala juz wczesniej, w zadnym nie zagniezdzilo sie nic niepozadanego.
Natomiast jej pulapka jak na razie ciagle pozostawala pusta, nikt, jak do tej
pory, w nia nie wpadl. O jedenastej zakonczyla robote i poszla do Boziewicza
zameldowac o wynikach. Zdziwila sie nieco na jego widok, wygladal bowiem na
chorego i niewyspanego. Jednakze mimo wygladu, Boziewicz z uwaga wysluchal
meldunku, podziekowal, po czym zaprowadzil pania Janeczke do rzadko uzywanej
salki konferencyjnej. Tam zobaczyla dziesiec komputerow najnowszej generacji,
szybkich, z wielkimi dyskami i duza iloscia pamieci. Zaden z nich nie byl
podlaczony do sieci. Boziewicz poinformowal ja, ze od tej chwili to jest jej
glowna kwatera, do ktorej dostep maja tymczasem tylko oni dwoje. Jesli ktos inny
otrzyma uprawnienia, pani Janeczka dowie sie o tym osobiscie od Boziewicza.
Przekazal jej szyfr do drzwi wejsciowych i powiadomil, ze nie oczekuje dostawy
danych wczesniej niz za dwie godziny. Pani Janeczka udala sie wiec do kantyny i
wrocila do swojej jamy, gdzie zaczela czekac na nie wiadomo kogo - Boziewicza,
Matuszynskiego, Godota albo jeszcze kogos innego.

W tym czasie oczekiwany przez nia Matuszynski dojezdzal juz do Warszawy.
Wyjechal z Berlina samochodem policyjnym w eskorcie dwoch dodatkowych,
nieoznakowanych samochodow. Mial wrazenie, ze obstawa uzbrojona byla po zeby.
Nigdy sie o tym nie dowiedzial, ale byla to prawda. Ponadto dyskretna opieka
otaczaly go dwa helikoptery policyjne i jeden, ciezko uzbrojony, wojskowy,
schowany tuz za linia horyzontu. Bez zadnych przeszkod dojechal do Kolbaskowa i
tam przesiadl sie wraz ze swoim bagazem do polskiego samochodu policyjnego,
ktory, wraz z towarzyszaca mu eskorta zlozona z dwoch samochodow poprul
najprostsza droga do Warszawy. Przez stolice przejechali bez zwracania na siebie
uwagi, tzn. wylaczyli swiatlo i dzwiek i udawali inne niewinne pojazdy. W
Komendzie Matuszynski zabral z samochodu tylko dyski, pozwalajac asyscie nosic
jego inne rzeczy - w koncu ranga i stanowisko musza miec jakies przywileje (a on
nigdy nie mial ordynansa ani, scisle rzecz biorac, adiutanta, niechze sie wiec
nacieszy tym uczuciem przez kilka minut). Urok nowosci skonczyl sie w gabinecie
Boziewicza. Asysta zostala wyproszona i Boziewicz zazadal skroconej relacji.
Wysluchawszy jej, zabral Matuszynskiego z dyskietkami do malej sali
konferencyjnej, gdzie czekala juz pani Janeczka. Boziewicz poinformowal ja, ze
inspektor Matuszynski jest trzecia osoba uprawniona do przebywania w tym pokoju
i informacji w nim zawartych. Zapytal ja rowniez, czy jest w stanie wykorzystac
go na tym etapie prac. Pani Janeczka ucieszyla sie szalenie, mimo bowiem znanej
Matuszynskiego niecheci do komputerow, mozna mu bylo powierzyc proste rzeczy.
Tak wiec, odpalila dwa komputery i zabrala sie do roboty. Stworzyla na obu
komputerach identyczne kartoteki i rozdzielila dyskietki. Potem pokazala
Matuszynskiemu, jak ma kopiowac dyskietki na twardy dysk i posiedziawszy nad nim
krotka chwile, wrocila do swojego komputera. Po czterech godzinach kopiowanie
bylo skonczone. Calosc byla na twardych dyskach, ale, niestety, na dwoch. Teraz
pani Janeczka wyciagnela dwa malenkie przyrzady, ktore nazwala "flash drive" i
wsadzila je w cos, co Matuszynski juz widzial i wiedzial, ze duzo z tym mozna
zrobic, ale sam nie wiedzial, co, a nazywalo sie to USB. Teraz pani Janeczka na
kazdym komputerze przekopiowala istniejaca kartoteke na to male ustrojstwo.
Nastepnie zamienila je i zaczela kopiowac z ustrojstwa na komputer. Po
dziesieciu minutach kopiowanie bylo zakonczone i oba komputery mialy calosc
danych. Teraz pani Janeczka wyciagnela otrzymane od Boziewicza listy i podjela
meska decyzje. Bardzo uwaznie poinstruowala Matuszynskiego co i jak ma
robic.Dala mu czesc listy i razem z nim sprawdzila pierwszych dziesiec nazwisk.
Na szczescie w tej dziesiatce byly nazwiska zarowno z ogonkami, jak i bez, tak
wiec, po upewnieniu sie ze Matuszynski nabral juz jakiej-takiej wprawy,
przesiadla sie do swojego komputera i zaczela robic dokladnie to samo. O osmej
wieczorem lista byla skonczona. Co prawda trzy nazwiska wywolaly efekt
pozytywny, ale blizsze sprawdzenie wykazalo, ze niejednemu psu Burek, okazalo
sie, ze o inna osobe tu chodzi. Pani Janeczka zadzonila z ta wiadomoscia do
Boziewicza i przystapila do kolejnej listy. Przez najblizsze pol godziny zdazyli
sprawdzic moze piecdziesiat nazwisk z drugiej listy, kiedy drzwi otworzyly sie i
wszedl Boziewicz. Za nim wmaszerowalo dziesieciu policjantow z Wydzialu
Wewnetrznego w cywilu. Boziewicz poinformowal pania Janeczke, ze, poniewaz WW
okazal sie czysty, moze jej dac ludzi do roboty. Kazdy z dziesiatki zna sie
doskonale na komputerach i umie trzymac jezyk na klodke. Pani Janeczka
odetchnela z ulga i wreczyla im ustrojstwa, polecajac uruchomic pozostale
komputery. Teraz robota ruszyla z kopyta i o dziesiatej wieczorem przeglad akt
pod wzgledem KG byl ukonczony. Niestety, tym razem okazalo sie, ze w Komendzie
znajduje sie osmiu policjantow na zoldzie mafii. Ta wiadomoscia, przekazana
Boziewiczowi, pani Janeczka i jej oddzial specjalny zakonczyli dlugi dzien pracy.

c.d.n.

[woloduch1]

Pawel spedzil wtorek i srode grzebiac w Internecie. Przeszukiwal strony
poswiecone geologii, ale w koncu doszedl do wniosku, ze i tak nie ma tu warunkow
do przeprowadzenia analiz - ani przyrzadow, ani odczynnikow. Przede wszystkim
jednak nie pamietal jednak, jakie badania powinien przeprowadzic, Internet zas
nie dal mu odpowiednich wskazowek. Byl pewien, ze mineraly, jakie odkryl byly
bardzo rzadkie i przez to w Internecie nie bylo o nich wiadomosci szczegolowych,
a te, co byly, byly bardziej anegdotyczne niz faktograficzne. Tak wiec, w srode
wieczorem dal sobie spokoj.

George zapytal areszt o zachowanie wieznia. Uslyszawszy odpowiedz, przemyslal ja
i uznal, ze delikwent jeszcze nie skruszal dostatecznie, postanowil wiec
przesluchanie odlozyc do piatku. Brownowi, ktory zapytal o postepy sledztwa,
odpowiedzial, ze postepy owszem, sa, ale nie spieszy mu sie z wysylaniem ludzi
do kontrwywiadu, tym bardziej zas do Amerykanow na Kube, jesli jednak
aresztowany chce zlozyc pelne zeznania, to George sie poswieci i go przeslucha.
Brown cos tam gniewnie mamrotal o prawach aresztowanego i prawach czlowieka, ale
George osadzil go w miejscu, przypominajac, ze nie raz juz zbyt pospieszne
sledztwo spowodowalo omylki sadowe i naruszenie owych praw, on wiec woli
przeprowadzic sledztwo porzadnie. Jesli Brownowi sie to nie podoba, niech
przekona swego klienta do wspolpracy. Brown oczywiscie znow zaczal marudzic o
niedopuszczalnych metodach, ale George mial tego dosc. Zimno poinformowal
Browna, ze jesli metody sledztwa mu sie nie podobaja, moze zlozyc zazalenie.
Przytomnie nie dodal gdzie, mial bowiem na mysli najblizsza budke z woda sodowa,
albowiem wytypowany do sprawy prokurator (George juz wiedzial, kto to jest)
cechowal sie bardzo niskim poziomem tolerancji dla wygorowanych zadan adwokatow,
a niemal kazde zadanie adwokata uwazal za wygorowane a przede wszystkim za
nieuzasadnione. Splawiwszy wiec kauzyperde, zaczal sobie przygotowywac liste
pytan na jutro i strategie przesluchania.

Na pania Janeczke czekalo rano kilka rzeczy: trzy nowe listy i laptop. Rzuciwszy
okiem na listy rozpoznala je od razu. Prokuratorzy, sedziowie i politycy. Laptop
byl dla niej, miala na nim stworzyc baze danych o ludziach wymienionych w
przestepczych plikach. Ponadto, miala wkrotce otrzymac kolejne listy, mialy to
byc listy wszystkich policjantow. Zabrala wszystko ze sobe i powedrowala do
swojej grupy specjalnej. Tam rozdzielila zadania, sama zas przekopiowala sobie
stworzona przez siebie kartoteke i szybko stworzyla prosta baze danych.
Pierwszymi wpisami byla grupa owych osmiu policjantow z KG. Wkrotce lista
zaczela sie wydluzac, pojawiali sie na niej przedstawiciele prokuratury,
sedziowie i politycy - tych ostatnich jednak stosunkowo malo. Tym niemniej w
poludnie, kiedy dojechali do konca otrzymanych list, jej baza danych
przekroczyla juz piecset nazwisk - po okolo dwustu prokuratorow i sedziow, okolo
stu politykow, no i tych kilku policjantow. Wiedziala, ze ta lista bedzie duzo
dluzsza, jednakze zanim ja wypelni, trzeba bedzie przeczytac te wszystkie pliki.
I to nie raz, lecz wiele razy, pod roznymi katami. Wiedziala, ze teraz wyszukuje
najczarniejsze owce, ktorym trzeba bedzie uniemozliwic dzialalnosc za wszelka
cene. Wspolczula wiec Boziewiczowi, kiedy poszla do niego z pierwszym wydrukiem.
Znajac wyniki, wiedziala, jak ulatwic sobie prace. Dlatego tez po kilku minutach
przekonala Boziewicza, ze mini-siec w sali konferencyjnej usprawni i przyspieszy
prace. Trzy godziny pozniej miala juz zainstalowany serwer i tworzyla nieco
bardziej zaawansowana baze danych, do ktorej cala jej grupa specjalna bedzie
miala dostep. Pod wieczor wszystko bylo gotowe.

Nawet najszybszym odrzutowcem nie da sie przeleciec jednej trzeciej swiata w
godzine czy dwie. Dziadek i Jose dotarli do Santiago jeszcze przed switem
nastepnego dnia i zlapali pierwszy samolot do domu. Dziadek ze zdumieniem zaczal
w samolocie czytac gazete, w ktorej na pierwszej stronie bylo jego stare zdjecie
z okresu wojny. Okazalo sie, ze obecnosc przedstawicieli dyplomatycznych Chile
na przyjeciu w Nowej Zelandii spowodowala te sensacje w gazecie (pozniej sie
dowiedzial, ze nie tylko w tej jednej). Gazeta zajmowala sie obecnie
rozwazaniami, jakim cudem wladze Republiki nie potrafia docenic czlowieka o
takim dorobku, jak Dziadek - przy czym wymieniala niemal wszystkie jego
osiagniecia. Na szczescie jednak nie wszystkie, pomyslal, nikt jeszcze nie
wpadla na pomysl powiazania z nim zaginiecia von Bucowa. Wreszcie dolecieli i tu
Dziadka oczekiwala kolejna niespodzianka. Port lotniczy byl stary, dopiero w
przyszlym roku mial byc modernizowany i otrzymac rekawy, tak wiec pasazerowie
schodzili po schodkach. No i kiedy Dziadek i Jose wyszli na schodki, zobaczyli,
ze na dole czeka burmistrz i gubernator okregu, za schodkami czerwony dywan i
mownica oraz kompania honorowa garnizonu. Dziadek zdebial, ale nie mogl sie
wycofac, bo Jose stal za nim i nie dawal sie ruszyc z miejsca. Tak wiec Dziadek
zszedl na dol i wpadl w lapy politykow. Zrobil przeglad kompanii honorowej,
wysluchal kilku mow, sam cos odpowiedzial, niemal oslepl od fleszow,ale udalo mu
sie wymigac od konferencji prasowej. Zostal dowieziony do domu i tam wreszcie
przestal zgrzytac zebami.

c.d.n.

[woloduch1]

W czwartek George rozmawial krotko z Boziewiczem. Wiadomosci, jakie otrzymal,
przydadza mu sie jutro, tym bardziej, ze umowil sie na kolejna rozmowe rano w
piatek (czyli czwartek wieczor czasu polskiego). A potem zaczal tworzyc dluga
liste pytan.

Pani Janeczka dostala w czwartek rano od Boziewicza kilkanascie dlugich list.
Tym razem byly do listy wszystkich policjantow w Polsce ulozone geograficznie.
Rozdzielila je pomiedzy wspolpracownikow i wszyscy zaczeli zaczeli stukac w
klawiatury. Pani Janeczka zas otworzyla katalog "Ksiegowosc" i posegregowala go
chronologicznie. Nastepnie zaczela otwierac pliki poczawszy od najstarszego, z
1990 roku. Szybko stwierdzila dwie rzeczy: po pierwsze, ze jest to lektura
fascynujaca, przestepcy bowiem, najzupelniej chyba pewni bezkarnosci podawali
informacje jak na talerzu - kto dostal co, od kogo i za co, ponadto zas (i to
bylo ciekawe) kto byl czym zastraszony czy szantazowany. Po drugie: chyba jednak
nie chcialaby prowadzic tego sledztwa. Jednakze pomoc techniczna - to bylo jej
pole dzialania. Dlatego tez zaczela szybko rozbudowywac baze danych. Pod wieczor
baza byla skonczona, przeglad policji rowniez, dotarla rowniez do konca 1990
roku. Zameldowala o wszystkim Boziewiczowi i poszla do domu.

Boziewicz od rana siedzial nad komputerowymi wydrukami od pani Janeczki i
porownywal je z listami prokuratorow i sedziow. Wiedzial juz jak wyglada proces
pozbawienia prokuratorow i sedziow immunitetu, wiedzial tez, ze pozbawienie
immunitetu czarnych owiec musi zostawic na ostatnia chwile, oraz wiedzial, ze
teraz musi zaczac tak manewrowac, zeby owe czarne owce nie dowiedzialy sie o
sledztwie, a tym bardziej, zeby nie uzyskaly na nie jakiegokolwiek wplywu.
Przeanalizowal sytuacje starannie i korzystajac ze swoich uprawnien poprosil
ministra sprawiedliwosci do siebie w trybie pilnym. Na szczescie minister nie
wystepowal w przestepczych plikach (niestety, jego kilkunastu kolegow partyjnych
owszem), tak, ze mial nadzieje na daleko idaca wspolprace. Poniewaz mial sie
widziec z ministrem dopiero jutro, zaczal wiec opracowywac plan sledztwa,
dopasowujac czystych prokuratorow do spraw, jak rowniez szukal drog na pewne
zmiany w pewnych organizacjach sadowniczych. Wieczorem, po wysluchaniu meldunku
pani Janeczki, zadzwonil do Nowej Zelandii i przekazal najnowsze wiadomosci.

Dziadek jakos dotrwal do wieczora, ale niezbyt poznego. Przede wszystkim, po
powrocie do domu rozpakowal sie. Tak, jak zapowiedzial Josemu, przywiozl mnostwo
zarcia, zwlaszcza takiego, ktorego nie tylko w Chile, ale w calej Ameryce
Poludniowej nie mozna bylo dostac - oscypki, bryndze, suszone grzyby (te bywaly
w Argentynie), kabanosy, szare renety i jeszcze kilka specjalow, ktorych nie
jadl juz kilka dziesiecioleci. Poza tym troche ksiazek, reszta leciala do niego
poczta lotnicza. Potem zajal sie odzieza - od razu zrobil pranie. Wreszcie, po
obiedzie, ktory przygotowal Pawel, usiadl wygodnie w fotelu i z lampka sangrii w
reku zaczal Pawlowi opowiadac swe nowozelandzkie przygody. Opowiedzial je
wiernie, nawet odpowiedzial na pytania Pawla dotyczace tej historii z ksieciem
Walii. Przyznal sie, ze dla niego byl to wielki szok i zastanawial sie jak sie
to wszystko skonczy, podejrzewal bowiem, ze zaproszenie Jego Wysokosci na ryby w
Szkocji wynikalo nie tylko z jego ciekawosci, ale mialo rowniez jakies drugie
dno, ktorego nie mogl odgadnac. Potem zaczal wypytywac Pawla o jego przygody.
Oczywiscie pochwalil sposob spedzenia zeszlego tygodnia. Kiedy wysluchal
opowiesci o skromnym obiedzie w gronie kilku przyjaciol zaczal sie smiac tak, ze
az dostal czkawki. Natomiast z uwaga wysluchal opowiesci o wyprawie na poludnie.
Kiedy Pawel opowiedzial mu o spotkaniu z Indianami, zmarszczyl brwi i zamyslil sie.
- Wcale sie nie zdziwie - powiedzial - jesli jutro sie tu pokaza. Nie mogli sie
z toba zbyt dobrze dogadac, wiec potrzebuja tlumacza. To nie jest koniec sprawy.
A tak, to odkryles cos?
- Odkryc, odkrylem. Sek w tym, ze nie wiem, co to jest, a tutaj nie mam warunkow
na przeprowadzenie analiz. Czekalo tyle lat, moze poczekac jeszcze troche.
Zobacze, co to jest, w domu. Jesli cos wartosciowego, wroce tutaj i im powiem.
Ale wtedy trzeba bedzie przeprowadzic powazne badania.
- To kosztuje duze pieniadze, a ty ich nie masz.
- Ach, nie zdazylem ci powiedziec, Dziadku, ze za moja ostania robote w
Australii dostalem premie. Pietnascie milionow dolarow. Chyba bede je musial
jakos zainwestowac, ale nie mam pojecia, ani jak, ani w co.
- Gratuluje! Musiales znalezc cos naprawde wartosciowego, ze ci tyle zaplacili!
A co do inwestycji... Ja tez sie na tym nie znam. Ale cos ci powiem. Bylem w tym
samym polozeniu wiele lat temu, po tej historii z tym japonskim frachtowcem.
Armator zaplacil mi duzo pieniedzy i tez nie wiedzialem, co z tym fantem zrobic.
Ktos mnie namowil na zainwestowanie w fundusze inwestycyjne - po angielsku
"mutual funds". Od tego czasu zyje tylko z odsetkow, a i tak nie moge ich
przejesc. Moze tez sprobuj?
- Ale jak wybrac dobre fundusze?
- Dam ci rade. Rozdziel pieniadze na kilka czesci i je ulokuj u kilku brokerow.
W Stanach, Kanadzie, Anglii, moze jeszcze w Australii i Niemczech albo Francjii.
Niech ci przedstawia liste i sprobuja uzasadnic swoj wybor. A potem przemysl i
wybierz. Ale zanim sie do nich wybierzesz, poczytaj cos na ten temat, zebys
przynajmniej rozumial, co mowia.
- Tak zrobie. Dziekuje, Dziadku.
Wkrotce potem Dziadek poszedl spac. Pawel posiedzial troche z jedna z ksiazek,
ktore Dziadek przywiozl ze soba i tez postanowil zakonczyc dzien. Na dobranoc
zjadl kilka pomaranczy, brzoskwin i jablek, nie ruszyl jednak Dziadkowych renet,
jadl je przeciez niemal kazdego roku.

Jose zostawil bagaze w domu, przebral sie i po siescie zjawil w komendzie. Tutaj
przekazal otrzymane w Nowej Zelandii odciski linii papilarnych, strzepki
ubrania, odciski butow i wlosy do wysylki do laboratorium Akademii Policyjnej,
bacznie dbajac o zachowanie ciaglosci lancucha ewidencyjnego. Nastepnie
przejrzal zalegle raporty. Poczte zostawil na jutro. Wczesnie wrocil do domu i
poszedl spac.

c.d.n.

[woloduch1]

George wrocil do swojego gabinetu z odprawy u szefa wkurzony, szef bowiem uznal,
ze nazywanie najmimordy z UOP "consigliore" jest, delikatnie mowiac, obrazliwe.
George bynajmniej tak nie uwazal. Wyznawal przekonanie, ze adwokat siedzacy u
boku klienta jest rownie potrzebny jak wrzod na tylku. Ponadto wszystkie te
kruczki prawne uzywane przez kauzyperdy powodowaly tylko jedna rzecz -
prostytuowanie prawa. Byc moze bylo to zgodne z litera prawa (naciagane wielce,
zdaniem George'a, rozumowanie), ale zupelnie niezgodne z jego duchem. Ci
cholerni consigliori wyciagali winnych jak cholera przestepcow z rak
sprawiedliwosci dzieki technicznym uchybieniom (a przeciez policjant tez
czlowiek, moze sie pomylic), ugodom z prokuratorami (jak moj klient sie przyzna
do czegos mniejszego, to odpuscisz wieksze i masz proces wygrany, a jak nie, to
zobaczysz jaki cyrk odstawie w sadzie), no i cyrkom w sadach (krasomostwo,
doprowadzanie swiadkow do zalaman nerwowych, ciagle proby niedopuszczania
dowodow czy zeznan, brednie psychiatryczne wypowiadane przez tak zwanych
ekspertow). A calkiem spora liczba idiotow dopuszczona przez jakas gigantyczna
pomylke albo oszustwo na lawe sedziowska szla im na reke. Doszlo juz do tego, ze
jakis handlarz narkotykow postrzelony przez policje w czasie proby aresztowania
(doszlo wtedy do strzelaniny) zaskarzyl policje o odszkodowanie i wygral w
pierwszej instancji (w drugiej sprawe wykopano z sadu i przegral)! Tak wiec
George uwazal adwokatow za pomocnikow przestepcow i wspolwinnych rosnacej (bo
coraz bardziej bezkarnej) przestepczosci. Nic wiec dziwnego, ze szorstko
potraktowal Browna, ktory probowal zmienic termin przesluchania. George
powiedzial mu wprost, ze albo Brown przybedzie na przesluchanie, albo przysle
zastepce, przesluchanie bowiem odbedzie sie o okreslonej przez George'a porze,
czyli za pol godziny. Jezeli nikt sie nie zjawi, sprawa idzie do kontrwywiadu.
Za pol godziny zjawil sie wsciekly Brown i od razu naskoczyl na George'a jak
szpic na garbatego. Oczywiscie glownym tematem tyrady Browna byl pomysl
przekazania jego klienta kontrwywiadowi. George wysluchal go spokojnie, po czym
ze zlosliwym usmiechem poinformowal, ze o ile wlamania wchodza w zakres
dzialalnosci policji, o tyle sprawa wyjasnienia skad przestepca wzial falszywy
paszport rownie dobrze moze byc prowadzona przez kontrwywiad, a raczej powinna
byc, gdyz nie mozna pominac watku szpiegowskiego ani terrorystycznego,
nieprawdaz? Brownowi opadly rece, ale wlasnie wprowadzono skutego
Kaczorowskiego. George zostawil adwokata i aresztowanego na piec minut. Po
pieciu minutach wrocil, usiadl i rozpoczal przesluchanie.
- Mam nadzieje, ze panski adwokat poinformowal pana o rozmowie, jaka z nim
przeprowadzilem i o panskich ewentualnych dalszych losach. Otoz do przekazania
sprawy wlamania prokuratorowi potrzebuje tylko panskiego nazwiska. I bede je
mial, wczesniej, czy pozniej. Chcialbym pana poinformowac, ze jesli nie zechce
pan wspolpracowac, prokurator nie wyrazi zgody na zaliczenie okresu pobytu w
areszcie na poczet kary. A mnie sie spieszyc nie bedzie. W sprawie nielegalnego
przekroczenia granicy, wprowadzenia w blad wladz Nowej Zelandii i uzywania
falszywych dokumentow, sprawa nie jest tak zaawansowana, ale moze byc prowadzona
przez kontrwywiad lub Agencje Antyterrorystyczna. Nie mamy bowiem zadnej
pewnosci, czy nie jest pan szpiegiem albo terrorysta. Falszywe dokumenty raczej
sklaniaja mnie do rozwazenia tej mozliwosci bardzo powaznie. Ponadto zawartosc
skrytki bankowej w Allgemeine Sparkasse na Unter den Linden w Berlinie swiadczy
na panska niekorzysc. Zawartosc szesciu innych skrytek pogarsza panskie
polozenie. Od razu panu powiem, ze panski los zalezy od odpowiedzi na pierwsze
pytanie - George wyciagnal jakis dokument i pokazal go Brownowi, ktory z kolei
pokazal go Kaczorowskiemu - to, jak pan widzi, jest postanowieniem o przekazaniu
panskiej sprawy kontrwywiadowi. Wszystko, co musze zrobic, to go podpisac. A
wiec, zaczynamy. Nazwisko i imie?
Kaczorowski spedzil juz w areszcie niemal cztery doby. Pilnowany jak oczko w
glowie po raz pierwszy od dwoch dni zobaczyl swiatlo dzienne. Niezbyt duzo, bo
akurat od Antarktydy przyszla kolejana fala zlej pogody i za oknami lalo. Ulewa
spadala na ziemie z nisko zawieszonych, ciezkich, olowianych chmur gnanych
silnym wiatrem. Pogoda odpowiadala stanowi ducha Kaczorowskiego, ktory, krotko
mowiac, czarno widzial. Z jednej strony wpadka w Nowej Zelandii i grozba
Guantanamo, z drugiej brat i ojciec. Jesli bedzie milczal, pogorszy swoje
polozenie. Jesli zacznie odpowiadac, sypnie rodzine. Tak zle i tak niedobrze.
Nagle jednak zrozumial, ze nie ma wyjscia. Mieli skrytki, mieli wszystko, no,
prawie wszystko. Podjal decyzje.
- Bozymir Pawlak.
- Zamieszkaly?
- Aleja Wojska Polskiego 37, mieszkanie 23, 01-503, Warszawa.
- Kto to jest Radomir Pawlak?
- Moj brat...
- Skad pan wzial falszywy paszport?
- Dostalem od brata.
- A skad go wzial brat?
- Ukradl czyste blankiety...
George podniosl glowe i z zaciekawieniem popatrzyl na Kacz.. przepraszam, na
Pawlaka. Wygladalo na to, ze zacznie spiewac. Chwilowa przerwe wykorzystal
Brown, ponownie informujac swego klienta, ze NIE musi odpowiadac na pytania.
Pawlak popatrzyl na niego i stwierdzil, ze w obecnej sytuacji woli wspolpracowac
z policja.
- Nazwiska w notesie?
- Posiadacze tych znaczkow z Chmielewska. To jest tak: to sa rzadkie znaczki i...
- O tym pomowimy pozniej. Dlaczego niektore sa odfajkowane, a niektore nie?
- Te odfajkowane juz mam.
- To znaczy, ze do tych osob pan sie wlamal i je ukradl, czy tak?
- Tak.
- Dlaczego rozpoczal pan podroz w Berlinie?
- Nie chcialem przekraczac polskiej granicy na falszywym paszporcie. Mogli miec
numer...
- Znaleziono dwa falszywe paszporty wystawione na nazwiska Janusz Kowalski i
Gerard Breitner. Kto to jest?
- Janusz Kowalski to moj brat, a Gerard Breitner, to ojciec.
- Prawdziwe nazwisko ojca?
- Pawlak. Jan Pawlak.
- Czy pan wie, co sie znajdowalo w skrytkach?
- Czesc dokumentow Organizacji i troche drobnych na biezace wydatki.
- Ile drobnych?
- Niecale dwa miliony dolarow.
- A co to jest ta organizacja?
- Grupa bylych pracownikow Sluzby Bezpieczenstwa, ktorzy nie zostali
zweryfikowani i uzyli swojego wyksztalcenia dla wlasnych korzysci.
- Czyli, krotko mowiac, mafia?
- Mozna to tak okreslic.
- A pana rola w tej organizacji?
- Zbieranie infornacji poprzez Internet.
- Moze bardziej konkretnie?
- Bylem programista i w pewnych miejscach zostawilem konie trojanskie, przez
ktore potem mialem dostep do informacji potrzebnych Organizacji.
Brown przestal sie wtracac i w miare sluchania coraz bardziej chcialo mu sie
rzygac. Po prostu z obrzydzenia.

c.d.n.

[woloduch1]

Boziewicz ledwie zdazyl usiasc za biurkiem, gdy zadzwonil telefon. To dzwonil
inspektor Whippelby. Chwile po rozpoczeciu rozmowy wlaczyl sie faks i zaczal
wypluwac strone za strona. To Whippelby przesylal mu na pismie to, co teraz
streszczal i komentowal. W miare trwania opowiesci Boziewicz czul, jak resztki
jego bujnej niegdys czupryny, obecnie otaczajace duza juz tonsure, jeden za
drugim staja deba i przyjmuja postawe zasadnicza. Sprawozdanie Whippelby'ego
trwalo dlugo, prawie pol godziny i po jego zakonczeniu i obietnicy dalszej
wspolpracy mial ochote na dwie zupelnie przeciwstawne rzeczy: odtanczenie
indianskiego tanca zwyciestwa albo posypania glowy popiolem i poteznego
wybatozenia siebie. Za tancem przemawiala widniejaca na horyzoncie likwidacja
mafii, za batozeniem fakt, ze mafia dzialala bezkarnie ponad pietnascie lat. Ze
bezkarnie, to mieta z bubrem, gorzej, ze policja nie miala o niej pojecia przez
caly czas. I wszystko wyszlo na jaw dzieki paranoi jakiegos staruszka w jakims
chilijskim zadupiu. No dobrze, Boziewicz wiedzial, ze staruszek ma prawo do
uzywania trzech literek przed imieniem, a za nazwiskiem chyba pol alfabetu i
dodatkowo byl marszalkiem Zjednoczonego Krolestwa i bohaterem pieciu krajow. Ale
ciagle, gdyby nie jego paranoja, nikt o niczym by nie wiedzial i mafia
dzialalaby nadal. Faks ciagle wypluwal strony, Boziewicz wyjal te juz
wydrukowane i zaczal czytac. Faks zakonczyl wreszcie swoja dzialalnosc,
Boziewicz zabral reszte stron, uporzadkowal je i wrocil do czytania. Niedlugo
jednak czekal, bo przyszedl Matuszynski. Usiadl przed biurkiem i popatrzyl
pytajaco na Boziewicza.
- Wlasnie niedawno skonczylem rozmawiac z naszym przyjacielem z Nowej Zelandii.
Przesluchal naszego wlamywacza.
- I udalo mu sie wydusic z niego jakies slowo?
- Udalo. Pawlak otworzyl dziob i zaczal spiewac jak kanarek na amfetaminie.
- Jakim cudem?
- W przypadku braku odpowiedzi obiecal mu wycieczke.
- Wycieczke? Dokad?
- Do Guantanamo...
Matuszynski parsknal smiechem. To bylo nieoczekiwane, ale mialo sens. Smial sie
tak, ze az sie zaplakal. I takiego zaplakanego zobaczyl pan minister
sprawiedliwosci Lobojcyk, ktory wlasnie przyszedl na umowione spotkanie.
Boziewicz przedstawil ministrowi inspektora, ktoremu udalo sie wreszcie
powstrzymac smiech. Lobojcyk patrzyl nieco podejrzliwie na wciaz usmiechnietego
inspektora i zapytal Boziewicza:
- Czy pan inspektor smieje sie z tej sprawy, dla ktorej sciagnal pan mnie tutaj?
Ja zrozumialem, ze to jest raczej bardzo powazna sprawa, a nie farsa.
- Ma pan racje, panie ministrze, sprawa jest bardzo powazna. Tym niemniej pewien
jej aspekt jest, krotko mowiac, komiczny. Kiedy do tego dojdziemy, mysle, ze
przyzna nam pan racje.
- Zobaczymy. A na razie, moze przystapimy do rzeczy?
- Zeby ja dobrze zrozumiec, musze ja panu przedstawic w sposob, w pewien sposob,
chronologiczny. To znaczy, jak to sie stalo, ze jestesmy, gdzie jestesmy. Pan
inspektor zna ja od poczatku. Prosze, panie inspektorze.
Matuszynski opanowal juz smiech i przystapil do relacjonowania sprawy. Opowiadal
wiec o paranoi Dziadka, wszczeciu sledztwa w Chile, wciagnieciu w sledztwo
Interpolu, krachu w Egipcie, niespodziankach w Polsce. Minister patrzyl na niego
jak na raroga i chyba mial na koncu jezyka pytanie czy naprawde dla takich
dupereli marnuja jego czas, kiedy Matuszynski dotarl w relacji do koni
trojanskich w systemie policyjnym. To powstrzymalo rwace mu sie na usta
protesty. Nastepnie opowiesc o aresztowaniu przestepcy w Nowej Zelandii,
zawartosci jego rzeczy i otwarciu skrytki bankowej w Berlinie spowodowala, ze
zamienil sie caly w sluch. Matuszynski zakonczyl opowiesc na informacji o
kolejnych skrytkach i przywiezieniu calego naboju do Warszawy. Teraz paleczke
przejal Boziewicz. Opowiedzial o tym, co robi pani Janeczka, nastepnie przeszedl
do dzisiejszej rozmowy z Nowa Zelandia. Kiedy opowiedzial o projektowanej
wycieczce do Guantanamo, Lobojcyk rowniez sie usmiechnal. Szybko jednak usmiech
zniknal mu z ust, kiedy poznal szczegoly zeznan Pawlaka. Zacisnal zeby i sluchal
w skupieniu. Kiedy Boziewicz skonczyl, zamyslil sie gleboko.
- A wiec, zreasumujmy - powiedzial - mamy jakas supermafie zlozona z nieznanej
liczby lobuzow, glownie pochodzacych z dawnej Sluzby Bezpieczenstwa.
Skorumpowali oni spora liczbe politykow, sedziow, prokuratorow, policjantow i
Bog wie jeszcze kogo. Zajmuja sie wszystkim - od prania brudnych pieniedzy,
poprzez szpiegostwo przemyslowe, ochrone innych mafii, handel bronia az po
handel ludzmi i narkotykami. Czy tak?
- Tak, panie ministrze. A jeszcze nie znamy calosci sprawy. Dopiero zaczelismy
katalogowac przestepstwa, prawdziwe sledztwo jeszcze sie nie zaczelo. Pewien
jestem, ze bedziemy miec z tym olbrzymie klopoty.
- Moze zechce pan sprecyzowac?
- Prosze bardzo. Bedziemy musieli wszczac badz wznowic mnostwo spraw. Nie mozemy
dopuscic do nich nieuczciwych policjantow. To sie da zrobic, chociaz bedzie
trudno. Ale jak nie dopuscic do nich nieuczciwych prokuratorow? I jak odsunac od
nich nieuczciwych sedziow? Najlepszym rozwiazaniem byloby aresztowac
rownoczesnie wszystkich i dopiero wtedy prowadzic sledztwo. Ale nie moge
aresztowac ludzi, ktorych broni immunitet. A ci beda bruzdzic.
- Rozumiem. A czy ABW, wywiad i kontrwywiad sa rowniez skorumpowane?
- Pojecia nie mam. Niestety, nie wiem, kto tam jest. Jedno, co wiem, to to, ze
przynajmniej szefowie sa czysci. Przynajmniej na razie.
- Jeszcze dzis dostanie pan pelny spis. Prosze to sprawdzic i traktowac jako
priorytet.
- Dobrze. Zajmiemy sie tym bezzwlocznie.
Nikt nie zdazyl nic wiecej powiedziec, kiedy rozleglo sie pukanie do drzwi i
ulamek sekundy pozniej drzwi sie oworzyly. Stala w nich blada jak sciana pani
Janeczka. Obrzucila obecnych uwaznym spojrzeniem i najwyrazniej odetchnela.
- Przepraszam, ze tak wtargnelam, panie nadinspektorze - powiedziala - ale
wyplynelo cos nowego, co musze panu natychmiast pokazac.
- To jest pani podinspektor Podczachowska, panie ministrze. To wlasnie ona
odkryla luki w naszych komputerach i ona tworzy ten katalog przestepstw mafii.
- Milo mi pania poznac - powiedzial nieco sztywno minister - co pani ma nowego?
Pani Janeczka popatrzyla na Lobojcyka zimno, po czym podala Boziewiczowi teczke.
Boziewicz otwarl ja i zaczal czytac,. po chwili przewrocil strone i wzial sie za
druga kartke. Zaraz skonczyl, popatrzyl na Janeczke i podal teczke ministrowi.
Ten przeczytal uwaznie dokument i podal go Matuszynskiemu. Matuszynski rowniez
go przeczytal i gwizdnal.
- To - powiedzial minister - zmienia postac sprawy.

c.d.n.

[woloduch1]

- Czy ma pan liste przestepstw i przestepcow?
- Tylko czesciowa, bo jeszcze ciagle nie przejrzelismy wszystkich danych,
prawda, pani Janeczko?
- Tak, panie nadinspektorze. Obie ciagle rosna.
- A ile ich teraz jest? - zapytal minister.
- Spraw? Prosze pamietac, panie ministrze, ze my na razie tylko z grubsza
katalogujemy. Ale juz mamy ponad dwa tysiace. A przestepcow? Ponad poltora
tysiaca. A do konca przegladu jeszcze daleko. Mysle ze bedzie odpowiednio piec
tysiecy i dwa tysiace. Ale byc moze czesc tych ludzi byla w jakis szantazowana?
- Jezeli ich szantazowano, to widocznie miano czym - burknal minister - a czy
moze mi pani wydrukowac biezacy zestaw spraw i ludzi? I oczywiscie cokolwiek
nowego jest o tym - z obrzydzeniem wskazal reka na przyniesiona przez pania
Janeczke teczke.
- Oczywiscie, panie ministrze. Ale to zajmie mi dobra chwle. Jezeli zechce pan
poczekac...
- Poczekam ile trzeba.
Pani Janeczka obrocila sie na piecie i wyszla. Lobojcyk popatrzyl na Boziewicza
i Matuszynskiego, a potem znowu na zawartosc teczki. Wszyscy mieli miny obitych
nieslusznie psow.
- Jezeli ABW i sluzby specjalne nic o tym nie wiedza, a sprawa jest juz
zakonczona, to Amerykanie nam nogi z dupy powyrywaja - powiedzial ponuro
minister - a co gorsza, beda mieli racje.
- A Rosjanom to nie powinni? - mruknal Boziewicz.
- Mnie sie wydaje, ze "nasi" sluza tu tylko pomoca, a cala operacja jest
przygotowana w Rosji - troche niepewnie powiedzial Matuszynski.
- Wszystko jedno gdzie - wyrznal piescia w stol minister - przez nasze
terytorium idzie ten przemyt! I my o tym nic nie wiemy!
- Juz raz udalo sie temu zapobiec - mruknal Matuszynski.
- Raz! A ile razy nie?
- Wyglada na to, ze ten jest drugi - niepewnie powiedzial Boziewicz - i nie
wiemy, czy ta akcja juz skonczona, czy nie.
- Wszystko jedno. Wstyd i hanba! Ale... - minister zamysli sie nagle. Zmarszczyl
czolo i wygladalo, jakby dyskutowal sam z soba. Trwalo to kilka minut, w czasie
ktorych obaj policjanci siedzieli jak myszy pod miotla.
- Tak - powiedzial minister - to ma rece i nogi. Choc raz w zyciu wykorzystam do
konca swoje uprawnienia. Panowie, prosze otworzyc sledztwa we wszystkich
sprawach i wyznaczyc prowadzacych, ale na razie ich o tym nie informowac.
- Nie mozemy tego wpuscic na nasza siec komputerowa - powiedzial Boziewicz.
- Oczywiscie, ze nie! A ja wykorzystam swoje uprawnienia Prokuratora Generalnego
i OSOBISCIE podpisze nakazy aresztowanie i wstepnie trzymiesieczna sankcje dla
wszystkich ludzi z tej listy. Poniewaz czesc z nich ma roznego rodzaju
immunitety, dlatego rownoczesnie z aresztowaniami wystapie o uchylenie tych
immunitetow, a tymczasowo kazdy dostanie kilku aniolow strozow, ktorzy uczynia
go incommunicado. A, i wykorzystam te nowa ustawe antyterrorystyczna! Ma pan tu
bezpieczny telefon?
Boziewicz reka wskazal na biurko. Minister wykonal trzy telefony. Kazdego
rozmowce zaprosil do siebie, pierwszego za godzine, a nastepnych w odstepach
polgodzinnych. Kazdego poprosil o przyniesienie pelnej listy pracownikow. Ledwie
odlozyl sluchawke, kiedy wrocila pani Janeczka. Wreczyla ministrowi trzy teczki.
Dwie grubsze odlozyl na bok i otworzyl najciensza. Przeczytal szybko trzy strony
i spytal:
- Z kiedy jest ostatni zapis?
- Z dziesiatego lipca.
- Czy moze pani w jakis sposob znalezc swiezsze informacje?
- Niestety nie - pani Janeczka pokrecila glowa - To jest najnowszy plik, jaki
mamy. Najwidoczniej dostarczaja dyskietki do "archiwow" co jakis czas i ostatni
dodatek byl w polowie lipca.
- Tak wiec mamy luke prawie poltora miesiaca... - zmartwil sie Lobojcyk -
Niedobrze. Mysli pan, ze ten panski Pawlak moze miec wiecej? - zwrocil sie do
Matuszynskiego.
- Nie moj. Zostal mi przydzielony. Ale moze miec. Sadze, ze jest tylko kurierem.
Na to, zeby byl jednym z szefow, za mlody i za glupi.
- To kto jest szefem?
- Nie wiem. Podejrzewam, ze jednym z szefow jest jego ojciec. Ale to tylko
podejrzenie.
Minister otworzyl druga teczke, ale szybko ja zamknal. Otworzyl trzecia i zaczal
czegos szukac. Szybko znalazl, bo skinal glowa i powiedzial:
- Moze pan miec racje. Jest na liscie. No dobrze, czas przystapic do ustalen. Po
pierwsze, w KG jest osmiu podejrzanych. Wyslac ich w teren, jak najdalej od
Warszawy. Po drugie, calosc sprawy jest znana tylko nam czworgu. W zwiazku z tym
wszyscy dostajemy 24-godzinna ochrone. Po trzecie, potrzebuje na stale speca od
wykrywania podsluchu elektronicznego i zabieram go od razu ze soba. Po czwarte,
pan, inspektorze Matuszynski, zglosi sie u mnie za trzy godziny i odbierze listy
funkcjonariuszy tajnych sluzb. Do tych list nie ma dostepu nikt z pani zespolu,
pani inspektor. Tylko pani i my. Po piate, prosze przygotowac zarys akcji
aresztowania podejrzanych - chce ich miec aresztowanych rownoczesnie. Wiem, ze
to bedzie trudne, ale bedzie pan mial do dyspozycji wszystko, co potrzebne. Po
szoste, moze da sie jakos przeszukac mieszkania Pawlakow - w tym moze pomoc
kontrwywiad, po zweryfikowaniu przez pania, oczywiscie. Prosze sie nad tym
zastanowic. Jezeli cos przeoczylem, prosze sie tym zajac, chyba ze to wymaga
mojej decyzji. Macie panstwo niemal kompletna carte blanche. A teraz prosze mi
dac tego speca.
Lobojcyk schowal teczki do swojej aktowki i, doczekawszy sie specjalisty od
podsluchu, opuscil Komende. Pani Janeczka wrocila do swojej grupy, a Boziewicz z
Matuszynskim zaczeli planowac kolejne posuniecia.

c.d.n.

[woloduch1]

Kilka godzin pozniej Matuszynski dostarczyl pani Janeczce trzy dodatkowe listy.
Pani Janeczka wziela sie za ich sprawdzanie i zajelo jej to sporo czasu, bo
ledwie przed polnoca skonczyla. Z tych trzech list czysta byla tylko lista
wywiadu. W kontrwywiadzie znalazla sie jedna czarna owca, za to w ABW az
dziesiec i to, niestety, na dosc eksponowanych stanowiskach. Mimo bardzo poznej
pory zaniosla wyniki do Boziewicza, ktory ciagle jeszcze siedzial z Matuszynskim
opracowujac plany na najblizsza przyszlosc. Boziewicz na widok list skrzywil
sie, jakby go nagle wszystkie zeby rozbolaly i poinformowal pania Janeczke, ze
jutro poinformuje o tym ministra. I tak zreszta musial sie z nim jutro widziec,
bo mial pewne koncepcje dalszego prowadzenia sprawy, ktore wymagaly ustalen
ponadresortowych. W kazdym razie, wszyscy mieli na dzis dosc. Pomimo tego, ze
nadchodzil weekend, pani Janeczka, Boziewicz i Matuszynski wiedzieli, ze
spotkaja sie jutro. Na razie poszli do domu, chocby po to, zeby nie zapomniec,
gdzie mieszkaja.

Dziadek obudzil sie pozno, jak na swoje zwyczaje, bo dopiero o osmej.
Przyrzadzil sniadanie, w ktorym uczestniczyl Pawel, wykapal sie (Pawel po nim) i
wybieral sie z Pawlem na ostroge, kiedy ktos zadzwonil do drzwi. Dziadek
otworzyl i po krotkiej wymianie slow, ktorej Pawel nie zrozumial, byla bowiem po
hiszpansku, Dziadek wprowadzil do saloniku trzech Indian, wsrod ktorych Pawel
rozpoznal szefa oczekujacej go grupy. Dziadek z wyrazna uciecha pousadzal
wszystkich i wreczywszy kazdemu szklanke z herbata usadzil sie w swoim ulubionym
fotelu. Mrugnal do Pawla i mruknal:
- A nie mowilem?
Indianie z powaga saczyli goraca herbate i milczeli. Dziadek milczal rowniez i
saczyl swoja, wiec Pawel dostosowal sie do reszty towarzystwo i milczal,
popijajac goracy, aczkolwiek niezwykle smakowity napoj. Wreszcie jeden z Indian
powiedzial cos do Dziadka po hiszpansku, na co Dziadek odpowiedzil krotko i obaj
znowu zamilkli. Na kolejna wymiane zdan musial poczekac kilka minut, nie byla
ona tez dluzsza od poprzedniej. Na kolejna czekal nieco krocej, a na nastepna
jeszcze krocej. Najwyrazniej byly to jakies wstepne uprzejmosci. Indianie
zachowywali sie inaczej niz znani mu dotychczas Chilijczycy. Z ciekawoscia
przygladal sie tym, nowym dla niego, zwyczajom i obiecal sobie w duchu
opowiedziec wszystko Janeczce. Minelo juz prawie pol godziny wypelnionej glownie
cisza, kiedy jeden z Indian, ktory do tej pory miczal, zwrocil sie do Pawla i
wypowiedzial kilka zdan, po czym zwrocil sie do Dziadka i jeszcze cos dodal.
Dziadek rowniez zwrocil sie do Pawla i powiedzial:
- Wodz Manko Kapak chcialby z toba porozmawiac. Poniewac nie macie wspolnego
jezyka, prosi mnie o tlumaczenie. Jest pelen podziwu dla twojego wynalazku
uzywania slownikow, ale obawia sie, ze to jest niewystarczajace. Jesli chcesz z
nim rozmawiac i zgadzasz sie na mnie jako tlumacza, to musze cie uprzedzic, ze
od chwili, gdy zaczne tlumaczyc, jestem tylko tlumaczem i nie moge sie do
niczego wtracac.
- A jesli bede potrzebowal jakiegos wyjasnienia?
- Bedziesz musial zapytac wodza.
- A wiec zgoda. I na rozmowe i na tlumacza.
Dziadek przekazal odpowiedz i zamilkl. Milczal rowniez Manko Kapak i dopiero po
kilku minutach cos powiedzial. Dziadek przetlumaczyl.
- Kilka dni temu byles na naszym terytorium. Pewnie nie wiedziales, ze my nie
lubimy wizyt obcych. To jest nasza ziemia, wszystko, co nam zostalo. Miales list
od Dziadka, dlatego odszedles w spokoju. Przekonales sie, ze u nas nie ma nic,
co by moglo zainteresowac zlodziei ziemi. Czy tak?
- Jakich zlodziei ziemi?
- Ile razy bialy czlowiek znalazl cos, co mu bylo potrzebne - czy to byla
urodzajna ziemia, czy srebro, czy zloto - zawsze wyganial stamtad Indian i kradl
ziemie.
- Rozumiem. Bardzo mi przykro. Ale odpowiadajac na twoje pytanie: nie
wiedzialem, ze nie chcecie widziec bialych ludzi na swojej ziemi. Myslalem, ze
majac list Dziadka, moge ja zobaczyc. Dziadek mi powiedzial, ze w tych skalach
na poludnie nie ma nic. A ja mu powiedzialem, ze to niemozliwe. Pojechalem
zobaczyc, kto ma racje.
- I zobaczyles, ze Dziadek ma racje?
- Nie.
- Ty miales racje?
- Nie.
- Wytlumacz. Ktos musi miec racje.
- Posluchaj mnie uwaznie, wodzu. Jak pewnie wiesz, jestem geologiem. Prawie cale
zycie pracowalem na pustyniach. To, co jest na poludnie stad, tez jest pustynia.
Kamienista pustynia. Sa podobne do niej gdzie indziej na swiecie. Ale takiej
jeszcze nie widzialem. Wszedzie na swiecie sa bogactwa mineralne - w jednych
miejscach wiecej, w drugich mniej. Ja przejechalem tylko 50 kilometrow, i to w
linii prostej, a do konca waszych ziem jeszcze daleko. Na wschod tez nie
pojechalem. Pytales, czy cos znalazlem. Tak, znalazlem. Kto mial racje? Nie
wiem. Pozwol, ze wyjasnie. Znalazlem cos, ale nie wiem co to jest. Dlatego nie
wiem, czy jest to cenne. Nie wiem tez, jak duzo tego jest - na to trzeba zrobic
porzadne badania. A ja rzucilem tylko okiem. Na porzadne badania trzeba miec
zgode wlasciciela. Ja jej nie mam.
- Pracujesz dla kogos?
- Dla nikogo.
- Nikomu nie powiesz, cos odkryl.
- To niemozliwe.
- Dlaczego?
- Bo obiecalem, ze powiem.
- Mowiles, ze dla nikogo nie pracujesz, a chcesz powiedziec komus, komu
obiecales? Kto to jest?
- Kiedy bylem u was nieproszonym gosciem, kilku twoich ludzi, wodzu, zatrzymalo
mnie. Jeden z nich tu siedzi. Jemu obiecalem, ze jesli cos znajde, to wam o tym
powiem. Chyba nie chcesz, zebym zlamal te obietnice?
- Achhhh... - sapneli zgodnie Indianie i znow na pare minut zapadla cisza.
- Ale nikomu innemu nie powiesz?
- Nikomu innemu nie powiem. To tez obiecalem. To jest wasza ziemia i wy
bedziecie decydowali, komu o tym powiedziec i jak wykorzystac to cos, co moze
znajde, a moze nie.
- W takim razie umowa stoi.
Manko Kapak wstal i wyciagnal reke do Pawla. Pawel wstal i ja uscisnal. Indianie
wyraznie sie odprezyli. Przywodca ekipy sprzed kilku dni cos powiedzial do
Dziadka. Dziadek zrobil zdziwiona mine i zapytal Pawla:
- Sluchaj, cos tym im powiedzial przy samochodzie? Z tego, co mowi, to nie
chciales im pozwolic, zeby siebie wiazali. Co to ma znaczyc?
Pawel wybaluszyl oczy. Indianin skrzyzowal rece, jakby byly zwiazane i Pawel
zrozumial.
- Chcieli przeszukac samochod. Powiedzialem im, zeby sie nie krepowali...
Dziadek ryknal smiechem i przez chwile cos tlumaczyl po hiszpansku. Indianie
szybko zrozumieli i tez sie zaczeli smiac. Usmiechnieci zaczeli sie zegnac i
wkrotce wyszli. Dziadek usmiechnal sie do Pawla.
- Dobrze sobie poradziles, chlopcze. Teraz tylko sie trzeba modlic, zeby twoje
znalezisko bylo cos warte.

c.d.n.

[woloduch1]

Pani Janeczka juz od dziewiatej rano siedziala przy komputerze. Jej ludzie
zreszta tez. Katalogowali sprawy i ludzi i szlag ich trafial, a pani Janeczka
nie mogla im nic powiedziec o pana ministra planach na najblizsza przyszlosc.
Boziewicz siedzial zamkniety z Matuszynskim w swoim gabinecie. O dziesiatej
przyszedl Lobojcyk i siedzieli zamknieci w trojke. Niezbyt dlugo, bo w odstepach
polgodzinnych zaczeli sie pojawiac kolejno szefowie wywiadu, kontrwywiadu i ABW.
Oczywiscie za kazdym razem pomoc pani Janeczki okazywala sie niezbedna i musiala
przeszukiwac swoja ciagle rosnaca baze danych pod roznymi katami. Dla szefa
wywiadu wyciagnela nazwiska i sprawy spoza granic Polski. Dla szefa kontrwywiadu
wszystkie nazwiska zwiazane z nazwiskiem tej jedynej czarnej owcy i sprawy
zwiazane z tymi nazwiskami. Dla szefa ABW nazwiska i sprawy posegregowane
geograficznie. Ciekawa byla, dlaczego wlasnie tak, ale nie odwazyla sie zapytac.
I dobrze, bo temperatura wewnatrz pomieszczenia grubo przewyzszala owe nie tak
dawne lipcowe spiekoty, zas jej pytanie na pewno by ja podnioslo. Wreszcie
ostatni z gosci sobie poszedl zas trzech mezow sprawiedliwych przystapilo
wreszcie do koncowego planowania.
- A wiec, panowie, - powiedzial Lobojcyk - co proponujecie?
- Musimy wszystkich aresztowac rownoczesnie, albo prawie rownoczesnie - zaczal z
namyslem Boziewicz - tak wiec najwczesniejszy termin, jaki mozemy zaproponowac,
to nie mniej niz dwadziescia cztery godziny po zakonczeniu pracy przez pania
Janeczke. Musimy miec czas na otwarcie tysiecy spraw i wystawienie tysiecy
nakazow aresztowan.
- To mozecie juz zaczac robic. Ja podpisze je wszystkie.
- Tak myslalem. To pierwsza sprawa. Druga, to odsuniecie od zrodel naszych
czarnych owiec i to zarowno w policji, jak i w kontrwywiadzie i w ABW. W
policji sami sobie poradzimy, juz wiem gdzie ich wysle.
- Kontrwywiad i ABW zatancza tak, jak im zagram - warknal Lobojcyk - zaraz ich
wezwe i wydam polecenia. To, ze nie mnie podlegaja, nie ma w tej sprawie
znaczenia. Wszystko podciagam pod ustawe antyterrorystyczna!
- A wie pan, panie ministrze - Matuszynski zawahal sie na moment - ze przydalaby
nam sie wspolpraca kontrwywiadu. Powiem, co mam na mysli. Nie mozemy zrobic
rewizji bez nakazu, ale kontrwywiad w sprawie dotyczacej bezpieczenstwa
narodowego - moze. To znaczy, zrobic tajne przeszukanie. Nie jestem pewien, czy
wyniki takiego przeszukania moga stanowic dowod w sadzie, ale warto byloby
wiedziec, co sie wydarzylo od dziesiatego lipca. Chcialbym przeszukac komputery
i mieszkania obu Pawlakow - mlodszego i starszego. Mlodszy jest w Brzesciu w
sprawie ruskiej mafii. Chetnie pojade do niego przycisnac go troche. W ten
sposob upewnie sie, ze nie wroci do Warszawy i kontrwywiad bedzie mial wolna
reke. Natomiast co do starszego - boje sie, ze obstawe policyjna rozpozna.
Kontrwywiad bedzie pewniejszy.
- Zalatwione. W koncu TA sprawa stanowi zagrozenie bezpieczenstwa panstwa. Jesli
chodzi o inne czarne owce - prokuratorow Prokuratury Generalnej, Stolecznej i
Wojewodzkiej tez pogonie do roboty poza Warszawa. Adwokaci nam na razie
niegrozni. Gorzej z politykami - ABW i sluzby specjalne musza sie opowiadac
"reprezentantom narodu". Jest to sluszne, ale kilku z nich jest reprezentatami
mafii i terrorystow. Nie moga im nic powiedziec. Tez to zalatwie. Cos jeszcze?
- W zasadzie wszystko. Mam tylko cicha nadzieje, ze ten przemyt jeszcze nie
przeszedl przez Polske. Byloby swietnie, gdyby nam udalo sie go zatrzymac -
westchnal Boziewicz.
- Marzenie scietej glowy - powiedzial Lobojcyk - pewnie juz to jest gdzies na
Bliskim Wschodzie.
- A moze nie? - zapytal Matuszynski - W koncu to jest wielka rzecz. Nie sadze
zeby ta cala mafia ryzykowala wpadke w tej sprawie. Raczej beda woleli poczekac
i dopiac wszystko na ostatni guzik, zeby to przeszlo bezproblemowo. Moze mamy
jeszcze czas?
- Zobaczymy. Najpierw musze uzgodnic z kotrwywiadem.
Godzine pozniej uzgodnienia zostaly zawarte. Kontrwywiad objal opieka starego
Pawlaka, do mlodego zas pojechal (na inspekcje) Matuszynski. Juz jutro mialy byc
wyniki przeszukania. Przeszukanie starego Pawlaka musialo poczekac, az "horyzont
bedzie pusty" i to na kilka godzin. Godzine po tym ABW zgodzilo sie rozeslac
swoje czarne owce na wyjazdy. Obie sluzby otrzymaly zakaz informowania
jakiegokolwiek polityka, jak rowniez wykaz politykow na uslugach mafii. Wkrotce
potem Lobojcyk wyszedl, po nim Matuszynski, zeby przyszykowac sie na wyjazd. Na
placu boju pozostali jedynie Boziewicz i pani Janeczka ze swoimi ludzmi.

c.d.n.

[woloduch1]

Kontrwywiad spisal sie doskonale. Mieszkanie mlodszego Pawlaka zostalo
przeszukane wczesnym popoludniem. Tak, jak sie Matuszynski i Boziewicz
spodziewali, nie znaleziono duzo, ale za to znaleziska warte byly zachodu. Po
pierwsze, co ucieszylo Matuszynskiego, przesylki ze Szwecji, Anglii i Kanady ze
skradzionymi znaczkami, po drugie, co ucieszylo Boziewicza, kolejne trzy
dyskietki danych. Niestety, pani Janeczka szybko stwierdzila, ze nie bylo na
nich nic o TEJ sprawie. Kontrwywiadowi udalo sie jeszcze ustalic, ze stary
Pawlak wraz z malzonka wybierali sie w niedziele na jakies spotkanie towarzyskie
do Lublina i wracaja dopiero w poniedzialek. Tak wiec juz o bladym swicie ekipa
czekala w pogotowiu. Okazalo sie, ze musieli dosc dlugo czekac, bowiem dopiero o
siodmej rano dal sie w domu Pawlaka zauwazyc ruch, a dopiero o dziewiatej
Pawlakowie wyruszyli w droge. Jednakze juz pietnascie minut pozniej byli z
powrotem. Wygladalo na to, ze pani Pawlakowa czegos zapomniala, Pawlak mial
bowiem bardzo niezadowolona mine i nawet nie opuscil samochodu, gdy jego
polowica pognala do domu i po dwoch minutach wrocila z jakims pakunkiem.
Odjechali natychmiast, eskortowani przez niewidoczne wrecz samochody
kontrwywiadu. Czula opieka nie zakonczyla sie po minieciu rogatek stolicy i
szesc samochodow podazalo tropem Pawlaka do Lublina. Przygotowani byli na rozne
sztuczki podopiecznego, gdyby usilowal zgubic ogon, ale zastosowal zaledwie dwie
i dal sobie spokoj. Co prawda jechal nierownym tempem, ale ta sztuczka byla
stara jak swiat i zaraz za Warszawa Pawlak znalazl sie (nie wiedzac o tym) w
srodku grupy obserwujacej go. 50 kilometrow za stolica obstawa upewnila sie, ze
Pawlak nie zamierza juz wracac, przekazala wiec meldunek i po chwili grupa
przeznaczona do przeszukania domu znalazla sie na swoich miejscach. Otwarcie
domu zajelo specjaliscie zaledwie dwie minuty. Pierwsza grupa zlozona z trzech
agentow weszla do srodka i zajela sie alarmem. Alarm byl nowoczesny i bardzo
zaawansowany, ale specjalista wprowadzil kod producenta i unieruchomil go. Teraz
dwoch pozostalych agentow wyciagnelo aparaty i zaczelo robic fotografie.
Oczywiscie byly one potrzebne tylko i wylacznie po to, zeby zostawic to miejsce
dokladnie w takim stanie, w jakim je zastali. Agenci zwracali szczegolna uwage
na te drobniutkie szczegoly, ktore pozwalaly wlascicielowi upewnic sie, ze nikt
go nie odwiedzal (tu wlosek, tam papierek, owdzie przytrzasniety krawacik itd.
itp., ad nauseam). Sztuki tej uczyli sie zarowno agenci wywiadu (zwani czesto,
jakze nieslusznie, szpiegami) jak i kontrwywiadu. Wygladalo jednak na to, ze
sztuka ta nie byla wykladana w szkole ksztalcacej ubekow, albo byla wykladana, a
uczen jej albo nie przyswoil, albo zapomnial, albo ignorowal.
- Kretyn - stwierdzil sucho jeden z agentow po zakonczeniu ogladu domu pod tym
katem i wezwal reszte ekipy.
Dziesieciu dodatkowych ludzi przekroczylo progi domostwa Pawlaka seniora i
rozpelzlo sie po pomieszczeniach. Rewizja byla bardzo skrupulatna, chociaz nie
zostawila zadnych sladow. Nie znaleziono niczego ciekawego. Oczywiscie nie
liczac komputera. Zadnych wydrukow nie bylo, ale kilkanascie dyskietek zostalo
skopiowanych. Podobnie skopiowana zostala zawartosc twardego dysku. W tym celu
wykorzystanych zostalo kilka dyskow typu Flash Drive podlaczonych do komputera
poprzez USB. Najwiekszym zaskoczeniem byl fakt, ze komputer nie byl
zabezpieczony w zaden sposob, a dane nie byly zaszyfrowane. Na zakonczenie
wmontowano w klawiature malenka pluskwe, ktora notowala kazde uderzenie w
klawiature i przesylala je dalej do bazy. Stamtad dane mialy isc wprost do pani
Janeczki. Dziesieciu agentow opuscilo dom, zas pozostala trojka sprawdzila po
raz ostatni wyglad domu z fotografiami i po stwierdzeniu braku roznic rowniez go
opuscila, oczywiscie po wlaczeniu alarmu. Godzine pozniej dyski i dyskietki
zostaly dostarczone pani Janeczce. Na dyskietkach nie bylo nic specjalnie
ciekawego, ale dysk twardy okazal sie lepszy niz szostka w Totolotku. Pani
Janeczka juz po dwoch godzinach dokopala sie do nowych informacji, a godzine
pozniej upewnila sie, ze ma wszystko, co jej szefom bedzie potrzebne. Zrobila
wiec odpowiednie wydruki i pomaszerowala do Boziewicza. Boziewicz siedzial u
siebie. Kiedy pani Janeczka weszla, ujrzala tam rowniez ministra Lobojcyka i
dwoch nieznanych jej panow. Zawahala sie w progu, ale Lobojcyk gestem reki
zaprosil ja do srodka. Pani Janeczka wiedzial, ze pod zadnym pozorem nie moze
ujawniac zadnych tajemnic w obecnosci nieznajomych, dlatego przekazala teczke
(na ktorej oczywiscie widniala pieczatka "Tajne specjalnego przeznaczenia")
Boziewiczowi. Ten otworzyl ja i rzucil okiem na zawartosc, po czym podniosl
glowe i skinal glowa w strone Lobojcyka. Lobojcyk westchnal i poprosil pania
Janeczke o zajecie miejsca przy stole, po czym przedstawil ja obu panom. Panowie
okazali sie ni mniej ni wiecej, tylko szefem kontrwywiadu i szefem wywiadu.
- Panowie sa wtajemniczeni w sprawe i wlasnie od nich dostala pani dzisiaj caly
nowy naboj. Rozumiem, ze sa jakies nowe wiadomosci. Prosze je nam strescic -
powiedzial Lobojcyk.
- Mafia zorganizowala przerzut towaru na najblizsza srode w Brzesciu. Przemyt
bedzie szedl w jednym z trzech TIRow zaladowanych sprzetem medycznym dla Bosni.
Na czas przekraczania granicy zaplanowali niewielka dywersje - wpadke
przemytnika narkotykow. Ma to odciagnac uwage sluzb celnych od przemytu
wlasciwego. Akcje ma monitorowac ze strony polskiej Pawlak starszy i mlodszy
oraz jeszcze dwoch przedstawicieli wierchuszki mafii. Ze strony rosyjskiej
trzech facetow, ktorych nazwiska mi nic nie mowia - Akunajew, Politropow i
Wierszynskij. Przerzut ma nastapic w srode, pietnascie minut przed koncem
porannej zmiany. Towar ma opuscic Polske poprzez Cieszyn w czwartek rowniez na
pietnascie minut przed koncem porannej zmiany. Tym razem zamieszanie ma byc
spowodowane wykryciem nielegalnych imigrantow.
- Chetnie sobie porozmawiamy z panami Akunajewem, Politropowem i Wierszynskim.
Nie tylko zreszta my - Amerykanie maja juz dla nich od dawna przeznaczone cele w
Guantanamo - warknal szef wywiadu.
- Mnie natomiast zdumiewa beztroska tej calej mafii - powiedzial w zamysleniu
szef kontrwywiadu - z jednej strony wspaniale zorganizowana strona operacyjna, a
z drugiej - wszystko zapisane, czarno na bialym.
- Nic dziwnego - ponuro powiedzial Boziewicz. - Przez czterdziesci piec lat to
byly nietykalne swiete krowy, a przez nastepne siedemnascie nikt sie im nie
dobral do skory. A zabezpieczali sie szantazem, przekupstwem, grozba. Ale
glownie szantazem.
- Moze o tym troche pozniej - gniewnie przerwal dywagacje Lobojcyk - wyglada na
to, ze powinnismy zaczac likwidacje tej hydry we srode. Czy uda sie pani
skonczyc przeglad danych na czas?
- Tak, panie ministrze. Najpozniej we wtorek okolo poludnia powinnismy skonczyc
przeglad. Byc moze uda sie tego dokonac w poniedzialem poznym wieczorem. Ale
tego nie moge obiecac.
- No to we wtorek moze pan zaczac wypelniac postanowienia o wszczeciu sledztwa i
postanowienia o tymczasowym aresztowaniu. Nie zazdroszcze panu roboty -
powiedzial Lobojcyk do Boziewicza.
Boziewicz popatrzyl na pania Janeczke, ktora skinela glowa.
- Nie bedzie tak zle. Mamy program, ktory wykorzysta baze danych do wykonania
tej roboty.
- A wiec prosze tak zrobic. Dziekuje pani - powiedzial Lobojcyk.
Pani Janeczka wstala i skierowala sie do drzwi. Kiedy je zamykala, uslyszala
jeszcze:
- A jak panowie sobie wyobrazaja przechwycenie transp...
Usmiechnela sie do siebie. Ona mogla sobie to doskonale wyobrazic. No owszem
pewna pomoc bylaby przydatna...

c.d.n.

[woloduch1]

Pani Janeczka poganiala swoj zespol tak, ze zespol postanowil sprezentowac jej
przy najblizszej sposobnosci korbacz, albowiem korbacz doskonale nadaje sie do
poganiania niewolnikow. Pani Janeczka westchnela, odsunela sie od komputera,
odwrocila w strone zespolu i zapytala slodko:
- Podoba wam sie to, co widzicie na na monitorach?
- Nie! - odpowiedzial nieco niezgrany chorek, po czym nastapily chaotycznie
wyjasnienia dlaczego im sie ta lektura nie podoba.
Pani Janeczka skinela glowa.
- Dlatego wlasnie bedziemy pracowac od switu do zmierzchu i jeszcze sporo ponad
to. Istnieje jeszcze problem czasu, zupelnie od nas niezalezny, a bardzo
istotny. W dodatku bedziemy to robic w scislej tajemnicy. A na zakonczenie wam
powiem, ze naczalstwo chce sciac leb tej hydrze jednym uderzeniem. I od naszej
pracy tutaj zalezy, czy im sie to uda, czy nie. Tak wiec - do roboty!
Zespol wrocil do roboty i udalo mu sie zakonczyc przeglad i uaktualnianie bazy
danych w poniedzialek o godzinie 11:47 wieczorem.

W poniedzialek Dziadek i Pawel obudzili sie pozno. Niedzielne uroczystosci
oficjalnego powitania Dziadka, w ktorych musieli wziac udzial (Dziadek jako ich
ofiara, a Pawel jako cos w rodzaju przyjaciela ofiary) przeciagnely sie do
poznych godzin nocnych. Na uroczystosciach obecni byli nie tylko miejscowi
notable z miasta i okregu, ale rowniez ze stolicy. Dlugie i kwieciste mowy,
ktorych Pawel nie rozumial, a tlumaczyc nie mial kto, Dziadek bowiem zostal
usadowiony dosc daleko od niego, przypinanie Dziadkowi jakichs odznak i
odznaczen (udalo mu sie dowiedziec, ze jeden z nich to bardzo wysoki order, ale
od razu zapomnial, jaki) no i wreszcie oficjalne przyjecie, na ktorym byla
mieszanka potraw miejscowych, ogolnochilijskich i polskich, podlewana
odpowiednimi alkoholami. Wszystko to trwalo bardzo dlugo, ale w rozmowach z
ludzmi, ktorzy byli sie w stanie z nim porozumiec Pawel znalazl wspolny motyw -
zal i gorycz, ze dopiero trzeba bylo ingerencji brytyjskiej, zeby wlasciwie
uhonorowac Dziadka, zamiast zrobic to lata temu. Przebijajaca przez ten zal byla
milosc i szacunek dla tego niezwyklego czlowieka, milosc ktora wyrazila sie, juz
lata temu, nadaniem mu owego cieplego imienia (przydomka?) Dziadek, ktore
zostalo zaakceptowane przez cale miasto i okolice. Ciekawe bylo to, ze ten
szacunek, polaczony z szacunkiem dla Ignacego Domeyki promieniowal na wszystkich
przedstawicieli tego tak egzotycznego dla Chilijczykow narodu i jego
przedstawicieli, co Pawel odczuwal osobiscie. Oczywiscie, nie mial nic przeciwko
temu, ale jakos czul, ze wolalby na ten szacunek zasluzyc osobiscie, a nie byc
objety nim en masse (co prawda kilku rozmowcow przypomnialo mu jego
przeplyniecie Ciesniny Magellana, ale Pawel uwazal, ze nie nie bylo w tym ani
nic bohaterskiego, ani nic nowatorskiego, wiec szacunek byl zgola na wyrost). W
kazdym razie, po zjedzeniu poznego i raczej skromnego sniadania usiedli obaj
przy komputerze i delektowali sie przygodami Luski i ogladaniem bohomazow
tworzonych przez forumowiczow (trzeba przyznac, ze forumowicze sie starali i
niemal kazdy obrazek zaslugiwal na to miano - jedynym wyjatkiem byly obrazki
szkicowane przez jedna z "foremek", na ktorych kon wygladal rzeczywiscie jak kon
i to malowany reka takich asow malarstwa jak Kossak czy Podkowinski, tak wiec na
miano bohomazow nie zaslugiwaly, z czym zgodnie zgadzalo sie cale forum).
Wreszcie, po zakonczeniu czytania nowosci, trzeba bylo podjac decyzje co tu
zrobic z tak pieknie zaczetym dniem.
- Jestes w stanie prowadzic dzis samochod, Pawelku? - zapytal Dziadek
- Nie, a ty, Dziadku? - odpowiedzial Pawel.
- Tez nie. W takim razie pojdziemy spacerkiem na ostroge.
Dzien byl piekny, sloneczny i cieply, z leciutenka bryza, nie musieli wiec
ubierac sie bardzo cieplo. Nie spieszac sie powedrowali na ostroge, pozdrawiani
przez wszystkich, czesto zatrzymujac sie na chwile zeby zamienic kilka zdan, tak
wiec droga, ktora normalnie zabierala dwadziescia piec minut, tym razem trwala
poltorej godziny. Na ostrodze rzecz sie miala podobnie. Wreszcie dotarli do
glowki falochronu i usiedli na laweczce. Ocean byl niemal gladki jak lustro, bo
ledwie polmetrowe fale leniwie rozbijajace sie o ostroge byly male w porownaniu
do normalnych poltorametrowych, a wrecz pomijalne do sztormowych. Te mogly
osiagnac wysokosc ponad dziesiec metrow, a raz, w owym pamietnym huraganie
sprzed trzydziestu lat - dwudziestu metrow. Dziadek dlugo patrzyl na zachod i
wreszcie zagadnal:
- Jak zamierzasz dalej plynac?
- Niemal prosto na zachod do Nowej Zelandii, potem chyba zahacze o Perth w
Australii, dookola Przyladka Dobrej Nadziei i najkrotsza droga do Europy, przez
Kanal La Manche i ciesniny dunskie na Baltyk i do Gdyni. W Polsce troche
odpoczne, przebadam te kamienie z poludnia i chyba wroce tutaj.
- Jak dlugo ci to zajmie?
- Duzo zalezy od wiatrow, ale na pewno nie mniej niz szesc miesiecy.
- W zimie wybieram sie do Polski. Moze sie zobaczymy, o ile zdazysz doplynac. A
w Nowej Zelandii gdzie sie chcesz zatrzymac?
- Wszystko jedno.
- Gdybys zawinal do Wellington, to dam ci telefon do Oli, zapytalem ja i sie
zgodzila.
- No to chyba zatrzymam sie w Wellington. Wspominales, ze sa tam dobre knajpy?
- Sa. Zreszta, po kilku miesiacach na morzu, kazda knajpa jest dobra...
- Oj tak, masz dwustuprocentowa racje, Dziadku. Ale najpierw musze wyruszyc w
dalsza droge.
- No to chodzmy sie dowiedziec, co slychac u Juana.
Jednak nie doszli do Juana. Zdazyli tylko dojsc do nasady ostrogi (wciaz sie
zatrzymujac i rozmawiajac ze spacerowiczmi), kiedy ujrzeli Juana zblizajacego
sie do nich kurcgalopkiem. Zatrzymal sie kolo nich, lekko zasapany i powiedzial:
- Wlasnie otrzymalem wszystkie czesci, ktore poleciles zamowic, Dziadku. Mozemy
zaczynac.
- Swietnie. W takim razie zaczniemy jutro rano. Pusc dzisiaj ludzi wczesnie do
domu, zeby byli na jutro wypoczeci. Robota bedzie dluga i wyczerpujaca, a przede
wszystkim - precyzyjna.

c.d.n.

[woloduch1]

O osmej rano pani Janeczka zasiadla do komputera i zaczela drukowac raporty.
Tylko dwa - wykaz spraw i wykaz podejrzanych. Lista "podejrzanych" liczyla 2348
osob, zas przestepstw - 5813. Dzieki bazie danych wszyscy podejrzani byli
powiazani z przestepstwami, a przestepstwa - z podejrzanymi, ponadto
przydzieleni jej policjanci znali Kodeks Karny i w znakomitej wiekszosci
przypadkow mogli przestepstwo powiazac z odpowiednim paragrafem KK. Calosc
wydruku przekraczala 1000 stron, a zajelo jej to prawie poltorej godziny. O
dziewiatej trzydziesci zameldowala sie u Boziewicza. Boziewicz siedzial razem z
Matuszynskim i czterema nieznanymi jej osobnikami. Szybko sie dowiedziala, ze
nieznajomi byli prokuratorami Prokuratury Generalnej oddelegowanymi przez
ministra Lobojcyka do przygotowania roboty papierkowej. Czterej prokuratorzy
raznie zabrali sie do czytania wydrukow i niemal natychmiast przerwali prace
patrzac w oslupieniu na lezace przed nimi kartki.
- Na litosc Boska - powiedzial slabo jeden z nich - czy ja snie?
- Dlaczego pan tak sadzi? - odpowiedzial pytaniem na pytanie Matuszynski.
- Przeciez to jest marzenie polowy wymiaru sprawiedliwosci - dobrac sie do tych
lobuzow raz a dobrze. Te wszystkie swiete krowy ktore tyle krwi nam napsuly a
tknac ich nie bylo mozna!
- Teraz bedzie mozna. Wlasnie dzis konczy sie na nie sezon ochronny - zimno
powiedzial Boziewicz - a panow zadaniem na dzis jest sprawdzenie, czy dobrze
dobralismy paragrafy KK. Jesli tak, to dobrze, jesli nie - prosze to poprawic i
poprawione listy wracaja do pani inspektor Podczachowskiej, ktora wydrukuje
zarowno nakazy aresztowania, jak i postanowienia o wszczeciu sledztwa.
Przygotujcie sie panowie na bardzo dlugi dzien.
Panowie popatrzyli na siebie w milczeniu i zabrali sie do roboty.

Dziadek wstal na tyle wczesnie, ze zdazyl sie wykapac, zjesc sniadanie i
posurfowac na Internecie zanim nadszedl czas na wyjscie. Wieczorem
przedyskutowal z Pawlem sprawe remontu i upewnil go, ze nie ma zadnej potrzeby,
zeby Pawel byl przy nim obecny. Przede wszystkim, Pawel nie byl mechanikiem.
Ponadto, nie wladal hiszpanskim, wiec jego obecnosc zmuszalaby Dziadka do
ciaglego tlumaczenia, a zatem zajmowala czas konieczny na instruktaz, tak wiec,
spowalnialaby postep prac. Pawel, mimo, iz wyznawal zasade, ze panskie oko konia
tuczy, zgodzil sie z ta linia rozumowania, co wiecej, uznal, ze w tym przypadku,
oko Dziadka na pewno bylo bardziej panskie niz jego wlasne. Tak wiec Pawel
ledwie zdazyl sie obudzic, zeby pozegnac Dziadka. Ranek byl ponury, ciemne
chmury sunely nisko nad ziemia poganiane porywistym wiatrem, nic wiec dziwnego,
ze Dziadek wzial samochod. Pawel i tak nigdzie sie nie wybieral, a gdyby musial
gdzies isc, to mial w szafie sztormowa zydwestke. Tak wiec spokojnie zajal sie
porannymi czynnosciami.
Dziadek kilka minut pozniej zaparkowal samochod pod budynkiem Maracaibo Inc.
Wysiadl i wszedl do srodka, kierujac sie do gabinetu Juana. Juana jednak tam nie
bylo, tak wiec Dziadek poszedl do warsztatu. Oczywiscie Juan tutaj byl, jak
rowniez wszyscy jego pracownicy, wszysy w drelichach roboczych. Dziadek poprosil
o drelich dla siebie i wkrotce cala szostka stala nad rozebranym silnikiem
Pawla, znanym (we wtajemniczonych kregach) jako "zemsta noworodka". Juan
poskrobal sie po glowie.
- Od czego zaczynamy? - zapytal.
- A jak myslisz? - odpowiedzial pytaniem na pytanie Dziadek.
- Od tlokow i cylindrow - odparl Juan.
- Nie. Od przeczytania instrukcji montazu silnika po remoncie - odparl Dziadek -
Pewnie sie zdziwisz, ale jest to jedyny znany mi silnik, w ktorym kolejnosc
montazu ma takie znaczenie. Wynika to z tego powodu, ze tutaj, jak nigdzie
indziej, tolerancje i pasowania odgrywaja szczegolna role w procesie montazu.
Gdzieniegdzie sie dodaja, gdzieniegdzie odejmuja, ale przeprowadzenie montazu
zgodnie z instrukcja spowoduje calkowita zgodnosc. Zmiana chocby jednego tylko
kroku spowoduje zmiane, niewidoczna golym okiem, ale jednak taka, ktora skroci
zywot silnika z kilku tysiecy do kilkudziesieciu, gora kilkuset godzin. Owszem,
wydluza to czas remontu, bo jest kilka miejsc, gdzie montaz jest wyjatkowo
wredny, ale za to efekt jest taki, jaki ma byc - pelnosprawny silnik. No, to do
czytania.
Zanim Juan zabral sie do wertowania instrukcji, Dziadek kazal zrobic szesc
kserokopii i pol godziny pozniej wszyscy zabrali sie za wertowanie instrukcji.
Nie byla gruba, wiec juz o dziesiatej rozpoczeli montaz silnika. Dziadek stal
nad nimi jak kat nad grzeszna dusza i sprawdzal kazda czynnosc, z suwniarka i
mikrometrem w reku. Juz po godzinie pot sie z nich lal strumieniami, a Dziadek z
uporem maniaka sprawdzal kazdy krok. Dopiero, kiedy byl zadowolony, pozwalal
przejsc do nastepnego kroku. Przed siesta postep byl ledwie widoczny, ale byl.
Natomiast niezbyt dlugo po siescie Dziadek wpadl w szal. Rzecz poszla o zupelny
drobiazg - zawleczke. Jeden z mechanikow dokrecal nakretke, przez ktora mial
przeprowadzic zawleczke. Zakrecil troche za daleko, wiec ja troche odkrecil i
wlasnie przesuwal zawleczke, kiedy spadl na niego Dziadek jak traba powietrzna.
Nieszczesny mechanik wysluchal pietnastominutowej awantury z ktorej dowiedzial
sie ciekawych rzeczy o swoim wyksztalceniu (a raczej jego braku), ogolnym
poziomie inteligencji (ameba miala nad nim spora przewage) i wielu innych, nie
mniej ciekawych rzeczach. Wreszcie Dziadek przeszedl do sedna rzeczy i przez
najblizsze pol godziny tlumaczyl mu, jak soltys krowie, do czego sluza zawleczki
i dlaczego NIE WOLNO poluzowywac dokreconej za daleko nakretki. Po czym musial
zdemontowac caly podzespol i zmontowac go na nowo. Wreszcie nadszedl fajrant.
Silnik Pawla byl nadal w proszku, ale obecnie widac bylo juz postep. Dziadek
pojechal do domu na dobrze zasluzona kolacje i oczywiscie zdal Pawlowi dokladnie
sprawe z postepu robot. Ocenil, ze pod koniec tygodnia jacht powinien byc znowu
w pelni sprawny.

c.d.n.

[woloduch1]

Pani Janeczka podpierala sie juz nosem. Przez caly dzien wprowadzala poprawki w
bazie danych i drukowala postanowienia o wszczeciu sledztwa oraz nakazy
aresztowania. Teraz dochodzila polnoc i zaniosla do Boziewicza ostatni plik
nakazow. Podala je Lobojcykowi, ktory mial pod oczami sine kregi i gwaltownie
masowal prawa dlon, ktora chwytaly kurcze. No owszem, zlozyl niemal dwa i pol
tysiaca autografow, wiec miala prawo go bolec. Podpisal ostanie nakazy i
spojrzal pytajaco na Boziewicza. Ten wzial je od ministra i polozyl na kilku
kupkach. Teraz popatrzyl na kupki i westchnal ciezko. Odwrocil sie w strone
siedzacego osobno nad jakimis papierami Matuszynskiego i spytal:
- Listy przewodnie gotowe?
- Gotowe.
Matuszynski wzial plik kartek i ociezale podniosl sie ze swojego miejsca.
Podszedl do plikow papierow na stole i zaczal dokladac do nich kartki ze swojego
pliku. Kiedy skonczyl, popatrzyl na Boziewicza i westchnal.
- Teraz jeszcze trzeba to zapakowac.
Niezupelnie bylo to prawda. Wiekszosc papierow byla juz zapakowana w roznej
wielkosci koperty. Kazdy stos byl przygotowany dla jednego wojewodztwa. W
niektorych stosach bylo po kilka kopert, przeznaczonych dla komend innych niz
wojewodzkie - nie wszyscy mafiozi mieszkali bowiem w miastach wojewodzkich.
Wszystkie koperty przeznaczone dla komendantow wojewodzkich nosily klauzule
"Scisle tajne" "Operacja Stajnia Augiasza" oraz "Tylko do wiadomosci Komendanta
Wojewodzkiego Policji Panstwowej". Listy przewodnie zabranialy otwierania
zalaczonych kopert do czasu otrzymania rozkazu z Komendy Glownej, jak rowniez
wytyczne przeslania odpowiedniej dokumantaji jednostkom podleglym (o ile taka
koniecznosc zachodzila). W kopertach, ktore mialy byc otwarte na rozkaz
znajdowala sie (oprocz nakazow aresztowania i dezyzji o wszczeciu sledztw)
rowniez szczegolowe rozkazy dotyczace aresztowan. Konkretnie, ktory z
funkcjonariuszy ma dokonac poszczegolnych aresztowan. Przygotowanie tak
szczegolowych rozkazow zajelo Boziewiczowi i Matuszynskiemu kilka dnie, ale byli
zadowoleni z z wykonanej pracy. Oczywiscie, nie wszystkie aresztowania mogly byc
wykonane od razu - 460 mafiozow chronily roznego rodzaju immunitety. Na
szczescie Lobojcyk wymyslil na to sposob. Bedzie mial jutro wyjatkowo ciezki dzien.
Matuszynski i Boziewicz zaczeli wreszcie zamykac koperty i lakowac je. Pol
godziny pozniej siedemnascie kopert bylo gotowych do wysylki. Trzy koperty
Boziewicz schowal do szafy pancernej. Nastepnie podniosl sluchawke i wystukal
numer.
- Do mnie - powiedzial krotko i odlozyl sluchawke.
Dwie minuty pozniej do gabinetu wkroczylo szesnastu policjantow. Boziewicz
kazdemu z nich wreczyl po jednej kopercie.
- Panowie - powiedzial - macie swoje rozkazy. Kazdy pakiet ma byc dostarczony
komendantowi wojewodzkiemu do rak wlasnych. Komendanci beda czekali na was. To
wszystko. Wykonac.
Policjanci schowali pakiety do teczek kurierskich, zamkneli je na kluczyk,
schowali kluczyki i przypieli teczki kajdankami do lewych nadgarstkow, po czym
zasalutowali i wyszli. Lobojcyk patrzyl za nimi w milczeniu.
- Zdaza na czas? - zapytal.
- Zdaza. Niektorzy pojada samochodami, niektorzy poleca smiglowcami. Za chwile
zaczne dzwonic do komendantow wojewodzkich.
- Dobrze. W takim razie ide spac. Jutro wpadne tu po moje papiery okolo osmej.
Lobojcyk podniosl sie ciezko i pozegnal z policjantami, po czym wyszedl.
Boziewicz popatrzyl na Matuszynskiego.
- To co, jedziesz teraz do Brzescia?
- Jade. Wezme samochod sluzbowy i grupe operacyjna. Dobrze, ze Atrament i Koczak
wrocili z terenu - to jedyni ludzie, ktorzy cokolwiek wiedza o sprawie, dlatego
biore ich ze soba.
- Slusznie. Nich maja jakas nagrode.
- To nie tylko o nagrode chodzi.
- Wiem.
Matuszynski podszedl do Boziewicza i pozegnal sie. Nastepnie wyszedl z gabinetu
zostawiajac Boziewicza samego. Ten westchnal, usiadl za biurkiem i wyciagnal z
szuflady spis telefonow. Nastepnie podniosl sluchawke i zaczal telefonowac.
Kazda rozmowa wygladala mniej wiecej nastepujaco:
- Przepraszam, ze pana budze, panie komendancie, ale w drodze jest kurier do
pana. Przesylke wolno mu oddac tylko panu, dlatego musi pan byc u siebie za dwie
(trzy, cztery) godziny. Sprawa jest na razie scisle tajna i prosze postepowac
DOKLADNIE wedlug zalaczonej instrukcji. Dzisiejszej nocy sen ma pan z glowy,
chyba, ze przedrzemie sie pan w gabinecie. Bede z panem w kontakcie w sprawie
kolejnych posuniec. Prosze wykonac. Do widzenia.
Rozrzuceni po calej Polsce komendanci wpatrywali sie w zamilkly telefon ze
zdumieniem, po czym wiekszosc zaczela sie ubierac ignorujac pytania zon.
Niektorzy nastawili budziki i szybko poszli spac.

c.d.n.

[woloduch1]

Matuszynski wstapil do swojego gabinetu, skad zabral teczke z dokumentami i
czekajacych nan Atramenta i Kolczaka. Wykonal rowniez jeden telefon. Cala trojka
wsiadla do nieoznakowanego samochodu policyjnego i wyjechala z wewnetrznego
parkingu Komendy. Wkrotce zatrzymali sie pod gmachem Ministerstwa Obrony
Narodowej. Matuszynski wysiadl i zglosil sie do oficera dyzurnego. Ten wyciagnal
z szafy pancernej koperte opatrzona nazwiskiem inspektora. Matuszynski uwaznie
obejrzal pieczecie, po czym zazadal od oficera dyzurnego pomocy i otworzyl
koperte. W srodku znajdowala sie kolejna koperta i kartka papieru. Matuszynski
szybko przeczytal kartke i podal ja oficerowi dyzurnemu. Byl to rozkaz dla
oficera dyzurnego podpisany przez ministra Obrony. Oficer dokladnie
przestudiowal rozkaz i uwaznie obejrzal koperte. Pieczecie na niej byly
nienaruszone. Teraz wezwal kuriera. Przekazal mu koperte i instrukcje: ma
zawiezc koperte do podanej na kopercie jednostki, przekazac ja osobiscie dowodcy
i poinformowac, ze inspektor czeka przed brama. Kurier, mlodziutki podporucznik
ma jechac nieoznakowanym samochodem cywilnym ministerstwa za samochodem
inspektora. Kiedy inspektor wyszedl, za jego samochodem staly dwa dodatkowe
samochody. Inspektor podszedl do pierwszego i zastukal w szybe. Szyba pojechala
w dol i inspektor zamienil kilka slow z jednym z pasazerow, po czym wsiadl do
swojego samochodu. Chwile pozniej pojawil sie kurier MONu. Samochody ruszyly,
najpierw obstawa Matuszynskiego, za nim sam Matuszynski, potem wojskowy, a za
nim dwa, o ktorych pasazerach obaj komisarze nic nie wiedzieli. Zapytali
inspektora, ale uslyszeli tylko informacje, ze nie sa na liscie uprawnionych do
posiadania tej informacji. TO rozbudzilo ich ciekawosc. Zaczeli sie wiec glosno
zastanawiac, dlaczego wlasciwie jada z inspektorem. Matuszynski odpowiedzial im
krotko, ze byli przy poczatkach sprawy, dlatego moga rowniez byc przy jej
zakonczeniu, a teraz najlepiej zrobia, jesli sprobuja zlapac troche snu, bo
dzien bedzie dlugi i meczacy. Zrozumieli polecenie i zamkneli geby na klodke.
Probowali rowniez zlapac troche snu, ale na to byli zbyt podekscytowani. Niecale
70 kilometrow od Brzescia kawalkada zjechala na boczna droge i po kilkunastu
kilometrach zatrzymala sie przed brama koszar. Podporucznik wyskoczyl z
samochodu i zameldowal sie na wartowni. Jego przybycie nie wywolalo sensacji, ta
dopiero wywolalo zadanie obudzenia dowodcy. Jednakze dyscyplina w wojsku panuje
i zadanie kuriera Ministerstwa zostalo spelnione. Zostal on odeskortowany do
gabinetu dowodcy. Kilkanascie minut pozniej dowodca warty wyszedl z wartowni i
zblizyl sie do czekajacych samochodow. Matuszynski otworzyl drzwi.
- Pan inspektor Matuszynski? - zapytal dowodca warty.
- Tak, to ja.
- Mam rozkaz zaprowadzic pana do dowodcy. Zechce mi pan towarzyszyc?
- Prosze prowadzic.
Matuszynski wysiadl z samochodu i poszedl za dowodca warty. Zaraz za wartownia
skrecili w boczna uliczke i znikneli z oczu reszcie czekajacych w samochodach.
Droga nie byla daleka. jeszcze dwa zakrety i weszli do budynku, przed ktorym
stal wartownik. Weszli na pierwsze pietro i skrecili w korytarz. Po chwili
przzewodnik zastukal do drzwi i nie czekajac na odpowiedz wszedl do srodka.
- Inspektor Matuszynski, panie pulkowniku - zameldowal.
- Dziekuje. Prosze wrocic do wykonywania obowiazkow.
Matuszynski przyjrzal sie pulkownikowi. Nieogolona broda, mundur polowy i
wyrazne niezadowolenie na twarzy. Pulkownik wyciagnal reke i przedstawil sie.
- Pulkownik Jankiewicz.
Matuszynski uscisnal podana mu reke. Pulkownik wskazal mu krzeslo i sam usiadl.
- Moze zechce mi pan wyjasnic zagadke? - zapytal - Jeszcze nigdy nie dostalem
tak enigmatycznego rozkazu. W dodatku caly pulk zostal oddany pod rozkazy
cywila. Wiem, wiem, policja nie jest sluzba cywilna. Nie jest jednakze wojskiem,
jesli pan wie, co mam na mysli.
- Wiem, panie pulkowniku. Rozumiem tez panskie, hmmm... zastrzezenia. Jednakze
sprawa jest na tyle powazna, ze zdecydowano uzyc nietypowych rozwiazan. W tej
chwili nie wolno mi ujawnic panu wszystkiego, dopiero po zakonczonej akcji. A
oto, co musi pan zrobic...
Matuszynski przez kilka minut omawial zadanie. Nastepnie pulkownik wyciagnal
mape i obaj ustalili miejsce przeprowadzenia akcji. Bylo oddalone niemal 50
kilometrow od Brzescia. W tym miejscu po obu stronach waskiej drogi (jadac od
Brzescia) znajdowaly sie bagna. Bagna konczyly sie, gdy droga zaczynala wspinac
sie na niewielkie wzniesienie i sto metrow dalej znajdowalo sie skrzyzowanie z
polna droga. Piec kilometrow blizej Brzescia bagna sie zaczynaly, a przed nimi
znajdowal sie gesty las, w ktorym spokojnie mogla czekac jedna kompania. Obaj
oficerowie zgodzili sie, ze jest to wymarzone miejsce.
- A dlaczego tak pozno zostalem o tym poinformowany? - zapytal z wyrzutem
pulkownik Jankiewicz - przeciez to jest robota na ostatnia chwile!
- Dlatego, ze dopiero wczoraj zapadla decyzja, ze akcja odbedzie sie w Brzesciu,
a nie w Cieszynie - odparl Matuszynski - Az do wczoraj nie bylo pewne, czy
zmiescimy sie w czasie. Ponadto sprawa jest zakwalifikowana duzo wyzej, niz
"Scisle tajne". Jest to sprawa dotyczaca bezposrednio bezpieczenstwa Polski. A
przy okazji - usmiechnal sie ponuro - daje nam moznosc wyrownania kilku
zadawnionych porachunkow. Pewnie wieczorem zacznie sie pan dowiadywac troche z
radia i telewizji. No, nie bede panu zabieral wiecej czasu, bo ma pan akcje do
przeprowadzenia, a czasu ma pan malo. Powodzenia!
Pulkownik odprowadzil Matuszynskiego do bramy. Tam sie pozegnali. Matuszynski
wsiadl do samochodu, a pulkownik na wartownie. Samochody nie zdazyly jeszcze
ruszyc, kiedy w calych koszarach rozdzwonily sie dzwonki alarmowe i zaczely
zapalac sie swiatla.
Godzine pozniej kawalkada zlozona juz teraz z czterech samochodow zatrzymala sie
na przejsciu granicznym w Brzesciu. Pasazerowie dwoch ostanich samochodow
znikneli gdzies w srodku, a Matuszynski, Atrament, Kolczak i obstawa
pomaszerowali do placowki WOPu. Byla godzina szosta rano.

c.d.n.

[woloduch1]

Dochodzila siodma, kiedy Matuszynski skonczyl konferowac z dowodca placowki WOPu
i naczelnikiem Urzedu Celnego. Nie wtajemniczyl ich we wszystko, nie mial do
tego ani prawa ani upowaznienia. Natomiast mial upowaznienie do wydania
konkretnych polecen obu sluzbom, z czego skorzystal. Polecenia nie byly dokladne
co do kazdego szczegolu, poniewaz nie wiadomo bylo co, jak i kiedy dokladnie sie
wydarzy. Tak wiec byl to raczej rodzaj dosc otwartego planu dzialania, czy tez
scenariusza. Kiedy upewnil sie na 100 procent, ze obaj rozmowcy wiedza, co maja
robic, jak rowniez, ze bedzie informowany na biezaco, udal sie do pomieszczenia,
w ktorym czekali na niego Atrament i Kolczak. Obydwaj spojrzeli na niego
pytajaco, ale, pomni napomnienia otrzymanego w samochodzie, trzymali geby na
klodki, tyle tylko, ze osmielali sie oddychac. Tak grzeczne zachowanie spotkalo
sie z aprobata Matuszynskiego, ktory zawolal ich do siebie (razem z krzeslami).
- Jak panowie spotkaliscie sie ze mna? - zapytal.
- Wezwal pan nas w sprawie kradziezy znaczkow z Chmielewska - odpowiedzieli
zgodnym chorem.
- I co sie stalo dalej?
- Prowadzimy poszerzone sledztwo.
- Wlasnie. Mamy chwile czasu, wrociliscie z terenu dopiero wczoraj, a ja nie
mialem czasu sie z wami wiedziec, wiec powiedzcie mi, czy jest cos nowego?
- Raczej nic. Ten caly Kaczorowski zachowywal sie, jakby mial czapke niewidke.
Co prawda, poszkodowana z Kielc twierdzi, ze jesli byl u niej w domu, to
powinien nosic slady pazurow jej obronnego kota oraz kilka deko siersci jej
drugiego, perskiego siersciucha...
- Ze co prosze?
- Ma dwa koty. Jeden to pers - faktycznie nie mozemy sie doczyscic. Ta siersc
sie czepia wszystkiego z uporem maniaka. Twierdzi wiec, ze Kaczorowski nadal
powinien miec gdzies siersc jej persa. Podobno nawet pranie nie pomaga. Zmusila
nas do wziecia probek siersci. Mila kobieta, ale na wspomnienie o kradziezy
zieje ogniem, pluje jadem i zaluje czasow, kiedy przestepcy bywali skazywani na
kare pregierza. Chcialaby tam Kaczorowskiego zobaczyc. Natomiast drugi kot jest
szalenie ostry, zaczepny. Kazdego obcego atakuje, chyba ze zostanie przez nia,
albo przez meza powstrzymany. Tak wiec, jesli przestepca byl sam w mieszkaniu,
sa dobre szanse na to, ze kot przejechal go gdzies pazurami - prawdopodobnie po
rece.
- Teraz rozumiem. Dobrze, sprawdzimy. A co poza tym?
- Zupelnie nic. Czarna dziura.
- Nie taka znowu czarna. Pamietacie, czyja podobizna dostalismy od policji
kanadyjskiej?
- Komisarza Pawlaka, albo raczej jego brata. O ile to nie jest pomylka.
- Nie jest. Tak, to byla podobizna jego brata. Zlapali go w Nowej Zelandii na
goracym uczynku i po paru dniach zaczal spiewac. Podobno jak kanarek na
amfetaminie. Nie, nie podobno. Na pewno. Teraz tylko przypomne panom, ze nie
macie uprawnien do calosci sledztwa, ktore wyniknelo z jego zeznan. Ale pewne
rzeczy moge wam powiedziec, bo beda wam potrzebne. Otoz Bozymir Pawlak - nasz
Kaczorowski - byl czlowiekiem od komputerow. Zainstalowal tajne wejscia do
kilkunastu systemow, w tym do systemu policyjnego. Znaczki byly jego prywatnym
hobby. Czyim czlowiekiem, zapytacie? Ano, mafii. I to nie jakiejs tam gownianej
wolominskiej czy pruszkowskiej, ale cholernie powaznej, esbeckiej. Juz w tej
chwili wiemy o kilku tysiacach spraw i kilku tysiacach podejrzanych. Za chwile
bedziecie swiadkami, a raczej aktywnymi uczestnikami pierwszych aresztowan.
Jednymi z pierwszych beda moj asystent, komisarz Radomir Pawlak i jego ojciec,
Jan Pawlak. Ponadto jeszcze dwoch bylych ubekow i trzech Rosjan. Ale Rosjanami
zajmie sie kontrwywiad. Dzisiaj przez to przejscie ma isc potezny przemyt, stad
ten mafijny zlot gwiazdzisty. A my mamy szanse aresztowac kilka szych no i
zlapac przemyt. Mlodego Pawlaka znacie, a tutaj macie podobizny starszego i jego
dwoch wspolnikow. Jednakze najpierw musimy zamknac Rosjan. Potem dopiero
zamkniemy naszych. Co zas do przemytu... - Matuszynski zawahal sie nieco - no
coz, jak wyglada przejscie, sami widzicie. Nie mozemy dopuscic, zeby zawrocili z
nim do Rosji. Stad moja wizyta w jednostce wojskowej. Oni to zalatwia. My
przystapimy do akcji zaraz po tym, jak kontrwywiad zatrzyma Rosjan, Maja z tymi
panami do pogadania na rozne tematy. Nie tylko zreszta oni. Potem my, a na koncu
wojsko. Wedlug posiadanych informacji, akcja zacznie sie lada chwila.
Wszyscy trzej spojrzeli na zegar scienny. Byla siodma trzydziesci.

c.d.n.

[woloduch1]

Z okien pomieszczenia, w ktorym czekali na rozwoj wypadkow mieli dosc dobry
widok na plac odpraw. Ciezarowki zajezdzaly na jedno miejsce, a samochody
osobowe gdzie indziej. Odprawy odbywaly sie bez pospiechu, ale dosyc sprawnie. O
siodmej trzydziesci trzy drzwi uchylily sie i do pokoju zajrzal naczelnik celnikow.
- Wlasnie pojawil sie komisarz Pawlak z informacja, ze dzisiaj ma isc przemyt
narkotykow. Nie jest calkiem pewny, ale obilo mu sie o uszy, ze przemyt bedzie
ukryty w samochodzie Volvo albo Cherolet. Jest bardzo podekscytowany.
Matuszynski skinal glowa i dzrwi zamknely sie. Cala trojka przygladala sie
placowi odpraw. Powoli mijaly minuty. Uplynelo ich dziesiec, kiedy do odprawy
wjechaly kolejne samochody osobowe - BMW 735csi, Mercedes 500SL, Volvo 740,
Jaguar XKR, Moskwicz, dwie Toyoty, Wolga, Pontiac Firebird i Range Rover.
Rowniez wpuszczono dziesiec TIRow - glownie Mercedesy i Scanie.
- Showtime - wyszeptal Matuszynski.
Wzdluz rzedu samochodow przeszedl WOPista zbierajac paszporty. Chwile pozniej
pojawil sie celnik prowadzacy na smyczy owczarka belgijskiego. Pies obojetnie
przeszedl obok BMW i Mercedesa, ale zainteresowal sie Volvo. Celnik pochylil sie
do kierowcy i cos powiedzial. Kierowca musial cos odpowiedziec, co nie spodobalo
sie celnikowi, bo energicznym gestem wskazal kierunek. Samochod pomalu
wymanewrowal z kolejki i podjechal na kanal. Kierowca otworzyl bagaznik, zaczal
z niego wyjmowac bagaz i ukladac go na stojacym obok kanalu stole. Kiedy
wszystko z samochodu zostalo wyciagniete, do samochodu zblizyla sie grupa
celnikow w ochronnych kombunezonach. Celnik z owczarkiem podeszli rowniez. Pies
obwachiwal bagaze, wydawal sie byc czyms podenerwowany, jednak dopiero kiedy
celnik podprowadzil go do samochodu, pies sie najezyl. Zlekcewazyl bagaznik i
przednie siedzenia, wyraznie interesowala go tylna kanapa. Celnicy sprawnie ja
zdemontowali. Cos musieli znalezc, bo jeden z celnikow podszedl to telefonu i
gdzies zadzwonil. Po chwili drzwi uchylily sie znowu.
- Znalezlismy transport narkotykow - powiedzial naczelnik celnikow.
- To prosze zamknac granice i przeszukac dokladnie wszystkich obecnie
odprawianych, tak jak panu mowilem - odparl Matuszynski
- Juz zamknalem.
Wopisci i celnicy szli teraz od samochodu do samochodu i przekazywali jakies
polecenia. Kierowcy i pasazerowie wysiadali z samochodow, wyciagali bagaze i
maszerowali do sali odpraw. Matuszynski skinal na komisarzy.
- Idziemy.
Poszli jakimis bocznymi schodami na dol i od tylu dotarli do sali odpraw.
Celnicy szybko i sprawnie odprawiali kolejnych podroznych. Owczarek gorliwie
obwachiwal ich samochody, ale nie dawal zadnego znaku. Celnicy odprawili szesc
samochodow, WOPisci oddali podroznym ich paszporty i szesc samochodow wjechalo
do Polski. Na sali odpraw zostali jedynie kierowcy Jaguara, BMW i Mercedesa.
Cala trojka miala okolo szescdziesiatki, raczej powyzej niz ponizej. Do
Matuszynskiego podszedl jakis cywil trzymajacy trzy paszporty rosyjskie i podal
je inspektorowi.
- Nikolaj Wasiliewicz Repnin, Konstantin Pawlowicz Romanow, Aleksander
Wasiliewicz Suworow - odczytal Matuszynski - znane nazwiska, chociaz niezbyt
przez nas kochane.
- Naprawde nazywaja sie Iwan Ilicz Akunajew, Sergiej Edmundowicz Politropow i
Wasilij Gieorgijewicz Wierszinskij - odparl cywil.
Na sali znajdowalo sie teraz wiecej WOPistow niz przed chwila. Jeden z celnikow
wskazal jednemu z Rosjan jakies drzwi. Rosjanin zareagowal przeklenstwem.
- Job twoju mat'!
- Wy niekulturnyj, towariszcz palkownik - powiedzial cywil, ktory nie wiadomo w
jaki sposob znalazl sie za nim - My oczen dolgo chotieli porazgarywat' s wami.
Rosjanin odwrocil sie gwaltownie.
- Szto wy skazali?
- Ze ten paszport jest falszywy. Nie nazywa sie pan Nikolaj Wasiliewicz Repnin,
tylko Iwan Ilicz Akunajew, zas pan - zwrocil sie w strone drugiego z Rosjan -
nie jest Konstantinem Pawlowiczem Romanowem, tylko Sergiejem Edmundowiczem
Politropowem. Podobnie pan Wasilij Gieorgijewicz Wierszinskij nie wiadomo
dlaczego nosi paszport na nazwisko Aleksandra Wasiliewicza Suworowa. Wszyscy
panowie jestescie aresztowani pod zarzutem szpiegostwa. Trzech oslupialych
Rosjan nie zdazylo zareagowac, kiedy kolo kazdego wyroslo po dwoch cywilow,
ktorzy sprawnie wykrecili im rece do tylu i zalozyli kajdanki. Aresztowanych
Rosjan odprowadzono na tyly budynku.
- Teraz nasza kolej - powiedzial Matuszynski.

c.d.n.

[woloduch1]

Rozejrzal sie po sali i ruszyl w strone drzwi prowadzacych do biur. Obaj, nieco
oslupiali komisarze poszli za nim. Zapukal do drzwi, za ktorymi dal sie slyszec
szmer rozmowy i nie czekajac na zaproszenie otworzyl je i wszedl do srodka. Obaj
komisarze, jak wierne dobermany, za nim. W pokoju siedzial zastepca szefa
celnikow i komisarz Pawlak. Na widok Matuszynskiego na obliczu Pawlaka pojawil
sie wyraz zaskoczenia i... chyba trwogi, ale znikl tak szybko, ze tylko wprawne
oko moglo go dostrzec.
- Komisarz Pawlak! - uprzejmie zawolal Matuszynski - Co pana tu sprowadza?
- Przyjechalem uprzedzic o probie przemytu narkotykow - Pawlak poderwal sie na
rowne nogi i przyjal postawe zasadnicza.
- Cos takiego! A skad pan sie o tym dowiedzial?
- Od jednego z informatorow.
- Prosze, prosze! Udalo sie panu uzyskac dobra informacje zanim nie bylo za
pozno! Chyba, ze sie myle?
- Nie myli sie pan, panie inspektorze. Nasi koledzy - wskazal na celnika -
przechwycili transport dwudziestu kilogramow kokainy.
- Drobnica - machnal reka Matuszynski - A co naprawde jest przemycane?
Dowiedzial sie pan?
- Dwadziescia kilogramow kokainy jest warte dwadziescia milionow dolarow na
rynku USA!
- W detalu. W hurcie duzo mniej. Ale ja sie pytalem, co naprawde jest przemycane.
- O niczym wiecej nie wiem, panie inspektorze.
- Szkoda. Mialem nadzieje, ze mi pan powie cos naprawde ciekawego. A propos
ciekawego: co slychac u panskiego brata?
Pawlakowi opadla szczeka.
- U mojego brata? Nie mialem z nim kontaktu blisko dwa miesiace. Pojechal na
wakacje za granice.
- Ooooo! A dokad?
- Nie jestem pewny. Wiem, ze mial kupiony jakis bilet lotniczy. A dlaczego pan o
niego pyta?
- Bo mialem o nim informacje. Z Nowej Zelandii. Siedzi tam w areszcie i opowiada
ciekawe rzeczy.
Pawlak zbladl jak sciana.
- W Nowej Zelandii? W areszcie? Ciekawe rzeczy? Na jaki temat?
- Na przyklad, ze pelni pan dla niego funkcje pasera.
- Pasera? - Pawlak przelknal sline - Pan inspektor chyba zartuje.
- Niestety. Dlatego jest pan zawieszony w obowiazkach sluzbowych do czasu
wyjasnienia tego zarzutu. Ma pan ze soba bron sluzbowa? To prosze ja oddac,
razem z legitymacja sluzbowa.
Blady jak sciana Pawlak spelnil polecenie. Matuszynski polozyl na biurku swoja
teczke, otworzyl ja i schowal do niej oba przedmioty. Z kolei wyjal z niej
skoroszyt i wyciagnal z niego dokument.
- A to jest nakaz aresztowania, panie komisarzu. Zarzuty sa nastepujace:
przynaleznosc do nielegalnej organizacji o charakterze przestepczym, w ktorej
pelni pan funkcje kuriera i kontrolera. Ponadto przekazuje pan informacje o
dzialaniach policji tejze samej organizacji. Ponadto podejrzenie o dokonanie
kradziezy blankietow paszportowych i przekazanie jej tejze organizacji. Na razie
wystarczy. Prosze zalozyc rece do tylu.
Komisarze Atrament i Kolczak znajdowali sie juz za Pawlakiem. Kiedy ten stal bez
ruchu i nie kwapil sie z wykonaniem polecenia, ulatwili mu to i zatrzasneli
kajdanki. Nastepnie sprawnie obmacali zatrzymanego. Okazalo sie, ze mial przy
sobie jeszcze jeden pistolet. Matuszynski spojrzal na niego zimno.
- No to dolozymy jeszcze nielegalne posiadanie broni.
Obaj komisarze posadzili zatrzymanego Pawlaka na krzesle. Jego twarz wyrazala
szok i niewiare.
- Przypilnujcie go. Ja za chwile wroce.
Matuszynski wyszedl z biura i po chwili z jednym z celnikow skierowal sie do
odprawianych ciezarowek. Celnik mial ze soba jakis przyrzad. Przy kazdej z nich
sie zatrzymywali i sprawdzali manifest przewozowy. Dopiero piata ciezarowka ich
zaciekawila. Byla to Scania ze Smolenska, ktora wiozla aparature medyczna
przeznaczona dla Bosni. Kolejne dwie ciezarowki rowniez jechaly w tym samym
konwoju. Wsrod sprzetu znajdowala sie aparatura do radioterapii wraz z
zamontowanymi juz radioizotopami. Aparatura zaladowana byla na druga z trzech
Scanii.
- Izotopy powinny byc przewozone oddzielnie - powiedzial celnik do kierowcy.
- Ja nic nie wiem - odparl kierowca - ja mam tylko zawiezc towar na miejsce
przeznaczenia.
Celnik przez chwile myslal.
- No coz - w koncu powiedzial - Sprawdzimy jak urzadzenia sa zabezpieczone.
Jesli porzadnie, to mozecie jechac. Jesli nie, to bedziecie to musieli tak
zabezpieczyc, zeby nic sie nie stalo w razie wypadku, jasne? Jezeli nie
bedziecie w stanie tego zabezpieczyc, to postoicie tu do czasu, az wasi
pakowacze tu przyjada i zabezpiecza to porzadnie. W kazdym razie, obciaze
eksportera grzywna za przewozenie aparatury z zaladowanymi izotopami.
Celnik przeszedl na tyly ciezarowki i zdjal plomby. Otworzyl kontener i wdrapal
sie do srodka. Uwaznie zlustrowal caly ladunek, szczegolna uwage poswiecajac
mocowaniom. Wreszcie zaczal sie przeciskac do srodka. Teraz cala uwage poswiecal
przyrzadowi, ktory trzymal w reku. Obszedl caly kontener. Wreszcie wyszedl i
kiwnal glowa.
- W porzadku - powiedzial - Zaraz zalozymy plomby i wystawimy protokol ich zmiany.
Odwrocil sie i poszedl razem z Matuszynskim do budynku. Tam kiwnal glowa jednemu
z celnikow i poszedl wraz z Matuszynskim do pokoju zajmowanego przez zastepce
szefa celnikow. Kiwnal glowa do wiceszefa, z zaciekawieniem popatrzyl na
zielonego Pawlaka i pilnujacych go policjantow, po czym zajal sie swoim
przyrzadem. Po chwili podniosl glowe i popatrzyl na Matuszynskiego.
- Wie pan, panie inspektorze, nie wierzylem panu. Ale teraz mam czarno na
bialym. Faktycznie jest tego chyba ze czterdziesci kilogramow. W kazdym razie
tak twierdzi moj licznik. Jasny gwint! Alez panowie mieliscie fart. Tylko jak to
teraz zatrzymacie?
- To juz jest zalatwione.
Celnik usmiechnal sie i pokrecil niedowierzajaco glowa.
- Teraz juz panu wierze. Nawet gdyby pan powiedzial, ze ziemia jest plaska, tez
bym panu uwierzyl.
Matuszynski rowniez sie usmiechnal.
- No to teraz trzeba wypuscic ciezarowki. A zaraz potem mamy tutaj jeszcze jedno
zadanie do wykonania.
Celnik kiwnal glowa i wyszedl. Po kilku minutach podszel do konwoju z
plombownica i papierami w reku. Papiery wreczyl kierowcy i zamocowal nowa
plombe. Chwile potem ciezarowki zapalily silniki. Szlaban podniosl sie i chwile
pozniej ciezarowki wjechaly na teren Polski.

c.d.n.

[woloduch1]

Matuszynski wyszedl zaraz za celnikiem. Przeszedl korytarzem do pomieszczenia z
ktorego byl dobry widok na parking przed przejsciem granicznym. Uwaznie
rozejrzal sie po parkingu i po chwili wyszukal osoby, ktore go interesowaly.
Trzech starszych panow stalo w poblizu wysokiej klasy Mercedesa i uwaznie
przygladalo sie przejsciu. Matuszynski usmiechnal sie ponuro. Przed wejscie do
budynku zajechaly trzy gaziki, do ktorych zaczeli ladowac sie WOPisci. Kiedy juz
sie zaladowali, gaziki ruszyly w strone szosy. Szlaban przejscia podniosl sie i
pokazala sie za nim pierwsza Scania. Za nia widac bylo dwie kolejne. Kierowca
pierwszego gazika wykazal niezdecydowanie wysokiej klasy. Mial wystarczajaco
duzo miejsca, zeby znalezc sie przed nimi na szosie, ale zamiast energicznie
wykonac manewr, przyhamowal, dodal gazu i znow mocno zahamowal. Jadacy za nim
drugi gazik nie byl przygotowany na takie manewry. W ostaniej chwili usilowal
ominac zatrzymujacy sie pojazd, ale zabraklo mu miejsca i rabnal prawym
zderzakiem w lewy tylny poprzednika. Trzeci gazik nie wyrobil sie rowniez i
grzmotnal w drugi. W efekcie trzy samochody skutecznie zatarasowaly wyjazd z
parkingu. WOPisci wylezli z gazikow i zaczeli sie klocic. Trzech starszych panow
rzucilo tylko okiem na wypadek. Cala ich uwaga skoncentrowala sie na
wyjezdzajacych ciezarowkach. Kiedy trzecia znalazla sie na szosie, jeden z panow
wysiagnal komorke i wystukal numer. powiedzial do niej kilka slow i schowal ja
do kieszeni. Matuszynski pokiwal glowa i wrocil do pokoju zastepcy szefa
celnikow, skad zabral teczke i pomaszerowal do wyjscia z budynku na parking.
Trzech starszych panow podeszlo do awanturujacych sie WOPistow i wszczelo z nimi
konwersacje. Matuszynski doszedl do nich w chwili, kiedy jeden z nich ostro
zadal odblokowania wyjazdu, im sie bowiem spieszy.
- A dokad to tak sie panom spieszy? - zapytal uprzejmie Matuszynski.
- Nie panska sprawa - odparl jeden z nich.
- A jednak moja, panie Pawlak. Tak sie bowiem sklada, ze mam tutaj nakaz
aresztowania. Nawet wiecej niz jeden. Tak wiec pan, panie Pawlak, i pan, panie
Bozykowski, i pan, panie Sykula, jestescie aresztowani. Prosze oprzec rece o
samochod i stanac w rozkroku.
Ostatnim slowom Matuszynskiego asystowal szczek repetowanej broni i dwanascie
luf spojrzalo na oslupialych ubekow. Matuszynski uprzejmie wskazal na samochod.
Wszyscy trzej niechetnie oparli rece. WOPisci sprawnie ich obszukali. Znalezli
trzy pistolety. Nie znalezli jednak pozwolen na bron. Matuszynski sprawnie
zatrzasnal im na przegubach kajdanki.
- A wlasciwie to za nas pan aresztuje? - zapytal wychodzacy z szoku stary Pawlak.
- Lista zarzucanych panom przestepstw jest zbyt dluga, zeby ja tutaj wymieniac.
Krotko mowiac, przynaleznosc do zorganizowanej grupy przestepczej, tak zwanej
"mafii ubeckiej". O szczegolach porozmawiamy w Warszawie.
Matuszynski rzucil okiem na komorki zabrane aresztowanym i sprawdzil numer,
ktory wybral przed chwila Bozykowski. Siegnal po swoja komorke i wystukal numer.
- Zatrzymani - powiedzial krotko i rozlaczyl sie.
Samochody WOPu blyskawicznie rozladowaly stworzony przez siebie korek, a chwile
pozniej na parking wjechaly cztery samochody policyjne i jeszcze jakies dwa.
Matuszynski ponownie wyciagnal komorke i wybral numer Atramenta.
- Wyprowadzic na parking - powiedzial.
Po kilku chwilach komisarze wyprowadzili skutego mlodego Pawlaka. Stary Pawlak
zmartwial. Cala czworke aresztowanych zaladowano do czterech samochodow
policyjnych. Teraz grupa cywili wyprowadzila trzech aresztowanych Rosjan i
zaladowala ich do czekajacych na parkingu trzech nieoznakowanych aut.
Matuszynski, Atrament i Kolczak wsiedli do swojego samochodu i wyjechali na
szose. Jechali szybko i wkrotce dogonili Scanie. Za nimi jechaly samochody z
zatrzymanymi. Byl to juz trzydziesty kilometr od przejscia. Kierowca
Matuszynskiego sprawnie wykonal trzy kolejne manewry wyprzedzania i na
trzydziestym piatym kilometrze Matuszynski byl na czele stawki. Ostro
przyspieszyli i po nastepnych dziesieciu kilometrach ujrzeli stojace na poboczu
wojskowe transportery opancerzone. Zatrzymali sie przy pierwszym z nich. Z wlazu
wychylil sie major.
- Pan inspektor Matuszynski? - zapytal.
- Tak. Za chwile mina was trzy ciezarowki marki Scania. Za nimi jada moje
samochody. Zatrzymaja sie. Prosze przed nimi zablokowac droge przy boczatku
bagna, a z reszta transporterow pojechac za ciezarowkami. Prosze powiadomic
pulkownika Jankiewicza, ze akcja sie zaczyna.
- Rozkaz, panie inspektorze! - sluzbiscie odpowiedzial major i zniknal we
wnetrzu transportera. Nie minela minuta, kiedy wylonil sie z niego znowu. Skinal
reka do jednego z podwladnych w stopniu kaprala. Ten podbiegl i wyprezyl sie na
bacznosc. W lewej rece trzymal choragiewki sygnalizacyjne.
- Wiecie, co macie robic?
- Tak jest, panie majorze.
Major odwrocil sie w strone konca kolumny. Pokazaly sie trzy ciezarowki, za nimi
kilka samochodow osobowych, cywilnych i policyjnych. Ciezarowki przejechaly, zas
samochody osobowe zwolnily. Na szose wyskoczyl kapral z choragiewkami i
zatrzymal ruch w obie strony. Silniki transporterow odpalily i pierwsze pojazdy
wytoczyly sie na droge. Kapral zaczal przepuszczac ruch idacy w strone Brzescia,
zas transportery ruszaly w strone przeciwna. Matuszynski juz tego nie widzial,
bowiem jego samochod wyprysnal na szose przed pierwszym transporterem i wzial
sie do ponownego wyprzedzania ciezarowek. Tym razem zabralo mu to siedem
kilometrow. Za nim toczyla sie coraz szybciej kolumna transporterow
opancerzonych piechoty. Ostatnie cztery transportery wyjechaly rowniez na szose,
ale zamiast jechac dalej, zablokowaly ja. Kapral przepuszczal wszystkie
samochody jadace do Brzescia, ale zadnego jadacego w glab Polski. Samochod
Matuszynskiego przejechal jeszcze trzy kilometry zanim bagna sie skonczyly. Od
samego brzegu bagna az do znajdujacej sie sto metrow dalej polnej drogi staly po
prawej stronie transportery opancerzone. Staly bardzo blisko, zderzak w
zderzak.Skrzyzowanie bylo zatarasowane przez kilka czolgow, stojacych w dwoch
rzedach. Na drodze idacej w lewo stalo jeszcze kilkadziesiat transporterow i
czolgow. Wygladalo to na totalny korek wywolany przez niekompetencje wojskowych
regulatorow ruchu. Jednakze niekompetencja byla pozorna. Kiedy Matuszynski
podjechal, blyskawicznie zrobiono mu przejazd, po czym droge zakorkowano znowu.
Teraz do zatoru podjechaly Scanie. Podjechaly i zatrzymaly sie. Za ciezarowkami
nadjechaly transportery i ustawily sie za nimi w dwoch rzedach, kompletnie
blokujac szose. Czolgi na skrzyzowani wykonal zwrot i staly teraz przodem do
ciezarowek. Transportery po prawej stronie drogi obrocily wiezyczki, ktore
patrzyly teraz na ciezarowki lufami dzialek i CKMow. Czolgi i transportery
stojace na drodze po lewej stronie rowniez odwrocily wiezyczki, ale nie zwrocily
je na ciezarowki, a pokrywaly teren miedzy droga a bagnem. Gdyby ktoras z
ciezarowek probowala uciekac, mialaby na to mniej wiecej tyle szans, co sniezka
w piekle. Czyli zadnej. Jednakze zaden z kierowcow nie myslal o ucieczce. Z
zainteresowaniem przygladali sie manewrom, dopoki nie zorientowali sie, ze to
oni sa celem tych manewrow.
- Hospodi, pomyluj - wyszeptal jeden z nich.
Chwile pozniej zostali wyciagnieci z ciezarowek i zapakowani do transporterow.
Ich miejsca zajeli zolnierze. Na polnej drodze powstalo troche zamieszania,
kiedy pojazdy zaczely zawracac, a potem ruszyly w strone koszar. Za nimi ruszyly
ciezarowki, za ciezarowkami transportery stojace na szosie, po nich transportery
stojace za szosa. Na koncu ze skrzyzowania zjechaly czolgi, ktore zaczekaly
chwile na ostatnie cztery transportery, ktore nadjechaly od Brzescia po zdjeciu
blokady drogi oraz siedem samochodow osobowych.
W jednostce pulkownik Jankiewicz doczekal sie wreszcie Matuszynskiego.
Matuszynski poszedl wraz z nim do jego gabinetu.
- Czy teraz moze mi juz pan powiedziec o co

[woloduch1]

Znowu za dlugi odcinek. Oto dokonczenie:

- Czy teraz moze mi juz pan powiedziec o co tu chodzi, panie inspektorze?
- Chwileczke - Matuszynski wyciagnal komorke i wystukal numer do Boziewicza -
Siodemka i trojka w worku - powiedzial i rozlaczyl sie.
- Teraz moge, panie pulkowniku. Przypominam panu, ze obowiazuja pana scisla
takemnica. Zorganizuje pan ochrone tych ciezarowek taka, ze nie tylko mysz, ale
mucha sie nie moze do nich dostac, rozumie pan? W tych ciezarowkach znajduje sie
przemyt z Rosji, a scislej rzzecz biorac, ruskiej mafii, przeznaczony dla
Al-Kajdy. Czterdziesci kilogramow plutonu do budowy bomb.
Byla godzina dziewiata piecdziesiat trzy.

c.d.n.

[woloduch1]

Boziewicz nie odlozyl sluchawki przez najblizsze pol godziny. Najpierw zadzwonil
do Lobojcyka, ktory mial przed soba ciezkie zadanie. Nastepnie skontaktowal sie
z ministrem Obrony Narodowej. Kolejny telefon byl do szefa kontrwywiadu.
Nastepny na liscie - szef ABW. Potem zaczal kontaktowac sie z komendantami
wojewodzkimi. Rozmowa z nimi byla krotka: otworzyc koperte i postepowac wedlug
zalaczonej instrukcji, o wynikach meldowac co godzine. Na koniec wezwal do
siebie ekipe Wydzialu Wewnetrznego. Kiedy ekipa sie zameldowala, polecil wezwac
do siebie osmiu policjantow z KG. Kiedy zaczeli przychodzic, znalezli salke
konferencyjna Boziewicza niemal zapelniona, wolne byly tylko niektore miejsca,
zawsze miedzy juz usadowionymi policjantami. Kiedy wszyscy wezwani zasiedli na
swoich miejscach, Boziewicz wstal, obciagbal pas, poprawil mundur (zwykle
chodzil po cywilu, ale w dniu dzisiejszym postanowil byc w mundurze),
odchrzaknal i zaczal wywolywac nazwiska. Wywolal osiem. Popatrzyl na nich zimno
i powiedzial:
- Jestescie panowie aresztowani pod zarzutem przynaleznosci do zorganizowanej
grupy przestepczej o charakterze mafijnym. Prosze wyprowadzic aresztowanych.
Siedzacy po bokach osemki policjanci sprawnie zakuli ich w kajdanki, zabrali
bron (tym, ktorzy ja mieli), komorki i wyprowadzili do aresztu. Widok ich
oslupialych gab byl dla jego duszy jak balsam. Teraz zaczal sie zastanawiac, jak
rzeczy sie maja w terenie.
W terenie tymczasem wszedzie dzialo sie bardzo podobnie. Kazdy z komendantow
wojewodzkich otworzyl soja koperte. W kopercie znajdowalo sie kilka kopert i
list przewodni. Wlasciwie nie byl to list, a bardzo szczegolowy rozkaz. Po
przeczytaniu go komendanci siedzieli przez dobra chwile bez ruchu wpatrujac sie
wen w oslupieniu. Nastepnie wiekszosc otworzyla koperty oznaczone litera "A".
Byla to lista policjantow - czlonkow mafii w wojewodztwie. Zwykle niezbyt dluga,
ale, zdaniem tego komendanta, ktory takowa liste dostal, nawet jedno nazwisko to
bylo za duzo. Oprocz listy koperta zawierala nakazy aresztowania i decyzje o
wszczeciu sledztw. Komendanci zorganizowali aresztowania zgodnie z poleceniem
(wygladaly one zreszta niemal identycznie, jak w KG). Nastepnie komendanci
otwierali koperty "B". Te byly duzo grubsze. Zawieraly liste mafiozow
wojewodztwa, wykaz policjantow przeznaczonych do prowadzenia spraw, nakazy
aresztowan, nakazy rewizji i dezyzje o wszczeciu sledztw. Teraz zaczynali walke
z czasem. Wzywali kolejnych oficerow i wydawali im polecenia. Oficerowie
zabierali nakazy, brali ludzi i jechali dokonywac czynnosci sluzbowych.

Z wojskowego lotniska w poblizu Warszawy poderwaly sie do lotu cztery smiglowce
- jeden transportowy i trzy bojowe. Po niecalej godzinie lotu wyladowaly w
jednostce pulkownika Jankiewicza. Ze smiglowca transportowego wyskoczylo kilka
osob w przeciwpromiennych kombinezonach ochronnych. Zostali przewiezieni przez
czekajace na nich gaziki do miejsca, w ktorym staly zaparkowane ciezarowki.
Wysiedli i najpierw sprawdzili poziom promieniowania na zewnatrz pojacdow.
Sprawdzian wypadl dobrze. Teraz otworzyli jeden z kontenerow i zaczeli sprawdzac
w srodku. Nie spieszyli sie. Po kolei sprawdzali skrzynie i jedna po drugiej
kazali wyciagac i odstawiac na bok. Wreszcie dotarli do skrzyni zawierajacej
(wedlug manifestu przewozowego) urzadzenie do radioterapii. Tutaj ich bardzo
czula aparatura zaczela podawac nieco bardziej szczegolowe pomiary. Jeden z
osobnikow powiedzial:
- No, rad to to nie jest...
Skinal reka na kogos trzymajacego sie dotad na uboczu, a sam sie wycofal. Ten
obejrzal bardzo dokladnie skrzynie, wyjal wiertarke i wywiercil w skrzyni duzy
otwor, przez ktory wprowadzil do srodka zrodlo swiatla i mini kamere
telewizyjna. Bardzo szczegolowo obejrzal wnetrze skrzyni. Wreszcie zadecydowal,
ze skrzynie mozna otworzyc. Przecial wiec tasmy i z pomoca drugiego sapera
otworzyli skrzynie. Teraz zajeli sie aparatura. Bardzo uwaznie ogladali
aparature z kazdej strony, wreszcie wywiercili otwory w panelach bocznych i
zaczeli ogladac srodek. Dosc szybko zadecydowali, ze aparatura nie jest
zabezpieczona zadnymi pulapkami, zaczeli wiec demontowac panela i oslony. Bardzo
szybko znalezli osiem niezbyt duzych, ale bardzo ciezkich pojemnikow. Wskazali
je czekajacym z boku specjalistom. Jeden z nich dotknal reka jednaego z pojemnikow.
- Cieply - powiedzial.
Teraz nie bylo juz zadnych watpliwosci, ze pojemnikim zawieraly material silnie
radioaktywny. Zachowujac wszelkie mozliwe srodki ostroznosci pojemniki zostaly
wyciagniete z kontenera i zaladowane do smiglowca, gdzie zostaly zabezpieczone
do dalszego transportu. Pasazerowie wsiedli i smiglowce odlecialy. Obserwujacy
to z daleka Matuszynski i Jankiewicz odetchneli z ulga. Smiglowce wzbily sie w
powietrze i polecialy w strone Warszawy. Wyladowaly w Swierku i nastapila
operacja wyladowania zawartosci. Nastepnie pojemniki zawieziono do czekajacego
juz na nich laboratorium. Tam pierwszy pojemniik wlozono do heretycznej komory
badawczej. Wypompowano powietrze i wpuszczono argon, zakladano bowiem, ze
zawartosc pojemnika stanowi pluton. Plutun, a wlasciwie jego pyl, bardzo latwo
sie utlenia a nikomu nie zalezalo na wywolaniu pozaru z radioaktywnym dymem,
dmuchano wiec na zimne. Na szczescie po otwarciu pojemnika okazalo sie, ze nie
ma w nim pylu. Teraz do pracy przystapila wyspecjalizowana spektrometryczna
aparatura. Wyplula dlugi pasek papieru z roznymi liniami, ktore laikowi nic nie
mowily. Mowily jednak specjalistom. Spektrometr polaczony byl nie tylko do
drukarki, ale rowniez do komputera. Operator uruchomil program i po chwili ekran
podzieli sie na dwie polowy. Na jednej
wyswietlony byl ten sam wykres, co na papierze, na drugiej przez chwile nie bylo
nic, ale wkrotce pojawil sie identyczny wykres. Ten byl oznaczony opisem:
"Czernobyl, Reaktor 2, Lipiec 1983".
Nastapila kolejna faza operacji - pluton wyjeto z pojemnika i zwazono. Bylo go
dokladnie piec kilogramow.
- No to mamy tu material na dziesiec kiloton - ktos powiedzial.
- Albo zapalnik na czterysta - odparl ponuro drugi glos.
Pluton wrocil do pojemnika, wypompowano argon i wpuszczono powietrze. Wymieniono
pojemniki. Caly cykl zabieral nie wiecej niz pietnascie minut. Wreszcie
skonczono z ostatnim. Jeden z wojskowych podzedl do telefonu i wybral numer.
- Czterdziesci kilogramow, zgodnie z otrzymana specyfikacja - powiedzial i
odlozyl sluchawke.

c.d.n.

[woloduch1]

Nici calej akcji zbiegaly sie w rekach Lobojcyka. Od osmej rano siedzial w swoim
gabinecie jak pajak i czekal na drgania pajeczyny oznajmiajacej, ze zer w nia
wpadl i nie moze juz sie z niej wyrwac. Jego cierpliwosc byla wystawiona na
dluga probe, gdyz pierwsze drgniecie nastapilo do piero okolo dziesiatej.
Boziewicz poinformowal go, ze zatrzymano trzech rosyjskich mafiozow i czterech
polskich, oraz ze ciezarowki z plutonem sa w rekach wojska. Od tej chwili
pajeczyna drgal mniej wiecej co godzine. O jedenastej dowiedzial sie, ze
policja, ABW i kontrwywiad zatrzymaly swoje czarne owce. O dwunastej pierwsze
sumaryczne dane z calej Polski. O trzeciej po poludniu telefon od Ministra
Obrony Narodowej potwierdzil informacje, ze faktycznie udalo sie przechwycic
przemyt czterdziestu kilogramow plutonu. Chwile pozniej Boziewicz poinformowal
go, ze liczba aresztowanych przekroczyla 1750 osob i ze przystepuje do kolejnej
fazy operacji. Ta faza byla opracowana wspolnie przez Lobojcyka i Boziewicza.
Dotyczyla aresztowania przestepcow chronionych immunitetem, zarowno poselskim,
jak i prawniczym. Jezeli chodzilo o immunitet poselski, niewiele mozna bylo
zrobic. Jednakze obaj panowie wpadli na malenka, niemal niezauwazalna luke w
przepisach i postanowili ja wykorzystac do maksimum. Nic wiec dziwnego, ze
wojewodzcy komendanci, po otrzymaniu rozkazu otwarcia koperty "C" oniemieli po
raz kolejny. Tym razem z podziwu. Trzeba powiedziec szczerze, ze wbrew opinii
wielu ludzi, w policji nie pracowaly same matoly i kretacze, owszem, bylo ich
kilku, ale znakomita i przygniatajaca wiekszosc z nich wstapila do policji po
to, zeby czuwac nad prawem. Tym wieksza gorycz wywolywaly wiec nich przedziwne
nieraz decyzje niektorych prokuratorow i sedziow, szczegolnie zas to, ze,
praktycznie rzecz biorac, nie mozna sie bylo do nich dobrac. Czyli, krotko
mowiac, aresztowac, ani nawet wszczac postepowania wyjasniajacego. Teraz zas
patrzyli na kartki papieru pozwalajace zatrzymanie ich na czas nie tyle
nieograniczony, co wystarczajacy na wszczecie sledztwa i pozbawienie ich
immunitetu. Z tym wieksza wiec uciecha wzywali kolejnych oficerow i przekazywali
im kolejne sprawy. Oficerowie po otrzymaniu rozkazow z ochota brali ludzi i
wyruszali na lowy. Po przybyciu na miejsce informowali pana prokuratora lub pana
sedziego, ze prowadza dochodzenie w sprawie... nr akt... i wyplynelo nazwisko
pana sedziego (lub pana prokuratora) jako osoby mogacej posiadac informacje
wazne dla sledztwa. Poniewaz jest to sprawa dotyczaca zorganizowanej
przestepczosci, istnieje mozliwosc dokonania przez mafie proby zamachy na pana
prokuratora (sedziego) i bardzo sie tego obawiaja. Dlatego tez biora natychmiast
waznego swiadka pod ochrone i prosza, aby pan sedzia (prokurator) im tego nie
utrudnial i oddal w tymczasowy depozyt telefon komorkowy i udal sie z nimi do
bezpiecznego miejsca, gdzie beda mu w stanie zapewnic calodobowa ochrone.
Nastepnie, po zabraniu oslupialemu prokuratorowi (sedzi) komorki zabierali go ze
soba. Dojezdzali do jakiegos dosc dobrego hotelu i tam parkowali pana sedziego
(prokuratora) w wynajetym pokoju, z ktorego nie mogl wyjsc, ani z nikim sie
skomunikowac. Nad tym czuwalo dwoch policjantow przez 24 godziny na dobe. W
przeciagu dwoch godzin wszystkich 405 sedziow i prokuratorow z listy pani
Janeczki znalazlo sie, de facto (bo jeszcze nie de iure), pod kluczem i w
dodatku incommunicado. Wiadomosci o tym szly do Boziewicza, ktory teraz czekal
na telefon on Lobojcyka.
Lobojcyk zas przebywal obecnie w Sejmie. Trwala przerwa obiadowa, obrady mialy
byc wznowione o czwartej. Tymczasem o wpol do czwartej do gabinetu Marszalka
Sejmu wkroczyl Lobojcyk i poprosil o rozmowe. Juz po kilku minutach marszalek
byl w rownym stopniu wsciekly co i przerazony. Poprosil do siebie
wicemarszalkow, ktorzy po krotkiej naradzie zgodzili sie, ze trzeba zebrac
Konwent Seniorow. Kilka minut pozniej Lobojcyk skrotowo zreferowal sprawe i
wszyscy obecni uznali, ze nalezy zmienic porzadek obrad. Ponadto, poniewaz
sprawa dotyczy obronnosci panstwa, obrady byc moze nalezy utajnic. Jak rowniez,
ze musi sie spotkac Komisja Etyki Poselskiej i zaopiniowac wnioski ministra
Sprawiedliwosci. Prezydium Sejmu odroczylo wiec rozpoczecie obrad i wezwalo na
nadzwyczajne posiedzenie Komisje Etyki. Zanim Komisja zdazyla sie zebrac,
Lobojcyk zdazyl przedstawic ten sam problem Prezydium Senatu. O piatej obie
Komisje - Sejmu i Senatu zdecydowaly poprzec wniosek ministra. Lobojcyk
zadzwonil do Boziewicza. Obecnie zatrzymanych bylo - w aresztach i jako
chronieni swiadkowie 2285 osob. Na wolnosci, oprocz poslow i senatorow
przebywalo jeszcze osmiu poszukiwanych, ale godziny ich byly policzone. Teraz
przyszedl czas na koperte "D".

c.d.n.

[woloduch1]

Marszalek Sejmu otworzyl wreszcie opozniona popludniowa sesje i ku niemal
ogolnej konsternacji oglosil zmiane kolejnosci obrad. Otoz sesja zacznie sie od
sprawozdania ministra Lobojcyka i dyskusji nad jego wystapieniem. Minister
Lobojcyk wstapil na mownice, polozyl na niej gruba teczke i rozejrzal sie po
sali, jakby kogos wypatrywal, albo cos liczyl. Przeczekal jeszcze chwile i
wreszcie zaczal:
- Panie Marszalku, panie poslanki, panowie poslowie, Wysoka Izbo! Stoje dzisiaj
tutaj, aby zlozyc nadzwyczajne sprawozdanie z dzialalnosci Prokuratury Generalnej.
Szmer zdziwienia rozlegl sie na sali.
- Tak, Wysoka Izbo, z dzialalnosci Prokuratury Generalnej. Nie raz w ostatnich
latach slychac bylo narzekania na dzialanie wymiaru sprawiedliwosci -
opieszalosc sadow, dziwne praktyki prokuratury, niewlasciwa dzialalnosc policji.
Bardzo czesto krytyka ta byla uzasadniona. Podejmowano rozne srodki zaradcze.
Jednakze - zawiesil na chwile glos - byla to, sumarycznie ujmujac, dzialalnosc
pozorna. Sedno problemu lezalo zupelnie gdzie indziej. Tak jak nie da sie
wyleczyc chorego na gruzlice kroplami Inoziemcowa czy zastrzykami insuliny, tak
nie da sie naprawic chorego wymiaru sprawiedliwosci podejmowanymo ad hoc
dzialaniami. Tym bardziej, ze dzialania te nie braly pod uwage prawdziwych
przyczyn choroby. Nie dlatego, ze nie chciano, ale dlatego, ze nie wiedziano, co
to za choroba. Owszem, pewne objawy wskazywaly na te chorobe, ale nikomu nie
przyszlo do glowy nazwac jej po imieniu. I to nie z braku dobrej woli, ale
dlatego, ze nikt nie byl w stanie uzmyslowic sobie w calej okazalosci tej
gangreny, ktora toczyla wymiar sprawiedliwosci. Jak czesto bywa, z pomoca
przyszedl przypadek. Malenka sprawa, daleko od Warszawy. Jeden policjant, ktory
postanowil schwytac sprawce. Poszedl tropem i sprawca zostal aresztowany, daleko
od miejsca przestepstwa i rowniez daleko od Warszawy. Ale tym razem nie tylko
udalo sie przestepce zatrzymac na goracym uczynku, udalo sie rowniez uchwycic
nitke. Zanim przestepca zdecydowal sie wspolpracowac z wymiarem sprawiedliwosci,
policja zajela sie nitka. Nitka doprowadzila do skarbca. Nie dlatego
powiedzialem: do skarbca. ze znajdowala sie tam wielka ilosc pieniedzy, chociaz
dwa miliony dolarow nie jest suma do pogardzenia, ale dlatego, ze w skarbcu
znajdowala sie duza ilosc informacji. I to informacji nie tylko o przestepcy,
ale rowniez o jego kompanach. Krotko mowiac, informacja o dzialalnosci mafii. I
to nie jakiejs tam marnej mafii pruszkowskiej czy wolominskiej, ale mafii z
prawdziwego zdarzenia, wyszkolonej, nie przebierajacej w srodkach. Zajmujacej
sie wszystkim - handlem narkotykami, handlem zywym towarem, prostytucja,
wymuszaniem, platna protekcja, przemytem, morderstwami a nawet - zdrada glowna.
Lista przestepstw jest bardzo dluga, przestepcow - rowniez. Wyglada na to, ze
obie listy nie sa jeszcze kompletne. Jednakze okazalo sie, ze nie ma czasu na
dlugotrwale sledztwo. Na przeszkodzie stanelo bezpieczenstwo panstwa. Dlatego
dzisiaj, o godzinie 7:45 policja rozpoczela akcje pod kryptonimem "Stajnia
Augiasza". Pierwszym jej krokiem bylo przechwycenie przemytu 40 kilogramow
plutonu idacych z Rosji a przeznaczonych dla Al Kaidy.
Na sali zawrzalo. Zdumieni poslowie glosno komentowali wiadomosci. Lobojcyk
przerwal na chwile, upil lyk wody i kontynuowal:
- Natychmiast po przejeciu kontrabandy przystapiono do aresztowan czlonkow
mafii. Jak do tej pory aresztowano 1880 przestepcow, z czego 72 pracowalo w
policji, ABW i kontrwywiadzie. Musze teraz powiedziec, na co chory byl wymiar
sprawiedliwosci. Na korupcje. 405 sedziow i prokuratorow bylo na zoldzie mafii.
Wszyscy oni znajduja sie teraz pod opieka policji, na razie jako swiadkowie, az
do czasu, kiedy zostana im uchylone immunitety. A skoro mowa o immunitetach, to
za chwile przekaze Wysokiemu Sejmowi liste 43 poslow i poslanek oraz 12
senatorow, ktorzy albo sa czlonkami mafii albo udzielaja jej poparcia. W imieniu
Prokuratury Generalnej skladam wniosek o uchylenie im immunitetu.
Na sali wybuchla wrzawa. Przede wszystkim przewazalo niedowierzanie, ale
wyraznie slychac bylo oburzenie. Marszalek Sejmu stukal laska, usilujac opanowac
harmider. Lobojcyk spokojnie przeczekal, az halas scichl i kontynuowal spokojnie:
- Wysoki Sejmie! Osoby, wobec ktorych Prokuratura Generalna wnioskuje o
uchylenie immunitetu sa podejrzane o wiele przestepstw, z ktorych na czolo
wysuwa sie platna protekcja. Ale to tylko czubek gory lodowej. Wysoki Sejm
pozwoli, ze przejde do szczegolow...
Obecni na galerii dziennikarze nerwowo notowali wszystko. Radio i telewizja
przerwaly nadawanie normalnego programu i zaczely prezentowac biuletyny
specjalne z obrad Sejmu. Po pol godzinie mozna bylo powiedziec, ze cala Polska
jesli nie siedziala przed telewizorami, to przynajmniej sluchala radia.

Obrady zakonczyly sie dopiero nad ranem. Wszytkie wnioski Lobojcyka zostaly
rozpatrzone pozytywnie i prosto z Sejmu i Senatu 55 parlamentarzystow zamiast do
domu powedrowalo za kratki. W tym czasie policja zlapala brakujacych osmiu
mafiozow. Tal wiec cala szajka z kisty pani Janeczki znajdowala sie pod kluczem.
No dobrze, nie cala. 405 bylo chronionych jako swiadkowie. Do czasu...

c.d.n.

[woloduch1]

Szok. To jedno slowo moglo okreslic reakcje spoleczenstwa na wydarzenia dnia
wczorajszego. Co wiecej, minister Lobojcyk postawil 405 zatrzymanych jako
swiadkow prawnikow przed odpowiednimi gremiami i w trybie ustawowym pozbawil ich
immunitetow. Prosto z posiedzenia powedrowali do aresztow. Policja miala pelne
rece roboty. Szczegolowe rewizje i przesluchania dawaly wyniki. Policja, ktora
do tej pory miala tylko informacje pochodzace z dyskietek mafii, zaczela miec
dowody bardziej namacalne. Prowadzacy sledztwa poczuli krew i poszli za ciosem.
Z dzika satysfakcja obserwowali typowe zachowanie aresztowanych - na poczatku
pelna arogancja, nastepnie niepewnosc o wlasna skore, a wreszcie ratowanie jej.
Za wszelka cene. Jesli ta cena bylo sypanie wspolnikow, to placili ja bez
wahania. Akta rosly. Co wiecej, czesto wystarczalo niewinne stwierdzenie, ze XX
mowi w danej sprawie co innego, zeby YY natychmiast informowal w pelni o
prawdziwej dzialalnosci XX. Potem wystarczylo o tym powiedziec XX zeby ten
zaczal sypac YY na potege. Oczywiscie okazalo sie ze cala ta "solidarnosc
przestepcza" to pic na wode i fotomontaz. Policja trzymala geby na klodke i
zurnalisci wszelkiej masci nie mieli pojecia, co sie naprawde dzieje. Owszem,
dosc szybko poznali liste aresztowanych prawnikow, ale ciagle nie mogli
poskladac do kupy pelnej listy aresztowanych. Nie mowiac juz o tym, ze ciagle
nie znali zarzutow. No owszem, lista zarzutow zaczynala sie od przemytu plutonu
i... na tym sie prawie konczyla. Prawie, bo srodowe obrady Sejmu byly publiczne
i niektore zarzuty wobec niektorych osob byly znane. Ale to byl tylko czubek
gory lodowej. Calasc znala policja i prokuratura, ale... Policja i prokuratura
nie udzielala wywiadow, rzecznicy prasowi twardo stali na stanowisku "dobra
sledztwa" i nie mowili nic. Media szalaly. Nie majac niemal zadnych punktow
zaczepienia zaczely sluchac plotek (ktore oczywiscie mnozyly sie jak kroliki na
wiosne) i publikowac je. Policja i prokuratura z uporem maniaka ignorowaly
zarowno plotki jak i media. W nawale plotek i pomowien zaginely jedyne prawdziwe
informacje, ktore rzecznik KG przedstawil na jednej z kolejnych konferencji
prasowych, a mianowicie, ze Komendant Glowny przekazal podziekowania za owocna
wspolprace kilku policjantom za granica, a mianowicie: inspektorowi Miguelowi
Hernandezowi z Interpolu, pulkownikowi Jose Marii Ernesto Robeiro y Martinezowi
z Chile, komisarzowi Arne Saknussenowi ze Szwecji, inspektorowi Johnowi
Smithwick-Brine'owi z Wielkiej Brytanii, porucznik Madeleine Berry z Kanady,
inspektorowi George'owi Whippelby III z Nowej Zelandii i podinspektorowi
Jurgenowi von Dienstfuhrenderowi z Niemiec. Jakos nikomu nie wpadlo do glowy
zapytac za co wlasciwie ci policjanci dostali podziekowania. Zajeci kotlowanina
nie wpadli rowniez na pomysl, zeby zatrudnic lokalnych korespondentow i
przepytac wymienionych policjantow. Na pewno za to przeoczenie policja
dziekowala wszystkim swietym, gdyz Matuszynski w czwartek wyslal informacje do
wszystkich zainteresowanych kolegow o wynikach ich wspolpracy. Co prawda nie
prosil o zachowanie tajemnicy, ale bylo to poniekad zrozumiale samo przez sie.

Informacja dotarla do Josego w piatek, w czwartek bowiem byl w stolicy, gdzie
tlumaczyl sie z wydatkow poniesionych na nowozelandzka wyprawe. Wydatki
zatwierdzono ze zgrzytaniem zebow tak poteznym, ze bano sie, ze pryskajace iskry
moga spowodowac pozar. Argument, ze wstyd bylby, zeby prywatny obywatel placil
za to wszytko, przewazyl. Prywatny obywatel moze by jeszcze jakos przeszedl, ale
informacja, ze ten prywatny obywatel to Dziadek, podzialala jak kubel zimnej
wody. Na to nie mozna bylo pozwolic. Jose smial sie wiec w kulak wspominajac
Dziadkowe powiedzenie, ze latwiej jest uzyskac przebaczenie niz pozwolenie, gdyz
wiedzial doskonale, ze pozwolenia by nie uzyskal, a przebaczenie przyszlo nawet
dosc latwo. Przeczytal wiec informacje od Matuszynskiego i zadumal sie gleboko.
Potem siegnal po sluchawke i wykrecil numer Dziadka.

Dziadek wyciskal z Juana i jego pracownikow siodme poty przez trzy dni. Wreszcie
w czwartek polecil wmontowac silnik do jachtu. Kiedy montaz zostal wykonany,
kazal zatankowac bak i uruchomil silnik. Silnik mial chodzic do poniedzialku.
Dziadek pozegnal sie i poszedl do domu, podobnie jak Juan i jego ludzie. W domu,
po zjedzeniu kolacji poszedl spac, byl bowiem dosc zmeczony czterema dniami
harowki. W piatek zasiadl wreszcie do komputera, na ktora to rozrywke nie mial
przez kilka dni czasu. W oslupienie wprowadzily go wiadomosci z Polski. Na
ulubionym forum nic o tym nie mowiono, ale polityka byla na forum niemile
widziana, podobnie jak komentowanie wiadomosci biezacych. Forum zylo swoim
zyciem, a swiat zewnetrzny swoim. Dziadek przeczytal wiec zaleglosci, posmial
sie przy nowej powiesci jednozdaniowej i przetlumaczyl kilka zdan na hiszpanski,
angielski i niemiecki. Kiedy mial juz konczyc posiedzenie, zadzwonil telefon.
Byl to Jose. Jose pytal, czy Dziadek wybiera sie dzis na ostroge, a jesli tak,
to czy nie bylby sklonny wpasc na kilka minut do Josego. Dziadek owszem,
wybieral sie i nie mial nic przeciwko temu, tyle tylko, ze wybieral sie z
Pawlem. Jose z kolei nie mial nic przeciwko obecnosci Pawla, tak wiec trzej
panowie mieli sie wkrotce spotkac.

c.d.n.

[woloduch1]

Dziadek i Pawel wyszli z domu i spacerkiem podazali do komendantury policji. Po
drodze rozmawiali o dwoch sprawach: jachcie Pawla i wydarzeniach w Polsce.
Dziadek poinformowal Pawla, ze w poniedzialek sprawdzi silnik i jesli wszystko
bedzie dobrze (w co Dziadek nie watpi), to Pawel bedzie mogl przystapic do
zaprowiantowania jachtu. Oczywiscie, lekarze musza jeszcze wyrazic zgode na
dalsza podroz Pawla, co powinno nastapic w poniedzialek. Dziadek martwil sie, ze
jacht Pawla nie mial chlodni, co powodowalo, ze Pawel musial niemal caly rejs
przezyc na konserwach. Nagle Dziadek zatrzymal sie i zaczal cos do siebie po
hiszpansku mamrotac. Zdumiony Pawel zatrzymal sie rowniez. Dziadek chyba nawet
nie zauwazyl, ze sie zatrzymal i mowil do siebie. Wygladalo to, jakby sam ze
soba nad czyms dyskutowal. Chyba takie dyskusja "ja z mna" byly u Dziadka czyms
normalnym, bo po chwili jedna ze stron przekonala druga i Dziadek ruszyl znowu
do przodu. Nie wyjasnil Pawlowi czego dotyczyla ta dyskusja, upewnil sie tylko
co do pojemnosci jego zbiornikow na swieza wode i troche sie skrzywil. Nie
wyjasnil rowniez, do czego ta informacja byla mu potrzebna. Na tym wyczerpali
chwilowo temat dalszej podrozy Pawla i przeszli do szokujacych wydarzen w
Polsce. Obaj zastanawiali sie, co sie wlasciwie wydarzylo. Tysiace
aresztowanych, policja trzymajaca gebe na klodke, proba przemytu plutonu, jakas
wielka mafia - Dziadek nie mogl tego zrozumiec. Pawel probowal mu w tym pomoc -
mimo tego, ze malo czasu spedzal w Polsce, mial jednak odpowiednia wiedze na
temat czasow zarowno przeszlych, jak i obecnych. Pawel zasugerowal, ze, byc
moze, byla to mafia stworzona przez byle tajne sluzby, ale Dziadek byl
sceptyczny. Jego zdaniem bylo by to czyms zywcem zerznietym z "Ojca
chrzestnego", czyli fikcja. Pawel oponowal, ze przeciez "Ojciec chrzestny" byl
oparty na realiach mafii sycylijskiej w Nowym Jorku. Zaden nie przekonal
drugiego, gdy nagle okazalo sie, ze sa juz przed komendantura. Przerwali wiec
dyskusje i weszli do srodka. Nie musieli czekac nawet sekudy, Jose bowiem
uprzedzil dyzurnego o ich wizycie i zostali natychmiast zaprowadzeni do gabinetu
seniora commandante. Senior commantante mial nieco dziwny wyraz twarzy gdy
usadzal gosci i zaserwowal im napitki - tym razem byla to herba mate i sok
pomaranczowy. Wreszcie sam usiadl i zamyslil sie na chwile.
- Z tego, co wiem o tobie, Dziadku - zaczal z namyslem - to interesujesz sie
tym, co sie dzieje w twojej ojczyznie, prawda?
- Prawda - potwierdzil Dziadek.
- I co myslisz o ostatnich wydarzeniech?
- Jesli masz na mysli te masowe aresztowania gangsterow, prawnikow i politykow -
to jestem tym zdumiony. Niewiele wskazywalo na istnienie takiej organizacji -
Pawle, nie rob takiej sceptycznej miny - a juz zupelnie nie mam pojecia, jak
udalo sie takie gigantyczne sledztwo utrzymac w tajemnicy, nie mowiac juz nawet
o tym, jak policja w ogole wpadla na trop. Wyglada na to, ze ta mafia byla
wspaniale zakamuflowana.
- A, na to pytanie moge ci odpowiedziec - odparl z dziwnym usmieszkiem Jose - co
mi przypomina, ze mam tu cos twojego.
Wyciagnal z szuflady biurka dobrze znana Dziadkowi kasetke i wreczyl mu ja.
Dziadek otworzyl ja i usmiechnal sie na widok koperty z kanadyjskim znaczkiem,
dzieki ktorej pojechal do Nowej Zelandii, spotkal starego przyjaciela (i poznal
kilku nowych), nie wspominajac nawet o niespodziankach zaserwowanych mu przez
ksiecia Walii. No i oczywiscie o schwytaniu przestepcy.
- Dziekuje, Jose - powiedzial miekko - ale co masz na mysli mowiac, ze mozesz
odpowiedziec na moje pytania?
Usmiech na twarzy Jose byl tak szeroki, ze dobrze bylo, ze mial uszy, inaczej
bowiem smialby sie naokolo glowy.
- Odpowiedz trzymasz w reku, Dziadku.
Dziadek popatrzyl na kasetke i list, potem na Josego i zmarszczyl brwi.
- Nie rozumiem. Co ma ten list wspolnego z polska mafia?
- Sam list? Niewiele. Ale sprawca wlaman, nasz Roch Kaczorowski, prawdziwe
nazwisko Bozymir Pawlak, byl czlonkiem tej "ubeckiej mafii", specjalista od
komputerowej kradziezy danych i kurierem. Byl w posiadaniu klucza do skrytki w
Berlinie. Niemiecka policja we wspolpracy z polska otworzyla te skrytke. Bede
sie streszczal. Znaleziono tam dostep do archiwum mafii, razem z nazwiskami.
Polska policja rozpoczela super tajne sledztwo, w trakcie ktorego wyszla sprawa
tego przemytu plutonu. Zdecydowali rozpoczac likwidacje tej mafii od
przechwycenia przemytu. I tak zrobili. Wyniki znasz. Ja i koledzy na calym
swiecie, ktorych znasz w wiekszosci z rozmow telefonicznych, otrzymalismy
oficjalne podziekowanie od polskiej policji za wspolprace. Ale prawdziwe
podziekowania naleza sie tobie - gdyby nie twoja paranoja, nic by sie nie wydarzylo.
Dziadek i Pawel siedzieli oslupiali. Wreszcie Dziadek zaoponowal.
- Ale przeciez ja tylko chcialem ochronic ten znaczek!
- I udalo ci sie to. Ale znasz prawo nieoczekiwanych konsekwencji? W tym wypadku
wystapilo w calej swojej krasie. Ten maly znaczek, twoja paranoja, niedbalstwo
mafijnego kuriera, moj upor i solidarnosc kilku kolegow, ktorych wczesniej nie
znalem, zniszczyly chyba najlepiej zakamuflowana mafie swiata.
- O cholera! - powiedzieli zgodnym chorem Dziadek i Pawel.

c.d.n.

[woloduch1]

Wpatrywali sie oslupiali w seniora commandante, ktory wrecz plawil sie w ich
zdumieniu. Cisze przerwal Dziadek.
- Wiesz ty co, Jose? Moze ty sie az tak nie streszczaj. Troche wiecej
szczegolow, jesli laska.
- Tak duzo wiecej szczegolow to nie mam, ale powiem wam to, co wiem.
Rzeczywiscie, Jose troche uzupelnil swoja relacje, poparl ja poczta od
Matuszynskiego, ale wciaz bylo to duzo za malo dla spragnionych informacji
Polakow. Jose dodal swoje przypuszczenia, ale przypuszczenia mialy w sumie
niewielka wartosc, jako ze byly li tylko przypuszczeniami. Pytania Dziadka i
Pawla niewiele pomogly, gdyz wiedza jego byla hmmm... jakby to powiedziec...
niepelna. Wreszcie podniosl rece do gory.
- Panowie, miejcie litosc! Poddaje sie! Powiedzialem wam wszystko, co wiem. Ale
wiecie co? Jesli chcecie wiedziec wiecej, mozemy zadzwonic do Warszawy. Jesli
ktos moze wam powiedziec cos wiecej, to tylko inspektor Matuszynski. Dzwonic?
- Dzwonic! - odparl zgodny chor.
Jose wykrecil numer i podal sluchawke Dziadkowi. Ktos podniosl sluchawke juz po
drugim sygnale i Dziadek uslyszal zmeczony glos:
- Inspektor Matuszynski, slucham.
- Dzien dobry, panie inspektorze. Pulkownik Robeiro chcial panu przekazac kilka
slow - Dziadek mrugnal do Josego, ktory powiedzial do drugiej sluchawki:
- ¡Pozo hecho! Muy bien, jefe!
- Slucham? - zdumial sie Matuszynski
- Pulkownik gratuluje panu dobrze wykonanej roboty. Jak rowniez ma kilka pytan.
- Nie wiem dlaczego, ale podejrzewam, ze te pytania sa nie tyle pana pulkownika,
co panskie. Ciekawosc pana zzera, prawda?
- Prawda, panie inspektorze.
- No to niech pan strzela. Nie na wszystkie pytania bede mogl teraz
odpowiedziec, a i wiekszosc odpowiedzi musi pozostac, na razie, w tajemnicy. A
wiec slucham.
Dziadek rozpoczal serie pytan. Matuszynski, ku jego zdumieniu nawet niezbyt
wykrecal sie od odpowiedzi, mowiac przy tym, co jest poufne a co scisle poufne.
Na kilka pytan odmowil szczegolowych odpowiedzi. Wreszcie Dziadek zadal pytanie
koncowe.
- Panie inspektorze, co z tego moge powiedziec na forum? Przeciez cala sprawa
zaczela sie od tych znaczkow. Nalezy im sie jakas, bo ja wiem, nagroda? Rozumie
pan, co mam na mysli?
- Rozumiem. No coz, duzo to im pan, niestety, powiedziec nie moze. Ale moze im
powiedziec...
Matuszynski przystapil do wyszczegolniania rzeczy, ktore Dziadek mogl
opublikowac. Rzeczywiscie, nieduzo tego bylo. W dodatku Matuszynski poprosil o
dawkowanie informacji i, w miare moznosci, kamuflowanie jej. Dziadek pilnie
notowal. Wreszcie pozegnali sie. Jose wylaczyl telefon i popatrzyl na Dziadka.
- No, no, Dziadku! Niezle ta twoja paranoja narozrabiala!
- Niezle. Ale trzeba przyznac, ze wybrala dobre pole do dzialania! Swoja droga,
to ci mafiozi, to przestepcy, przynajmniej pod niektorymi wzgledami, jak z
koziej dupy mikrofon.
- Co masz na mysli?
- Trzymac ksiegowosc? Co to za idota tak wymyslil?
- Byli tak pewni swojej bezkarnosci, ze nawet o tym nie pomysleli - powiedzial
cicho, w zamysleniu, Pawel - swiete krowy w przeszlym ustroju, przez siedenascie
lat nierozliczeni w tym. Co sie dziwic? Mysleli, ze im wszystko przyschnie no i
przeliczyli sie.
- Pomylili sie. Nie wzieli pod uwage jednego drobiazgu - powiedzial Jose - a
mianowicie tego, ze policja, w kazdym panstwie i ustroju, stoi na strazy prawa,
ze chce stac na strazy prawa. I nawet jesli sila wyzsza powoduje tago prawa
niedowlad, to jednak w koncu kazda choroba kiedys mija, szczegolnie, jesli
zaistnieja sprzyjajace okolicznosci. I takie wlasnie zaistnialy.
Dziadek rozesmial sie.
- Zaistnialy dlatego, ze jakis senior commandante na chilijskim zadupiu umial
doprowadzic do sytuacji, w ktorej spoleczenstwo ufa policji.
- Zaistnialy dlatego, ze jakis gowniarz na chilijskim zadupiu mial tyle rozumu,
zeby pomyslec nad posluchanymi slowami pewnego doswiadczonego mezczyzny.
Wszystko wraca do ciebie, Dziadku.
- No tak. Czyli ja jestem za to odpowiedzialny. Wiesz co Jose? To jakas pokretna
logika.
- Pokretna? Moze i pokretna, ale swiat jest tak skomplikowany, ze mozna uznac i
takie wytlumaczenie. Jest rownie dobre, jak kazde inne. Efekt motyla. Ty
wypowiedziales jedno, powtarzam, JEDNO zdanie czterdziesci lat temu i dzieki
temu rozbito mafie czterdziesci lat pozniej dwadziescia tysiecy kilometrow stad.
Efekt motyla. Teza absolutnie nie do udowodnienia i absolutnie nie do obalenia.
Czysta schizofrenia.
- Zajmujesz sie metafizyka na stare lata, Jose?
- E tam. Po prostu jest to tak niedorzeczne, ze musi byc prawdziwe. Rozwiniecie
tezy Sherlocka Holmesa.
- Aha.
Porozmawiali jeszcze blisko godzine. Jose i Dziadek maglowali Pawla na temat
realiow polskich, dopoki jego wiedza nie ulegla wyczerpaniu. Potem sie pozegnali
i Pawel z Dziadkiem powedrowali na ostroge. Dziadek byl przez caly czas
zamyslony i zaczepiajacy go ludzie nie pogadali sobie z nim tym razem. Wrocili
do domu, zjedli kolacje i Dziadek zasiadl do komputera. Szybko wszedl na forum i
wyslal krotki wiadomosc:
Temat: Walory filatelistyczne
Tresc: Nasz korespondent w Chile donosi, ze zaginione walory filatelistyczne
nalezace do czlonkow Towarzystwa zostaly odzyskane. Wkrotce policja skontaktuje
sie z wlascicielami.
Z ostaniej chwili: Walory posiadaja scisly zwiazek z rozbiciem mafii ubeckiej.
Szczegoly wkrotce.
Usmiechnal sie szelmowsko i wcisnal przycisk "Wyslij".

c.d.n.

[woloduch1]

W sobote bladym switem, bo o osmej rano Dziadek wybyl z domu. Pawlowi kazal spac
"na zapas", bo, jak powiedzial, samotne zeglowanie raczej nie pozwala na
byczenie sie w koi do woli. Tak wiec Pawel spal do dziesiatej, potem wzial
prysznic, zjadl sniadanie i zasiadl do komputera. Juz wczesniej utworzyl sobie
konto na forum, na ktorym wystepowal pod nickiem "chaber1", uznal bowiem, ze
Janeczka, o ile kiedys zdecyduje sie przylaczyc, moze spokojnie przyjac nick
"chaber2". Tak wiec wlogowal sie i zdumial. Zazwyczaj w weekendy forum
prezentowalo stan zapasci - kilka postow, jako, ze wiekszosc forumowiczow
("forumow" i "foremek") nadawala z pracy, czesc tylko miala Internet w domu.
Dzisiaj ruch tez zaczal sie niemrawo, ale widocznie na widok watku "Walory
filatelistyczne" we wlascicielach domowego lacza zadzialala jakas solidarnosc i
chyba lapali sie wzajemnie przez telefon, bo nagle na forum pojawily sie wpisy
od osob nigdy w weekend sie nie pojawiajacych. Czy poszli do kafejek
internetowych, czy do rodziny, czy do przyjaciol - trudno bylo zgadnac, ale sie
pojawili. Przewazaly oczywiscie posty typu "kto jego wie", ale post od Abere z
Nowej Zelandii potwierdzil fakt aresztowania Pawlaka przez nowozelandzka policje
i czesciowo rozjasnil mroki. W bardzo barwnym poscie opisala swoje kontakty z
policja nowozelandzka, jak rowniez chilijska - i jej tlumaczem, niejakim
Abuelito. Jej post z kolei wywolal poznym popoludniem gwaltowny protest
Woloducha z Kanady, ktory oskarzyl Abere o ukrywanie swych pisarskich talentow
pod korcem i zazadal od niej co najmniej trzech opowiesci dziwnej tresci w innym
watku. Jednakze, z racji roznic czasowych Abere chyba juz spala, bo apel ten
pozostal bez odpowiedzi. Chichotajac z rozbawienia Pawel napisal post, w ktorym,
nie podajac szczegolow, potwierdzil post Dziadka. Juz kilka minut pozniej kilka
osob zapytalo, jakim cudem moze potwierdzac. Postanowil ich troche przetrzymac,
zrobil wiec sobie dobra herbate z sokiem malinowym, obejrzal w telewizji wystep
grupy folklorystycznej z Macchu Picchu i wreszcie sie troche ulitowal, wysylajac
informacje, ze po prostu jest w tej chwili w Chile. Odszedl od komputera
pobobrowac troche w bibliotece Dziadka, a tymczasem forum zazadalo szczegolowych
informacji. Znowu ich przetrzymal, zanim w koncu nie wyslal informacji, ze byl
obecny na wczorajszym spotkaniu Dziadka z policja, ale, niestety, jego tez
obowiazuje tajemnica, a ponadto, to jest sprawa Dziadka, a nie jego.
Poinformowal rowniez, ze Dziadka obecnie nie ma, gdzies bowiem poszedl i kto
chce, niech czeka do poznego wieczoru na jego powrot, on bowiem nie ma pojecia,
kiedy Dziadek wroci. Faktycznie nie mial pojecia, Dziadek bowiem nie powiedzial
mu, dokad sie wybiera.

Dziadek zas spedzil upiornie pracowity dzien. Zaczal od wizyty w pewnym
zakladzie przetworczym, po czym zaczal odwiedzac restauracje, w ktorych
konferowal dlugo i zaciekle z wlascicielami. Nie trzeba chyba dodawac, ze byly
to zaprzyjaznione restauracje, ale zaprzyjaznionych restauracji Dziadek liczyl
na tuziny. W kazdej spedzil nie wiecej niz pol godziny, ale wrocil do domu
poznym wieczorem, obzarty jak bak. Nie powiedzial Pawlowi jak spedzil dzien,
tylko niemal od razu zasiadl do komputera. Najpierw bardzo uwaznie przeczytal
wiadomosci biezace, a dopiero potem wszedl na forum. Przeczytal wszytkie posty i
dlugo zastanawial sie nad odpowiedzia. W koncu napisal, ze owszem, zna
szczegoly, ale zostal poproszony o niepublikowanie ich, ze wzgledu na dobro
sledztwa. Poinformowal rowniez, ze jezeli policja ujawni jakikolwiek szczegol
sledztwa, a on bedzie mial o tym jaks informacje, to temat ten rozwinie. Na
zakonczenie dodal, ze aresztowany w Nowej Zelandii Pawlak byl w posiadaniu
klucza do calej afery. Nie wyjasnil jednak, ze slowo "klucz" uzyl w znaczeniu
zarowno przenosnym, jak i realnym. Wreszcie przetlumaczyl kolejne trzy zdania
"Wszystkiego czerwonego" i wylogowal sie.

W niedziele forum dostalo od Abere nowa porcje rozrywki. Ujawnila ona bowiem
zachowane dotad w tajemnicy informacje o Dziadku - opisala spotkanie w
brytyjskiej ambasadzie z ksieciem Walii jak rowniez znane jej szczegoly
zyciorysu Dziadka. Wywolalo to lawine pytan do Dziadka, ktory zignorowal je
wszystkie. Wreszcie zlitowal sie nad wspolforumowiczami i obiecal, ze zjawi sie
na spotkaniu z Gurua w grudniu i wtedy cos o sobie opowie. Napisal jednak, ze w
zwiazku z tym ma pewne wymagania, a mianowicie obecnosc niektorych osob -
wymienil je - jest absolutnie wymagana. Co do reszty, powiedzial, obecnosc nie
jest obowiazkowa, ale nadzwyczaj pozadana. Runela kolejna fala zapytan o powody,
ale Dziadek odmowil zeznan, mowiac, ze wszystko wyjasni osobiscie. Po czym
wylogowal sie z Internetu i szybciutko stworzyl jakis dokument w WordPerfekcie,
ktory wydrukowal w kilku egzemplarzach. Zgasil komputer i juz sie ubieral, kiedy
zadzwonil telefon. Odebral go i przez chwile rozmawial. Pawel zauwazyl, ze
najwyrazniej byl zdziwiony. Po odlozeniu sluchawki popatrzyl na Pawla i powiedzial:
- Mamy na jutro zaproszenie do wodza Manko Kapaka.
- Dobrze, ale dlaczego byles taki zdziwiony?
- Dlatego, ze wodz jeszcze nigdy nie zaprosil do siebie na kolacje bialego
czlowieka. Jestes pierwszym.
Powiedziawszy to, zabral Pawla i ruszyl z nim na obchod knajp. Wszedzie
dostawali male przekaski i, co dziwniejsze, przekaski byly przygotowane z
polskich potraw. Dziadek w kazdej restauracji robil liste dan i po wyjsciu kazal
Pawlowi occeniac je w skali 1 do 10. Nie wyjasnil jednak, po co to robi.

c.d.n.

[woloduch1]

W poniedzialek burza na forum szalala w najlepsze. Ani jednak Dziadek, ani, tym
bardziej, Pawel, nie przejmowali sie tym. Dziadek powiedzial juz co mogl, a
Pawel i tak byl tylko obserwatorem, wiec nie mial tu specjalnie wiele do
gadania. Kolo dziesiatej rano Dziadek zabral Pawla i pojechali do Juana. Silnik
w dalszym ciagu pracowal. Dziadek wlazl do klitki noszacej dumne miano
maszynowni i wyciagnal... stetoskop, ktory zaczal przytykac do roznych miejsc
silnika. Kazal przy tym od czasu do czasu zmieniac obroty. Przez caly czas
komentowal po hiszpansku, tlumaczac co i dlaczego robi. Juan notowal goraczkowo.
Wreszcie, po niemal pol godzinie wezwal do siebie Juana. Teraz Juan dokonal tego
samego rytualu. Pawel i pracownicy Juana przypatrywali sie temu z
zaciekawieniem. W koncu Juan, a za nim Dziadek wylezli z maszynowni i Dziadek
polecil wylaczyc silnik. Nastala cisza.
- Masz silnik jak nowy - powiedzial Dziadek do Pawla po polsku, po czym
przeszedl na hiszpanski i zaczal rozmawiac z Juanem.
Rozmowa trwala kilka minut, po czym przeszli do biura Juana. Tam Juan wyciagnal
plik papierow, ktore wygladaly jak faktury i przekazal ja Dziadkowi. Dziadek
przeczytal je uwaznie i pokiwal glowa.
- Jestes winny Juanowi za czesci trzy tysiece dziewiecset pietnacie dolarow i
czterdziesci dwa centy. Masz?
- Nie mam przy sobie, ale mam w banku.
- Doskonale. Juan przygotuje ci na jutro fakture z numerem konta i jutro
dokonasz przelewu, zgoda?
- Oczywiscie. I tak musze sie wybrac do banku, bo musze podjac pieniadze na
zaprowiantowanie.
- No to sie jutro wybierzesz, a dzisiaj mamy duzo roboty. Zaraz odwiedzimy kilka
skladow bezclowych, potem wpadniemy do kilku knajpek, a wieczorem do wodza.
Jak powiedzial, tak zrobili. odwiedzili wszystkie piec magazynow zaopatrujacych
statki w zywnosc. Kazdy z nich mial nieco inny asortyment, aczkolwiek ceny byly
zblizone i nawet przyzwoite. Termin dostawy na niemal wszystkie towary byl
ponizej 24 godzin. Pawel zabral od nich katalogi i obiecal dokonac zamowien
jutro lub najdalej w srode. Nastepnie powedrowali w obchod kolejnych
restauracji. Dziadek mial ze soba kwestionariusze, Pawel degustowal a potem
ocenial polskie dania. Byl zaskoczony, ze jego oceny miescily sie tylko w gornej
piatce, prawde mowiac wiekszosc w dwoch najwyzszych liczbach. Jednakze, i to
bylo ciekawe, jesli gdzies wystawil jakas niska (relatywnie) ocene, to mogl byc
pewien, ze za inna potrawe wystawi najwyzsza. Na przyklad kiepskie pierogi
sasiadowaly z wysmienitym bigosem, gdzie indziej kiepski bigos z fantastycznymi
flakami, kiepskie flaki z super bitkami w jarzynach i tak dalej. Pawel pojecia
nie mial, czemu to ma sluzyc, a Dziadek nie wyjasnil. Zapytany wprost,
usmiechnal sie zagadkowo i powiedzial:
- Sam zobaczysz, gdy przyjdzie na to czas.
Ale czas jeszcze nie przyszedl. Kiedy skonczyli obchod ( a raczej objazd),
Dziadek skierowal sie na poludnie. Przejechali znany Pawlowi most i jechali
dalej. Tam, gdzie Pawel pojechal prosto dalej droga gruntowa, Dziadek skrecil na
wschod. Zaczynalo sie juz zmierzchac, ale Pawel zaobserwowal, ze kamienna
pustynia na poludnie zaczyna sie pomalu wznosic. Wkrotca zaczela sie rowniez
zblizac do szosy. Prawde mowiac, mowic o tej drodze szosa to byla zwykla
uprzejmosc. To juz nie byla asfaltowa szosa, ale droga brukowana duzymi
kamieniami. Dpoiero po kilkunastu kilometrach Pawel zorientowal sie, ze droga ta
przypomina mu stare drogi Imperium Rzymskiego, albo... no tak, gdziez on mial
oczy? To wygladalo jak droga Inkow. Ale przeciez imperium Inkow nigdy nie
rozciagalo sie tak daleko? Postanowil o to zapytac Dziadka, ale Dziadek byl
teraz zajety prowadzeniem. Jeszcze kilka kilometrow i skrecil na poludnie, gdzie
u stop wzgorz stalo kilka domow. Podjechali do nich i wysiedli. Zapadajacy mrok
ukryl przed wzrokiem Pawla wiele szczegolow, ale wydawalo mu sie, ze budowle sa
spore i wzniesione z ociosanych glazow. Siegnal pamiecia do dawno temu czytanych
ksiazkach o podboju Peru i wydawalo mu sie, ze domy te wygladaja na architekture
prekolumbijska, chyba inkaska a moze nawet preinkaska? Zapalilo sie swiatlo i w
otwartych drzwiach stanal wodz Manko Kapak. Zaprosil ich do srodka. W srodku dom
wygladal bardziej na palac niz na dom. W sali (bo pokojem tego nazwac nie bylo
mozna) do ktorej ich wprowadzil znajdowal sie olbrzymi, obecnie zapalony,
kominek, w ktorym, na upartego, moznaby bylo upiec wolu. Sciany komnaty
obwieszone byly kilimami, chyba wielkiej wartosci, niektore bowiem wygladaly na
bardzo stare. Wiekszosc wyrazala jakies sceny. Pawel zauwazyl, ze niektore
przedstawialy jakies historyczne (chyba) wydarzenia, prawdopodobnie sprzed
kilkuset lat. Na scianie naprzeciw kominka wisialy dwie wielkie tarcze, zlota i
srebrna i Pawel ze zdumieniem rozpoznal w nich reprezentacje boga Intu i bogini
Mamy Kilii. Na bocznych scianach porozwieszane byly rozne drewniane rzezby,
terakotowe maski i wiele innych dziel sztuki. Pawel nieznacznie rozgladal sie i
zauwazyl, ze podobnie czyni Dziadek. Zorientowal sie, ze Dziadek jest tu rowniez
po raz pierwszy. Manko Kapak wskazal im wygodne fotele w poblizu kominka, wiec
usiedli. Pawel spostrzegl, ze lezace na fotelach pledy sa zrobione z welny, ale
tak delikatnej, jakiej jeszcze nigdy nie widzial. Domyslil sie, ze byly zrobione
z welny lamy, jakze sie nazywala ta odmiana, wikunia? Nie pamietal. Ktos wreczyl
im naczynia i Pawel ze zdumieniem zorientowal sie, ze trzyma w reku prawdziwe
ceramiczne naczynie portretowe, jakie mozna dzis ogladac tylko w muzeach.
Spojrzal ze zdumieniem na wodza, ktory przygladal mu sie uwaznie. Cos musialo mu
sie spodobac, bo usmiechnal sie nieznacznie i cos powiedzial do Dziadka. Dziadek
przetlumaczyl.

c.d.n.

[woloduch1]

- Wydajesz sie byc czyms zaskoczony?
- Zaskoczony? Chyba tak. Ten budynek wyglada jak inkaska budowla, na scianie
wizerunki boga Intu i jego malzonki Mamy Kilii, kilimy liczace kilkaset lat i
wreszcie napoj w naczyniach portretowych. Dziadek powiedzial mi, ze jestes,
wodzu, ty i twoi wspolplemiency, potomkami Inkow, ale wzialem to za przenosnie.
Teraz zaczynam wierzyc, ze to prawda.
- To wierzysz takze w skarb Atahualpy?
- Skarb Atahualpy... Na pewno kiedys istnial. Ale co sie z nim teraz dzieje? Byc
moze dawno temu wpadl w rece Hiszpanow i zostal przetopiony na zlote sztaby, byc
moze zostal schowany tak dawno i tak dobrze, ze dzisiaj nikt nie wie, gdzie
jest, a byc moze ktos ciagle strzeze jego tajemnicy? Jesli nadal istnieje, to
nalezy do Inkow. Jego wartosci nie mozna by mierzyc wartoscia zlota, bo, jesli
istnieje, jest bezcenny, przede wszystkim dla swojej wartosci artystycznej, jak
i historycznej. Jesli istnieje i zostalby znaleziony, jego miejsce byloby w
muzeum. W muzeum zamordowanych kultur...
Pawel skosztowal napoju z trzymanego w reku naczynia i az westchnal z rozkoszy.
Tak wspanialego kakao nie pil nigdy w zyciu. Usmiech Manko Kapaka stal sie nieco
szerszy.
- Smakuje ci? Takie kakao pijal Huayna Kapak i Atahualpa i inni wladcy Inkow.
Jego receptura przetrwala wieki i teraz my jej uzywamy.
- Jak wiec widze, tradycje historii sa ci drogie. Czy dlatego pijemy teraz z
naczyn portretowych? Czy dlatego widze na scianie kolo kominka kipu? Czy
potrafisz je odczytac? Podobno ta umiejetnosc zaginela.
- Nie zaginela. Potrafimy odczytac kipu. Potrafimy uplesc nowe. To czesc naszego
dziedzictwa.
- I dlatego mnie zaprosiles, zeby mi o tym powiedziec?
- Nie. Zaprosilem cie dlatego, ze od czasu twojego pobytu na naszych ziemiach
dowiedzialem sie wiecej o narodzie do ktorego obaj, ty i Dziadek, nalezycie.
Jestem przekonany, ze nie zdradzisz naszego zaufania. I dlatego zaprosilem i
ciebie i Dziadka tutaj, do mojego domu. Zaden bialy czlowiek nigdy tutaj nie
byl. Nawet Dziadek, ktoremu wiele zawdzieczamy i ktoremu niemal zupelnie ufamy.
Nie dziw sie temu slowu "niemal". Od stuleci nie ufamy calkowicie zadnemu
obcemu. Zbyt wiele razy sie zawiedlismy. Ale Dziadek jest osoba, ktora uzyskala
najwiecej zaufania wsrod Inkow i to od stuleci. Ale prawdziwa przyczyna tego
zaproszenia jest chec ugoszczenia ciebie. Sprobujesz prawdziwej kuchni
inkaskiej, a nie marnych jej imitacji, jaka mozna spotkac w Peru czy na polnoc
od rzeki - w glosie wodza zabrzmiala pogarda - i to w otoczeniu prawdziwych
Inkow. Dziadek mi wspomnial, ze podobno zawsze probujesz tego, co jedza tubylcy.
Byles u nas, ale nie jadles naszego jedzenia, sprobuj go wiec. Nie bede probowal
ci wmowic, ze ci ufam, bo to nie bylaby prawda. O zaufaniu bedzie mozna mowic,
kiedy do nas wrocisz. Chce jednak, zebyc wiedzial: kazde znalezisko jest dla nas
duzo warte. Piecdziesiat lat temu bylo nas tyle ile jest nas dzisiaj. Ale
wystarczyly trzy lata nieurodzaju, zeby zostala nas polowa. Wtedy pomogl nam
Dziadek, za co do dzis jestesmy mu wdzieczni i pozostaniemy wdzieczni zawsze.
Ale ten skrawek ziemi, ktory mozemy uprawiac, wyzywi nie wiecej, niz dwa razy
tyle. A jesli przyjdzie znowu kleska nieurodzaju, to nawet wszystkie ulepszenia
Dziadka nie wystarcza na dlugo. Musimy znalezc cos nowego. Przemyslu tu nie ma,
zeby zaczac rybolostwo, nie mamy pieniedzy. Jedyna nasza nadzieja, to to, ze
jest u nas cos, co warto wydobywac. Ale nie wpuscimy tu nikogo obcego. Ty juz
byles, twierdzisz ze cos znalazles, ale otwarcie mowisz, ze nie wiesz co to
jest. Ponadto obiecales zachowac wszystko w tajemnicy. Pomoz nam, badz naszym
przyjacielem, a my pokazemy ci, jak Inkowie potrafia odwdzieczyc sie za przyjazn.
- Wodzu, juz raz ci powiedzialem, ze nie mam w tej chwili pojecia, co znalazlem.
Skoro tego nie wiem, to nie wiem, czy to jest cokolwiek warte. Jesli jest, to
trzeba bedzie zrobic powazne badania. Poniewaz nie ufasz nikomu, wyglada na to,
ze albo ja bede je musial przeprowadzic, albo wynajmiesz jakas firme, aby to
zrobila. Ale do podjecia tej decyzji masz troche czasu, przynajmniej dopoki nie
dowiem sie, co to jest. Czy to ci na razie wystarczy?
- Wystarczy. A teraz chodzmy zjesc kolacje.
Pawel nawet nie zauwazyl, ze w czasie tej rozmowy zostal nakryty stol.
Przeniesli sie wiec teraz do niego. Oprocz ich trzech usiadlo jeszcze kilka
osob, wsrod ktorych Pawel rozpoznal gosci Dziadka. Reszta byla chyba rodzina
wodza. Teraz rozmowa potoczyla sie na inne tematy. Inkowie wypytywali go o jego
prace, o jego podroze, rodzine, ojczyzne. Sami chetnie opowiadali o pomocy,
jakiej im udzielil Dziadek i jak pomalu wdrazaja jego plan ulepszen. Rozmowom
towarzyszyly coraz to nowe polmiski. Pawel dawno przestal sie orientowac, co je,
ale wszystko bardzo mu smakowalo. Na pewno bylo inne niz jakakolwiek kuchnia,
ktorej dotad probowal. Kiedy wodz na zakonczenie kolacji zapytal go, co mu
najbardziej smakowalo, rozlozyl bezradnie rece. Pomijajac to, ze nie znal nazw
potraw, nie byl w stanie nawet rozpoznac, co jadl. Przyznal sie do tego nieco
bezradnie. Inkowie wybuchneli smiechem. Manko Kapak skinal reka do jednego z
Indian, ktory nie bral udzialu w kolacji, ale siedzial z boku, zajety
wyplataniem. Ten podal mu dopiero co zrobione kipu. Manko Kapak wzial je do
reki, przebiegl palcami po wiszacych sznurkach i skinal glowa. Nastepnie podal
kipu Pawlowi.
- To dla ciebie, na pamiatke naszej rozmowy. Nie mysl, ze jest to cos
tajemniczego. To jest po prostu spis potraw, jakie dzisiaj z nami jadles. Kazdy
Inka tutaj potrafi ci to przeczytac.
- Dziekuje ci, wodzu. Jest to chyba najciekawszy prezent, jaki kiedykolwiek
dostalem. I chyba bedzie najblizszy memu sercu. Dziekuje.
Manko Kapak wstal, a wraz z nim reszta biesiadnikow. Pawel zapytal Dziadka, czy
nie powinien sie w jakis sposob zrewanzowac, ale Dziadek pokrecil przeczaco
glowa. Tak wiec pozegnali sie i ruszyli do domu. Przez cala droge Pawel myslal o
slowach wodza, o tym, co mu Dziadek wczesniej opowiedzial i o tym, czy uda mu
sie pomoc tubylcom. Mial nadzieje, ze tak.

c.d.n.

[woloduch1]

Caly wtorek Pawel spedzil wraz z Dziadkiem zamawiajc prowiant, wode, paliwo i
cala setke roznych innych rzeczy niezbednych na jachcie. Oczywiscie znalazl
czas, zeby spotkac sie z Juanem i zaplacic mu za remont silnika. Dopiero
wieczorem usiedli obaj do Internetu i znalezli kolejna setke pytan do Dziadka.
We srode zaczely pojawiac sie rzeczy zamowione przez Pawla, spedzil wiec caly
dzien na jachcie skladajac je we wlasciwych miejscach. Dziadek gdzies zniknal,
zajmujac sie swoimi sprawami. W czwartek dotarla na jacht reszta zamowien i
Pawel caly dzien spedzil na wypelnianiu ciagle jeszcze wolnych miejsc. W piatek
od rana Pawel siedzial na jachcie, porzadkujac aprowizacje. Okolo poludnia
zjawil sie Dziadek i dwie furgonetki. Jedna z nich zawierala bidony wody, ktore
Dziadek uparl sie umiescic dodatkowo na jachcie. Powodem tego byla druga
furgonetka, ktora zawierala lekki, aczkolwiek objetosciowo spory ladunek.
Okazalo sie bowiem, ze trzydniowe wycieczki Dziadka i Pawla po knajpach mialy
swoj powod. Dziadek sprezentowal bowiem Pawlowi najlepsze z zaprezentowanych w
restauracjach dan. Tyle tylko, ze w formie zliofilizowanej. Pawel nie wiedzial o
tym, ale w miescie znajdowal sie zaklad, ktory produkowal liofilizowana zywnosc.
Dziadek wykorzystal swoje znajomosci i zaklad wykonal dla niego te usluge.
Oprocz dan z restauracji, w transporcie znajdowaly sie rowniez potrawy inkaskie
- dar wodza Manko Kapaka. W sumie bylo to 100 zestawow obiadowych. Oczywiscie do
tego potrzebna byla dodatkowa woda, ktora Dziadek nie tylko zamowil, ale i
dostarczyl. Co wiecej, byla to woda z jakiegos wspanialego zrodla. Pawel dal sie
namowic na skosztowanie i rzeczywiscie, woda byla dobra. Jakos do czwartej po
poludniu Pawlowi udalo sie opanowac balagan na jachcie do tego stopnia, ze mial
dostep do wszystkich pomieszczen i nie potykal sie o stosy ekwipunku. Wreszcie
mogl podplynac do pompy i uzupelnic paliwo. Nastepnie zacumowal i poszedl z
Dziadkiem do domu. Tam poczytali znowu Internet i tym razem Dziadek zlitowal sie
nieco nad zadnymi wiedzy forumowiczami, laskawie udzielajac odpowiedzi na jedno,
nieistotne pytanie. Potem zjedli wczesna kolacje i poszli spac, jako, ze Pawel
zaplanowal wyjscie w morze razem z odplywem, ktory zaczynal sie o dziesiatej.

W sobote rano wstali wczesnie i Pawel dlugo rozkoszowal sie goracym prysznicem,
wiedzial bowiem, ze nastepny wezmie dopiero po kolejnym zawinieciu do portu.
Nastepnie zjadl przygotowane przez Dziadka sniadanie - znowu ostanie na jakis
czas. Na jachcie nie bedzie mial czasu na dogadzanie sobie, zreszta i tak nie
mial chlodni do przechowywania swiezych warzyw, owocow i jajek. Wspanialym
prezentem byla ta liofilizowana zywnosc od Dziadka - przynajmniej przez trzy
miesiace nie bedzie jesc puszkowego swinstwa. Jeszcze ostatni raz usiedli do
Internetu i wreszcie nadszedl czas wyjazdu. Pawel zlapal swoj worek zeglarski,
Dziadek kluczyki i powedrowali do samochodu. Dziadek wysadzil Pawla przy
nabrzezu i wysiadl razem z nim. Przez chwile patrzyli na siebie, a potem, jak na
komende wykonali niedzwiedzia.
- Napisz do mnie, jak tylko zawijesz do jakiegos w miare cywilizowanrgo miejsca
- burknal Dziadek - adres znasz.
- Ty tez o mnie nie zapomnij. I jak bedziesz w Polsce, odwiedz Janeczke, obiecujesz?
- Obiecuje. Jak sie pospieszysz, to moze mnie tam zlapiesz. Chcialbym cie
jeszcze kiedys zobaczyc.
- Pewnie, ze zobaczysz. Mam takie dziwne przeczucie, ze zawitam jeszcze do
Chile. Ale tym razem juz samolotem, a nie jachtem.
Jeszcze raz padli sobie w objecia, po czym Pawel wszedl na poklad jachtu, a
Dziadek wsiadl do samochodu i pojechal na nasade ostrogi, gdzie zaparkowal.
Stamtad obserwowal Pawla, ktory szybko przeszedl odprawe celna i paszportowa,
odpalil silnik, zrzucil cumy i ruszyl w kierunku wyjscia do portu. Kiedy znalazl
sie kolo nasady ostrogi, Dziadek wysiadl z samochodu i zaczal isc ostroga w
strone latarni. Pawel zmniejszyl nieco szybkosc, tak, ze Dziadek mogl dotrzymac
mu kroku. Pokrzykiwali do siebie przez rozdzielajacy ich pas wody, ale wkrotce,
zbyt szybko jak na ich pragnienia, znalezli sie przy glowce ostrogi. Jeszcze
pomachali sobie rekami i Dziadek usiadl na laweczce, a Pawel odplynal jakies pol
mili, zanim zastopowal silnik. Dzien byl piekny, sloneczny, wiala bryza. Pawel
podniosl najpierw foka, a potem grota. Oba zagle wypelnily sie wiatrem i jacht
zaczal powoli nabierac predkosci. Usadowiony wygodnie na lawce Dziadek
obserwowal, jak coraz bardziej sie oddala i robi sie coraz mniejszy, idac w
kierunku archipelagu przybrzeznego, nad ktorym zaczynaly juz tworzyc sie
cumulusy. Po dwoch godzinach kadlub znikl za widnokregiem. Dziadek myslal juz o
przyszlosci, czy jeszcze zobaczy kiedys Pawla, ale otrzasnal sie z tej mysli.
Dlaczego mialby go nie zobaczyc? Obaj byli jeszcze mlodzi. Wiazal z Pawlem duze
nadzieje - a raczej z tym jego niewiadomym odkryciem - Inkom nalezal sie od losu
jakis przelom. Patrzyl na fale i przypomnial sobie, ze kiedys juz o nich myslal.
Tymczasem zagle schowaly sie za horyzont, jeszcze przez chwile widac bylo top
masztu, ale w koncu i on zniknal. Dziadek rzucil ostatni raz okiem na horyzont i
cumulusy, ktore sie rozrosly i zdawaly sie literami napisanymi jakims dziwnym
charaterem pisma. Dla jakiejs zabawy spobowal je odczytac. Wyszlo mu jedno,
jedyne slowo. Odczytal je glosno:

K-O-N-I-E-C

link do części I

[bumbecki]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=14722&w=35191862

Skandal na srebrnym ekranie

[woloduch1]

Ci, ktorzy czytuja moja rubryke, wiedza, ze do kina chodze ponad piecdziesiat
lat, o filmach pisze przez czterdziesci, a placa mi za to od trzydziestu.
Napisalem juz o ponad poltora tysiacu filmach - zarowno polskich jak i
zagranicznych. Szczegolnie interesowaly mnie zawsze ekranizacje dziel
literackich - zarowno klasyki literatury, jak i nowoczesne "przeboje sezonu". I
zawsze bylem zdania, ze ekranizacje pozostawiaja wiele do zyczenia. Udanych (to
znaczy wiernych pierwowzorowi literackiemu) ekranizacji jest tak malo, ze mozna
je policzyc na palcach. Jednej reki. A i tak nie zuzyjesz wszystkich palcow.
Dobrych ekranizacji bylo wiecej, ale zlych lub nawet tragicznych - mnostwo.
Czasami z ksiazki w filmie pozostawalo jedynie nazwisko autora i, byc moze,
bohaterow. Tak bylo na przyklad z ekranizacja "Klina" Joanny Chmielewskiej.
Wyszedl doskonaly film, ale z ksiazka nie mial nic wspolnego. Z kolei
ekranizacja "Ceny wszystkich strachow" Toma Clancy'ego byla totalnym niewypalem.
Tym niemniej, dla kazdego filmu, niewazne, ekranizacji, czy nie, znajdowalem
jakies plusy i udzielalem pochwal. Czasem wrecz miniaturowych, ale zawsze
znalazlo sie cos wartego pochwalenia. Az do dzisiaj.
Juz od kilku miesiecy nie moglrm sie doczekac dzisiejszego dnia. Dnia, w ktorym
mialem obejrzec ekranizacje jednej z najlepszych powiesci Joanny Chmielewskiej
"Cale zdanie nieboszczyka". Kazdy, kto czyta Jej ksiazki, wie, ze pani
Chmielewska szczescia do ekranizacji nie miala. W swojej autobiografii opisala
swoje przeprawy z panem Batorym i wyrazila opinie o ekranizacjach jako takich.
Co wiecej, czytelnicy Jej tworczosci wiedza, ze kazda, powtarzam, KAZDA z Jej
powiesci jest niemal gotowym scenariuszem. Wystarczy wiec znalezc plenery i
nauczyc aktorow kwestii. No i wlozyc odrobine wysilku w rezyserie. Calosc jest
samograjem. Tak wiec oczekiwalem uroczej komedii kryminalnej (i to mimo tego, ze
slyszalem o tarciach miedzy Autorka a rezyserem). Jak na razie wszystko jasne?
No to zajmijmy sie recenzja.
Jak juz wspomnialem, zawsze probowalem znalezc jakies plusy. W tym filmie
znalazlem jeden. Byl to napis "KONIEC". Nic wiecej. Przysiegam na kolanach i ze
lzami w oczach : NIC WIECEJ! Zapytacie mnie: dlaczego? No coz, sprobuje
odpowiedziec na to pytanie. Po raz pierwszy w mojej karierze nie wymienie w
recenzji zadnych nazwisk - nie chce miec sprawy sadowej. Kto chce, moze
przeczytac je na afiszu. Albo na liscie plac idacej na koncu filmu. Tak wiec
stwierdze tylko, ze ten film to nie jest nieporozumienie. To jest skandal.
Skandal, ze z tak dobrej ksiazki mozna bylo zrobic cos tak rozpaczliwego.
Skandal, ze tak dobrany zespol - znany scenarzysta, znany rezyser, znani
aktorzy, - stworzyli kicz, przy ktorym "Jasne lany" sa filmem godnym wszytkich
Oscarow. Zacznijmy wiec od scenariusza. Widac, ze scenarzysta przeczytal
ksiazke, bo zostaly zachowane (w pewnym sensie) kolejnosc akcji i niektore
kwestie. Ale... Dlaczego akcje przeniesiono w czasie o czterdziesci lat?
Dlaczego Joanna, zamiast isc pograc w Kopenhadze w nielegalna ruletke idzie na
rownie nielegalne walki psow? Krew sie leje strumieniami i widzowi robi sie
niedobrze. Policyjny nalot na nielegalne kasyno zmienia sie w walke dwoch
gangow. Znow krew sie leje strumieniami. Nieboszczyk przekazuje Joannie
tajemnice i dostaje nozem po gardle. Tryskajaca fontanna krwi zalewa jej oczy i
Joanna nie widzi, ze ktos wali ja z rozmachem pala w ciemie. Budzi sie diabli
wiedza gdzie i nie ma pojecia, ze jest w Brazylii, wyglada to na skrzyzowanie
teksaskiego ranczo i podhalanskiej bacowki. Pilnujace jej bandziory wygladaja na
niedorozwinietych umyslowo i tak sie zachowuja. Od razu wiec udaje jej sie
ukrasc samochod i rusza w Brazylie. Rusza tak, jaby miala za soba kariere
kierowcy rajdowego. Za nia rusza poscig. Na drodze gorskiej, ktora widzi po raz
pierwszy w zyciu, Joanna pruje jak Zasada, a scigajace ja helikoptery co chwila
wpadaja na brzegi wawozow, drzewa, lub linie wysokiego napiecia. Niedobitki
strzelaja do niej z karabinow maszynowych. Wreszcie zwalone na droge drzewo
zatrzymuje Joanne i zwraca ja do niewoli. Bandziory maja dosc i po postraszeniu
ja szefem laduja ja do malego samolotu odrzutowego. Tam podsluchuje informacje,
ze chca ja zlikwidowac, wpada wiec w furie i zamienia sie w Chucka Norrisa. I
ten slawetny polobrot, nastepny, dopoki cala zaloga samolotu nie stanowi stosu
cial z polamanymi konczynami. Oczywiscie w tym czasie samolot jest juz dawno nad
oceanem. Nie sprawdzajac niczego, Joanna wklada na siebie spadochron i
wyskakuje. I o cudzie! Akurat pod nia znajduje sie amerykanski lotniskowiec.
Joanna laduje, zdejmuje spadochron i od razu przesiada sie w stojacy na wyrzutni
F-16 (a moze to jest F-15? - pojecia nie mam) i startuje. Zdumieni Amerykanie
nie reaguja. Joanna leci wiec na wschod, a ze paliwo jej sie konczy, wiec
zaczyna sie rozgladac i odnajduje latajaca cysterne. Nie raz. Trzy. Bo ten
samolot pochlania paliwo wannami. Wreszcie dolatuje do Europy i gdzies we
Francji katapultuje sie. Laduje na dziedzincu jakiegos zamku, ktory okazuje sie
kwatera glowna bandy. W czasie rozmowy z szefem podpatruje kombinacje sejfu.
Poniewaz nie dochodza do porozumienia, laduje w zamknietym pomieszczeniu. Ale
nie sa to lochy, a malutki pokoik na szczycie wiezy. Od razu przypomniala mi sie
Rapunzel. Strzeze jej ciec, ale nie siedemdziesieciolatek, a dwudziestoletni
Adonis. Jakims cudem w pokoiku znajduja sie zapasy bielizny poscielowej chyba
dla calego Departamentu Loary, tak wiec Joanna bez problemu wiaze sobie drabinke
sznurowa i opuszcza zamek (przypominajacy, notabene, zamek z Disneylandu). Po
drodze otwiera sejf szefa i wygarnia walute. Tak na oko, jakies sto piecdziesiat
kilogramow w najwyzszych nominalach. Pakuje to w wielki wor i rozwiewa sie jak
sen jakis zloty. W Paryzu kumpel zalatwia jej lewe dokumenty i Joanna wyjezdza
na Sardynie odpoczac. Zly wybor, bo Sardynia nalezy do bandy. Podsluchuje
rozmowe dwoch lokalnych bandziorow i pryska do Wloch, gdzie kupuje Ferrari Enzo
(tak, jakby to mozna bylo kupic) i rusza do Polski. Przez Francje i Niemcy. I
chyba po to, zeby dac bandzie wiecej czasu. Nic wiec dziwnego, ze mamy (w
zamysle efektowna) scene pogoni przed granica polsko-niemiecka, z ktorej Ferrari
wychodzi oczywiscie zwyciesko, ale z kuprem w efektowne dziurki. Diabel okazuje
sie byc kobieta. Jesli do tej pory nic nie trzymalo sie kupy, to teraz chaos
siega zenitu. Dlaczego Joanna zada (dzisiaj!) eskorty Cyrankiewicza? Dlaczego
"lysy knur" ma dwa metry wzrostu i strzeche czarnych wlosow splywajace bujna
plereza do polowy plecow? Dlaczego policjant z Interpolu (ten od "mieska na
goraco") jest o glowe nizszy od Joanny? Dlaczego w ogole Joanna kocha polska
policje, skoro z akcji wynika ze siedza w niej albo matoly albo sabotazysci i
dywersanci i innego wyjscia nie ma?
A przede wszystkim dlaczego cwierc filmu dzieje sie w lozku we wszelkich
mozliwych konfiguracjach? A na zakonczenie: dlaczego Joanna wybiera sie w podroz
jachtem "Stella di mare" skoro o tym jachcie nie bylo w ogole mowy?
Aktorzy dostosowali sie do scenariusza. Graja tak, jakby byl to ich pierwszy
wystep. I to w dodatku w przedszkolu. Rezyser nie dorosl do ich poziomu. Do
zlobka - moze. Ale i w to watpie. Lokalizacje fatalne. Efekty specjalne nawet
nie zalosne, bo zenujace. W latach trzydziestych robiono lepsze. No i wreszcie
muzyka. Nie muzyka, a koszmar.
Krotko mowiac: omijajcie te produkcje z daleka. Jesli juz jakims cudem to
obejrzycie, to sugeruje, zeby po zakonczeniu seansu udac sie do kasy i wywolac
karczemna awanture zadajac zwrotu pieniedzy.
Pani Joanno, jezeli Pani czyta te rubryka, mam prosbe. Prosze ustalic cennik na
ekranizacje Pani tworczosci. To znaczy dwa cenniki, Jeden, normalny, jezeli
filmowiec zobowiaze sie do wiernej ekranizacji (a Pani lub Jej przedstawiciel
beda mieli prawo veta). I drugi, ze stawka dziesieciokrotna - ta bedzie miala
p

[woloduch1]

Ucielo koncowke... Oto dokonczenie:

Pani Joanno, jezeli Pani czyta te rubryka, mam prosbe. Prosze ustalic cennik na
ekranizacje Pani tworczosci. To znaczy dwa cenniki, Jeden, normalny, jezeli
filmowiec zobowiaze sie do wiernej ekranizacji (a Pani lub Jej przedstawiciel
beda mieli prawo veta). I drugi, ze stawka dziesieciokrotna - ta bedzie miala
przywilej wprowadzenia zmian. Ale za to ONI nie beda mieli prawa uzywac Pani
nazwiska.
Co mi przypomnialo, ze slyszalem, ze pani Chmielewska odebrala prawo firmowania
filmu Jej nazwiskiem. Filmowcy spelnili to zadanie. Na afiszu jej informacja:
"Na podstawie powiesci 'Cale zdanie nieboszczyka' Joanny Hmielewskiej".
Nic dodac, nic ujac...

P.S. Doszla mnie wiadomosc, ze jakas szkola w Roztoczu wystawila "Wszystko
czerwone" Jesli ktos to nagrywal, to bardzo, ale to bardzo bym prosil o kopie
nagrania.

Prezent

[woloduch1]

Gwiazdka Roku Panskiego 2006 nie zapowiadala sie rewelacyjnie. Jesienna pogoda
panowala zarowno w Europie jak i Ameryce Polnocnej oraz polnocnej Azji. Dla
Australii, Afryki i Ameryki Poludniowej nie mialo to znaczenia bo i tak panowalo
tam lato, zas na Antarktydzie i tak nikt nie mieszkal, wiec co komu za roznica?
No owszem, troche sniegu lezalo w gorach, ale nie kazdy mieszka w gorach,
prawda? Tym niemniej, zadna z osob, o ktorych tutaj mowimy, w gorach nie
mieszkala. Wiekszosc z nich mieszkala w Polsce, ale niektorzy mieszkali poza jej
granicami. Czesc z nich znala sie osobiscie, czesc nie. Laczyla ich jedna
wspolna cecha: byli maniakami. Ale nie jakimis tam zwyklymi maniakami. Nie. Ich
maniactwo mialo imie: Joanna Chmielewska. Uwielbiali Jej ksiazki, kochali o nich
mowic i je dyskutowac. Utworzyli nawet Towarzystwo Wszystko Chmielewskie i mieli
wlasne forum, na ktorym spedzali tyle czasu, ile tylko mogli. Nawet, od czasu do
czasu, pisali (a raczej probowali pisac) w stylu Gurui (taki bowiem tytul nadali
z miloscia pani Joannie). Ruch na forum byl duzy, malal tylko w weekendy i
swieta. Ale przed Swietami niemal wszyscy pisali o przygotowaniach, drzewkach,
potrawach... i tak nadeszla Wigilia. We wszystkich domach staly pieknie ubrane
choinki, pod ktorymi znajdowaly sie prezenty. Tylko tam, gdzie byly male dzieci,
ich nie bylo, prezenty pod drzewko dostarcza bowiem osobiscie Aniolek,
nieprawdaz? Dzwoni do drzwi i tak bardzo mu sie spieszy, ze kiedy dziecko z
rodzicem otworzy wreszcie drzwi, Aniolka juz nie ma. Znajduje jakas inna droge i
dostarcza prezenty, bo przeciez tyle innych rodzin tez na nie czeka... No, ale
to tylko taka mala dygresja, wrocmy wiec do naszej historii.
Zgodnie z tradycja czlonkowie TWCh zasiedli do wieczerzy wigilijnej razem z
rodzinami, kiedy zaplonely na niebie pierwsze gwiazdy (niestety, nie bylo ich
widac na zachmurzonym niebie) po podzieleniu sie oplatkiem i zlozeniu sobie
zyczen. A czegoz na tych stolach nie bylo! I barszcz z uszkami, i zupa grzybowa,
i zupa migdalowa, i karp, i sledziki, i kutia, i salatki, i pierniki ech,
godzinami mozna by bylo wyliczac... A drzewka staly sobie samotnie, wesolo
mrugajac swiatelkami na odlegle stoly i lezace pod nimi prezenty. I w tym
wlasnie czasie, podczas wieczerzy, cos sie wydarzylo. Nikt tego nie zauwazyl, ze
w zupelnie niewiadomy sposob do stosu prezentow przybyl jeden nowy. Niewielki,
pieknie opakowany, schowany na samym dnie stosu. Wreszcie wieczerza dobiegla
konca i syci biesiadnicy udali sie pod drzewko. I znow, jak co roku, zgodnie z
tradycja, najmlodszy czlonek rodziny, ktory umial czytac, przystapil do
rozdawania prezentow. Towarzyszyly temu ochy i achy i glosne podziekowania
"Dziekuje Ci, Aniolku". Powoli malaly stosy, az wreszcie zostal tylko jeden,
ostatni prezent. I tu nastapila pierwsza zagadka. Do tej pory prezenty byly
opisane "Dla Ani", "Dla Grazyny", "Dla Kuby", "Dla Stefana" i dla innych,
wymienionych z imienia. Ten prezent byl inny, nie tylko dlatego, ze nie mial
rozgi. Mial zupelnie inny napis. Dzieci czytaly ze zdumieniem: "Dla Starej
Gropy", "Dla Gooni", "Dla Lyliki", "Dla Grohy", "Dla 36krzyska", "Dla G0p0sa",
"Dla Idy14", "Dla April02". I byly zdumione, kiedy tatus, mamusia, babcia,
dziadek, czy starsza siostra albo brat czerwienial i mowil "Dla mnie?" i
niepewnie wyciagal reke po prezent. Prezent opakowany byl w srebrzysty papier i
wygladal jak ladnie zapakowana ksiazka. I wlasnie wtedy, kiedy obdarowany bral
prezent do reki, nastepowala druga zagadka. Srebrny papier ozywal. Jak na
ekranie telewizyjnym, pojawial sie jakis zasniezony krajobraz, po ktorym mknely
sanie. Zatrzymywaly sie przed domem i wysiadal z nich Swiety Mikolaj. Prawdziwy
Swiety Mikolaj, w biskupiej infule, nie zaden tam Dziadek Mroz czy amerykanski
Santa Claus. Towarzyszyly mu aniolek i diabelek. Swiety niosl ze soba wielki
wor. Pukal do drzwi i wchodzil. Po chwili wychodzil, wszyscy wsiadali do san i
jechali dalej, az znikli gdzies za zakretem drogi. Wtedy pokazal sie Aniolek,
niosacy sterte prezentow i nerwowo zerkajacy na zegarek. Dzwonil do drzwi i nie
mogac sie doczekac na ich otwarcie, znajdowal jakis otwor, zwykle komin, przez
ktory wlatywal z pospiechem do domu, po to, by za chwile z niego wyleciec. W tym
czasie drzwi sie otwieraly i mieszkancy gapili sie w pusta przestrzen, by
wreszcie zamknac drzwi i wrocic do srodka. Nie tylko obdarowany, ale cala
rodzina gapila sie na ten niesamowity prezent. Wreszcie ktos mowil "Niesamowite"
i cisza pryskala jak banka mydlana. Wszyscy chcieli wiedziec, od kogo ten
prezent i gdzie dostal taki cudowny papier i ... nikt nic nie wiedzial. Czeski
film. Wreszcie posiadacz prezentu rozwiazywal ozdobna kokarde i... przezent sam
sie rozpakowywal. Rzeczywiscie byla to ksiazka. Antologia pod tytulem "Opowiesci
dziwnej tresci, czyli jak uhoredowac Gurue" wydawnictwa "Kobra". Z okladki
patrzyla na nich uwaznie twarz Joanny Chmielewskiej, po czym usmiechnela sie i
mrugnela okiem. Na dole stalo szesc postaci, cztery kobiety i dwoch mezczyzn.
Przygladajac sie im uwaznie mozna bylo dojrzec ich twarze i w niejednym domu dal
sie slyszec pelen zdumienia okrzyk: "Przeciez to Groha!", "Nie do wiary!
Woloduch, jak zywy!", a w szesciu domach: "To ty?" Po otwarciu ksiazki strona
tytulowa przynosila kolejna niesamowita informacja. Oprocz tytulu pod znaczkiem
"Kobry" widnial napis:
"Ziemia - Kasjopea - Aldebaran - Vega - Andromeda - Oblok Magellana
3015
Wydanie drugie"
W spisie tresci znajdowaly sie trzy mniejsze lub wieksze powiesci i 35 opowiadan
szesciu autorek i autorow.
Mimo swiat na forum wrzalo jak w ulu. Dominowalo pytanie "Kto jego wie?". Nikt
jego nie wiedzial, ale wkrotce okazalo sie, ze prezent, oprocz czlonkow TWCh
otrzymali rowniez: Sama Pani Joanna, pan Tadeusz i wlascicielki wydawnictwa.
Nikt wiecej. 60 egzemplarzy na calym swiecie, mimo ze w stopce redakcyjnej
widniala informacja: "Naklad 20 mln". Wydawnictwo wszczelo poszukiwanie
zartownisia, ale wkrotce dalo spokoj. Co natomiast nikomu nie dalo spokoju, to
okladka. Postacie na okladce ruszaly sie, pani Joanna usmiechala sie i mrugala
okiem i nikt nie wiedzial, jak to jest zrobione. Wreszcie wydawnictwo podjelo
meska decyzje i na Gwiadke 2007 ukazala sie pozycja "Opowiesci dziwnej tresci,
czyli jak uhoredowac Gurue". Ksiazka ta cieszyla sie sporym powodzeniem,
zrobiona dwa dodruki, ale nigdy nie zdecydowano sie jej wznowic. I powoli
wszyscy o niej zapomnieli. Az do roku 3015-go. Ale to juz zupelnie inna historia...

Najpiekniejsza opowiesc

[woloduch1]

Opowiesc te dedukuje wszystkim niepiszacym...

Eulalia Wrobel byla, jak imie wskazuje, kobieta. I jak to kobieta, protestowala
przeciwko uplywowi czasu ustalajac raz na zawsze swoj wiek na osiemnascie lat i
troche miesiecy. A czy tych miesiecy bylo trzy, czy trzysta, coz to za roznica?
Eulalia byla kobieta zarowno typowa, jak i nietypowa (zreszta, nie wpadajmy w
schematy - co to znaczy byc kobieta "typowa"? kura domowa?). Typowa o tyle, ze
prace domowe wykonywala chetnie, dobrze i bardzo szybko. Jej gotowanie warte
bylo kulinarnego Nobla (gdyby takowy przyznawano). W domu panowal lad i
porzadek, zas czystosc taka, ze niejedna sala operacyjna (i to w renomowanym
szpitalu) moglaby jej pozazdroscic. Co wiecej, maz i dzieci, a nieco pozniej
wnuki (no tak, te trzy miesiace to mozna miedzy bajki wlozyc), daly sie do tego
porzadku wdrozyc bez wiekszych zgrzytow. Nietypowa zas byla o tyle, ze jako
zawod obrala sobie elektronike, zawod, nie za bardzo kobiecy (no prosze, znowu
wpadamy w stereotypy). Niewazne, stereotyp, czy nie, Eulalia byla w swej pracy
dobra, a nawet bardzo dobra. Swoj wolny czas (ktorego, wbrew pozorom, miala
sporo, dzieki wspanialej organizacji) poswiecala glownie na czytanie. Czytala
duzo, miala swoich ulubionych pisarzy, ulubione ksiazki. Jak tylko Internet stal
sie dostepny, zainteresowala sie nim bez mala do obledu. Z uporem maniaka
szukala informacji i witryn o swoich ulubionych autorach, szczegolnie zas
autorki, pisujacej kryminaly na wesolo. Niestety, w tej akurat dziedzinie
panowala posucha. Wreszcie, pod koniec lat dziewiecdziesiatych pokazala sie
jedna. Eulalia zachowala umiar, produkujac sie tam dosc rzadko, aczkolwiek
tresciwie. Niestety, radosc trwala krotko, witryna bowiem umarla smiercia
naturalna zaraz na poczatku XXI wieku. Nieutulona w zalu Eulalia zajela sie
praca i wnukami, zaniedbujac Internet. Dopiero w 2004 roku odkryla (przypadkiem
zreszta) prywatne forum w serwisie GW poswiecone jej Autorce. Czym predzej wiec
zglosila swoj akces i pisywala tam regularnie. Niezbyt duzo, ale za to tresciwie
(coz, zawod chyba mial na te tresciwosc jakis wplyw). Wsrod nietypowych (znow
stereotyp kaze sie klaniac) cech Eulalia posiadala niechec do plotek i lania
wody. Tak wiec spedzila bardzo przyjemnie rok 2004 i 2005 wsrod wirtualnych
przyjaciol na forum. Spedzilaby tak i nastepne lata, gdyby nie to, ze zaraz na
poczatku 2006 roku powstal watek "Opowiesci dziwnej tresci". Opowiesci mialy byc
krotkie i z Gurua (tak bowiem forum ochrzcilo ukochana Autorke) w tle. Eulalia
postanowila rowniez cos napisac. Jednakze dobrymi checiami wybrukowane jest dno
piekiel. Eulalia wsrod swoich licznych zalet posiadala rowniez jedna wade
(chociaz niekiedy uznawana za zalete). Byla perfekcjonistka. Czytajac opowiesci
autorow w watku - Hrogi, Hhabiego, Tenoczki, Mittes, May i Ducholowa, czula, ze
wszystko, co moze stworzyc, bedzie gorsze. A na to nie mogla sobie pozwolic!
Musi byc co najmniej na tym samym poziomie! Co gorsza, niektorzy z autorow (rej
tutaj wodzil Ducholow i Hroga) zadali od innych rowniez pisania, a nie tylko
czytania! Tego ambicja Eulalii scierpiec nie mogla. Postanowila przysiasc faldow
i stworzyc male arcydzielko. Zaczela nad nim myslec. W przeciagu roku miala juz
nie tylko zarys, ale niemal pelna tresc. Dowcipna, zwiazana z Gurua, z
zaskakujaca pointa. Teraz cyzelowala szczegoly. Oczywiscie w glowie, bo jeszcze
nie byla gotowa tego zapisac.
Tego dnia wracala piechota do domu i myslala o swojej opowiesci. Robiac przeglad
tresci, zatrzymala sie nad pewnym ustepem, ktory sprawial jej trudnosci, ciagle
mu czegos brakowalo. I nagle poszukiwane od miesiecy sformulowanie gladko
wsunelo sie na wlasciwe miejsce. Eulalia az sapnela z rozkoszy i ostro ruszyla
do domu aby wreszcie przelac to na papier. Niestety, nie popatrzyla na swiatla...
I tak najpiekniejsze opowiadnie nigdy nie ujrzalo swiatla dziennego. A szkoda...

Odtrutka na skandal

[woloduch1]

Cztery tygodnie temu napisalem recenzje filmu, ktorego nazwe pomine dzisiaj
milczeniem, nie chce sie bowiem denerwowac. Jako ciekawostke powiem tylko, ze
tfurce tego "dziela" zaprotestowali, twierdzac, ze sie na tym nie znam, ze nie
rozumiem wolnosci tworczej autorow tego... nie, nie bede grzeczny i uprzejmy.
Tego szajsu. Otoz mam dla panstwa tfurcow informacje: znam sie. Z tego zyje. I
powtarzam, ze ten film to najwiekszy szajs, jaki w zyciu widzialem. Wystarczy?
Bo jesli nie, to chetnie uzyje slow, ktorych nie podaja slowniki. I mam
nadzieje, ze tfurce wytocza mi proces.
No, ale do rzeczy. W zakonczeniu rezenzji tego... szajsu poprosilem o kopie
(jezeli istnieje) przedstawienia szkolnego. Tydzien pozniej do redakcji przyszla
niewielka paczka opatrzona moim nazwiskiem. Nadawca byla pani profesor Mariurzka
z Liceum w Roztoczu. Po otworzeniu znalazlem kasete, bardzo mily list od pani
profesor i program przedstawienia. Nie podam tu calej jego tresci, tylko strone
tytulowa:

Kolko Teatralne Liceum w Roztoczu
ma zaszczyt przedstawic
sztuke oparta na podstawie powiesci Joanny Chmielewskiej

"Wszystko czerwone"

Scenariusz i rezyseria - Ida Czternasta

W domu z bijacym sercem wlozylem kasete do magnetowidu i usiadlem wygodnie. Jak
wszyscy chyba wiedza, jestem krytykiem filmowym, nie teatralnym, wiec chcialem
te produkcje obejrzec dla wlasnej tylko przyjemnosci. Na pewno nie mialem
zamiaru o niej pisac. Po pietnastu minutach ogladania zmienilem zdanie. Trzy
godziny pozniej, kiedy sztuka sie skonczyla, ja, stary pryk, doswiadczony
krytyk, stalem w swoim pokoju bijac brawo. Kochani, to bylo po prostu
arcydzielo. Jakim cudem grupka licealistow z (w koncu) regionalnego liceum byla
w stanie wyprodukowac taki spektakl, nie miescilo mi sie w glowie. Dzisiaj, po
wielu rozmowach z Roztoczem i osobistej tam wizycie, wiem. Milosc. Po prostu
milosc do Autorki i do Jej ksiazki. A takze do teatru i filmu. I kawal solidnej
roboty. To jest ta recepta (slyszycie, tfurce?).
No ale po kolei. Przede wszystkim: to bylo WIERNE ksiazce. Nigdy w zyciu bym sie
nie spodziewal, ze szkolne przedstawienie nie pojdzie na latwizne i skroty. Nie
poszlo. Jesli czegos sie absolutnie nie udalo pokazac (wyscigi klusakow), to
zostalo to przedstawione w rozmowie. Ale juz przeczekiwanie czworki i osemki
bylo pokazane! Podobnie jak muzeum i micha purpurowych flakow. Tak w ogole, to
scenografia stala na najwyzszym poziomie. Dom Alicji, kasyno, ubrania... Wszystko!
Klebiacy sie tlum gosci, poczynajac od owego przyjecia w ogrodku, gdzie widac
bylo tylko nogi (chyba czyste), a reszta kadluba byla w ciemno. Ryki pijanego
Edka. Mowiacy po polsku inspektor Mulgaard jest epopeja sama w sobie. Z dunskim
akcentem (aczkolwiek niezbyt silnym) zadajacy owe slawetne pytanie "Ta dama to
wasza mac?" byl tak naturalny, ze mozna bylo uwierzyc, ze rzeczywiscie jest to
Dunczyk wladajacy nieco staroswieckim polskim. A inne osoby? Roztargniona
Alicja, zakochana Joanna, Pawel, Elzbieta, Kazio, ktory spozyl owoce syte jad,
Ewa i Roj, Giuseppe, Anita, Henryk no i oczywiscie Bobus i Biala Glista! No a
scena klotni o guziczki miedzy Wlodziem a Alicja pozostanie mi w pamieci do
konca zycia! To byly te osoby, a nie aktorzy ich grajacy! Ani przez jeden moment
nikt nie zabrzmial falszywie. Nikt nie wpadl w przesade. Nikt nie mamrotal, nikt
nie krzyczal. Profesjonalizm na poziomie swiatowym!
No i wreszcie rezyseria. Siedemnastolatka Ida Czternasta potrafila wyrezyserowac
przedstawienie tak wspaniale, ze az zatykajace dech w piersiach. Mysl o tym,
czego moglaby dokonac majac majac za soba ukonczone studia teatralne czy filmowe...
Pani profesor Mariurzka, ktorej z calego serca dziekuje za owe trzy godziny
ekstazy byla tak uprzejma, ze pozwolila pokazac to nagranie rodzinie i
przyjaciolom. No coz, musze sie przyznac, ze potraktowalem slowo "przyjaciele" w
sensie amerykanskim, to znaczy za "przyjaciol" uznalem nawet luznych znajomych,
ktorych widzialem raz czy dwa razy w zyciu. Ale zrobilem to z wyrachowaniem. W
ciagu trzech tygodni pokazalem ta kastete blisko piesiuset przyjaciolom (rodziny
nie licze). Wszyscy oni sa zwiazani ze swiatem teatralnym i filmowym (rowniez
telewizyjnym). Wsrod nich byli aktorzy, rezyserzy, dyrektorzy teatrow, rektor
PWSFTiT i kierownik redakcji teatralnej TVP. Wszyscy zgodnym chorem okreslili to
przedstawienie jednym slowem: "arcydzielo".
Na zakonczenie mam kilka przyjemnych niespodzianek. Otoz rektor PWSFTiT
zdecydowal, ze kazdy, powtarzam: KAZDY z czlonkow trupy ma zapewnione mniejsce w
Szkole, o ile zechce kontynuowac nauke w tym kierunku. Osobiste listy
informujace o tej decyzji i podpisane przez Jego Magnificencje Rektora juz
zostaly wyslane do wszystkich zainteresowanych. Po drugie: TVP podjelo decyzje i
w rekordowym czasie zalatwilo wszystkie nizbedna formalnosci i w czwartek o
godzinie 20:30 TVP wyemituje to przedstawienie z nagrania dokonanego trzy dni
temu w Roztoczu przez ekipe TV. Ogladalem je juz i w niczym nie rozni sie od
prapremiery. Na prosbe mlodych artystow na ten jeden wieczor powroci Teatr "Kobra".
A ja zycze mlodym artystom wszystkiego najlepszego i dziekuje im z calego serca.

Terrorysta indywidualny cz. 1

[woloduch1]

Prokurator Tomasz Stubinski siedzial za swoim biurkiem i w oslupieniu przygladal
sie miotajacemu sie po drugiej stronie biurka mezczyznie. Mezczyzna tym byl nie
kto inny jak sam pan posel Zbigniew Torszak, czlonek stalej Sejmowej Komisji
Kodyfikacji Prawa, jak rowniez wielu innych, niezwykle wazny i wplywowy. Nie
mowiac juz o tym, ze najmadrzejszy na swiecie (przynajmniej w swoim mniemaniu).
To, ze nikt poza jego najblizsza rodzina nie podzielal tego mniemania jakos
uchodzil uwagi polityka. W tej chwili pan posel pienil sie jakby ktos w niego
proszku "IXI" nasypal. Slowo "pienil" bylo jak najwlasciwsze w obecnej sytuacji
i w pelnym tego slowa znaczeniu, na ustach bowiem pana posla widniala piana.
Wrzeszczal przy tym z calej sily swoich dosc wydajnych pluc i slina pryskala na
wszystkie strony, szczegolnie zas na papiery lezace na biurku prokuratora.
- ...i gowno mnie obchodzi co ten gnoj mowi! Ukradl mi samochod, BMW 735csi i
rozwali w drebiezgi, tak, ze samochod poszedl na straty! Moze sobie mowic, ile
chce, ze "chcial sie przejechac", ja swoje wiem! Zlodziej cholerny! Panska glowa
w tym, zeby zgnil w kryminale!
Pan posel zakonczyl swoja tyrade i wyszedl trzasnawszy drzwiami. Tomasz
melancholijnie popatrzyl na zamkniete drzwi i odetchnal gleboko. Potem popatrzyl
na lezace przed nim akta dochodzenia. Glupia sprawa, gowniarz ukradl samochod
(nie po raz pierwszy zreszta) i rozwalil go. Tym razem mial pecha, ze trafil na
samochod pana posla, ktory podniosl pieklo i policja go przyskrzynila. A teraz
pan posel zadal jego glowy i wyroku skazujacego. Dzrwi otworzyly sie i do pokoju
wkroczyl kolega-prokurator.
- Czym mu sie synek narazil, ze chce go zapuszkowac? - zapytal z ciekawoscia.
- Rabnal mu gablote i skasowal. Teraz pan posel nie bedzie mogl szyku zadawac -
mruknal z przekasem Tomasz.
- To juz nie mial nic pod reka i tatusiowi grata rabnal?
- Czekaj, o kim ty mowisz? - zainteresowal sie Tomasz.
- Jak to o kim? O synku pana posla Torszaka, Ryszardzie. Gowniarz juz piec razy
kradl samochody, cztery razy je rozwalal, ale tatus zawsze go jakos wybronil -
"mlody, to glupi, chcial sie przejechac" - kolega nasladowal glos posla.
- A, nie. Nie tym razem. Tym razem to nie byl Rysio. Niejaki Andrzej Tolleczko
skradl BMW735csi pana posla i skasowal je. Oczywiscie chcial sie tylko przejechac.
- Niech ja skonam! A teraz pan posel nagle widzi w niewinnej checi przejazdzki
przestepstwo? Skleroza go nagle ogarnela? O synalku zapomnial? Cholera z tymi
politykami - rzucil gorzko - wszyscy wyznaja filozofie Kalego... Och, zeby tak
choc raz dobrac sie im do skory!
Machnal reka i wyszedl. Tomasz patrzyl za nim i czul, ze budzi sie w nim
zwierze. Tym razem byl to leniwiec. Otworzyl szuflade i wyjal z niej formularz.
Byl to formularz postanowienia o umorzeniu sledztwa. W odpowiedniej rubryce
wpisal "Z powodu znikomej szkodliwosci spolecznej czynu". Przeczytal dokument
jeszcze raz i spokojnie sie pod nim podpisal. Po czym schowal papier do teczki,
zamknal ja i odlozyl na stos "Zalatwione". Teraz siegnal po kolejna teczke i
skrzywil sie. Kolejna idiotyczna sprawa. W dodatku dotyczaca poniekad kolegi,
profesora prawa Ignacego Seidler-Sborawskiego. Pan profesor byl wieczorem na
spacerku z psem i stal sie swiadkiem wlamania do swego wlasnego samochodu.
Zamiast zadzwonic na policje i odczekac dwie godziny, zanim pojawi sie radiowoz,
pan profesor osobiscie zdzielil wlamywacza laska po glowie tak skutecznie, ze
ten stracil na krotko przytomnosc. Co wiecej, pies wyczul zdenerwowanie swego
pana i rozpoznal jego przyczyne, po czym wkroczyl do akcji. Pogryzl delikwentowi
noge i podarl spodnie. Oczywiscie akurat napatoczyl sie patrol policji i
wlamywacza aresztowal. Wlamywacz zas w odwecie oskarzyl profesora o
przekroczenie granic obrony koniecznej i w efekcie caly ten pasztet wyladowal na
biurku Tomasza. Dodatkowego smaczku sprawie dodawal fakt, ze pan profesor byl
zawzietym obronca praw przestepcow i w zasadzie jego prawne ekspertyzy
przesadzily o takim, anie innym ksztalcie przepisow o obronie koniecznej. Tomasz
pare razy scial sie z profesorem w czasie seminariow o obronie koniecznej, w
wyniku czego z trudem przebrnal przez egzamin. Nie chowal do profesora urazy,
gdyz uznawal prawo do posiadania wlasnych przekonan, nawet odmiennych od
wlasnych, ale... nagle poczul, ze ogarnia go "Schadenfreude". Zaczal analizowac
to uczucie. No tak, pan profesor mial szanse przekonac sie na wlasnej skorze, do
czego prowadzi idotyczne igranie z prawem. Co to znaczy stawiac prawa przestepcy
ponad prawami ofiary. Krotko mowiac, do czego prowadzi zle prawo. I nagle zaczal
miec tego wszystkiego dosc. Jezeli tacy ludzie jak posel Torszak czy profesor
Seidler-Sborawski stanowia takie prawo, to niech je poczuja na wlasnej skorze.
Dosc tego! On, Tomasz Stubinski, pomoze im zrozumiec ich bledy! Na wlasnej
skorze! A wdodatku - zachichotal ironicznie - w calym majestacie prawa! Na
takich idiotow tylko moze zadzialac terror! W takim razie zostanie indywidualnym
terrorysta w majestacie prawa. Podniosl sluchawke i rzucil:
- Wprowadzic podejrzanego.

c.d.n.

[woloduch1]

Pan profesor Ignacy Seidler-Sborawski byl wysokim i silnie zbudowanym mezczyzna
i dobiegal siedemdziesiatki, co wyjasnialo poniekad koniecznosc uzywania laski,
jako ze jedna noga troche odmawiala mu posluszenstwa, efekt niezbyt perfekcyjnej
jazdy na nartach. Tomasz wskazal profesorowi krzeslo i przystapil do akcji.
- Co pan najlepszego zrobil, panie profesorze? - zapytal - Nie tylko walil pan
tego wlamywacza laska po glowie, to jescze poszczul go pan psem?
- Nie walilem, tylko raz uderzylem I nie poszczulem - odpowiedzial z godnoscia
profesor - Legallimit sam zaatakowal zlodzieja, kiedy ten sprobowal ucieczki.
- Legallimit?
- Tak sie nazywa moj pies.
- A jakiej jest rasy?
- Doberman.
- Tresowany?
- Oczywiscie. Kazdy pies, ktorego kiedykolwiek mialem, byl tresowany.
- To niedobrze - powiedzial wolno Tomasz - to bardzo niedobrze...
- Dlaczego? - zdziwil sie profesor.
- Bo to oznacza, ze pies moze byc niebezpieczny, a pan nie potrafil go zmusic do
posluchu...
- Alez to byla chwila! Od razu powstrzymalem Legallimita!
- Ale w tej chwili zdazyl pogryzc poszkodowanego i zniszczyc mu ubranie.
- Jakiego poszkodowanego!? Przestepce nakrytego na goracym uczynku!
- Panie profesorze, komu, jak komu, ale panu nie powinienem tlumaczyc, ze nikt
nie jest przestepca, dopoki nie udowodni mu sie winy.
- Od kiedy to prokuratura trzyma strone przestepcow, a nie poszkodowanych?
- Odkad wprowadzone zostaly do KK te idiotyczne przepisy, ktorych tak goracym
byl pan oredownikiem.
- No wie pan! Przeciez wolno bronic swojej wlasnosci!
- A skad pan wiedzial w tym momencie, ze to wlamywacz? A moze poszkodowany
zastal samochod otwarty i szukal informacji o wlascicielu, zeby go o tym
zawiadomic?
- Zawsze zamykam samochod!
- Zawsze moze byc pierwszy raz, kiedy sie o tym zapomni. Ponadto prosze
pamietac, ze wszelkie watpliwosci nalezy tlumaczyc na korzysc podejrzanego. W
wypadku tego wlamania prokuratura musi wziac pod uwage takie mozliwosci.
Niestety, w panskim przypadku takich mozliwosci nie ma. Panski pies zaatakowal
czlowieka, ktorego w dodatku pobil pan laska, powodujac utrate przytomnosci i
zagrozenie zdrowia. Panie profesorze, czy pan widzi, co pan narobil? Ja nie mam
teraz zadnej innej mozliwosci, jak tylko kontynuowac sledztwo,
najprawdopodobniej rowniez wydac nakaz panskiego zatrzymania i skierowac sprawe
do sadu! A co gorsza, z racji pana pozycji, wystapic o jak najostrzejszy wyrok!
- Pan raczy zartowac!
- Ani mi w glowie takie zarty! Idiotyczne przepisy KK o obronie koniecznej
niestety nie pozostawiaja mi zadnej furtki. I pomyslec, ze tak pan o nie
walczyl! Wylecial pan w powietrze na wlasnej minie...
- Ale... ale... - profesorowi glos kompletnie odmowil posluszenstwa.
- Panie profesorze. Przed chwila pan przyznal, ze uderzyl pan poszkodowanego i
nie powstrzymal pan niebezpiecznego psa przed zaatakowaniem. Ja teraz po prostu
nie mam innego wyjscia i musze sprawie nadac bieg. Rozumiem pana uczucia i w
pelni sie z nimi zgadzam. Niestety, KK mowi co innego. A moim obowiazkiem jest,
w tym wypadku, niestety, stosowac sie do jego przepisow. Na razie niech pan
idzie do domu, ale prosze byc przygotowanym na mozliwosc spedzenia jakiegos
czasu w areszcie. Przykro mi, panie profesorze. Do widzenia.
Oszolomiony profesor wyszedl, Tomasz zas usmiechnal sie szatansko. Teraz musial
czekac na reakcje pana posla na umorzenie dochodzenia. Polecil wiec wyslac do
niego zawiadomienie o tym smutnym fakcie. Czekal trzy dni. W miedzyczasie
zajmowal sie innymi sprawami. Sprawe profesora zostawil chwilowo odlogiem, z
zainteresowaniem czytajac, co o tym pisze prasa. A prasa miala uzywanie.
Oczywiscie wyciagneli te forsowane przez profesora zapisy o obronie koniecznej,
komentujac z uciecha roznice miedzy teoria a praktyka, zarowno w zyciu
codziennym, jak i w prawie. Szef Tomasza sugerowal umorzenie, ale Tomasz zaparl
sie wszystkimi nogami.
- Umorzenie - powiedzial - zostanie uznane przez prase, a co za tym idzie, przez
ogol obywateli, za probe tuszowania skadalu i wybielania "swoich".
Szef niechetnie przyznal mu racje.

c.d.n.

[woloduch1]

W ciagu trzech dni profesor Seidler-Sborawski rozpetal wielka medialna kampanie
na rzecz zmian w KK dotyczacych obrony koniecznej. Oczywiscie nie osobiscie, ale
poprzez przyjaciol i reporterow. Tomasz umiejetnie podsycal te kampanie
dolewajac benzyny do ognia. Ubolewal nad losem profesora, ale powolywal sie na
obowiazujace przepisy i kategorycznie wykluczyl mozliwosc umorzenia sledztwa.
Umiejetnie sterowal przeciekami z prokuratury, a to protokol obducji lekarskiej,
a to opinia bieglych, a to opinia Zwiazku Kynologicznego, krotko mowiac, robil,
co mogl, zeby pokazac publice, ze nie ma innego wyjscia. Kolega prokurator
pracujacy nad sprawa wlamania rowniez nie zasypial gruszek w popiele i w
rekordowym czasie zamknal dochodzenie i skierowal sprawe do sadu. Z przeciekow
wynikalo niezbicie, ze wlamywacz byl winny, a jego oskarzenie jest zemsta za
wpadke. Tomasz jednakze byl nieugiety. Sam sie sobie dziwil, skad wzielo sie u
niego tyle cynizmu, zeby wykorzystac sprawe profesora i samego profesora jako
orez. Nawet udalo mu sie spacyfikowac probe interwencji Ministra
Sprawiedliwosci, ktorego odeslal do wszystkich diablow.
- Panie ministrze - powiedzial - doskonale zdaje sobie sprawe z absurdalnosci
tego oskarzenia. Jednakze, dura lex, sed lex. "Spawiedliwosc jest ostoja
Rzeczypospolitej". Zna pan ten cytat? Jesli nie, to prosze sie udac do gmachu
sadow i go sobie przeczytac. Jak dlugo to prawo obowiazuje, tak dlugo bedzie
stosowane. Jesli KK zostanie w tym wzgledzie zmieniony, zastosuje sie do zmian.
Ale zmiany moga dokonac tylko politycy, nie ja.
Posunal sie nawet tak daleko, ze wydal polecenie aresztowania profesora. Sad nie
wyrazil zgody na zastosowanie aresztu, Tomasz odwolal sie wiec do wyzszej
instancji. Roniac krokodyle lzy nad losem profesora, robil swoje. Czyli
przeprowadzal perfidnie podstepna prowokacje. Juz na trzeci dzien grupa poslow
zlozyla do Laski Marszalkowskiej poselski projekt zmian w Kodeksie Karnym
dotyczacych przepisow o obronie koniecznej. W ekspresowym tempie przeszedl on
przez Sejmowa Komisje Kodyfikacji Prawa i zostal oceniony pozytywnie. Debata nad
projektem zostala wyznaczona za dwa dni, na piatek. A w czwartek do gabinetu
Tomasza wtargnal pan posel Torszak wymachujac wyslanym do niego zawiadomieniem o
umorzeniu sledztwa w sprawie kradziezy jego samochodu.
- Co to ma znaczyc? - wysyczal rzucajac zawiadomienie na biurko.
- Ze sledztwo zostalo umorzone - odparl spokojnie Tomasz.
- Przeciez ci kazalem, ze ten gnoj ma zgnic w kryminale! - rozdarl sie posel.
- Po pierwsze, to nie przypominam sobie zaszczytu picia z panem bruderszaftu -
zimno odparl Tomasz - a po drugie, nic mi pan nie moze kazac. Ani nawet
sugerowac, byloby to bowiem wywieraniem presji na niezalezna wladze sadownicza.
Dopoki przepisy sa, jaki sa, dopoty beda stosowane. Oczywiscie, pan, jako posel
moze to zmienic. Drobne zmiany w KK i zalatwione. A teraz prosze wyjsc.
Pan posel oslupial tak kompletnie, ze zrobil to, czego Tomasz zadal. Wyszedl z
gabinetu. A na drugi dzien, w czasie sejmowej debaty nad zmianami KK w sprawie
przepisow o obronie koniecznej dolozyl poprawke o usunieciu "checi przejazdzki"
z przepisow i zaostrzeniu kar. Projekt wraz z poprawkami przeszedl i zostal
skierowany do Senatu, gdzie debata odbyla sie we wtorek i przeszla w glosowaniu
miazdzaca przewaga glosow. W czwartek ustawe podpisal prezydent i zostala
umieszczona w piatkowym wydaniu Monitora Polskiego. Zaczela obowiazywac od razu.
Dzieki temu Tomasz radosnie umorzyl postepowanie przeciwko profesorowi juz w
poniedzialek. W tenze poniedzialek odwiedzil go ponownie posel Torszak. Nie byl
zachwycony odmowa wznowienia sprawy, ale wysluchal instrukcji w jaki sposob
zlozyc zazalenie na decyzje. Okazal sie na tyle grzeczny, ze nawet podziekowal
za informacje.
A we srode policja zatrzymala Ryszarda Torszaka, syna Zbigniewa, w skradzionym
samochodzie. Podejrzany Torszak oswiadczyl, ze chcial sie tylko przejechac.
Sprawa przypadla prokuratorowi Tomaszowi Stubinskiemu. No, ale to juz zupelnie
inna historia...

(Moj) Nawiedzony Dom - cz.1

[lol21ndm]

Juz jakis czas temu pisalismy cos na forum o duchach, i wowczas obiecalam
skopiowac tutaj (z mojego bloga) prawdziwa opowiesc o moim nawiedzonym domu.
Dlugo to trwalo, bo nie moglam jej znalezc... Dzisiaj znalazlam. Historia
wydarzyla sie naprawde. Oto ona:

"...Kto chce wierzyc, niech wierzy. Kto nie, nie musi.
Historia ta jest prawdziwa. Wiem o tym, bo przydarzyla sie mi osobiscie...

Bylo to ponad dziesiec lat temu... Pod koniec marca 1995r. kupilismy wraz z
mezem dom. Dom wcale nie byl taki stary; wybudowano go okolo trzydziestu-pieciu
lat wczesniej. Byl jednak troche zaniedbany. Mieszkala tam staruszka - pani
Lea. Mieszkala sama, bo Jej Maz umarl piec lat wczesniej. Dom byl w segmencie,
jeden ze srodkowych. Przed domem byl dlugi, zaniedbany trawnik z krzewami. Za
domem byl jeszcze dluzszy, ale rownie waski trawnik z bardzo stara jablonia na
srodku... W srodku dom byl rowniez zaniedbany; wszystko bylo przestarzale i
potrzebowalo remontu. Moze nie calkowitego, ale sporo bylo do zrobienia.

Staruszka wyprowadzala sie do swojej corki, bo juz nie dawala sobie rady sama.
Wyprowadzajac sie zaproponowala, ze zostawi czesc swoich mebli, a my bedziemy
mogli zrobic z nimi co nam sie podoba. Jak powiedziala tak zrobila. Nie bylo
tych mebli znow az tak duzo; okragly stol z czterema krzeslami, i taki dlugi,
niski, kredensowaty mebel bedacy szafka. I zaslonki; na gorze kolorowe, w miare
lekkie, na dole ciezkie, brazowe kotary.

Choc dom kupilismy razem, to jednak przeprowadzalam sie do niego sama. Maz byl
akurat na wyjezdzie w Niemczech. Pomagal mi w przeprowadzce Tesc, a Tesciowa
wraz ze szwagierka wziely sie za czyszczenie domu. W dwa dni bylam wprowadzona
i "zadomowiona"...

[lol21ndm]

...W domu, na dole, byl tylko maly holik ze schodami na gore, duzy "salon" oraz
niewielka kuchnia. Ow salon byl na przestrzal - czyli mial duze okno z frontu
domu, a takze prawie takie same okno z tylu. Niedaleko tego drugiego okna, w
lewej scianie (patrzac w strone tegoz okna od srodka) byly drzwi do kuchni, a z
kuchni drzwi prowadzace do ogrodka z tylu domu.

Wlasnie ow pokoj na dole udalo mi sie dosc szybko umeblowac (jakoz stol i
kredens juz byly). Ktos darowal nam sofe z fotelem, ktos inny telewizor ze
stojakiem. Ja zalatwilam regalik na ksiazki. Stol i kredens zostaly tak, jak
byly ustawione przez Pania Lea. Wygladalo to wszytko mniej wiecej tak, ze TV
bylo pod oknem frontowym w kacie, zas stojac tylem do okna frontowego i patrzac
na drugie okno widzialo sie ustawiona w poprzek sofe, a za nia stol z
krzeslami, i kredens po prawej stronie pod sciana...

Juz pierwszego wieczoru, siedzac wlasnie sobie na sofie, i ogladajac TV, mialam
bardzo dziwne wrazenie... Wiecie jak to jest, gdy czasem ktos na Was patrzy, a
Wy - nie wiedzac o tym - macie wrazenie bycia obserwowanym? Wlasnie takie
wrazenie odnosilam wowczas ja. Po prostu prawie fizycznie czulam na sobie oczy
osoby gdzies za mna... Jakby siedzacej przy stole. Odruchowo co jakis czas sie
ogladalam, bo tak silne bylo to uczucie. Bylam w domu sama, bylo kolo 22-giej.
Zaslony byly zaciagniete, wiec nie mogl to byc nikt z zewnatrz.

Wytlumaczylam to sobie jednak tym, ze jest mi po prostu dziwnie w "obcym" domu.
Zreszta, byl ze mna pies, i ten zachowywal sie "normalnie", wiec tym bardziej
nie mialam powodow do strachu. Jestem osoba wierzaca. Wierze w zycie
pozagrobowe. Niekoniecznie jednak musi sie ono objawiac nawiedzeniami
duchow... Wiadomo jednak, ze wyobraznia jest czasem trudna do
okielzniecia...

Podobne odczucie mialam pozniej codziennie, gdy wieczorem siedzialam wlasnie w
tamtym pokoju. Nawet, gdy maz wrocil pod koniec tygodnia, i siedzial ze mna,
wciaz czulam podobnie. On jednak nie czul nic, dlatego tym bardziej staralam
sie sobie wytlumaczyc, ze nic sie nie dzieje.

cdn...

[lol21ndm]

...Opowiadalam o tym dziwnym wrazeniu bycia obserwowana mojemu Mezowi, ale
stwierdzil, ze to pewnie tylko zludzenie. Nie mialam innego wyjscia, niz to, by
sie zgodzic. Nie chcialam uchodzic za histeryczke. Zreszta z czasem sie do
tego "ducha" przyzwyczailam, bo nic innego sie nie dzialo...

Nic innego, jesli nie liczyc powtarzajacej sie historii z kopaniem...

Pierwszy raz uslyszalam ow odglos kopania, gdy bylo juz dosc pozno - ok. 23-
ciej. Lezalam sobie naguska w wannie i cieszylam sie chwila relaksu. Bylam
prawie calkiem zanurzona w wodzie obfitujacej w pachnaca piane; prawie
przysypialam. I wtedy dobiegl mnie ten odglos... Wrazenie bylo takie, ze w
naszym ogrodku za domem ktos kopal. Okna lazienki i jednej z sypialni
wychodzily wlasnie na ogrodek z tylu. Slychac bylo dokladnie wyrazny odglos
kopania jakby szpadlem. Pomyslalam, ze moze ktorys z sasiadow cos zakopuje
(choc byloby to dziwne o tej porze), ale zdziwilo mnie to, ze swiatla
relfektorow zamocowanych dla bezpieczenstwa zarowno u sasiada po prawej jak i
po lewej sie nie zapalily. Przeciez wystarczylo, by moj pies wyszedl do naszego
ogrodka, a owe swiatla zawsze sie zapalaly...

Zaciekawiona zjawiskiem wyszlam cichutko z wanny wciaz ociekajac woda, po czym
starajac sie, by nie bylo mnie widac z zewnatrz, weszlam do sypialni. Kopanie
bylo wciaz slychac, ale gdy zblizylam sie do okna (mimo, ze nie bylo mnie widac
z zewnatrz) - natychmiast ustalo.

Poprosilam Meza, ktory byl wciaz na dole, by wypuscil psa na dwor i zapalil
swiatlo. Zrobil to, ale nikogo nie bylo.

Potem opowiadalam o tym odglosie Mezowi, jak rowniez i innym osobom. Wszystkie
byly zgodnie przekonane, ze sie przeslyszalam, badz ze halas dochodzil z
oddali... Opowiadalam o tym rowniez - duzo pozniej (latem) - MSH. Ona rowniez
mi nie dowierzala... Az do momentu, gdy pewnej nocy poszla sie kapac i...
uslyszala to co ja.

Z czasem przyzwyczailam sie i do owych odglosow (slyszalam je niezbyt czesto,
ale kilka raz sie przytrafilo). Przestalam zwracac na to wszystko uwage, choc
wciaz zartobliwie mowilam, ze mamy ducha w domu. Ale, ze jest to duch
przyjazny, bo oprocz patrzenia i szczekania szpadlem nic innego nie robi.

Tak bylo do czasu... Pod koniec lata, pewnego pieknego dnia, udalam sie z moim
psiakiem na spacer...

cdn...

[lol21ndm]

... Od naszej przeprowadzki minelo kilka miesiecy. Przyzwyczailismy sie do
nowego miejsca. Ja przywyklam do "ducha" - jak zartobliwie nazywalam te dziwne
zjawiska w moim domu. Oczywiscie tak naprawde w tego ducha nie wierzylam; choc
moze nie tak... nie negowalam, ze to wszystko jest dziwne i jakies takie
wlasnie "nawiedzone", ale i nie bralam na serio. Bo dlaczego akurat mialby tam
byc jakis "duch"?

Rozkwitajaca wiosna przerodzila sie lato. Byl goracy niedzielny dzien. Pies
domagal sie spaceru, a mi nie bardzo chcialo sie chodzic gdzies daleko w taki
dzien. Dlatego wzielam go tylko na obchod pobliskich osiedlowych uliczek.
Konczac spacer zblizalam sie do ulicy, w ktorej mieszkalam. Przechodzilam kolo
parterowego domu stojacego na rogu mojej ulicy. Wlasciwie trudno powiedziec, ze
przechodzilam kolo domu... Oddzielony on byl od chodnika ogrodem i wysokim do
ramion zywoplotem. Po drugiej stronie stal z wielkimi nozycami wlasciciel w
wieku zapewnie emerytalnym. Znalam go z widzenia. Uklonil mi sie, a ja jemu,
jak to bywalo juz kilkakrotnie podczas moich spacerow z psem.

Tym razem jednak ow pan zagadal do mnie. Poczatkowo bylo to takie
grzecznosciowe gadanie o niczym; pogoda (ze ladna), pies (ze przyjazny), etc.
Wreszcie rozmowa zeszla na to, ze pan widuje mnie tu od jakiegos czasu, ale nie
wie gdzie mieszkam. Czy gdzies w okolicy? Czy sprowadzilam sie tutaj, na to
osiedle? - Bylo to wciaz grzecznosciowe, z odrobina ciekawosci. Jako, ze moj
dom bylo widac z miejsca, w ktorym stalismy, machnelam w jego kierunku reka
smiejac sie i mowiac, ze prawie jestesmy sasiadami...

Poniewaz wskazalam w kierunku segmentu, gdzie byly cztery polaczone ze soba
szeregowo domy, pan nie mogl wiedziec, o ktory konkretnie mi chodzi. Po chwili
rozmowa zeszla na jego ogrodek (znow grzecznosciowo - ze taki zadbany, ze
piekny, i ze podziwiam, ze meczy sie przy nim w taki upal). Po czym dodalam, ze
ja tez mam ciezka prace przy swoich dwoch ogrodkach (przed domem, i z tylu).
Pan spojrzal w kierunku szeregowca i zapytal, a w ktorym to konkretnie domu
mieszkam? Powiedzialam, ze pod siodemka...

Oblicze mojego rozmowcy sie rozjasnilo. Ach, czyli mieszkam w domu, gdzie
mieszkali Pan i Pani Lea. Potwierdzilam. On dalej opowiadal, ze znal ich oboje.
Mili emeryci, ktorzy czesto z nim rozmawiali (oczywiscie jak jeszcze Pan Lea
zyl). Po czym zaczal wspominac, ze ostatni raz widzial Pana Lea w gorace,
niedzielne popoludnie, gdy owe malzenstwo wracalo z lunch'u i popoludniowej
herbatki w jakims tam klubie. Ponoc zatrzymali sie i chwile z nim porozmawiali.

Zaciekawiona zapytalam, dlaczego byl to ostatni raz. Oczywiscie domyslalam sie,
ze wkrotce potem Pan Lea zmarl, ale nie spodziewalam sie tego, co za chwile
mialam uslyszec, a co mialo zmrozic mi krew w zylach...

Pan kontunuowal swoja opowiesc. Otoz po tym, jak chwile porozmawiali,
malzenstwo Lea poszlo do domu. Pani Lea poszla zrobic herbate, a Pan Lea usiadl
przy stole, i zajal sie wypelnianiem kuponow futbolowych na przyszly tydzien.

Staruszce zeszlo sie chwile z przygotowaniem posilku. Gdy wyszla z kuchni,
znalazla Pana Lea z glowa oparta na stole. Myslala, ze moze sie zdrzemnal, ale
on nie zyl. Zmarl na zawal.

Zaszokowana probowalam jednak nie dawac poznac po sobie, jak bardzo mnie to
poruszylo. Wyrazilam spokojnie swoj zal, ze Pan Lea tak nagle zmarl i zrobil
taka przykra niespodzianke swojej zonie. Po czym moj rozmowca niechcacy
mnie "dobil" wiadomoscia, ze Pan Lea byl z zawodu ogrodnikiem. Bardzo dbal o
wyglad swoich ogrodkow i byl z nich bardzo dumny. Po jego smierci niestety nie
bylo komu sie zajac roslinami; Pani Lea nie byla w stanie tego robic ze wzgledu
na slabe zdrowie... I napewno Pan Lea bardzo by byl nieszczesliwy, ze przez
piec lat ogrodki calkowicie zmienily oblicze - w sensie negatywnym.

Moj rozmowca zakonczyl rozmowe zartobliwie wyrazajac nadzieje, ze teraz dusza
Pana Lea bedzie mogla spoczywac w pokoju, bo napewno ja sie ogrodkami dobrze
zaopiekuje...

Paradoksalnie, mimo poczatkowego szoku, po tej rozmowie bylam spokojniejsza.
Wiedzialam, za kogo mam westchnac do Boga, gdy wrazenie obecnosci sie
potegowalo. Odglosy kopania ustaly z czasem. Moze faktycznie Panu Lea przypadlo
do gustu moje grzebanie w ziemi i milosc do roslinek?

Recepta

[woloduch1]

No i wreszcie poszedlem do lekarza. Pewnie bym nie poszedl, ale to wina Wacusia.
Zaparl sie zadnimi lapami ze musze isc i kropka. Po prostu nie szlo mu
przetlumaczyc, ze to jest zupelnie niepotrzebne. A wszystko dlatego, ze
zadzwonil do mnie wczoraj i zaprosil mnie na wlasnie rozlewana wlasna ratafie.
Trzeba powiedziec, ze ratafia Wacusia nie ma sobie rownych na calym swiecie.
Powiedziec, ze jest to niebo w gebie, to tak, jak powiedziec o obrazach
Rembrandta "ladne malowanki". Wacus zaczyna produkowac swoja ratafie gdzies tak
w maju, a konczy w pazdzierniku, a moze w listopadzie. A w marcu uroczyscie ja
rozlewa. I wlasnie na to rozlewanie mnie zaprosil. Jeszcze rok temu na pewno bym
poszedl, ale wczoraj mi sie nie chcialo. Wacusiowi szczeka gruchnela o podloge!
Zaczal mnie maltretowac pytaniami, na ktore tez mi sie nie chcialo odpowiadac.
No ale z Wacusiem to nie tak latwo. Znamy sie i przyjaznimy od dziecka (no
dobrze, od podstawowki). Chyba nie ma rzeczy, ktorej by Wacus o mnie nie
wiedzial, ani takiej rzeczy o Wacusiu, ktorej ja bym nie wiedzial. No i wydusil
ze mnie, ze to juz od jesieni nic mi sie nie chce. Strasznie sie zmartwil, ze to
juz trwa pol roku, ale wyprowadzilem go z bledu, bo to sie zaczelo poprzedniej
jesieni, czyli poltora roku wczesniej. Dopadla mnie jakas taka, cholera wie,
apatia, czy co? Zupelnie nic mi sie nie chcialo, ani wodki sie napic od czasu do
czasu, ani ksiazek czytac, o ogladaniu telewizji nawet nie wspomne, bo co
spojrze na tych politykow, to mi sie chce... do lazienki, a przeciez szkoda
jedzenia. Moze wzroslo tylko moje zainteresowanie fizyka, bo co wyjde na balkon
(a mieszkam na dwunastym pietrze), to rozmyslam o swobodnym spadaniu cial i
kombinuje, jak dlugo by takie cialo lecialo, z jaka sila by uderzylo o bruk (no
dobra, trawnik), jak predkosc by osiagnelo, a przede wszystkim, jak bym sie czul
w stanie niewazkosci. Fascynuja mnie rowniez ostatnio pojazdy szynowe, ale nie
moga przeciez dac chwili niewazkosci! Wszystko to Wacus wyciagnal ze mnie,
pomyslal chwile i powiedzial, ze mam depresje. Ja depresje? Wacus nie dal mi
dojsc do slowa i tlumaczyl jak chlop krowie na pastwisku, ze to sie da wyleczyc
i zebym koniecznie jutro poszedl do lekarza. Nie dal sie przekonac, ze mi to
niepotrzebne i w koncu zgodzilem sie pojsc. Dla swietego spokoju. No i dzisiaj
zamowilem sobie wizyte u lekarza, choc musze przyznac, ze dopiero po trzecim
telefonie od Wacusia, ktory z uporem maniaka do mnie dzwonil do pracy i
przypominal o danej mu obietnicy. W koncu uleglem. Po robocie podralowalem do
mojego konowala, ktory mnie leczy od chyba dwudziestu lat (Wacusia zreszta tez).
Pan doktor to straszny jajcarz i juz na wejsciu powital mnie nowym dowcipem o
dwoch kaczorkach. Nawet niezly, ale co mnie obchodza dowcipy o kaczorkach? No to
zaparl sie, zebym mu opowiedzial o tej mojej depresji. Cholery mozna dostac z
tym Wacusiem! Musial, skurczybyk, zadzwonic do doktora i go przygotowac! No i
tak siedzielismy prawie dwie godziny, doktor maglowal mnie pytaniami, a ja mu
odpowiadalem monosylabami. Potem sie troche rozkrecilem i po kolejnej godzinie
dal mi wreszcie spokoj. Powiedzial, ze faktycznie rozwinalem w sobie depresje,
ale na wszystko jest lekarstwo i ze mi to przejdzie. Myslalem, ze mnie wysle na
zwolnienie, ale nie. Wyciagnal recepturarz i zaczal wypisywac recepte. Cholera,
nie wiedzialem, ze depresja to taka ciezka choroba, bo pisal i pisal i chyba
wypisal z dziesiec recept. No a potem przybil na nich swoja pieczatke i podpisal
sie. Wzialem je od niego, no bo niby co mialem zrobic, zlozylem je i schowalem
do kieszeni. Na pozegnanie doktor powiedzial mi, zebym zaczal kuracje juz
dzisiaj i umowil sie za mna na nastepna wizyte za miesiac. Wyszedlem i
skierowalem sie do najblizszej apteki. Podalem pani magister recepty.
Przeczytala je uwaznie, rozejrzala sie dookola i stwierdzila, ze niestety, ale
nie zadnego z przepisanych mi lekarstw. Zdziwilem sie troche, ale podziekowalem
i wyszedlem. Po drodze do domu mam kilka aptek i w ktorejs na pewno leki beda. W
drugiej jednak tez niczego nie mieli. Ani w trzeciej. W czwartej tez nie. W
piatej rowniez. Tu juz nie wytrzymalem i spytalem, czy te lekarstwa sa az tak
rzadkie, ze zadna apteka ich nie prowadzi. Pan aptekarz popatrzyl na mnie znad
okularow i spytal, czy chociaz znam nazwy przepisanych mi specyfikow. Wzruszylem
ramionami i odpowiedzialem, ze nie, bo i tak sie na lekarstwach nie znam, to po
co mi nazwy. Pan magister popatrzyl na mnie jakby czyms zdumiony, ale zamyslil
sie, zlozyl recepty z powrotem i oddal mi je.
- Wie pan, - powiedzial - mam wrazenie, ze ciezko panu bedzie nabyc te specyfiki
w aptece. Ale jak pan wyjdzie, to w czwartym sklepie po prawej moga to miec.
Podziekowalem, wyszedlem i skierowalem sie w prawo. Nawet nie patrzylem na
wystawy, wiec kiedy wszedlem do czwartego sklepu - zamurowalo mnie. Byla to
ksiegarnia. Wyciagnalem z kieszeni recepty, otworzylem je i zaczalem czytac:

3 x dziennie po jedzeniu przez pol godziny
Czytac w kolejnosci:
1. Joanna Chmielewska - Wszystko czerwone
2. Joanna Chmielewska - Cale zdanie nieboszczyka
3. Joanna Chmielewska - Lesio
4. Joanna...

Lista ciagnela sie w nieskonczonosc...

[xkropka]

Czyzby Jerome K. Jerome Cię wołoduchu zainspirował?

???

[lylika]

Ale posucha...

Przebudzenie

[woloduch1]

Przebudzenie

Obudziłom się... a może raczej ocknęłom? Nic nie widziałom...
- Ciemność. Widzę ciemność – wyszeptałom i zamknęłom oczy.
Kim jest, ani gdziem jest nie wiedziałom. Otaczająca mnie ciemność zdawała się
jednak być ciemnością przyjazną, gdyż w jej ciszy nie wyczuwałom niczego
groźnego ani też niczyjej obecności. Musiałom pomyśleć i się zastanowić. A wiec:
kim jestem? Niewątpliwie istotą myślącą, gdyż mogłom myśleć.
- Myślę, więc jestem – zachichotałom.
Jednakże nie posunęło mnie to ani kroku w rozwiązaniu zagadki mego bytu.
Postanowiłom więc skoncentrować się na drugiej zagadce, ale nic nie mogłom
wykoncypować. Natomiast nasunęła mi się trzecia zagadka: znałom słowa i
potrafiłom przyporządkować niektórym słowom ich znaczenie i wygląd. Na przykład
słoń. Różowy Słoń. Tańczący Różowy Słoń. Ale co wspólnego miał Tańczący Różowy
Słoń z moim tu pobytem? Albo dama będąca czyjąś macią. Ale czyją? Tańczącego
Różowego Słonia? Mać Tańczącego Różowego Słonia? Czułom, że mam mnóstwo
informacji, których nie umiałom powiązać ze sobą. Powoli otworzyłom oczy.
Ciemność nadal była ciemna, ale niejednolicie. W ciemności dawały się wyodrębnić
dwie jaśniejsze plamy. Jedna była ciemnogranatowa i to było okno, a druga lekko
żółtawa i to były drzwi. Powoli zaczęłom się podnosić i wreszcie usiadłom.
Siedziałom na łóżku i byłom przykryte kocem, który opadł mi na kolana. Opuściłom
stopy na podłogę i wsunęłom je w kapcie. Nie wiedziałom skąd wiem, ze to nogi,
kolana, stopy i kapcie, ale byłom pewne, że mam rację. Tak więc, wsunąwszy stopy
w kapcie siedziałom jeszcze przez chwilę słuchając ciszy. A potem wstałom.
Ciemność nie była absolutna, przestrzeń rozjaśniała poświata wpadająca przez
drzwi i okno. Rozejrzałom się dookoła. Koło łóżka, na nakastliku stała szklanka
z resztką jakiegoś napoju. Jakoś nie chciało mi się pić, więc ruszyłom w stronę
drzwi. Za drzwiami rozciągał sie dość długi korytarz, na końcu jaśniejący dość
mocną żółtą poświatą. Szłom powoli nie czyniąc hałasu w stronę żółtej poświaty.
Po drodze minęłom kilkoro innych drzwi, z których pierwsze należały do drugiej
sypialni, drugie do łazienki, a te po drugiej stronie korytarza wiodły na klatkę
schodową. Nie wiedziałom ciągle, skąd u mnie ta pewność, ale czułom, byłom
pewne, że ta żółta poświata rozwieje tajemnicę. Minęłom jeszcze drzwi do kuchni
i tam na blacie zobaczyłom leżący tłuczek do mięsa. Wreszcie doszłom do miejsca,
skąd mogłom widzieć źródło żółtej poświaty. No i zobaczyłom. W fotelu
oświetlonym przez wysoką lampę siedział mężczyzna i... czytał... książkę... Coś
w mózgu mi eksplodowało. Ten mężczyzna to był mój mąż... który kilka godzin temu
przyniósł mi herbatę... po której zasnęłam... Zawróciłam do kuchni, złapałam
tłuczek i trzymając go nad głową wpadłam jak rozszalała harpia do salonu wołając:
- Ty łajdaku! Teraz jest moja kolej czytać „Zapalniczkę”! Muszę skończyć przed
północą i oddać głos w rankingu, bo inaczej Eulalija mnie zabije!

Zeby nie opadlo

[asia.sthm]

....... bo inaczej Eulalija mnie zabije!

[g0p0s]

Asiu, ratuję Ci życie))

Uwaga! Duchy będę wywoływać.

[lylika]

Wołoduchu!!!

Huragan (1)

[woloduch1]

Mieszkal tu juz ponad piecdziesiat lat, a ciagle nie mogl przyzwyczaic sie do tego, ze Boze Narodzenie przypadalo w lecie, a w lipcu panowala zima. Tak jak teraz - poczatek zimy. Lipiec.
Dziadek stanal u wejscia na ostroge i popatrzyl na ocean. Huragan skonczyl sie dwa dni temu, ale dopiero teraz ocean zaczal sie uspakajac. Jakby nie bylo, byl to drugi pod wzgledem wielkosci huragan w historii miasta. Rowniez drugi, w czasie ktorego fale przelewaly sie przez ostroge. Niezbyt wysoko, ot moze metr, moze dwa, ale jednak. Ostroga wznosila sie ponad poziom oceanu rowne 12 metrow (to znaczy wznosila sie te dwanascie metrow powyzej zera mapy, ktorym byla "srednia wysoka woda syzygijna", cokolwiek by to znaczylo), jednakze w czasie odwrocenia plywu zazwyczaj sterczala z morza jedenascie i pol metra. Jezeli wziac pod uwage, ze dno oceanu bylo dosyc plytkie (okolo 20 - 30 metrow) i utrzymywalo te glebokosc przez dobre dwie mile od wybrzeza, nikogo nie dziwil fakt, ze nawet potezne sztormy nie powodowaly zalewania ostrogi. Fale lamaly sie daleko i do ostrogi dochodzily fale wtorne, splaszczone. Owszem, niosly jeszcze sporo energii i walily w ostroge jak taranem, z wsciekloscia - ale byla to juz wscieklosc bezzebna. Jednakze tydzien temu nadciagnal huragan - olbrzym, fale mialy dobre 15 metrow. Nawet po wejsciu na plycizne i zalamaniu sie, mialy jeszcze tyle energii, ze ich wysokosc, po sformowaniu nowej fali, miala jeszcze 10 - 12 metrow. No i drugi raz w historii fale przelewaly sie przez ostroge. Nie wszystkie, moze tylko co druga albo co trzecia, ale i tak (oczywiscie) spowodowalo to przypomnienie wydarzen z przed ponad trzydziestu lat. Dziadek je tez pamietal, o, jak dobrze pamietal! Byl w koncu ich bohaterem...
Byl to sezon jesiennych sztormow, a wiec marzec czy raczej kwiecien. Nadciagnal sztorm, ktory trwal trzy dni. Po dwunastu godzinach spokoju nadciagnal nowy, znacznie silniejszy, ktory po czterech kolejnych dniach przerodzil sie w huragan. W przeciagu czterech kolejnych dni rosla sila wiatru i wysokosc fal. Na piaty dzien, widzac wysokosc fal, Isidoro Fuentes, owczesny latarnik, zaprorokowal ponuro, ze jeszcze troche wysilku ze strony oceanu i fale przeleja sie przez ostroge. Obecni popatrzyli na niego jak na wariata, Isidoro zas zdecydowal sie pojsc do latarni na koncu ostrogi, aby "zabezpieczyc klamoty na dole". Doszedl, ale wrocil dopiero po czterech dniach. Kiedy bowiem "zabezpieczal klamoty", ocean zaczal pokazywac cala swoja moc. Wiatr znowu sie wzmogl, a fale urosly do 15-tu metrow. Isidoro byl na pietrze, kiedy pierwsza fala przelala sie przez ostroge. Pierwsza nie byla wysoka, ale wkrotce regularnie kazda fala przelewala sie przez ostroge. Drzwi oczywiscie nie wytrzymaly i pierwsza ofiara wody, ktora sie przez nie dostala, padly bezpieczniki. Druga byl awaryjny generator, ktory nie byl zaprojektowany do pracy pod woda oraz akumulatory. Isidorowi zostala tylko mala benzynowa pradnica benzynowa, ktora mogla dostarczyc 2 kW. Benzyny zas mial wszystkiego 50 litrow. Generator spala dwa litry na godzine. Tak wiec mogl zapewnic prace latarni przez niecale dwie noce. A jesli huragan potrwa dluzej? Zdecydowal, ze bedzie uruchamial pradnice co pol godziny na pietnascie minut. To juz cztery dni. Mial nadzieje, ze huragan tyle nie potrwa. Przygotowal wszystko i zaczal przygladac sie oceanowi. A bylo na co popatrzec. Od otwartego oceanu nadciagaly coraz to wieksze grzywacze. Wiatr porywal ich wierzcholki i gnal przed soba tworzac horyzontalny szkwal. Predkosc wiatru znacznie przekroczyla na wiatromierzu zakres pomiarowy, a byl on wyskalowany do predkosci 150 kilometrow na godzine. Olbrzymie fale dochodzily do granicy plytkiej wody i zalamywaly sie. Cala przestrzen od tej granicy pokryta byla biala kipiela - cos, czego jeszcze zadne ludzkie oko nie widzialo. Co wiecej, zalamane fale tworzyly sie w tej kipieli na nowo i osiagaly niespotykana wysokosc - 20 metrow. Pedzac przed siebie znow sie lamaly kilkadziesiat metrow od plazy. Ladnych kilkaset razy Isidoro zobaczyl widok, ktorego nie zapomnial do konca zycia - przed nadejsciem kolejnej fali woda cofala sie na kilkadziesiat, moze nawet sto albo dwiescie metrow odkrywajac dno, jak przy tsunami. Fale dochodzace do ostrogi po prostu przelewaly sie nad nia, za nic majac te przeszkode. Z przerazeniem obserwowal, jak w paru plytszych miejscach dolina fali odslaniala na moment dno... Mial tylko nadzieje, ze stara latarnia wytrzyma wsciekly napor wichru i atak fal... Nadzieja nie okazala sie plonna. Latarnia, wybudowana jeszcze w XIX wieku miala wbudowane wspolczynniki bezpieczenstwa, jakich zaden wspolczesny architekt by nie zastosowal - i przetrzymala. Owszem, drzwi poszly w drzazgi, podobnie jak i okienka w zasiegu fal, ale te wyzej juz - wytrzymaly. Isidoro przez cztery dni obserwowal unikalne zjawisko - morze w srodku latarni morskiej. Woda, wtloczona raz do srodka nie miala szans na wyplyniecie miedzy kolejnymi falami - po prostu drzwi byly za male. Poziom wody wznosil sie i opadal, a z kazdym przejsciem fali mogl zaobserwowac efekt wtloczenia nowej porcji wody, ktory przybieral forme gejzeru. Kiedy pozniej opowiadal o swoich przezyciach z tych czterech dni, nikt sie nie dziwil, ze Isidoro wszedl do latarni lekko szpakowaty, a wyszedl z niej po czterech dniach bialy jak golabek. Kiedy zapadla noc, wprowadzil w zycie swoj plan. Co pol godziny wlaczal generator na pietnascie minut i swiatlo latarni rozjasnialo mroki. Switalo juz, kiedy wydalo mu sie, ze gdzies na horyzoncie zobaczyl czerwona race. Zaczal pilnie obserwowac ten fragment horyzontu, ale nie zobaczyl juz nic. Na wszelki wypadek przygotowal sobie awaryjne polaczenie do lampy Aldisa. Minelo kilka godzin i dochodzila dziesiata rano, kiedy nagle ujrzal wzbijajaca sie w powietrze zielona race, a w chwile po niej - czerwona. Poderwal do oczu potezna lornetke, ktora byla na wyposazeniu latarni i po chwili szukania ujrzal lezacy nisko na wodzie frachtowiec. Wydawalo mu sie, ze frachtowiec bezwolnie dryfuje i przewala sie w rytmie fal z boku na bok. Kiedy upewnil sie, ze statek jest pozbawiony napedu, odszukal choragiewki sygnalizacyjne i wyszedl na galeryjke. Mial nadzeje, ze ktos w miescie obserwuje latarnie i zaczal sygnalizowac semaforem.

[woloduch1]

Mial racje. Huragan narobil juz w miescie duzo szkod i doprowadzil je do stanu polowicznego paralizu. Pozrywane linie elektryczne i telefoniczne, dachy, polamane drzewa - to byly najbardziej widoczne efekty wichury. Brak pradu spowodowal na przyklad paraliz wiekszosci stacji benzynowych, ktore potrzebowaly pradu dla pomp, brak benzyny wkrotce mogl zatrzymac wiele pojazdow. Wsrod niewielu funkcjonujacych urzedow byl kapitanat portu, gdzie pracowal generator awaryjny. Co prawda w czasie huraganu niewiele bylo roboty, bo nikt nie zanierzal z portu wyjsc na pelne morze ani tez nikt nie oczekiwal zadnego przybycia. Kapitan odwalal jakas zalegla robote papierkowa, bosman zas paletal sie z kata w kat. On wlasnie zauwazyl pierwszy, ze na szczycie latarni pojawil sie Isidoro i zlapal czym predzej lornetke. Chwile pozniej krzykiem zaalarmowal kapitana i kilku innych pracownikow kapitanatu. Wszyscy obserwowali latarnika, ktory dwukrotnie nadal krotka wiadomosc, ze okolo szeciu MM na trawersie latarni dryfuje frachtowiec, z ktorego strzelaja rakiety alarmowe. Czy ktos odebral cokolwiek na radiu? Kapitan spytal radiotelegrafiste. Radiotelegrafista zaprzeczyl - nie odebral zadnego sygnalu SOS ani Mayday od nikogo w promieniu stu mil. Owszem, byly wezwania, ale odlegle od nich o kilaset mil. Na polecenie kapitana bosman uruchomil Aldisa i poinformowal o tym latarnika. Zapytal rowniez, czy ma on mozliwosc porozumienia sie ze statkiem. Isidoro odpowiedzial, ze ma Aldisa i moze sprobowac. Polecenie kapitana brzmialo: sprobuj. Isidoro zniknal i powrocil dopiero po niemal pol godzinie. Wiadomosci nie brzmialy dobrze. Dryfujacy statek byl japonskim frachtowcem "Rosomaku Maru", mial zalane dwie ladownie, silniki nie dzialaly, poniewaz do zbiornikow ropy dostala sie woda morska i mowy nie bylo o ich uruchomieniu, szalupy i tratwy ratunkowe zmyte za burte, pozostaly jedynie kapoki, ale przy tym stanie morza i jego temperaturze mogly tylko pomoc utrzymac trupy na wodzie. Czy moga otrzymac pomoc? Isidoro dodal jeszcze, iz, w jego opinii, Rosomaku Maru dryfuje wprost na Kly Smierci. Kapitanowi portu opadly rece. Nie dysponowal zadna jednostka, ktora przy tym stanie oceanu bylaby w stanie wyjsc i dokonac jakichkolwiek manewrow nie narazajac sie na ryzyko zatopienia. Nie, nie na ryzyko - na pewne zatopienie. Przy tym stanie morza odwrocenie sie bokiem do fali przez cokolwiek mniejszego od ciezkiego krazownika oznaczalo nic innego, jak popelnienie samobojstwa i to w dosc skomplikowany sposob - statek musialby sie polozyc na burcie a potem zdryfowac na kipiel przybrzezna. Tym niemniej musial przynajmniej sprobowac znalezc jakiegos ochotnika. Wydac rozkazu nie mogl. Kiedy wyszedl na zewnatrz, zobaczyl zgomadzonych niemal wszystkich ludzi, z ktorymi pracowal na co dzien - rybakow, marynarzy z zeglugi kabotazowej, pracownikow stoczni. Najwyrazniej wszyscy juz wiedzieli o nadciagajacej tragedii - w koncu znali zarowno semafora jak i Morse'a. Westchnal ciezko.
- Sa jacys ochotnicy? - zapytal z brakiem jakiejkolwiek nadziei w glosie.
Odpowiedzialo mu milczenie.
- Przy tym stanie morza to samobojstwo - uslyszal wreszcie czyjs glos.
- Chyba tylko lodz podwodna mialaby szanse - powiedzial ktos inny.
- Zwariowales - powiedzial Hans Richter, sluzacy w czasie wojny na U-Bootach - Nawet na stu metrach zanurzenia rzucaloby toba jak pilka. A wyjscie na powierzchnie i otworzenie wlazu, to smierc. Teraz to nawet ryby w glebinach rzygaja - dodal po chwili zastanowienia i splunal.
Kapitan ponuro pokiwal glowa i juz sie odwocil, aby wrocic do budynku, kiedy uslyszal czyjs glos.
- Sprobuje.
Gwaltownie okrecil sie na piecie i spojrzal z niedowierzaniem. No tak, to byl El Polacco, zwany rowniez od dwoch lat (czyli od czasu, kiedy ocalil dzieci w czasie pozaru sierocinca) Dziadkiem.
- W jaki sposob? - zapytal z niedowierzaniem.
- Po prostu. Wezme swoja lodz i sprobuje podejsc pod burte tego frachtowca. Jesli uda mi sie. A potem sprobuje zdjac rozbitkow i wrocic.
No tak. Najprostsza rzecz pod sloncem. Ale przy dobrej pogodzie, albo niskiej, powiedzmy pieciometrowej fali. Moze nawet osmiometrowej. Ale nie dwudziestometrowej! A z drugiej strony...
Dziadek byl znany z tego, ze te swoja lodz wyprowadzal w morze tylko w zla, albo bardzo zla pogode. I zwykle plywal nia wtedy w poblizu Klow Smierci. Dziwna lodz. Lodz, jakiej nikt nigdy nie widzial na tutejszych wodach. Nikt bowiem nie wiedzial, ze budujac ja, Dziadek wykorzystal wszystkie najlepsze wzory lodzi mogacych plywac w zla pogode - lodzie z Ramsgate, lodzie z St. Malo, lodzie z Severn i wiele innych. Miala podwojne dno z przestrzenia pomiedzy wypelniona korkiem. Korkiem wypelnione byly rowniez lawki, na ktorych moglo sie pomiescic nawet 40 osob. Nawet wypelniona calkowicie woda, unosila sie na powierzchni. Napedzal ja przebudowany 250 konny silnik Merlin - przerobka oczywiscie Dziadka. Nikt nigdy nie widzial, zeby ten silnik odmowil posluszenstwa. Ponadto rozpedzal lodz do ponad dwudziestu wezlow - troche za malo na uprawianie narciarstwa wodnego, ale grubo powyzej przecietnej pedkosci okolicznych lodzi i kutrow.
- Jestes pewny, Dziadku? - zapytal niepewnie kapitan. - Nigdy jeszcze nie bylo takiej fali...
- Tylko tego jestem pewny, ze sprobuje. Czy mi sie uda - nie wiem. ale... audaces fortuna iuvat.

[woloduch1]

Dziadek odwrocil sie na piecie i poszedl w kierunku swojej lodzi, ktora stala zacumowana w najdalszej czesci portu rybackiego. Uwaznie sprawdzil jej stan, upewnil sie, ze ma pelny bak. Potem wyciagnal ze schowka swoj stroj sztormowy - ciezkie, rybackie buty, gumowane spodnie, kapok i zydwestke. Ubral spodnie, buty, kapok. Na to dopiero nalozyl zydwetke. A, jeszcze jedna rzecz. Upewnil sie, ze ma rzutke - czterdziestometrowa linke przywiazana do nagla. Przepuscil ja przez pierscien na dziobie, a potem przywiazal do pierscienia kolo steru. Nastepnie rzutke starannie zbuchtowal i zabezpieczyl. Jeszcze raz sie rozejrzal po lodzi. Wszystko bylo w porzadku. Byl gotow do wyjscia. Jeszcze przywiazal sie do siedzenia i...
- Uwazaj na siebie, Dziadku - uslyszal dzieciecy glosik.
Popatrzyl na otaczajacy go tlum i zobaczyl autora tej wypowiedzi, malego Juana Maracaibo, jedna z sierot z domu dziecka. To wlasnie Juan pierwszy nazwal go Dziadkiem.
- Bede uwazal, Juan - zapewnil go solennie i szarpnal za rozrusznik. Silnik zagral czystym, rownym glosem. Dziadek oddal cumy i ruszyl w strone wyjscia na morze.
Nawet tutaj, na oslonietych wodach portu, fale byly spore, trzymetrowe. Lodz Dziadka wspinala sie na nie z latwoscia. Dziadek uwaznie wpatrywal sie w przestrzen bezposrednio przed dziobem, jak i po jego bokach. Z morzem obeznany byl od swoich pierwszych wakacji nad Baltykiem, na poczatku lat trzydziestych, ktorego uczyl sie od stryjka Jurka. Jednakze uczen bardzo szybko przescignal mistrza. Dziadek mial jakis nieprawdopodobny talent do czytania morza z ruchu fal, talent, ktory go jeszcze nigdy nie zawiodl i ktory kilka razy uratowal mu zycie u wybrzezy okupowanej Europy. Kazde zalamanie czy zawirowanie fali, jej splaszczenie czy poglebienie, zmiana kierunku - mowilo mu wszystko, co potrzebowal do bezpiecznego sterowania lodzia. Ciekawa rzecz, on to wiedzial, wyczuwal i rozumial, ale nigdy nie byl w stanie tego komukolwiek wytlumaczyc, a tym bardziej tego nauczyc.
W miare zblizania sie do konca basenu portowego fale rosly. Wreszcie opuscil basen i znalazl sie na morzu oslonietym jedynie ostroga. Tutaj fale osiagaly juz 8-10 metrow. Tutaj musial juz dobrze uwazac. Nie mogl ustawiac lodzi bokiem do fali bo to grozilo wywrotka, a musial, zeby obejsc ostroge i wyjsc na otwarty ocean. Ustawienie sie pod katem rowniez nie bylo bezpieczne. Nie bylo rowniez mowy, aby sprobowac przejsc na fali ponad ostroga. Pozostala mu tylko jedna rzecz do zrobienia. Zmniejszyl szykosc tak, ze utrzymywal zerowa predkosc do wybrzeza i czekal na wlasciwa fale. Wreszcie, po kilku minutach zobaczyl taka. Ostro dodal gazu i kiedy opadal w doline ostro oddal ster, ustawiajac sie bokiem do nadchodzacej fali. Kiedy nadeszla, lodz skrecila o wiecej niz 90 stopni i miala juz predkosc na tyle duza, ze mogl zaczac surfowac. Fala zaczynla sie lamac, ale, poniewaz szla ukosem do ladu, nie lamala sie cala w jednym czasie. Dziadek wprowadzil lodz w slizg i wykorzystujac predkosc i kierunek fali oddalal sie od portu, niemal nie zblizajac do ladu i tylko nieznacznie oddalajac sie od ostrogi. Fala tworzyla klasyczna tube, znana surferom. Dziadek chwilami niknal w niej, jednak wiekszosc czasu byl tuz przed nia. Wreszcie zobaczyl, gdzie musi przerwac te szalencza jazde. Przyspieszyl i oddal ster, kierujac sie w strone ladu, ale prostopadle do fal. Byl odlegly od niej zaledwie o kilka metrow, kiedy sie wreszcie zalamala. Ale to wystarczylo, zeby go nie zalala. Odszedl od niej jeszcze kawalek i gwaltownie sciagnal ster na siebie. Nieprawdopodobnie, jak na swoja wielkosc, zwrotna lodz zawrocila niemal w miejscu i skierowala sie dziobem w strone fal. Teraz Dziadek znow musial poczekac na wlasciwa fale. W kazdym razie, pokonal juz niemal polowa odleglosci do otwartego oceanu. Dla Dziadka czas przestal istniec i i nie wiedzial ile go minelo, zanim zobaczyl kolejna dobra fale. Razem z nia przebyl niemal reszte drogi. Teraz czekal na taki uklad fal, ktory przenioslby go poza ostroge i pozwolil na zwrot na otwarty ocean. Wkrotce sie doczekal. Znowu wszedl na fale i w slizg, ktory wyniosl go poza ostroge, a w dodatku, umiejetnie operujac gazem trafil w miejsce, w ktorym fala trafila na doline fali oceanicznej i splaszczyla sie. Tam wykrecil niemal w miejcu i skierowal sie na otwarty ocean. Pierwsza oceaniczna fala postawila lodz niemal w pionie. Mialo to przynajmniej jeden pozytywny efekt - niemal calkowicie oproznilo lodz z nabranej wody.
Na brzegu ludzie obserwowali jego zmagania. Z wiezyczki kapitanatu portu obserwowali go kapitan, bosman i jeszcze wielu innych, w wiekszosci marynarzy. Wszystkie okoliczne domy, jak rowniez dzwonnice kosciola obsiedli gapie. Kiedy Dziadek po raz pierwszy zniknal w tubie fali, ktos zaintonowal "Wieczne odpoczywanie", ktore zaraz przerwal, gdy Dziadek znow sie pojawil. Kiedy lodz po raz pierwszy stanela deba ktos zaintonowal odmawianie litanii za tych, co w niebezpieczenstwie. Bedacy w poblizu przylaczyli sie i odmawiali ja raz za razem przez kilka nastepnych godzin.

[woloduch1]

Dziadek tymczasem mial inne zmartwienia. Wiedzial tylko mniej wiecej dokladnie, gdzie znajduje sie dryfujacy frachtowiec. Mial i tak do pokonania okolo szesciu mil, zanim znajdzie sie w jego poblizu. Na razie plynal przed siebie. Byl pewny, ze w odpowiednim czasie zobaczy frachtowiec. Mial racje. Niemal cala uwage poswiecal obserwacji morza przed soba, ale katem oka zauwazyl blyskajacego na latarni Aldisa. Poswiecil mu nieco uwagi i odczytal (nie byl tego tak znowu w 100% pewny), ze byla to wiadomosc dla Rosomaku Maru "Pomoc nadchodzi ETA okolo godziny".
Isidoro na latarni mial rece pelne roboty. Kaptan kazal mu przekazac na Rosomaku Maru informacje o nadchodzacej pomocy, a potem pobrac namiary zarowno na Rosomaku Maru, jak i na Dziadka, dokonac zliczenia pozycji i przekazac te informacje Dziadkowi. Isidoro mogl pobrac namiary, ale nie mogl dokonac obliczen. Przekazal je wiec semaforem do kapitanatu, gdzie szybko dokonano obliczen i wyniki przeslano Aldisem na latarnie. Teraz Isidoro musial porozumiec sie z Dziadkiem. Zaczal nadawac "dziadku jezeli odczytasz ten sygnal podnies do gory trzykrotnie reke". Nadawal ten sygnal wielokrotnie, zanim wreszcie zobaczyl w gorze reke Dziadka. I drugi raz I trzeci. Teraz nadal kolejny komunikat: "kazda wiadomosc potwierdzaj tak samo". Tym razem otrzymal potwierdzenie juz po trzecim nadawaniu. Teraz nadal najwazniejsza wiadomosc: "rosomaku maru 5mm 6 kabli 2 stopnie w lewo od twojego kursu powolny dryf w prawo". Za czwartym razem Dziadek potwierdzil. Isidoro wiadomosc o tym przekazal do kapitanatu, skad otrzymal polecenie dokladnej obserwacji. Informowac kapitanat mial tylko o jakims powaznym wydarzeniu.
Dziadek zamienil sie w automat operujacy gazem i sterem a posluszny rozkazom oka. Zjazd w doline fali, pelny gaz, wspinanie sie na korone fali, pelny gaz, korona, zamknac gaz, poczekac az sruba znajdzie sie w wodzie, pelny gaz i tak w kolo Macieju i dookola Wojtek. Nie wiedzial, jak dlugo plynal, kiedy po raz pierwszy zobaczyl dryfujacy statek. Rozpoznal od pierwszego wejrzenia. To byl frachtowiec typu Liberty. Czas zatoczyl pelny krag. Nie bylo ucieczki od przeszlosci.
Kiedy wybuchla wojna, Dziadek mial 17 lat i mature. Wypedzony idiotycznym poleceniem z Warszawy na wschod razem z rodzina wyladowal u wujostwa we Lwowie i nie zdazyl przekroczyc granicy w Zaleszczykach przed 17-tym wrzesnia. Potem bylo juz za pozno. Nie udalo im sie rowniez repatriowac do Warszawy w zamieszaniu wrzesnia i pazdziernika, a w listopadzie zostal razem z rodzina i wujostwem wywieziony na Syberie. O nastepnych dwoch latach wolalby zapomniec. Glod, chlod, nedza i ubostwo i powoli topniejaca rodzina. Ojciec znalazl sie w obozie w Katyniu, jeden ze stryjow w Ostaszkowie a jeden z wujow w Starobielsku. Przestali sie odzywac na wiosne 1940 roku. Dopiero dwa lata pozniej dowiedzial sie, dlaczego. Obie rodziny skierowane zostaly do wyrebu lasu. Zostal sam w lipcu 1941. Wiedzial, ze winny temu byl pulkownik Ilia Osipowicz Skatinow, szef NKWD w tym rejonie, ktory kradl przydzielone zeslancom racje zywnosciowe i opal - i po prostu je przepijal. Tknac bydlaka nie bylo mozna. Rodzina stryja z Wilna i ciotki z Terespola przestala odpowiadac z Kazachstanu w sierpniu. Kiedy przyszla "amnestia" po ukladzie Sikorski-Majski, znalazl sie w jednym z pierwszych transportow do formujacej sie armii. Wczesniej jednak wymierzyl sprawiedliwosc Skatinowowi. Udalo mu sie wydostac z tego nieludzkiego kraju jako jednemu z pierwszych i zostal skierowany jako uzupelnienie do Samodzielnej Brygady Strzelcow Karpackich. ktora wlasnie bronila Tobruku. Przybyl tam pod koniec pazdziernika jako strzelec z cenzusem. Dwa miesiace pozniej na jego piersi wisial czterokrotny Krzyz Walcznych i Srebrny Order Virtuti Militari. Za bohaterstwo zostal awansowany do stopnia podporucznika na polu walki. Wlasnie tam wypatrzylo go SOE. Na zawsze pozostalo to dla niego tajemnica, jakim cudem zalatwili jego przeniesienie tak szybko. Podpisal cala fure papierow i zostal pierwszym polskim cichociemnym (co prawda w brytyjskiej jednostce). Odtad przez trzy kolejne lata skakal ze spadochronem do okupowanej Europy - Francja, Belgia, Holandia i Polska. Wszystkie misje wypelnil. Jego ostatnia misja bylo Arnhem. Tam udalo mu sie doprowadzic do walki miedzy dwoma niemieckimi dywizjami i opoznic o caly dzien niemiecki atak na pozycje spadochroniarzy. Przynioslo mu to awans do stopnia polskiego kapitana, brytyjskiego pulkownika, Krzyz Kawalerski Virtuti Militari, Victoria Cross i rane. Kiedy leczyl sie w brytyjskim szpitalu (dosc dlugo, bo rana byla dosc ciezka) poznal Susanne. Zdecydowali sie pobrac po zakonczeniu wojny. Jednakze w marcu 1945 jedna z ostanich wystrzelonych niemieckich V-2 uderzyla w dom, w ktorym mieszkala Susanne. Niestety, byla wlasnie w domu. Dziadek sie zalamal. Mial juz dosc przelewu krwi, obojetnie, swojej czy obcej. Zanim zalatwil przeniesienie do polskiego wojska, wojna sie skonczyla. Zwycieskie armie odznaczaly sie wzajemnie i na piersi pulkownika/kapitana zawisly jeszcze dodatkowe odznaczenia - brytyjskie, francuskie, holenderskie i belgijskie. To byly jedyne dobre rzeczy z tego okresu, ktore Dziadek zapamietal. Reszta byla fatalna. Poprzez Czerwony Krzyz sprobowal dowiedziec sie o losach tej czesci swojej rodziny, ktora trafila pod niemiecka okupacje. O tych spod sowieckiej, wiedzial - tylko on ocalal. Jednakze wiadomosci przyszly fatalne. Czesc rodziny zostala zlapana w lapance i wywieziona do Auschwitz i Treblinki. Nie przezyl nikt. Stryjek Jurek zostal wraz z rodzina rozstrzelany za przechowywanie Zydow. Warszawska czesc rodziny - czesc zginela jako zakladnicy, a reszta nie przezyla powstania. Zostal sam jak palec. Mial dosc. Do Polski postanowil nie wacac - podejrzewal, ze pozostanie w sferze wplywow sowieckich, a znal zbyt dobrze ten raj robotnikow i chlopow, zeby chciec w nim mieszkac. Poprosil o zwolnienie z wojska i otrzymal zgode. Jego ostani dzien w mundurze upamietnila gigantyczna awantura. Na korytarzu Ministerstwa Wojny nadzial sie na jakiego podpulkownika, ktory urzadzil mu awanture o nie oddanie honorow. Dziadek eksplodowal.

[woloduch1]

- Zdaje pan sobie oczywiscie sprawe, panie PODpulkowniku - spytal - ze zgodnie z tradycja nawet generalowie pierwsi oddaja honory posiadaczom Virtuti? Podobnie ma sie rzecz z posiadaczami Victoria Cross. Ja na swojej piersi nosze oba te odznaczenia, a pan, panie PODpulkowniku? Oba odznaczenia zdobylem na polu walki, a pan co ma? Medale za 10 i 20 lat sluzby? Pewnie spedzone na liczeniu gaci w jakims zasranym magazynie - ryczal wsciekly Dziadek - bo, sadzac po baretkach, to pola walki pan unikal! Chyba, ze bylo to pole walki papierkowej! A na zakonczenie - jesli pan sie przyjrzy mojemu mundurowi, panie PODpulkowniku, to zobaczy pan na nim dystynkcje brytyjskiego pulkownika! Pelnego! I takie gowno, jak pan, chce MNIE stawiac do raportu? Kpisz sobie, gnoju jeden? Odmaszerowac!
Awantura sciagnela na korytarz sporo oficerow. Wsrod nich generala Kopanskiego, dawnego przelozonego z SBSK. Ten blyskawicznie zorientowal sie w sytuacji no i oczywiscie rozpoznal swojego bylego podkomendnego.
- Zechce pan, pulkowniku Sobiemajski, przeprosic pana kapitana, a wlasciwie pulkownika - powiedzial do purpurowego z gniewu podpulkownika. - A za godzine zamelduje sie pan u mnie. To nie pierwszy afront, jaki wyrzadza pan zolnierzom frontowym. Porozmawiamy o tym szczegolowo. Wykonac.
Podpulkownik wydukal jakies przeprosiny, kapitan je zaakceptowal. Po czym Kopanski zabral Dziadka na do siebie. Przez godzine wypytywal go o jego losy. Dziadek uczciwie przedstawil sytuacje - Wojsko Polskie na Zachodzie nie ma przyszlosci, do Polski nie ma po co wracac. Byc moze Brytyjczycy przyjeliby go z otwartymi ramionami, ale mial juz dosc zabijania, a jaka inna sluzbe moga zaoferowac komus z taka, jak jego, przeszloscia? Specsluzba, wojska kolonialne czy tez jakas inna forme brytyjskiej Legii Cudzoziemskiej? Chcial do cywila, jak najdalej od wojska, Niemcow i Rosjan. Byc jak najdalej i robic cokolwiek. Kopanski go zrozumial i zyczyl powodzenia. Nie spotkali sie juz nigdy wiecej.
Trzy dni pozniej Dziadek zamustrowal sie na pierwszy lepszy frachtowiec. Byl to frachtowiec typu Liberty. Spedzil na nim nastepne 10 lat i poznal go na wylot. A potem zdecydowal sie osiasc gdzies na stale na ladzie. Jego wybor padl na poludniowe Chile. A dzisiaj zobaczyl przed soba widmo przeszlosci - stary, zwyciezony przez sztorm frachtowiec Liberty. Odwrocony bokiem do fali przewalal sie bezwladnie z burty na burte grozac przewroceniem sie. Lezal nisko na wodzie i Dziadek zorientowal sie, ze musial miec zalane pradopodobnie dwie ladownie - to dodawalo mu troche statecznosci, ale rownoczesnie zwiekszalo niebezpieczenstwo przelamania sie na pol.
Ostatnie dwa kable Dziadek przeszedl zygzakiem, celujac na nadbudowke. Udalo mu sie. Zmniejszyl obroty silnika tak, ze zatrzymal sie w odleglosci okolo 15 metrow od burty. Teraz przygotowal rzutke. Znajdowal sie pod oslona zarowno lezacej nisko na wodzie burty frachtowca, jak i jego nadbudowki, tak wiec wiatr byl tu troche slabszy. Delikatnie manewrujac gazem zblizyl sie o kolejne 5 metrow. Blizej nie zaryzykowal - najdrobniejszy blad moglby spowodowac kolizje lodzi ze statkiem, i, w konsekwencji, rozbicie lodzi. Nawet te 10 metrow moglo byc za blisko. ale musial, musial podac na wrak rzutke. Lewa reka rownoczesnie sterowal i zmienial odpowiednio predkosc, a prawa przygotowal rzutke. Upewnil sie, ze lina rzutki bedzie sie rozwijac prawidlowo. Chwycil prawa reka nagiel i czekal. Chwile pozniej w nadbudowce otworzyly sie drzwi i wybieglo z niej dwoch marynarzy. Zauwazyl z uznaniem, ze obaj byli ubezpieczeni linka, ktora niknela w nadbudowce. Kiedy dobiegli do relingu ktos popuscil im jeszcze nieco linki i zamknal drzwi. W sama pore, bo przez wrak przelala sie kolejna fala, przyciskajac marynarzy do relingu. Marynarze jednakze zdazyli sie juz do niego przywiazac. Dziadek skupil sie. Teraz wszystko zalezalo od jego pewnej reki. Nagiel, trzymany na krotkiej lince zaczal zataczac pionowe kola. Dziadek powoli popuszczal linke. Wreszcie uznal, ze jej dlugosc jest wystarczajaca. Nagiel wirowal coraz predzej. Dziadek czekal. Przepuscil trzy kolejne fale, potem jeszcze dwie. Doczekal sie! Kolejna fala przelala sie przez wrak i podniosla jego lodz powyzej poziomu burty. Nagiel wyskoczyl w gore z duza predkoscia. Jednakze im dalej lecial, tym lecial wolniej, wichura hamowala jego lot. Jednakze wicher pomogl mu. Nagiel opadl na poklad pomiedzy oboma marynarzami. Jeden z nich chwycil go i przerzucil pod relingiem, drugi, schylony, wychylil sie za burte, chwycil go i przeciagnal do slupka relingu. Dziadek odrobine dodal gazu, luzujac rzutke. Marynarze blyskawicznie wykorzystali ten luz i przesuneli linke do slupka relingu, mocujac ja tam pewnym, mocnym wezlem. Teraz Dziadek zmniejszyl gaz i odsunal sie od statku o 10 metrow, a nastepnie skrocil wolna linke i ja umocowal wezlem refowym. Zrobil juz wszystko, co tylko mogl. Teraz reszta nalezala do marynarzy i zalezala, krotko mowiac, od ich wyszkolenia. Na szczescie dla wszystkich, wyszkolenie okazalo sie byc wystarczajaco dobre. Dotyczylo to zarowno zalogi pokladowej, jak i maszynowni. Na pokladzie wszczal sie ruch. Gdy tylko kolejna fala przewalila sie nad statkiem, otworzyly sie drzwi do nadbudowki i linka zabezpieczajaca marynarzy naprezyla sie. Z nadbudowki wybiegl poteznie zbudowany marynarz (jak sie potem okazalo, byl to bosman).

[woloduch1]

Byl przywiazany dodatkowa linka do linki prowadzacej do marynarzy i trzymal cos w objeciach. Zdazyl przywiazac sie do relingu przed przejsciem nastepnej fali. Po jej przejsciu zaczal cos robic z linka (dawniej rzutka) ratunkowa. Dziadek szybko zorientowal sie, ze zaklada na nia cos w rodzaju prymitywnej lawki bosmanskiej przymocowanej do niej szekla. Od szekli odchodzila kolejna, dosc dluga linka, ktorej drugi koniec marynarz przywiazal solidnym wezlem do slupka relingu. Ciagle przywiazany do relingu, przerzucil nogi za burte i usiadl na lawce. Dopiero teraz Dziadek zauwazyl, ze znajduje sie na niej rodzaj uprzezy, w ktora wpial sie marynarz. Odczekal, az kolejna fala przewalila sie nad nim. Jeden z marynarzy zwolnil linke trzymajaca szekle. Statek zaczynal sie prostowac, zas lodz Dziadka zaczynala opadac w doline fali. Linka ratunkowa, ciagle naprezona, szla teraz do gory pod dosc duzym katem. Marynarz zeslizgiwal sie po niej szybko i kiedy byl blisko lodzi zadarl nogi wysoko w gore. Przeszly one ponad dziobem. Marynarz blyskawicznie zwolnil uprzez i przekrecil sie, opadajac na dziob piersiami. Szybko rozejrzal sie dookola i odnalazl najblizsza linke, ktora przywiazal sie do lodzi. Zrobil to w sama pore, bo chwile pozniej nadeszla kolejna fala. Marynarze z pokladu szybko sciagali linke z przymocowana do niej lawka. Wkrotce potem kolejny marynarz zjezdzal do lodzi Dziadka. Ten rowniez dal pokaz akrobatyki artystycznej i od razu przymocowal sie do lodzi po drugiej stronie dziobu. Na polecenie bosmana poslusznie chwycil za bosak. Rowniez trzeci marynarz byl akrobata. Ten przymocowal sie do lodzi za bosmanem i rowniez chwycil bosak. Czwarty akrobata juz nie byl. Wyrznal nogami w dziobnice, ale bosman byl na to przygotowany. Chwycil go, zwolnil zabezpieczenie i niemalze wrzucil do lodzi. Marynarz przeszedl kawalek w strone rufy i przywiazal sie. Od tej chwili przecietnie co minute w lodzi przybywal jeden rozbitek. Wreszcie na wraku pozostalo tylko trzech marynarzy, potem dwoch, wreszcie tylko jeden. Ten ostatni mial na sobie jakis niewielki plecaczek. Wreszcie i on ruszyl w dol. Jednakze troche sie spoznil. Dotarl do lodzi, bosman go chwycil i wtedy nadeszla fala, ktora niemal wydarla go bosmanowi z rak, zdazyl jednak jeszcze chwycic plecaczek. Bosakowy z ogromnym refleksem zahaczyl spadajacego w morze i wspolnymi silami przerzucili go przez burte do srodka. Uratowany przecisnal sie miedzy marynarzami do Dziadka i, usiadlszy kolo niego, przywiazal sie. Nastepnie wyciagnal do Dziadka reke i powiedzial:
- Domo. Domo arigato. Kapitan Masaki Kobayashi.
Musial krzyczec, zeby jego glos doszedl do Dziadka, oddalonego od niego zaledwie o pol metra.
- Czy zostal ktos na pokladzie? - odkrzyknal Dziadek. Nie znal japonskiego, wiec pytanie zadal po angielsku. Kapitan szybko rozejrzal sie po bardzo pelnej lodzi i odszukal wzrokiem bosmana. Cos krzyknal po japonsku wysokim glosem. Ten jego okrzyk zostal przekazany na dziob. Bosman kiwnal potakujaco glowa i odkrzyknal. Dziadek zdumial sie nad sila jego glosu, bo uslyszal dosc wyrazne "Hai".
- Wszyscy sa na lodzi - powiedzial kapitan Kobayshi.
Dziadek kiwnal glowa i szybko rozejrzal sie dookola. Lodz byla pelna ludzi i wody. Rzut oka na wybrzeze powiedzial mu, ze do Klow Smierci pozostalo jakies cztery mile. Przechyli sie przez kapitana i zwolnil wezel refowy. Potem zmniejszyl gaz i lodz zaczela powoli oddalac sie od statku. Kiedy linka znow sie naprezyla, Dziadek ponownie przechylil sie przez kapitana, dodal gazu, poluzowal linke, jednym szarpnieciem rozwiazal wezel mocujacy ja do lodzi i znowu zwolnil. Linka wysunala sie z pierscienia na burcie, a po chwili rowniez z pierscienia na dziobie. Dziadek pozwoli lodzi oddalac sie od wraku jeszcze przez pare chwil. W tym czasie siegnal pod siebie i otworzyl maly schowek, w ktorym byl dziesiec czerpakow. Wyciagal je jeden po drugim i podawal rozbitkom. Ci czym predzej zaczeli wyczerpywac wode. Zbyt szybko jej nie ubywalo. Dziadek oddalil sie od wraka juz o dobre pol kabla. Uznal, ze to wystarczy. Teraz czekal na dobra fale. Niedlugo musial czekac. Juz piata z kolei fala byla taka, ktora mogl wykorzystac. Gdy tylko znalazl sie na szczycie jej poprzedniczki, wiedzial, ze teraz moze zaryzykowac. Ostro dodal gazu i lodz runela w dol nabierajac predkosci. Jeszcze nie zszedl w jej doline, kiedy oddal ster. Lodz, duzo ciezsza niz zwykle, zareagowala calkiem przyzwoicie i odwrocila sie na tyle szybko, ze Dziadek zdolal wejsc w slizg. Niemal na wprost siebie mial latarnie morska. Oczywiscie mial rowniez przed soba pasmo kipieli. Marynarze wyczerpujac wode rozgrzewali sie przy tym dajac sobie czeste zmiany i wkrotce, jeszcze przed kipiela, w lodzi nie bylo juz duzo wody. Dziadek dostrzegl blyski Aldisa. Ignacio pytal, czy zabral z wraku wszystkich rozbitkow. Dziadek odszukal w jednej z kieszeni wodoszczelna latarke o odpowiedzial twierdzaco. Schowal latarke i chwile pozniej nie mial juz czasu na glupstwa. Linia przyboju nadlatywala z predkoscia pociagu ekspresowego. No, moze troche wolniej. Ale nieduzo. Dziadek teraz patrzyl w bok. Kiedy zobaczyl, ze fala zaczyna sie lamac po jego lewej stronie, dodal ostro gazu, wszedl w jej doline i lekko skrecil w lewo. Juz po chwili znajdowal sie na bialej wodzie. Teraz skrecil tak, by latarnie miec odrobine na lewo od dziobu i zaczal wyduszac z silnika cala moc. Juz po kilku minutach przebil sie przez kotlowisko i znalazl w strefie tworzacych sie nowych fal. Szybko zlapal kolejna dobra fale i slizgiem plynal w strone latarni. Fala byla bardzo dobra i wkrotce znalazl sie na wysokosci latarni. Wtedy dodal gazu i ustawil sie rufa do fali. Nabral predkosci i rozpedem dotarl niemal do szczytu poprzedniej. Wtedy ostro skrecil i zaczal plynac zygzakiem aby dostac sie za iluzoryczna w chwili obecnej oslone ostrogi. Udalo mu sie to stosunkowo szybko. Pod oslona ostrogi fale nie przekraczaly 10-ciu metrow i Dziadek dosc szybko przystosowal swoje zygzaki do zmienionych warunkow. Nie mial pojecia, ze Isidoro na latarni przekazywal caly czas informaje o postepach akcji ratowniczej, udalo mu sie nawet policzyc rozbitkow na lodzi. Kiedy Dziadek wreszcie wplynal do basenu portu rybackiego i zacumowal, na nabrzezu czekalo juz 15 karetek i autobus. Wychodzacy na lad rozbitkowie zostawali blyskawicznie otulani w koce i pakowani albo do autobusu, albo do karetek (w zaleznosci od stanu). Ostatni schodzil na lad kapitan Kobayashi z dosc zafrasowana mina. Faktycznie, mial sie czym martwic. Stracil juz dowodzony przez siebie statek, ktory najprawdopodobniej wladuje sie na Kly Smierci i dodatkowo zaswini wybrzeze ropa z rozdartych zbiornikow. Dziadek sprobowal go pocieszyc. Okazalo sie jednak, ze byla to tylko czesc problemu. Kapitan Kobayashi powiedzial Dziadkowi, za Rosomaku Maru szla z Brazylii dookola Przyladka Horn po zabraniu cargo brazylijskich szmaragdow. Teraz na szmaragdy mozna bylo machnac reka. Byc moze ocean z czasem kilka wyrzuci na brzeg...

[woloduch1]

Dziadek rowniez zszedl na lad i zostal opatuluny w koc, jednakze zwlekal z ulokowaniem sie w autobusie. Cos mu nie dawalo spokoju. Patrzyl w strone oceanu i intensywnie myslal. Znal statki Liberty od kilu po topy masztow, od dziobu do rufy i od podszewki. Zastanawial sie, czy wszystkie mozliwosci uratowania statku zostaly wykorzystane. Sadzac po wyszkoleniu zalogi - tak. Jednakze... I wtedy sobie przypomnial! Bylo cos, co prawie na pewno zostalo pominiete! Prawie na pewno, bo na otwartym oceanie uzycie tego nie poprawiloby w zaden sposob szans, a po zalaniu ladowni i unieruchomieniu silnikow prawdopodobnie nikt o tym nie pomyslal...
Dziadek podszedl do autobusu, ktory czekal juz tylko na niego i wszedl do srodka, nie zamykajac drzwi.
- Kapitanie Kobayashi - powiedzial - czy probowaliscie uzyc zezowych zbiornikow balastowych w piatej ladowni?
Kapitan popatrzyl na niego bez zrozumienia, ale odwrocil sie do zalogi zadal po japonsku pytanie.
- Nie, nikt ich nie uzywal.
- A czy maszynownia jest zalana?
- Nie.
- Stan akumulatorow?
- Suche i prawie pelne.
- Dziekuje.
Dziadek odwrocil sie i wysiadl z autobusu zatrzaskujac za soba drzwi i dajac reka znak do odjazdu.
- Co robisz, Dziadku?! Musisz pojechac do szpitala!
- Pozniej. Mam jeszcze cos do zrobienia.
Faktycznie, mial. Zatankowal bak lodzi do pelna, odszukal niewielka kotwiczke lodziowa i piecdziesieciometrowy kawalek wytrzymalej sizalowej linki. Nastepnie przywiazal kotwiczke do linki, linke przepuscil przez pierscien na dziobie i zamocowal jej drugi koniec do knagi kolo rufy. Linke porzadnie zbuchtowal i pieczolowicie umiescil kolo siebie, obwiazawszy ja uprzednio, zeby mu sie, bron Boze nie splatala, bo potem nie bedzie mial czasu na ponowne jej klarowanie. Kotwiczke umiescil na zwinietej lince tak, zeby nie miala luzu. Teraz byl gotowy.
- Na litosc boska, Dziadku, co ty wyprawiasz?! - dobiegl go glos kapitana portu.
- Wracam na wrak.
- Po co?! Tam juz nikogo nie ma!
- Jest jescze szansa na uratowanie statku. Mala, ale jest. Sprobuje.
- To samobojstwo!
- Nie. Statek ma do Klow Smierci jeszcze jakies 3-4 godziny przy obecnej szybkosci dryfu. W tym czasie zdaze do niego dojsc, wejsc na poklad i sprobowac tej ostatniej deski ratunku. Jesli sie nie uda - przed Klami Smierci zejde do lodzi i jakos wroce.
- Nie moge ci na to pozwolic!
- A ja cie wcale nie pytam o pozwolenie. Mam juz swoje lata i odpowiadam za swoje czyny. Mam tylko jedna prosbe. Gdyby tak Isidoro mogl przekazac mi polozenie wraku... bylbym bardzo wdzieczny.
- Przekaze. Moja w tym glowa - kapitan pojal, ze toczy przegrana walke i zrezygnowal z godnoscia. - Ale obiecaj mi, ze wrocisz, jesli ci sie nie uda.
- Wroce, wroce, w koncu nie jestem samobojca.
Dziadek wsiadl do lodzi, oddal cumy, uruchomil silnik i ponownie wyruszyl w droge. Fala w kanale portowym rosla w miare zblizania sie do konca ostrogi. Nie zdazyl jeszcze wyjsc na otwarte morze, kiedy Isidoro przekazal mu wiadomosc, ze wrak jest oddalony od Klow Smierci o trzy mile i dwa kable, dryfuje z predkoscia mili na godzine i na pewno wejdzie prosto na Kly. Potwierdzil odbior wiadomosci trzykrotnym podniesieniem reki i za chwile przestal miec czas na cokolwiek innego poza walka z zywiolem. Znowu zaczela sie upiorna hustawka, najezdzanie na fale, zeslizgiwanie sie z fali, zygzaki. Dziadek stracil rachube czasu. Wreszcie ujrzal przewalajacy sie bezwladnie z burty na burte wrak w odleglosci zaledwie dwoch kabli. Podplynal pod nadbudowke i zastopowal w odleglosci pietnastu metrow. Chwycil kotwiczke i zwolnil zabezpieczenie linki. Kotwiczka zawirowala w jego dloni i po chwili pomknela w strone statku. Dziadek z przerazeniem zorientowal sie. ze chybil. Kotwiczka nie przeleciala nad relingiem, tak, jak chcial, ale uderzyla o burte i zaczela spadac do wody. Wody bylo tu jeszcze wiecej niz dlugosc linki, nie grozilo wiec zaczepienie kotwiczki o dno. Ale linka mogla zostac przez fale zepchnieta pod srube i unieruchomic ja radykalnie. Dziadek blyskawicznie zaczal wybierac linke, zostawiajac na chwile manipulowanie sterem i gazem. Udalo sie. Jeszcze raz ustawil sie w wybranej pozycji i po raz wtory rozbujal kotwiczke. Pomknela wysoko i tym razem spadla na poklad. Dziadek pociagnal linke. Kotwiczka ruszyla po pokladzie, podniosla sie przy relingu i chwycila go dwoma pazurami. Dziadek popuscil linke tak, ze od burty dzielilo go dwadziescia metrow, po czym zamocowal linke. Ustawil silnik na prace wstecz i przez kilka chwil obserwowal zachowanie lodzi. Wreszcie kiwnal z zadowoleniem glowa. Niezaleznie od fali - czy to w dolinie, czy to na szczycie, czy tez na zboczu, linka pozostawala naprezona. Dziadek odwiazal sie i ruszyl na dziob. Tutaj na wszelki wypadek przywiazal sie do linki laczacej lodz z wrakiem lekka uprzeza - w koncu mogla go fala oderwac od linki, a tak, uwiazany, pozostanie przy niej. Przerzucil sie na linke i zaczal sie wspinac, uczepiony jej wszystkimi czterema konczynami. Zanim dobrnal do relingu, kilkakrotnie zalala go fala, dwukrotnie odrywajac mu od linki rece, a raz wszystkie konczyny. Za kazdym razem chwytal linke i wracal do wspinaczki. Wreszcie dotarl do relingu. Przeczekal kolejna fale i znalazl sie na pokladzie. Teraz odwiazal linke asekuracyjna i zawiazal ja na lince wiodacej do nadbudowki. Po przejsciu kolejnej fali szybko znalazl sie przy drzwiach, otworzyl je, wszedl do srodka i zamknal za soba. Za chwile mial sie dowiedziec, czy te podroz odbyl na prozno, czy tez nie.

[woloduch1]

Najszybciej jak tylko mogl wbiegl na mostek i rozejrzal sie. Mostek wygladal tak
samo jak ten, ktory pamietal sprzed ponad dwudziestu lat, tyle tylko, ze napisy
byly po japonsku. Opuszczone kolo sterowe poruszalo sie w takt ruchu statku.
Dziwna rzecz, ale wszystkie okna na mostku byly nietkniete. Dziadek podszedl do
kola sterowego i sprobowal go poruszyc. Najwyrazniej prad dochodzil do silnikow
wspomagajacych, gdyz bez trudu przerzucil ster na maksymalny skret na bakburte,
po czym go zablokowal. Reszte roboty musial wykonac w maszynowni. Po drodze
rzucil okiem na radiostacje i zrozumial brak sygnalow SOS - bulaj byl rozbity i
woda po prostu zalala radiostacje. Zbiegl do maszynowni. Bylo w niej ciemno,
palily sie tylko lampy awaryjne. Wlaczyl oswietlenie i skierowal sie do
silnikow. Sprawdzil szybko po drodze stan akumulatorow - mial wystarczajaco duzo
pradu na kilka godzin no i oczywiscie na rozruch silnikow, o ile mu sie ta
sztuczka uda. Dobra chwile zajelo mu odszukanie zaworow zbiornikow balastowych
piatej ladowni. Byly zastawione jakimis gratami i sporo czasu zajelu mu
usuniecie ich. Potem zajal sie silnikiem. Odcial zawor doprowadzajacy rope i
zaczal rozmontowywac uklad zasilania miedzy zaworem a silnikiem. Zabralo mu to
sporo czasu, ale wreszcie tego dokonal. Dobrze, ze wczesniej wlaczyl pompy
zezowe, bo z rozlaczonego ustrojstwa pocieklo sporo ropy, na szczescie poszlo do
zezy i (mial nadzieje) za burte. Podlaczyl sprezone powietrze i sprobowal
wydmuchac resztki ropy, ale za duzo wydmuchac mu sie nie udalo. Wreszcie zaczal
podlaczac do silnika zbiorniki balastowe. Kto i kiedy wpadl na upiorny pomysl,
zeby zbiorniki balastowe piatej ladowni wypelniac ropa, nie mial pojecia. Juz
samo napelnienie ich bylo sztuka wysokiej klasy, jako, ze nie mialy zadnego
polaczenia ze zbiornikami glownymi. Rowniez nigdy nie bywaly podlaczone do
silnika - najwyrazniej nikt nigdy nie chcial napelniac ich ponownie, zas
podlaczenie ich do silnika stanowilo spory wysilek. Co gorsza, ropy w nich bylo
tyle, co kot naplakal - moglo wystarczyc na gora cztery godziny pracy silnika.
No ale teraz cztery godziny to bylo akurat to, co Dziadek potrzebowal. Wreszcie
prowizoryczne podlaczenie bylo gotowe. Dziadek obtarl pot z czola i uruchomil
starter. Silnik przez dluga chwile nie chcial zaskoczyc, czemu Dziadek sie
zupelnie nie dziwil, wiedzial przeciez, ze przez te chwile silnik usiluje dac
sobie rade z zanieczyszconym paliwem. Wreszczie chwycil jeden cylinder, po nim
drugi,i zaraz potem cala reszta i wreszcie silnik zagral pelnym, mocnym glosem.
Dziadek upewnil sie, ze wal napedowy kreci sruba i zwiekszyl obroty do maksimum.
Przez chwile jeszcze stal i patrzyl, ale niemal natychmiast odwrocil sie na
piecie i pognal kurcgalopem na mostek.
W porcie napiecie siegnelo zenitu. Isidoro co jakis czas podawal namiary wraku i
kapitanat wykreslal coraz to nowa pozycje - coraz blizej Klow Smierci. Ostatnia
wynosila dwa kable. Statek byl juz w zasadzie stracony, pozostawalo tylko
pytanie - co z Dziadkiem? Uda mu sie zejsc do lodzi? Czy lodz w ogole jeszcze
nadaje sie do plywania? Nagle na latarni pojawil sie Isidoro i zaczal
sygnalizowac. Komunikat byl krotki. "Dym z komina". Isidoro znow zniknal i
powocil dopiero po kilku minutach z nowym komunikatem.
Dziadek dotarl na mostek w rekordowym czasie i rzucil sie do steru. Odblokowal
go i dopiero wtedy rozejrzal sie dookola. Wlos mu sie zjezyl. Statek nie nabral
jeszcze predkosci sterownej, a od Klow Smierci dzielilo go moze troche wiecej
niz kabel. Jednakze szybkosc zwolna rosla i Dziadek poczul, ze statek zaczal
reagowac na ster. Reagowal jak chora cielna krowa, ale reagowal. Do przechylow
bocznych doszly teraz przechyly wzdluzne i Dziadek obawial sie, ze statek moze
sie przelamac. Wreszcie ustawil sie dziobem do fali i Dziadek przerzucil ster w
polozenie neutralne. Teraz musial odejsc na tyle daleko od brzegu, a scislej
mowiac, Klow Smierci, zeby mogl bezpiecznie zawrocic i sprobowac wejsc do portu,
a przynajmniej bezpiecznie wprowadzic statek na mielizne.
Isidoro zakumunikowal: "statek odchodzi w morze", po czym zniknal i pojawil sie
dopiero godzine pozniej z kolejnym: "zwrot na poludnie, idzie rownolegle do
brzegu". Godzine pozniej kolejny komunikat glosil" "zwrot w kierunku portu".
Dziadek rzeczywiscie oddalal sie na poczatku pod wiatr i fale przez godzine,
potem zrobil zwrot i poszedl rownolegle do brzegu, zeby miec pewnosc, ze ominie
ostroge, wreszcie dokonal kolejnego zwrotu i ruszyl w kierunku portu. Teraz
wiatr i fal atakowaly go od rufy. Troche sie uspokoil, juz nie bal sie, ze fale
przelamia statek na pol. Dwie zalane ladownie - dobrze, ze to byly druga i
czwarta, w pewnym sensie usztywnialy statek, czyniac go zarazem nieco bardziej
elastycznym. Bal sie tylko tego, ze przy tych olbrzymich falach moze dotknac
dna. Jednakze los byl laskawy i nie dotknal. Po okolo poltorej godzinie latarnie
mial juz niemal na trawersie bakburty. wtedy przelozyl ster i zaczal skrecac.
Udalo mu sie idealnie. Statek wszedl pod oslone ostrogi w odleglosci mniej
wiecej kabla. Zaczelo hustac troche mniej i Dziadek dostosowal kurs statku do
krzywizny ostrogi. Nagle poczul zmiane w rytmie pracy silnika. Zaczal sie
krztusic i po chwili zgasl. No tak, skonczyla sie ropa. I ani o chwile za pozno,
inaczej Dziadek mialby klopoty z zatrzymaniem. Teraz wchodzil rozpedem coraz
glebiej do portu. Szybkosc malala i obliczyl ze dojdzie do nabrzeza z predkoscia
zolwia. Rzeczywiscie, tak bylo. Do nabrzeza docisnely go fale. Dziadek zlazl z
mostku i podal rzutki na lad. Juz chwile pozniej przerzucono trap i pierwszy na
statku znalazl sie kapitan portu, wyprzedzajac o krotki zaledwie pysk bosmana,
komendanta strazy celnej, komendanta policji, lekarza i kilkudziesieciu innych
kibicow. Zniesiono go ze statku na rekach, zaladowano do czekajacej karetki i
zawieziono do szpitala. Dopiero w karetce Dziadek poczul, jak bardzo jest
przemoczony, zmarzniety i po prostu zmeczony. Dopiero na drugi dzien dotarlo do
niego w pelni, co nawyprawial.
Faktycznie, ocalil cala zaloge statku w niebezpieczenstwie a pozniej ocalil sam
statek. Poniewaz byl to statek bez zalogi, opuszczony wrak, wiec zgodnie z
prawem morza stal sie jego wylacznym wlascicielem, to znaczy statku i cargo.
Sprawa kotlowala sie przed Sadem Morskim przez rok, ale wyrok byl z gory
przesadzony. Kapitan Kobayashi i zaloga zostala oczyszczona z zarzutu utraty
statku a Dziadek otrzymal na wlasnosc wrak statku typu Liberty wraz z calym
cargo, ktorego najcenniejsza czesc stanowily brazylijskie szmaragdy. Poszedl na
ugode z towarzystwem ubezpieczeniowym i odstapil im ten caly naboj za jedenascie
i pol miliona dolarow, ktore ulokowal mu w Kanadzie znajomy makler w funduszach
inwestycyjnych przynoszacych srednio jedenascie procent rocznie. Od tego czasu
pracowal juz tylko dla przyjemnosci.

Dziadek westchnal i jeszcze raz popatrzyl na falujacy, zimny ocean. Zima...
Wzdrygnal sie i szczelniej okrecil szalik. Ale nagle usmiechnal sie. Przeciez
juz za kilka dni odleci do Polski, w sam srodek lata, gdzie spotka sie z nigdy
do tej pory nie widzianymi przyjaciolmi z forum. A moze nawet uda mu sie spotkac
GURUE?