znowu sie nie udalo

[floribella]

Znowu nic z tego, dzis dostalam okres. Tak mi zle i smutno. Czulam,
ze okres nadchodzi a i tak mialam nadzieje..Zaczelam Was czytac
jeszcze przed rozpoczeciem staran o dziecko. Przez mysl mi nie
przeszlo, ze nie bedzie mi sie udawalo tak dlugo zajsc w ciaze. Mija
rok od rozpoczecia staran. A ja mam prawie 30-tke. Mierzylam
temperatury, ale krotko, braklo mi samozaparcia. Ale staramy sie o
dziecko zawsze w okresie sluzowym (i nie tylko), wlasciwie zawsze
sie obserwuje itp. Niepokoi mnie jedno. Zawsze mialam okres co 28
dni, bez wahan, i nigdy nie mialam boli przedmiesiaczkowych. Od
jakiegos czasu (4 miesiace) okres jest co 25 dni i mam bole przed.
Co moze oznaczac ta zmiana? To chyba zle, tak czuje. W pn wybieram
sie do gin, mieszkam za granica i boje sie troche, czy sie z nia
dogadam. Myslicie, ze mam ja poprosic o konkretne badania? Jakie?
Przepraszam za dlugi post, ale zaczynam sie bardzo martwic, ze cos
ze mna nie tak i ze nigdy nie bede miec dzieci. Pozdrawiam

[horpyna4]

Zacznij jednak mierzyć temperaturę. Możesz mieć za krótką fazę
lutealną (dni z wyższą temperaturą po skoku), wtedy nie daje się
utrzymać bardzo wczesnej ciąży. Bez informacji o tym lekarz Ci
niewiele pomoże, a jeżeli to właśnie jest przyczyną, dostaniesz lek
hormonalny na wydłużenie tej fazy. Masz dość krótkie cykle, więc
taki przypadek jest możliwy. A skoro zwracałaś uwagę na śluz, to czy
jesteś w stanie powiedzieć, po ilu dniach od ustąpienia objawów
śluzowych masz miesiączkę? To może być jakaś informacja.
A przy okazji - 30-tka to nie wyrok. Można rodzić i po 40-tce.
Poza tym rok nieudanych starań o niczym nie przesądza, gorzej, jeżeli
zaczynasz mieć wewnętrzną presję na szybkie zajście w ciążę. To
bardzo utrudnia, trzeba maksymalnie wyluzować i powiedzieć sobie, że
nie ma pośpiechu. Naprawdę. Poczytaj posty dziewczyn, które miały
podobne problemy.

[wiola-k]

Witaj w klubie floribella !!! Ja też dzisiaj dostałam @, a taką
miałam nadzieję że może tym razem...
Ja zaczęłam się starać w lipcu 2006!!! i powiodło mi się w lutym w
zeszłym roku, niestety spotkała mnie tragedia i poroniłam w maju...
Od tamtej pory znowu się nam nie udaje!!!
Mieszkam w Anglii i nie mam pod ręką swojego ginekologa i to mnie
martwi, jednak w październiku byłam w Polsce i zrobiłam podstawowe
badania, usg i cytologię i wszystko było ok.
Popadam w coraz większą depresję, każdy miesiąc niepowodzeń odbiera
mi siły...
I nie pomoże stwierdzenie - przestań o tym myśleć,BO TEGO SIĘ PO
PROSTU NIE DA ZROBIĆ!!!
Pozdrawiam serdecznie

[alicjja2]

Zgadzam się z Horpyną, że najgorsza jest presja. Ja sama jestem "nowa" na tym forum. Też zbliżam się do 30-tki i też miałam takie ogromne parcie: presja ze strony rodziców i teściów. Niemal wszystkie koleżanki w moim wieku mają już dziecko.Stąd nagle narodziła się we mnie taka obsesja posiadania dziecka. Nie mówię, no psychicznie też bardzo tego pragnę, ale przyznam, że presja była bardzo duża. Niby z mężem staramy się od września, ale zazwyczaj wszystko było takie nerwowe i wyreżyserowane. Od tego cyklu postanowiłam, że wrzucamy na luz. W końcu nie jesteśmy jeszcze z mężem tacy wiekowi, a przecież seks musi być tez przyjemnością a dla nas stał się tylko stresującym obowiązkiem, który należało spełniać w dokładnie wyliczonych dniach. Od tego momentu będziemy próbowali podchodzić do tego z większym dystansem, na luzie, spontanicznie i z przyjemnością! Czy będzie jakiś tego efekt to zobaczymy, ale wierzę w to mocno, że tak będzie :).
Ty też moja droga nie poddawaj się... :)

[elemelek27]

Drogie dziewczyny,

mozemy sobie w takim razie podać ręce. Ja też staram się z mężem od
września - wzięlismy niedawno ślub. W Wigilię każdy życzył nam
potomka...wokół znajome, koleżanki, kuzynki w ciąży. A ja nie.
Chcemy mieć dziecko, ja mam 28 a mąż 36 lat - więc nie mamy na co
czekać. Teraz jest ten moment, właściwy czas. Zaczęłam mierzyć
tempki, obserwować śluz, a w sobotę idę do lekarza, żeby wykluczyć
ewentualne schorzenia.

Jestem zdrową osobą, morfologię mam znakomitą, biorę magnez i Folik
i czekamy. Uczę męża zasad NPR, jest ciekawy wszystkiego. Nie
powiem, bo odpowiada mu to. Lubię seks spontaniczny, wtedy kiedy mam
ochotę, ale ostatnio jakoś tak powiało rutyną i czasami myślę że
jesteśmy jak automaty do prokreacji - tak się nastawiliśmy na
dziecko. Chyba też musimy wyluzować - tylko to nie takie proste.
Wciąż o tym myślę. Już nie mogę doczekać się kiedy powiem wszystkim
że będziemy rodzicami...
Bratowa mojego męża też się stara ( już o drugie baby )- jeśli oni
będą pierwsi - ja chyba stracę optymizm.
Pozdrawiam gorąco:)))

[floribella]

Drogie Dziewczyny! Dziekuje Wam za posty i slowa otuchy, bo mam dzis
takiego dola, ze chce tylko zeby ten dzien sie skonczyl. Jakbym
czytala o sobie..presja ze strony rodziny (niby nie a jednak),
wszyscy znajomi juz po dziecku albo i dwojgu...a w zblizeniach z
mezem jakby tylko plan na zajscie w ciaze, straszne..a jeszcze ze
wszystkich stron "patrza" na mnie kobiety w ciazy, dobiegaja info o
kolejnych kolezankach, ktorym udalo sie za "pierwszym razem" ehh. A
w mojej glowie strach, ze moze ja nie mam owulacji, moze to nie
funkcjonuje, moze tamto.
Wiem, musze zmienic nastawienie...ale trudne to. Dzieki raz jeszcze.
Badzcie silne! ja tez sprobuje od jutra, bo dzis to juz nie dam
rady :)

Do Horpyny

[floribella]

Horpyno przepraszam, ze zwracam sie wprost, ale myslisz, ze
wykonanie testow hormonalnych moze wykazac od razu ewentualne
trudnosci w zasciu w ciaze? Pytam o to, bo nie wiem za bardzo jak
bedzie mi sie rozmawialo z pania gin w obcym jezyku, czy ona zapyta
mnie o faze lutealna, itp. Moze sama musze poprosic o badania
hormonow. A moze martwie sie na zapas. Ale jesli przychodzi Ci cos
do glowy, to z gory dziekuje.

[fruzia27]

Że się wtrącę do dyskusji :-). Może nie panikuj z badaniami - sama
piszesz, że zaczyna się nerwowo, więc i tu może być przyczyna. Poza
tym, jak pisze Hopryna - najlepiej pomierz tempki (to wbrew pozorom
nie wymaga aż takiego wysiłku, zwłaszcza jak się nie wstaje w nocy
do dziecka), wtedy już może być jakiś obraz. Ja robiłam hormony,
wyszły ok, a mam plamienia niewiadomo skąd i w wakacje poroniłam.
Badania nie wszystko pokażą, niektóre najlepiej robić w warunkach
szpitalnych - dodatkowy stres. 30 to nie tragedia, a miesiąc, dwa
mierzenia tempek nie zrobi różnicy, a pokaże czy jest skok i ile
trwa lutealna. Pozdrawiam!

[horpyna4]

No właśnie, nie warto robić poważniejszych (i pewnie kosztownych)
badań, jeżeli nie wie się rzeczy podstawowych. A pomiar temperatury
(oczywiście zgodny z zasadami NPR) dostarcza ważnych informacji na
temat ewentualnych nieprawidłowości hormonalnych. Jest naprawdę
konieczny.