Solaris, czyli nudny romans w kosmosie

[Gość: Kagan]

Nudny romans w kosmosie - Recenzja filmu “Solaris” Steven’a Soderbergh’a i
James’a Cameron’a
Idąc 27 lutego roku 2003 na australijską premierę hollywoodzkiej wersji
“Solaris” starałem się jak mogłem, aby nie przynieść ze sobą na salę kinową
żadnych uprzedzeń. Wynikało to z faktu, iż nie tylko znałem wcześniejsze
recenzje tego fimu, ale też znam dość dobrze twórczość tych obu filmowców.
Reżyser Steven Soderbergh jest znany głównie z “Sex, Lies, and Videotape”,
filmu, powiedzmy sobie to szczerze, nudnawego i pretensjonalnego. Jednakże
największy zawód sprawił mi producent “Solaris”, James Cameron (trzeba
pamiętać, że w USA to producent, a nie reżyser, jest prawnie autorem filmu).
Cameron jest znany z takich produkcji jak “The Terminator”, “Terminator 2”,
“Aliens” (“Obcy”), “The Abyss” (“Głębia”) czy wreszcie “Titanic”. Sądząc po
tym ostanim filmie, można było się spodziewać, iż “Solaris” zostanie
sprowadzone de facto do wątku miłosnego (dość ważnego w powieści Lema, choć
zdecydowanie w niej drugoplanowego). Niestety, “Solaris” Steven’a
Soderbergh’a i James’a Cameron’a to coś znacznie gorszego niż “love story in
space” (“romans w przestrzeni kosmicznej”), to jest po prostu nudne,
rozwlekłe i pretensjonalne pseudo-romansidło, grane w sztucznym, teatralnym
stylu przez marnych aktorów: George’a Clooney’a (Krisa Kelvina) i Nataszę
McElhone (Rhey’ę, właściwie Harey, o czym będzie mowa później),i na dodatek
źle wyreżyserowany i nienajlepiej zmontowany (liczne dłużyzny, nic nie
wnoszące nawet do nastroju filmu).

Według Soderbergh’a “Solaris” to `a combination of “2001” and “Last Tango In
Paris"’ (`kombinacja “2001” i “Ostatniego tanga w Paryżu”’). Dla mnie to zaś
raczej marne naśladownictwo arcydzieła Kubrick’a, w stylu owego, jakże
przereklamowanego, a tak naprawdę, to równie nudnego jak “Solaris”,
“Ostaniego tanga”. W filmie “Solaris” właściwie nic się nie dzieje. George
Clooney pokazuje w nim conajmniej dwa razy swoją pupę, co bynajmniej nie
ratuje filmu. Sceny miłosne są zbyt odważne, aby film był bez ograniczeń
wiekowych, ale zbyt mało odważne, aby zaciekawić właściwie kogokolwiek. Z
filozoficznego przesłania powieści Lema właściwie nic nie ocalało: kiedy
zaczyna się ciekawa dyskusja na temat Boga, i nawet wspomniana jest opinia
papieża, fonia zostaje natychmiast wyciszona, aby - broń Boże - nie zmusić
widzów do myślenia… Jednym z powodów, iż filozoficzna głębia powieści została
zgubiona przez Soderbergh’a i Cameron’a jest fakt, iż scenariusz został
napisany przez Soderbergh’a na podstawie marnego tłumaczenia tej powieści na
angielski (Joanna Kilmartin i Steve Cox przetłumaczyli “Solaris”, na dodatek
dość niechlujnie, nie z polskiego, a z francuskiego tłumaczenia, stąd owe,
jedyne dotąd, angielskie tłumaczenie powieści Lema, zawiera mnóstwo błędów i
przeinaczeń, w tym nawet nazwisk bohaterów).

Jak już wspomniałem, dwójka głownych bohaterów gra w sztucznym, teatralnym
stylu. Zamiast dialogów mamy deklamacje, zamiast gry aktorskiej jeno jej
nędzne namiastki (przykładowo. scena “rezurekcji” Rhei-Harey, jest
niezamierzonie komiczna z powodu fatalnego aktorstwa Nataszy McElhone). Voila
Davis jest niezła w roli czarnoskórej uczonej, doktora Gordona – sęk w tym,
iż jest to postać nieistniejąca w powieści Lema. Została ona wyraźnie
wprowadzona “na siłę” przez Soderbergh’a , aby film był politycznie poprawny
(o ile dobrze pamiętam, to w powieści Lema występuje murzynka, ale jest ona
tworem planety “Solaris”, i nie jest naukowcem, a prześladowcą jednego z
wyraźnie bialych uczonych z załogi stacji). Ulrich Tukur jest również dośc
dobry w roli Gibariana, a własciwie jego “ducha” (Gibarian popełnia
samobójstwo tuż przed przylotem Kelvina), ale jest to rola wyraźnie drugo-,
jak nie trzecio-planowa. Jeremy Davis jako Snow (Snaut) jest nieco lepszy niż
Clooney czy McElhone, ale to przenież nie jest żaden powód do dumy…

Od aktorstwa Clooney’a i McElhone chyba jeszcze gorsza jest reżyseria
Soderbergh’a. Film po prostu się rozłazi, brak mu tempa, napięcia a przede
wszystkim owego nastroju tajemniczej grozy, która uderza praktycznie z każdej
strony powieści Lema czy też jest wyraźnie obecna w pamiętnej ekranizacji
Tarkowskiego z roku 1972. Soderbergh starał sie naśladować Kubrick’a, stąd
początek i zakończenie “Solaris” jest marną kopią “2001”. Brak funduszy na
efekty specjalne rozłożył zaś ten film do końca. Wnętrze stacji i urządzenia
znajdujące się w niej są na poziomie końca XX wieku i początku XXI, zaś
techologia podróży kosmicznych o jakieś conajmniej 100 lat w przyszłość.
Nieszczęściem Soderberg’a jest to, iż jego film ukazał sie po takich filmach
jak “Minority Report” (“Raport mniejszości) Spielberg’a (według opowiadania
Philip’a K. Dick’a), czy też niedawnych adaptacjach dzieł H.G. Wells’a (jego
“Niewidzialnegp człowieka” i “Maszyny czasu”). Stąd oczekiwania publiczności
są obecnie wysokie, i nikogo już nie sa w stanie zadowolić efekty specjalne
na pozoomie “Milczącej gwiazdy” (“Astronauci’) Maetzig’a (1960) czy też
“Testu pilota Pirxa” Piestraka (1979), a znacznie gorsze (szczególnie, jeśli
wziąć pod uwagę upływ ponad 30 lat), niż w radzieckiej ekranizacji “Solaris’
z roku 1972.

Miłośnikom science fiction czy też historii miłosnych zdecydowanie odradzam
“Solaris” Soderbergh’a, chyba, iż chcą się zanudzić na śmierć - na senasie w
kinie “Southland Village Cinema” na przedmieściu Melbourne, który zaczął się
27 lutego 2003 roku 2003 o godzinie 10:35 rano, tylko ja i osoba mi
towarzysząca (ta ostania przez grzeczność) wytwaliśmy do końca… Polecam
natomiast ten film studentom sztuki filmowej (aby zobaczyli, jak się się nie
powinno kręcić filmów), oraz miłośnikom zdecydowanie złych, szmirowatych
filmów, szczególnie z gatunku “science fiction i fantasy”, do którego to,
niewiadomo czemu, zakwalifikowano ten zdecydowanie nieudany romans
Soderbergh’a i Cameron’a, marny romans, który nie tylko nie dorasta do pięt
klasie powieści Lema, ale jest o kilka klas gorszy niż klasyczna ekranizacja
Tarkowskiego z roku 1972. Jako iż Lem był wyraźnie niezadowolony z wersji
Tarkowskiego, jestem niezmiernie ciekawy, co sądzi on o “dziele” Soderbergh’a
i Cameron’a. Obawiam się tylko, iż milionowe honorarium, które dostał on za
prawa do sfilmowania “Solaris” zostało wypłacone nie tylko pod warunkiem, iż
nie bedzie się on wtrącał do filmowania tej powieści, ale tez, iż nie będzie
on publicznie wyrażać negatywnych opinii o fiasku “dzieła” Soderbergh’a i
Cameron’a…

[Gość: Kagan]

P. tez
mywebpage.netscape.com/ljkel2/lem01.html

[Gość: Kagan]

Wczoraj wieczor (niedziela 2 marca 2003) widzialem w TV kolejna wersje "Psa
Baskervillow" ("The Hound of the Baskervilles"), tym razem zrobiona przez BBC
(dwoch Australijczykow w rolach glownych: Richard Roxburgh jako Holmes i Matt
Day jako mlody sir Henry Baskerville, oraz Ian Hart jako Watson. Mimo iz
widzialem juz conajmniej kilka wersji tego opowiadania Arthura
Conan Doylea, to ogladalem te n-ta wersje z ciekawoscia i z wielka
przyjemnoscia. A przeciez Brytyjczycy niedawno nakrecili tez doskonala wersje
"Psa Baskervillow" (1983 r. z Ianem Richardsonem jako Holmesem). Moze gdyby
rezyser tego filmu, ktory wlasnie widzialem w ABC TV, David Attwood nakrecil
"Solaris", to zamiast nudnawego i zle granego romansu, mielibysmy pasjonujaca
historie proby rozgryzienia tejemnicy Solaris, jak to ma miejsce w klasycznej
juz powiesci Lema. Bowiem nie powinno sie robic eksperymentow z klasyka (do
ktorej nalezy juz, niewatpliwie, "Solaris" Lema), jak sie nie ma nadzwyczajnego
talentu, a jest sie tylko hollywoodzkim wyrobnikiem z pretensjami, jak
Soderbergh... Wstyd, panie Soderberg, wstyd. Zostaje nam tylko nadzieja, ze
skoro Holmesa gralo od roku 1922 (niemy film) conajmniej 20 aktorow, w tym
Basil Rathbone (najbardziej znany Holmes), Peter Cushing (specjalista od
horroru), Larry Hagman (Dallas), Roger Moore (007), Tom Baker (Dr. Who), Edward
Woodward (Breaker Morant), Ian Richardson, Michael Caine, Christopher Lee,
Jeremy Brett i nawet Buster Keaton... Tak wiec, jest wciaz nadzieja, ze Krisa
Kelvina zagra znow prawdziwy aktor (jak to bylo u Tarkowskiego - Kelvina gral
tam Donatas Banionis, chyba Litwin albo Lotysz), a nie nedzny trzeciorzedny
amerykanski aktorzyna Clooney, co potrafi tylko pokazywac swa niezbyt dla
normalnych mezczyzn ciekawa doope, i to na dodatek dwa razy w tym samym
filmie... :(
Kagan

A boring love story in space

[Gość: Kagan]

A Boring Love Story in Space – A Review of “Solaris” the Movie by Steven
Soderbergh (Director) and James Cameron (Producer)

When I was going to the cinema on 27 February 2003, to see Australian premiere
of the Hollywood remake of Lem’s “Solaris”, I tried hard to be unbiased. It was
certainly not an easy task, as I knew the reviews form the American and Polish
sources (even in Poland this movie was screened earlier than in Australia), and
I knew quite well the works of the director and producer of this movie. The
director, Steven Soderbergh, is well known from “Sex, Lies, and Videotape”, a
film, let me be completely honest, boring and pretentious. However, my greatest
disappointment was because of the producer, James Cameron (it should be not
forgotten that according to the American law, it is the producer, not director,
who is legally the author of a movie). Cameron’s greatest achievements are such
SF films as “The Terminator”, “Terminator 2”, “Aliens”, “The Abyss” and non-SF,
but closely related (although technology plays in this movie not a primary
role, it is still very important there) “Titanic”. Knowing “Titanic” I was
afraid, that “Solaris” would be reduced to its romantic plot, which is quite
important in the Lem’s novel, but obviously not as important as the mystery of
the planet Solaris and vain attempts of the human scientists to contact the
gigantic, planetary pseudo-intellect.

Unfortunately, Steven Soderbergh’s and James Cameron’s “Solaris” is something
which is much worse than just a “love story in space”, its nothing else but a
boring, diffuse, and, above all, pompous and mawkish pseudo love story, played
in the artificial, theatrical style by second, or even third grade amateurs:
George Clooney as Kris Kelvin and Natasha McElhone as Rheya, or to be precise,
Harey (I will explain this later). Above all, the director was unable to
control his work, so this film, which is also poorly, unprofessionally edited,
is full of tedious passages, which are only boring, instead of introducing the
mysterious atmosphere of Lem’s novel or earlier cinematic masterpiece by
Tarkovski.

According to Soderbergh (see interview on the home page of this movie)
“Solaris” was supposed to be `a combination of “2001” and “Last Tango In
Paris"’. Unfortunately, it is a rather inept, pale copy of Kubrick’s
masterpiece, in the style of that excessively praised, and excessively boring
“Last Tango”. In Soderbergh’s “Solaris” nothing really is going on. George
Clooney shows to the public, at least twice, his bottom, and this was supposed
to be a major attraction of this movie. Obviously, this is not enough to draw
public or to salvage the movie. Love scenes are too bold, to rate this movie
“G” or even “PG”, but too modest, to draw any significant attention. What is
more important, nothing was left in this movie from Lem’s philosophy of
science. For example, when we witness an animated discussion on such subject as
God, the soundtrack is quickly muted, in order to, God forbid, not force the
public to think. One of the reasons, that the philosophical depth and message
of the Lem’s novel was lost in this movie is that the screenplay was made from
an inferior translation of this novel to the English language. It is so,
because Joanna Kilmartin and Steve Cox had translated“ Solaris” not directly
from Polish, but from the inferior French translation of this novel (a kind of
poor quality, “second hand” translation). Thus the screenplay has very little
in common with Lem’s masterpiece; even names of some major heroes are different
than in the book (Rheya instead of Harey, Snow instead of Snaut, and Dr.
Gordon, a persona non-existing in the Lem’s novel). It is easy to imagine the
uproar, if someone has changed, in a film made form a novel by Conan Doyle,
Cherokee Holmes to Shirley Insel, but the inferior translation of Kilmartin and
Cox is still the only one available for an English speaking reader.

As I wrote before, both Clooney and McElhone play in an outdated, theatrical
style. Instead of dialogue we have recitations, instead of acting, only it’s
poor quality, amateurish substitute. For example, the scene of Rheya-Harey
resurrection is simply, although quite unintentionally, comic, because of
substandard manner of playing by Natasha McElhone. Voila Davis is not really
bad as Dr Gordon. The problem is, that in the Lem’s novel there is a black
(African) female, but not as a scientist (Dr Gordon), but as a “visitor’
(“guest”), haunting one of the scientist remaining on the Solarian Station. The
dark skinned scientist was introduced by Soderbergh to make the movie
“politically correct”, and this proves again, that when ideology is forced upon
an artist, the result is, as a rule, a disaster... Ulrich Tukur is quite good
as Gibarian, or, to be more precise his video recording and “ghost” (he commits
a suicide before Kelvin’s arrival at the Station). Anyway, it is only a
secondary persona, both in the movie and in the book. Jeremy Davis as Snow
(Snaut) is a little bit better than Clooney or McElhone, but this is certainly
not a reason to celebrate…

The manner of playing by Clooney and McElhone is, unfortunately, not the worst
trait of this movie. The worst thing is Soderbergh’s direction: the movie
simply falls apart, there is no rhythm, no tension, and, above all, this
overwhelming mood of mystery, which is so evident in the Lem’s novel as well as
in the Tarkovski’s 1972 masterpiece. Soderbergh tried hard to emulate Stanley
Kubrick: thus beginning and ending of this movie is a poor quality carbon copy
of “2001”. Unfortunately, financial constrains completely ruined Soderbergh’s
film. The interior of the Station, and technology applied in it are on the
level of the late 20th century and early 21st century, while space technology
is at least 100 years ahead. Such obvious contradictions, as well as poor
quality, cheap special effects (for example very disappointing vision of the
planet’s surface, so well and vividly described in Lem’s novel) make this movie
a real, however entirely unintentional, parody of SF cinema.

Soderbergh’s bad luck was, that his movie was screened just after such
masterpiece of SF cinema as Spielberg’s “Minority Report” (based on an
outstanding story by Philip K. Dick), and after the latest interesting
adaptations (remakes) of such classical works by H.G. Wells as “The Invisible
Man” and “The Time Machine”. Thus cinema goers have now rather high
expectations, and certainly will not be satisfied by the level of acting and
special effects belonging to the 1960s, as it was the case with the cinema
adaptations of other works by Lem, such as “The Astronauts” (“The Silent Star”)
by Maetzig in 1960 or “Test of Pirx, the Pilot” by Piestrak in 1979, and much,
much worse than in Tarkovski’s 1972 masterpiece (especially if we take under
the consideration 30 years gap between Tarkovski’s and Soderbergh’s versions of
“Solaris”).

Saying so, I would certainly not recommend Soderbergh’s “Solaris” neither to
fans of SF cinema, nor to persons looking for a good love story, unless they
wish to be completely bored. In Southland Village Cinema, located at
southeastern suburb of Melbourne, where I was watching th

[Gość: s.lem]

Czy gnojenie tego filmu w kazdym mozliwym watku tego forum sprawia czy
przyjemnosc? Moze wizyta u psychiatry by sie przydała?

[Gość: Kagan]

Gość portalu: s.lem napisał(a):
Czy gnojenie tego filmu w kazdym mozliwym watku tego forum sprawia czy
przyjemnosc? Moze wizyta u psychiatry by sie przydała?
K: Nie udawaj Lema, bo on ma awersje do Internetu i komputerow...
Wiec na 99.9999999999999999999999999% nie wchodzi na to forum...
Czyzbys byl psychiatra narzekajacym na brak pacjentow?

[Gość: Kagan]

www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=17&w=4768070

Ciekawy romans w Sajgonie...

[Gość: Kagan]

"The Quiet American"
Autor: Gość: American IP: *.vic.bigpond.net.au
Data: 10-03-2003 07:03
+ odpowiedz na list
<http://www2.gazeta.pl/img/px.gif>
+ odpowiedz cytując
Widzieliscie ten film? Jak nie, to polecam...
W Australii idzie juz od miesiaca przy pelnych salach...
Nie tylko dla tego, ze graja w nim, i to doskonale,
Michael Caine i Brendon Fraser, i ze jest on profesjonalnie
zrobiony w/g doskonalej powiesci Grahama Greena,
ale ze pokazuje on, jak to w latach 1950tych rzad USA za
posrednictwem CIA finansowal wietnamskich prawicowych terrorystow
i dostarczal im bron oraz ladunki wybuchowe, aby pozniej zwalac
wine za masakry dokonane przez te prawicowe bojowki na komunistow.
Tlumaczy to, czemu USA przegrala tak sromotnie wojne Wietnamie,
i do jakich podlosci jest zdolna klika, rzadzaca USA
(tzw. kompleks militarno-gospodarczy).