Sue Townsend - pani od Adriana Mole'a :-)

[vulture]

Autorka ta jest niesłusznie – moim zdaniem – ignorowana w naszym kraju.
Zasłynęła cyklem książek z serii „Pamiętnik Adriana Mole’a” (wyszło kilka
części, ostatnia, „Cappuccino Years”, jakieś dwa lata temu). Kto czytał bądź
pamięta z serialu TV coś więcej niż mierzenie przyrodzenia, wie o co chodzi.
Angielski humor, do bólu wyśmiane małomiasteczkowe obyczaje typowych
obywateli Zjednoczonego Królestwa, komentowane na bieżąco „wydarzenia z
wielkiego świata” (śluby w rodzinie królewskiej itp.). Prosta rozrywka, ale
bardzo kunsztownie skonstruowana. Mistrzostwo świata w wywoływaniu salw
śmiechu.

Jeśli chodzi o inne dzieła tej pani, polecam „The Queen And I” (po polsku też
wyszło, chyba pod tytułem „Królowa i ja” – szalona wizja Wielkiej Brytanii,
pozbawionej monarchii. Po wyborach zwycięska partia przeprowadza
znienawidzoną rodzinę królewską do slumsów. Coś niesamowitego.

Czy ktoś czytał jeszcze jakieś książki tej pani?

Pozdrawiam

[Gość: broch]

Czytalem tylko "The Adrian Mole Diaries : The Secret Diary of Adrian Mole, Aged
13 3/4 : The Growing Pains of Adrian Mole" i bardzo mi sie pamietniki podobaly.
Nie wiem czy pozostale sa tak dobre ale bez watpienia powinno sie Towsend
tlumaczyc (choc wartosci dydaktycznych nie ma tam zadnych he, he). Mysle ze to
nie tylko dla dzieci ale tez dla doroslych z odrobina wyobrazni dziecka
znakomita historia.

[vulture]

Gość portalu: broch napisał(a):


> Nie wiem czy pozostale sa tak dobre ale bez watpienia powinno sie Towsend
> tlumaczyc

Są dobre i trzymają naprawdę równy poziom. Pierwsze trzy części przygód Adriana
Mole'a zostały przetłumaczone na polski i wydane jeszcze we wczesnych latach 90-
tych; "Cappuccino Years" wydano w zeszłym roku, tam Adrian jest już po
trzydziestce.

Jest to lektura wybitnie nie dla dzieci, no, może dla dorastającej młodzieży, i
nie tylko ze względu na treści nieprzyzwoite, ale po prostu połowy żartów
dzieciak, czytający Mole'a, nie zrozumie. No i jest to - jakby nie było -
angielski humor, co powoduje, że też nie każdemu on "wejdzie".

Szkoda, że telewizja nie powtórzy serialu (w drugiej części np. matkę Adriana
grała znana piosenkarka z lat 60-tych, Lulu). Na podstawie ostatniego tomu
również powstał serial tv, który w Wielkiej Brytanii bardzo się podobał. Ale,
niestety, u nas nie ma co liczyć na cud.

[Gość: broch]

wlasnie! serial. To byl moj pierwszy kontakt z Adrianem. Znajomi z tamtych
czasow tez bardzo filmowego Adriana lubili. Byc moze iz byla to licencja
pozwalajaca na jedokrotne odtworzenie serialu? Rzeczywiscie szkoda. Jesli
twierdzisz ze pozostale czesci sa tak dobre, to moze przejde sie do ksiegarni.

[Gość: monika_kot]

Witam! Własnie w tym roku przypomniałam sobie trzy pierwsze części Adriana a
przed Bozym Narodzeniem czytałam po raz pierwszy Czas Cappucino. rewelacja!
choc na pewno nie dla dzieci. Te ksiązki czyta się wspaniale. Brytyjski humor
to cenna rzecz. serialu niestety nie widziałam ale skoro kiedys byl w TV
mogliby go powtórzyć. szkoda że w ogóle wiele seriali brytyjskich nie trafia
się w telewizji. Pozdrawiam! Kto jeszcze nie czytał w ogóle Adriana albo
kontunuacji kiedy jest juz panem po trzydziestce to bardzo polecam:)

[Gość: maya]

a kiedy zostały wydane poprzednie części "Adriana..."?
Szukam, szukam, i nic. Mam tylko "...lat 13i3/4" oraz "Czas capucchino",
oddałabym duzo za resztę:)
pozdr.

seria z Adrianem

[vulture]

Gość portalu: maya napisał(a):

> a kiedy zostały wydane poprzednie części "Adriana..."?
> Szukam, szukam, i nic. Mam tylko "...lat 13i3/4" oraz "Czas capucchino",
> oddałabym duzo za resztę:)

The Secret Diary Of A.M. Aged 13 3/4: 1982
The Growing Pains Of A.M.: 1984
True Confessions of Adrian Albert Mole, Margaret Hilda Roberts and Susan Lilian
Townsend: 1989

Adrian Mole - The Wilderness Years: 1993

Cappuccino Years: 2000

plus

Adrian Mole - From Major to Minor (składanka trzech pierwszych książek
plus "bonusy"): 1991

[Gość: kubasa]

O ile "Adrian Mole lat 13 i 3/4. Sekretny dziennik" uważam za ksiązkę
rewelacyjną to już fragmenty "Czasu Cappuccino" wybitnie mi sie nie podobaly.
Ale czytalem tylko fragmenty.

[vulture]

Gość portalu: kubasa napisał(a):

> O ile "Adrian Mole lat 13 i 3/4. Sekretny dziennik" uważam za ksiązkę
> rewelacyjną to już fragmenty "Czasu Cappuccino" wybitnie mi sie nie podobaly.
> Ale czytalem tylko fragmenty.

Poczekaj aż będziesz miał tyle lat co Adrian :-P Lekturę polecam w oryginale.


Aha, wpadła mi ostatnio w ręce też jakaś w miarę nowa książka Sue
Townsend, "The Public Confessions Of A Middle-Aged Woman". Normalnie nie
zwróciłbym uwagi na książkę tak zatytułowaną, ale biorąc pod uwagę to, czyjego
jest autorstwa, obiecuję sobie dobrą zabawę. Jak przeczytam, to skomentuję.
Okładka wprawdzie odstrasza, bo na różowym tle widać sylwetkę kobiety w
fartuszku, ćmiącej papierosa, ale ta pani ma u mnie duży kredyt zaufania...

[Gość: kubasa]

vulture napisał:

> Gość portalu: kubasa napisał(a):
>
> > O ile "Adrian Mole lat 13 i 3/4. Sekretny dziennik" uważam za ksiązkę
> > rewelacyjną to już fragmenty "Czasu Cappuccino" wybitnie mi sie nie podoba
> ly.
> > Ale czytalem tylko fragmenty.
>
> Poczekaj aż będziesz miał tyle lat co Adrian :-P Lekturę polecam w oryginale.

Taa... wtedy to juz bedzie "Adrian Mole: czas spokojnego przemijania, 40 lat
pozniej". Te fragmenty to juz jakis czas temu czytalem w "Wysokich obcasach"
bodajże. Gdybym czytal ksiazke teraz, reakcja moglaby byc inna. Co do
oryginału - niw zanosi sie na to.

pocieszę Cię

[vulture]

Nie ma obowiązku czytania książek. Nie jest też nigdzie ustalone, że wszyscy
mają mieć taki sam gust i poczucie humoru. W przeciwnym wypadku czytanie
przestałoby być dla wielu przyjemnością, a na świecie byłoby bardzo nudno.

"Middle-Aged Woman" zaczyna się całkiem zabawnie - to tak przy okazji.

Pozdrawiam

Widmowe dzieci

[Gość: Druss]

Witam,
Pani od Adriana popełniła również książkę pt. "Widmowe dzieci"... Może ktoś
miał styczność z tym tytułem?
Ukłony,
Druss

[vulture]

"Widomowe dzieci" - widziałem to sto lat temu po angielsku w Empiku (nie pomnę
tytułu, "Shadow Children" czy jakoś), ale przyznam się, że nie nabyłem,
przeczytawszy na okładce informację, iż jest to smutna, poważna powieść, a
miałem do wyboru zakup albo tego, albo "The Queen And I". I na razie nie żałuję
wyboru. Może kiedyś...

[Gość: KLARA]

Czytałąm Widmowe Dzieci, ksiażka w zupełnie innym stylu, smutna, nie jakas
wielka literatura ale dobrze sie czyta i spodobała mi sie niestety przypadki w
niej opisane maja miejsce w prawdziwym życiu i to jes tragiczne, ale pan MO)LE -
SUPER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

The Diaries Of A Middle-Aged Woman

[vulture]

Podciągam, bo dobrnąłem wreszcie do końca. Z braku możliwości skupienia się
raczej, bo książka specjalnie wymagająca nie jest - przypomina pamiętniki Susan
Lilian Townsend z trzeciej części "Adriana...", ale jest to napisane nieco
inaczej. Na książkę składa się kilkadziesiąt oderwanych od siebie
trzystronicowych historyjek, często bez jakiegoś konkretnego rozwiązania czy
zakończenia. Po prostu kobieta pisze sobie raz zabawniej, raz poważniej, o
różnych sprawach, dotyczących jej życia. I trzeba w to po prostu "wejść", bo
ani to powieść z akcją, ani rzeczywisty pamiętnik - nie wiadomo, ile w tych
zapiskach prawdy, a ile autokreacji. Jednak jako tzw. czytadło pozycja się
sprawdza, acz przyznaję, że nie jest to taka Sue T., jaką cenię za np. "The
Queen And I". Mniej tu ostrego humoru, mniej ciętego języka, więcej
wewnętrznych przemyśleń. Chyba to książka dla kobiet jest :-D

[staua]

Wlasnie zajrzalam do Amazon, i tam sa jeszcze rozne ksiazki kucharskie
autorstwa Sue Townsend. Myslicie, ze to ta sama?
Poza tym jeszcze ksiazka, dotychczas tu nie wymieniona, "Number 10". Moze to
nowosc?
Ja czytalam tylko pierwszy czsc cyklu o Adrianie Mole, znam tez serial. Bardzo
milo sie czyta i caly czas chce kupic dalsze czesci, ale tez zawsze zapominam.

[vulture]

staua napisała:

> Wlasnie zajrzalam do Amazon, i tam sa jeszcze rozne ksiazki kucharskie
> autorstwa Sue Townsend. Myslicie, ze to ta sama?

Nie sądzę, ale biorąc pod uwagę opisy różnych wypadków kulinarnych Adriana
(zwłaszcza potrawę w "The Cappuccino Years", którą zaserwował, pracując w
knajpie z tego co pamiętam), pozycje te mogłyby cieszyć się pewnego rodzaju
popularnością.

W następnej kolejności chyba się skuszę jednak na "Shadow Children". Bez
śmiechu i z powagą.

przepraszam, "Ghost Children"

[vulture]

Wiedziałem, że mi się tytuł majaczy, ale jakoś nie do końca byłem pewien i
musiałem sprawdzić (i przekonać się, że moje powątpiewania były słuszne).

Jest jeszcze jedna książka ST, której nie znam: "Number Ten" z 2002. Oto, co
napisano na jej temat na Amazon: "Jack Spratt is a policeman on the door of
Number Ten. When the Prime Minister decides that the only way to get closer to
the men and women on the street is to travel around the country incognito and
find out what they really think, he enlists Jack's help. Leaving his high-
powered, ambitious wife to hold the fort, he and Jack set out. But neither can
foresee how their extraordinary odyssey will impact on world affairs. Or their
own lives. "

Opinie recenzujących były podzielone, ale jeśli zobaczę w jakiejś księgarni to
pędem nabędę.

[staua]

No wlasnie, napisalam o tym. To ta najnowsza ksiazka. Moze ktos ja juz czytal?

[vulture]

staua napisała:

> No wlasnie, napisalam o tym.

Przepraszam, umknęło mi to wśród książek kucharskich :-)))

mam "Number Ten"!!!

[vulture]

Dorwałem dziś w Trafficu za jedyne 45 zł. Zacząłem czytać i jest nieźle :-)))
Szczegóły później.

Pozdrawiam

przeczytane

[vulture]

Trochę dłużej mi zajęło (brak czasu i mnogość innych lektur), ale przeczytałem
wreszcie całość i stwierdzam, że to bardzo dobra książka i udana satyra, ale
bardziej zachowawcza niż np. "Królowa i ja, o serii z Adrianem nie wspominając.
Oczywiście, Townsend nie odpuszcza ani rządowi brytyjskiemu, ani pewnym
przywarom społeczeństwa, ale w "Number Ten" jest nieco inny klimat niż w innych
dziełach ST, które czytałem. Polecam, oczywiście, bo świetnie się to czyta (pod
warunkiem, że ma się czas).