Szeptane nuty nadzieji

[quasthoff]

"W stronę Beethovena"

Ciemne cmentarze Z rannego spaceru
Wracał zmęczony Śnieg zaczynał padać
Powolne kroki skrzypiały od szronu
I długo słuchał lub próbował słuchać
Jakiejś rozmowy śniegu deszczu wiatru
Notował w sobie nuty Których smak
Jak dobry rocznik wina zachowywał
Tłukły się w nim Pękały jak szkło
Gdy je przymierzał w przeogromnej ciszy
Co mu szumiała (Tak bo cisza szumi)
I się zachwycał przeoraną frazą
Błędne zamykał oczy Budził się w nocy
Sennawą symfonią Zamkniętą na haczyk
Czasem słyszał przelotny trzask W tym
Nikłym czuciu Ale umiał odczuć
Gdzie kompozycja przejdzie ponad dźwięk
Odkąd mu cisza nakazała pisać
Rysować płetwy kijanek w trójlinii
I wiolinowe klucze tak jak klucznik
Do zamku dźwięku wciąż dopasowywał
I te powroty To chodzenie wewnątrz
Jakby się było wielkim morzem ciszy
I w nią nurkował Pływał do szelestu
Kartki Na której drgała już symfonia

Jarosław Trześniewski- Kwiecień

Szemrane smuty kolei

[fnoll]

fnoll remixed quasthoff:

"W stronę Beton-Mana"

Płaskie korytarze Z rannego blezerka
Sączyła się włóczka Jak zmęczony robak
Miażdżona emalia skrzypiała głuchym zgonem
I długo by słuchać lecz nie było komu
Jakieś rozmowy umywalki szczotki szklanki
Notowania sprzed roku na gwoździu Których smak
Niejedno pokolenie moli pochował
Tłukły się muchy Pękało szkło
Gdy je przemierzał w ciszy
Co mu szumiała (Nie, to radio szumi)
I się zachwycał przeoraną twarzą
Błędne zamykał oczy Budził się w kocu
Mokrym od łez nerkowych Zamknięty na haczyk
Czasem słyszał wrzask mleczarza W tym
Spóźnionym dzieciństwie Ale umiał odczuć
Gdzie słowa przejdą na wylot, gdzie pęknięcie
Odkąd mu wnuczka zakazała pisać
Rysował płetwy rekinów dla sądów
I chował klucze jak klucznik troskliwy
W ciepłocie swego przyrodzenia Wciąż dopasowywał
Zawroty głowy do otoczenia To chodzenie wewnątrz
Jakby zjadł spacerniak i swych dawnych towarzyszy
I w nimi pogrążał się w szczelinie Przepływał
Kropkami tuszu osadzając się na pustej jeszcze
Klepsydrze...

Szemrane smuty kolei - remastered

[fnoll]

fnoll remixed quasthoff:

"W stronę Beton-Mana"

Płaskie korytarze Z rannego blezerka
Sączyła się włóczka Jak zmęczony robak
Miażdżona emalia skrzypiała głuchym zgonem
I długo by słuchać lecz nie było komu
Jakieś rozmowy umywalki szczotki szklanki
Notowania sprzed roku na gwoździu Których smak
Niejedno pokolenie moli pochował
Tłukły się muchy Pękało szkło
Gdy je przemierzał w ciszy
Co mu szumiała (Nie, to radio szumi)
I się zachwycał przeoraną twarzą
Błędne zamykał oczy Budził się w kocu
Mokrym od łez nerkowych Zamknięty na haczyk
Czasem słyszał wrzask mleczarza W tym
Spóźnionym dzieciństwie Ale umiał odczuć
Gdzie słowa przejdą na wylot, gdzie pęknięcie
Odkąd mu wnuczka zakazała pisać
Rysował płetwy rekinów dla sądów
I chował klucze jak klucznik troskliwy
W ciepłocie swego przyrodzenia Wciąż dopasowywał
Zawroty głowy do otoczenia To chodzenie wewnątrz
Jakby zjadł spacerniak i swych dawnych towarzyszy
I z nimi pogrążał się w szczelinie Przepływał
Kropkami tuszu osadzając się na pustej jeszcze
Klepsydrze...