"Ostatnie historie" Olgi Tokarczuk

[Gość: Oleg]

Nie znam sie na krytyce literackiej i nie czytalem nowej ksiazki O.T., a
Prawiek i inne czasy widzialem kiedys w inscenizacji Towarzystwa Wierszalin i
bylo to kapitalne. Potem przeczytalem ksiazke i podobala mi sie juz mniej.

[Gość: erwas]

tlumaczona na tyle jezykow, ale dlaczego nigdy na angielski.

[hatemuti]

Gość portalu: erwas napisał(a):

> tlumaczona na tyle jezykow, ale dlaczego nigdy na angielski.

talk.guardian.co.uk/WebX?50@86.g4vwbCux8Wp.0@.77472b23
Zdaje się, ze jednak coś zostało przetłumaczone (House of Day, House of Night)

[Gość: Zuzka]

to ja tak troche z innej beczki.
co oznacza "mimowiednie"?:)))

[Gość: er]

prawiek jest dla mnie niezrozumiałą powieścią

[Gość: A]

gratuluje:) nie ma sie czym chwalić

[Gość: derek]

Ja tez czytalem "Prawieki inne..." i powiem wam-nuuuda

[jelonek_k]

Z trzech książek Tokarczuk, które przeczytałam "Prawiek..." był najlepszy.

[Gość: Rebeca]

Tokarczuk pisze jak Miniszkówna. Mniszkówna pisała dla kucharek, Tokarczuk dla
inteligencji peerelowskieji jej dzieci. Literatura słaba, powierzchowna - ale
operująca modnymi sloganami. Ma sporo wspólnego z socrealistycznymi
produkcyjniakami - szkoda że prof. Cz. tego nie chce zauwazyc, tylko ględzi...
No, ale go rozumiem trochę. Jest polonistą, więc żyje z literatury: gdyby
napisał przwdę o Tokarczuk - podwazyłby powagę polonistyki i swego naukowego
tytułu. Profesorowie przecież nie zajmują się kiczem, oni zajmują się sztuką! A
że proza Tokarczuk to kicz? A kto sie pozna? Ci maturzyści wychowani przez
zsowietyzowanych polonistów?

[Gość: daphne]

Jak małemu Jasiowi z dupą, niektórym się wszystko z Peerelem i Sowietami
kojarzy.

[Gość: Rebeca]

Córeczka jakiegoś sekretarza gminnego sie odezwała?
A teraz tłumaczę prostym umysłom: PRL to także specyficzne reguly selekcji
ludzi. Po zniszczeniu przez Hitlera i Stalina polskich elit, po wojnie sowieci
stworzyli specyficzne zasady rekrutacji do bycia pisarzem, nauczycielem,
dyrektorem, rezyserem itp. Selekcjonowanie bylo precyzyjne i nieodwołalne.
Miano elit uzyskali ludzie mierni, ale wierni partii - byli po prostu wdzięczni
tym, ktorzy wydobyli ich z dołów społecznych i intelektualnych, i wydźwignęli
na szczyty peerelowskiej drabiny społecznej.
Ten stan miał jednak straszliwe skutki: spsienie życia społecznego, degradacja
życia kulturalego, degrengolada życia ekonomicznego.
A także spustoszenie życia literackiego.
Po Bratnym, Żukrowskim, Machejku musiała nastapic pustynia.
A na tej pustyni pojawiły sie wieszczki typu Tokarczuk i Masłowskiej
Mizerne, spopielałe, byle jakie, ale na pustyni robią wrażenie - pośród piasku
wszystko co nie piaskiem robi wrażenie.
No i jeszcze sytuacja na uniwersytetach, gdzie istnieja katedry polskiej
literatury współczesnej. Zatrudnieni w nich profesorowie, doktorzy hab. i
jeszcze nie hab. muszą - dla dobra własnej kariery - udawać, że polska
twórczość literacka istnieję i w dodatku - że jest normalna. Inaczej nie
mogliby pisać swych dysertacji (niektórzy profesorowie w akcie rozpaczy sami
zaczęli pisac powieści).
No i tak wykreowano Tokarczuk i innych grafomanów, ktorych podniesiono do rangi
tworców.
A czytelnicy wychowani na dobrej literaturze chichocą...

[kubissimo]

wow
zycie musi byc cudownie proste jak sie ma takie czarno-biale poglady
uzupelniane pisaną na poczekaniu spiskowa teoria dziejow :)
zalosne

ciekawe czy jako rozchichotana przedstawicielka wychowanych na dobrej
literaturze oswiecisz maluczkich i powiesz nam co warto czytac i o czym warto
mowic?
bo nie chcielibysmy drugie raz sie zblaznic piszac o jakiejs grafomance z
Sudetow

[Gość: Rebeca]

Tobie juz nic nie pomoże, niestety. Czarno-biale schematy - ten cep uzywany
przeciwko myslącym, a nie odtworczym. Literatura polska wspólczesna nie
istnieje - to moja teza. Udaje literaturę grafomania sporzadzana wedle
schematów mających swe źródła w PRL. Jest to literatura nieistotna, wyjałowiona
ze wszelkiej problematyki. Obraca sie wokół tych pojęć, których użył Czapiński
w swej "recenzji": że śmierć to "gramatyka i narracja" itp. I taki bełkot nie
jest spowodowany brakiem inteligencji recenzenta. Prof. Czapiski jest wybitnie
inteligentny. Ten bełkot spowodowany jest przedmiotem zainteresowania
Profesora: absolutnie bełkotliwą, choc poprawna gramatycznie, stylistycznie,
ortograficznie twórczością pani Tokarczuk, tym wyrobem "czekoladopodobnym".
Istnieje jednak prawdziwa literatura polska, a nie jej ersatz. To np.
literatura fantastycznonaukowa, dobra powieść popularna Grocholi, bardzo dobre
powieści rozrywkowe Chmielewskiej...
Ale o nim profesorowie nie piszą, pogłębiając swym milczeniem dół, w ktory
wpadła polska literatura

[bobofruit99]

Na wstępie zaznaczę, aby nie było niestosownych komentarzy, że czytałem
recenzowaną książkę. Tokarczuk potrafi napisać ładne zdania. Niektóre. Czy to
jest grafomania, to nie wiem, ale tzw. proza środka, czyli właśnie taki wyrób
czekoladopodobny. Takie postpsychologiczne pleple o tanich oczywistościach dla
młodszych i starszych panien. Chociaż dwie pierwsze książki jeszcze się broniły.
Prawdziwą pustkę Tokarczuk odłoniła w "Lalce i perle". Co do Czaplińskiego --
trzeba odróżnić poważne szkice od masówki dla gawiedzi, a w sumie pewnie nie
jest źle, że poznański profesor namówi parę osób do przeczytania jakiejś książki
w dobie nieczytania lub czytania "Kodu Leonarda da Vinci" w okładce czerwonej,
bądź tęczowej.
Nie rozumiem tylko, co to znaczy prawdziwa literatura polska. I podejrzewam też,
że, droga Rebeko, nie zaglądasz tam, gdzie trzeba, aby sprawdzić, o czym nasi
profesorowie na co dzień piszą. Tak się składa, że w instytucie literatury
polskiej, który znam, prawie nie sposób napisać pracy magisterskiej o Tokarczuk,
Grocholi czy Chmielewskiej. Polska literatura nie znajduje się w dole, a
przekonasz się o tym, kiedy lepiej ją poznasz i zechcesz zrozumieć.

[kubissimo]

ok
nie mam wiecej pytan
ale co sie posmialem, to moje :)))
dzieki

[lemuriza]

aleś ty mądra Rebecco, aż się niedobrze robi.
Snobka z Ciebie i tyle.

[Gość: toya]

Tak to ta twarz z baru mlecznego w rynku z rynku w Nowej Rudzie.Jej sie udało
mnie nie.I niech tak zostanie.

Ludzie, skad w was tyle zlosci i zawisci!

[Gość: Monika]

Ludzie, skad w was tyle zlosci i zawisci! Czytam tu same inwektywy pod adresem
O.T., zero konkretow! Fajnie sie jezdzi anonimowo po kims kto, jak wam sie
wydaje, nie slyszy tego i nie moze odpowiedziec wprost, prawda?Rozne sa gusta i
rozne krytyki. Na tym polega literatura. A goloslowne upatrywanie w
czegokolwiek wytworu peerelowskiej spuscizny czy pisanie, ze czegos sie nie
zrozumialo wiec - czyt. -to jest zle... wybaczcie...! To jest dopiero w stylu
ubieglego systemu politycznego!Gratulacje! :)

Dobry tytuł

[Gość: ach]

Książka OT ma dobry tytuł. Gdzieś już go widziałam...

[Gość: marta]

Ktos w tej dyskusji zapytal skad tyle w ludziach nienawisci.Tez sie
zastanawiam. Takie dyskusje wydaja sie autoterapia, idealna terapia: zupelnie
anonimowa i za darmo. Mozna leczyc sie z wlasnych kompleksow ujezdzajac innych,
plujac na innych. A kryje sie pod tym wlasny kompleks , bolesna swiadomosc
niezrealizowania , wlasna malosc, i jeszcze boleniejsza swiadomosc ze ktos inny
posiada wielki talent, no wlasnie ktos inny.
Wiec wyzywajcie Ja od grafomanow, a siebie na wzajem od roznych innych.Jesli to
poprawi samopoczucie, niech wam bedzie. Na zdrowie!!!

[bobofruit99]

Twoja wypowiedź popada w performatywną sprzeczność

[Gość: minka]

Strasznie się zdziwiłam czytając powyższe opinie. Po pierwsze, już widziałam
pracę magisterską o twórczości O.Tokarczuk - miała ponad 100 stron, więc coś w
jej twórczości i poloniści znajdują. Ja osobiście uważam, że to najlepsza
współczesna polska autorka. Jej poza jest tak różnorodna, w każdej powieści coś
nowego, zaskakującego. Urzekła mnie książka "Prawiek i inne czasy" przypomina
klimatem mojego ulubionego Marqueza, taka spokojna opowieść, która się snuje i
niespodziewanie wciąga, tak że oderwać się nie można. Także "Gra na wielu..."
jest tomem opowiadań, które przeczytałam jednym tchem. Nie uważam, żeby tak
surowe ocenianie autorki na podstawie pobieżnej lektury jednej książki było
sprawiedliwe. Ja przeczytałam wszystkie jej autorstwa i naprawdę chylę czoła
przed jej talentem. Jest w nich baśniowość, humor, dobroć i zwyczajne bliskie
życie szarych ludzi. Tokarczuk często zaskakuje, zbiera przeróżne wątki i
historie, plecie z nic misterną sieć opowieści. Mnie oplotła całkowicie. Czekam
na dalsze historie.
A propos wczesniejszych wypowiedzi nie czuję się spadkobierczynią PRL-u.
Porównuję do Remarqua, Tyrmanda, Nabokowa, Bułhakowa, Carolla, Whartona,
Musierowicz, Chmielewskiej, Amisa, Manna, Allende... Takie tło i na nim całkiem
interesująco nasza Tokarczuk wypada. Dla mnie odkrywcza. Polecam.

[bobofruit99]

Właśnie chodziło mi o to, że tych prac o Tokarczuk wiele już naprodukowano...
szczególnie o tej baśniowości... i takie o kobiecej psychice... i inne... No i
czytałem wszystkie książki pani T... Nie zmieniam zdania... literatura środka,
czyli literatura popularna... wszystkie chwyty ograne...

[Gość: ewa]

brawo, popieram:-)

[Gość: bilba]

przykłady tych "ogranych chwytów", jeśli łaska.

[Gość: minka]

Ograne? W takim razie cała współczesna literatura jest taka, bo wszystko kiedyś
jż było. Najbardziej mnie denerwuje, gdy dany autor się powtarza, jak na
przykład Remarque, Singer, Chmielewska. Jedno przeczytasz, a wiesz czego się
spodziewać. W prozie Tokarczuk podoba mi się pomysł, którry w każdej książce
jest inny. Zgoda, że wątki skądś zaczerpnięte ("Podróz ludzi księgi" -
Haggard, "Prawiek" - Marquez), ale ciekawe i dobrze się czyta. Nie jest to może
Ulisses, ale właśnie literatura, którą miło poczytać.