książki na których ryczeliśmy

[niusia24]

mimo ze przeczytałam juz troche to w pamieci pozostaną szczególnie 3 czytane
jednym tchem

tylko razem z córką-mahmoody
samotnosć w sieci- wisniewskiego
poczwarka-terakowskiej

są piękne,wzruszajace,kazda na swój sposób. wszystkie wlasciwie mówia o
miłości-odwiecznej przyczynie smiechu i łez

[bz.yk]

Erich Segal - "Love story"

[nona_n]

Lars Saabye Christensen - "Półbrat"

[quenten]

Ryczec to moge ze smiechu. Wzruszaja mnie szczegolnie powiesci Sparksa, Segala
i niektore z moich wierszy; Niekoniecznie musi to byc ksiazka (chodzi o calosc)
czesto tez sa to sceny, jakis fragment, zakonczenie.

[kamkap]

Przeminęło z wiatrem
Czasami wołam niebo (lub w niebo)- nie pamietam dokładnie tytułu

[dafni]

"Doktorzy" Segala

Ptasiek Whartona :(

[sliwka1977]

[frrancuzeczka]

"Antek"- jak Rozalke wsadzili na 3 zdrowaski do pieca to ja... buuuu :,( i
"Stado" Whartona.

[miss.didi]

"o psie ktory jezdzil koleja" nie moglam zasnac tak sie pobeczalam;)
w ktorej to klasie byla lektura? 4? 5?

[Gość: gabi]

"Spotkanie nad morzem ",ryczałam strasznie

[tomqpl]

W trzeciej.

[staua]

Ostatnia, ktora pamietam, to chyba "Pianista"...

[Gość: m]

Anka Kowalska- Pestka, ale to było już z 10 lat temu...

[daimona]

"Gniazdo Światów" Huberatha
"Oddział chorych na raka" Sołżenicyna
"Czasami wołam w niebo" Tamary i Svena Matzke

[Gość: Tete]

"Trędowata" czytałam dwa razy i dwa razy strasznie się popłakałam (ale to było
dawno, nie wiem czy teraz tez bym tak zareagowała:) oraz oczywiście "Love
story"

[Gość: Andrew]

Nie ksiazka, lecz opowiadanie - "Poganin" Londona

[Gość: ania]

Książka Korpolewskiej "Tamten poranek" - ryczałam cały czas. Nawet mój
narzeczony płakał!!!

[Gość: Asia]

"O psie, który jeżdził koleją"- mama czytała mi ją jak miałam jakieś 6 lat.
Strasznie płakałam

[ambjutiful]

W dzieciństwie bardzo intensywnie ryczałam, gdy ciocia Ola czytała mi "Naszą
szkapę" - bosh, ile wtedy łez wylałam... W dzieciństwie też ryczałam, jak
pierwszy raz czytałam tomik "Anka" Broniewskiego. Zresztą często mi sie
zdarzało płakać przy lekturze, kiedy miałam malutko latek :)A najczęściej chyba
własnie przy wierszykach Konopnickiej - jak to biedni chłopi umierali,
głodowali... ech...
Kilka lat wzruszyłam się nad "Germinalem" Zoli.
....
Hmmm, więcej nie pamietam, ale na pewno zdarzało mi sie pochlipać sobie nad
książką :)

Ciekawa jestem, czy ktos jeszcze oprócz mnie płakał w dziecinstwie nad
Konopnicką albo nad Broniewskim ?? :DDD

[Gość: ja]

Poczwarka Terakowskiej. Także Stado Whartona też mi się lezka kręciła w oku...
A RYCZEĆ ze śmiechu zdarzyło mi się tylko na Lesiu...

[agawa79]

"Wicehrabia de Bragelonne". Ryczałam ze trzy dni, jak moi ukochani
muszkieterowie kolejno odchodzili... Aż sobie chyba odświeżę znajomość z nimi,
bo ciekawa jestem, czy po latach też zareaguję tak emocjonalnie.

[Gość: itek]

Watek powinien brzmiec : Ksiazki na ktore ryczelismy lub ew. Ksiazki przy
ktorych ryczelismy. Z uwagi na to, ze ograniczam sie do ryczenia ze smiechu
podaje kolezke, ktorego opisy doprowadzaja mnie do powyzszego stanu- Raymond
Chandler (a scislej rzecz ujmujac Philip Marlowe).Ograniczjac sie do rodzimej
tworczosci podpowiem, ze doskonale nadaje sie do ryczenia (ze smiechu) dzielo
wielkiego polskiego wieszcza, ktorego wielbimy, bo nas zachwyca, czyli pana
Gombrowicza powiesc Opetani.

[lemuriza]

Książką przy której bardzo płakałam to "czasami wołam w niebo" ( moze dlatego,
ze napisało ją zycie).
Jesli chodzi o śmianie się przy czytaniu - to aktualnie czytam "Kysia" i
naprawdę są momenty,że zamśmiewam sie zdrowo.

[Gość: zuza]

"Tamten poranek" Katarzyny Korpolewskiej. Naprawdę wzrusza....

[Gość: d0mi]

A ja płakałam jak Wiedźmina dźgnęli widłami i jak Frodo odpływał z Szarej
Przystani;)
Wogóle dużo tych łez było, ale spamiętać wszystkei swoje łzy...

[Gość: baba]

Oczywiscie bylo wiele ksiazek w czasie lektury lrorych uronilam lezke, ale taka,
przy ktorej plakalam niemal od poczatku do saego konca byla tylko jedna:
"Co sie zdarzylo w Madison County".

[ofira]

żeby tak od początku do końca to nie, ale przy czytaniu ostatnich fragmentów
był potop :)

[Gość: scene kid]

"O psie, który jeździł koleją" - nawet autora nie pamiętam, ale hektolitry łez -
tak.

[autumna]

"Serce" Amicisa
Trylogia Sienkiewicza, z czego najbardziej nad "Panem Wołodyjowskim"

[Gość: Rysia]

"Pan Wołodyjowski" zawsze doprowadza mnie do łez, zwłaszcza fragment o Jego
śmierci i słowa skierowane do Baśki "nic to"...Płaczę jak bóbr...Strasznie to
dla mnie wzruszajace.

[jeremiad]

oj dawno mi sie nie zdarzylo ryczec, chyba ostatnio przy "Psie,który jezdził
koleją"mając niewiele lat, a teraz to raczej rycze ze smiechu;)

[hrabalek]

"Dolina szarej rzeki" i "Taniec życia ze śmiercią"-Jerzego Waldorffa.
Jeśli już ryczeć to ze śmiechu. Mistrzem celnych puent i poczucia humoru na
własny temat- jest dla mnie Waldorff.Niedościgniony.

[Gość: Kameleon]

Samotnosc w sieci. Niezmiennie za kazdym razem przez wieksza czesc ksiazki.

[chatka_]

"Lesio" Chmielewskiej - ryczlam ze smiechu :)))

[Gość: Aga]

Końcówka "Wladcy pierścieni" - trzy razy czytalam ksiązke, trzy razy plakalam.
Na filmie bylo to samo.
"Kamienie na szaniec" - jak Rudy umiera - zawsze beczę.
I "Zbrodnia i kara" - kiedy Rodion i Sonia siedzą razem nad Biblią.
A w dzieciństwie to plakalam nad "Braćmi Lwie Serce".

[karol.mojzesz]

Najbardziej to chyba ryczałem nad ostatnią książką Jacka
Kuronia "Rzeczpospolita kłamców". Oczywiście nie przeczytałem jej całej, bo tej
groteskowej, i w gruncie rzeczy - chorej książki, połknąć się nie da, za
cholery. Kuroń jawi się jako zapluty mędrzec, co to rozumy już dawno pozjadał,
więc może sobie teraz z niego kpić. I udała mu się ta sztuka wyśmienicie, a
mnie doprowadził wybranymi rozdziałami do wycia z rozpaczy. Wyłem do Księżyca i
ubolewałem, co marksizm (i trockizm) może uczynić z ludzkim mózgiem. Nie wdaję
się w szczegóły, bo szkoda czasu i miejsca na te bajdy. Miejscami przypomina mi
ta książeczka brednie wgłaszane przez niejakiego J.J. Rousseau. O ile tamten
kochał całą ludzkość jako zbiorowść, tym silniej, im bardziej nienawidził ludzi
jako indywidualne organizmy, o tyle nasz poczciwy Kuroń przejawiał w swym
bujnym życiu "miłość" do reprezentantów tzw. motłochu. Książka jego dowodzi, że
socjalizm to nieuleczalna choroba roznoszona drogą bez-płciową.

[lilith18]

niusia24 napisała:

(...)
> poczwarka-terakowskiej

TAK :)
> Piekna książka..

[charade]

Na 100% przy "Psie, który...", nie pamiętam co prawda samego faktu ryczenia, bo
to było niezwykle dawno, ale czyż można było nie ryczeć czytając to ?

Ostatnio zdarzyło mi się ryczeć przy okazji czytania "Samotności w sieci", ale
ze śmiechu.

[mrofka1]

płakałam przy "czasami wołam w niebo" i przy "śmiertelnych nieśmiertelnych"
a łzy rozpaczy wylewam nad niektórymi lekturami szkolnymi

[Gość: magda]

"Nieznośna lekkość bytu" M.Kundera - śmierć Karenina, płakałam przez ponad
godzinę, a z reguły niezmiernie rzadko płaczę...

[Gość: asiangrl]

poczwarka stanowczo - szczegulnie ostatnia scena

[negishi]

Dziewczynka spoza szyby
Buleczka
Antek
Janko muzykant
Kwiat pustyni Waris Dirie, historia autentyczna
Malowany ptak Kosinskiego - niesamowita..

[Gość: Lillith]

Jedyne ksiazki jakie wzruszaja mnie do lez to dziennikarskie relacje z
wydarzen, ktore mialy miejsce naprawde - wojny, powodzie, glod, terror, gwalt,
smierc dzieci, tragedie prawdziwych ludzi. Tak samo mam z filmami
dokumentalnymi i reportazami w gazetach. Zadna fikcja nie jest w stanie
doprowadzic mnie do lez, rzeczywistosc - nie raz.