Profesor w świecie widowisk

[Gość: Lykos]

Dziękuję za ten artykuł. Od lat staram się upowszechnić wiedzę o życiu i
dziele Profesora, jednego z najlepszych stylistów języka polskiego II połowy
XX wieku, wielkiego uczonego, erudyty i pisarza. Mam jednak dość ograniczone
możliwości.

A ten teatrolog i literat za "Krótką historię teatru polskiego", "Teatr w
świecie widowisk" i "Bogusławskiego" powinien być postrzegany jako jeden z
naszych największych humanistów, w jednym szeregu z Tadeuszem Kotarbińskim,
Aleksandrem Bruecknerem, Tadeuszem Zielińskim, Witoldem Doroszewskim, Zenonem
Klemensiewiczem, Julianem Krzyżanowskim, Ignacym Chrzanowskim, Kazimierzem
Michałowskim, może jeszcze kilkoma innymi, których nazwiska trudno mi sobie
przypomnieć ad hoc.

Zbigniew Raszewski jest stanowczo za mało znany przeciętnemu Polakowi.
Koniecznie trzeba to zmienić. Na początek dobrze by było, gdyby nadać Jego
imię ulicy w Bydgoszczy, w której spędził dzieciństwo i młodość, i której
poświęcił pomnikowe dzieło "Pamiętnik gapia". Słyszałem, że ma powstać
Instytut Wiedzy o Teatrze Jego imienia. Trudno o lepszego patrona! Powinien
mieć jeszcze ulice w rodzinnym Poznaniu (życzę pani Musierowicz długiego
życia, ale dobrze by było, gdyby kiedyś zakochani umawiali sie na rogu ulic
Małgorzaty Musierowicz i Zbigniewa Raszewskiego) i w Warszawie, w której
stworzył prawie całe swoje dzieło naukowe i literackie.

To, że jest tak mało znany wynika z Jego niezłomnej postawy
antykomunistycznej, a po części także może z Jego katolicyzmu, za co komuna
go tępiła, za co został wyrzucony na początku lat pięćdziesiątych z
Uniwersytetu Poznańskiego, za co miał zakaz pracy na uniwersytetach, za co
wydłużono Mu czas przyznania tytułu profesora. Oczywiście nie było Go przez
wiele lat w telewizji, więc nie mógł się przebić do świadomości ogółu
wykształconych Polaków.

Koniecznie trzeba zadbać o odpowiednie miejsce dla profesora Raszewskiego w
naszym Panteonie narodowym.