Wiersze Jana Twardowskiego

[efka_2]

"W niebie"

Teraz tylko wypadałoby napisać czemu akurat ta perełka spośród tak wielu innych...
Przecież nie dlatego, że jest skróconą wersją "Złotej legendy", nie za cudowna
codziennosć męczenników co stanęli z krzyżami i utworzyli korek, bo można
odnaleźć ja w tylu innych wierszach... Chyba dlatego, że w końcu można spotkać
matkę - choć tyle trzeba przejść nieba, żeby ją odnaleźć.

[patekku1]

Suplikacje +

Jest

Gil zgrzyta sroka sroczy
odchodzą szpaków pokolenia
jelonki liżą milczą grzyby
cielę z probówki szuka matki
kręci się Ziemia bez sumienia
słuchają służą i nie mówią

-

[anaiss]

O nieobecnych

Myślała że został już tylko na fotografii
z twarzą bez oddechu
Tymczasem w każdej chwili
kiedy zapalała światło
nakrywała do stołu w świecie tak małym
w którym jest już wszystko
wiedząc że zmęczenie jest przynajmniej połową miłości
że kochać - to nie znaczy iść w swą własną drogę
nieefektowna jak zielona cyranka bez połysku
wytrwała jak chory z urojenia który ma w końcu rację
kiedy odkrywała że można się modlić mając tylko
czyste sumienie
kiedy odchodziła żeby wrócić
z sercem nie skróconym przez oszczędność
tak znikoma że prawdziwa
sama na wspólnej drodze
po obu stronach wiary

Tłumaczył
że wieczność jest tylko jedna
że już są razem chociaż się nie widzą
że miałby ochotę nagadać jej serdecznie
choćby w przedpokoju ciepłym od ubrań

przecież tylko nieobecni są najbliżej

Powiedz

[Gość: Jan Twardowski]

Kopciuszku tobie się udało
oddzielić mak od popiołu
przez jedną noc
powiedz jak oddzielić
kota od kotki
ból od miłości
łzę od doświadczeń
smutek od czasu
mądrość od starości
i nie mieć już słonia lat


Dziękuję, że mi TYLE powiedziałeś o Bogu. Pamiętam, co mówiłeś: NIEOBECNI SĄ
NAJBLIŻEJ. Agnieszka

[Gość: walentyna]

Największy polski poeta zmarł, to sobie o nim przypomnieliście.
Jak żył to żadna gazeta nie zadała sobie trudu, by go cytować.
Był wielki, dla mnie największy.

Zawsze będę wracać do Pana cudownych, pełnych pokory przemyśleń.
Niech Bóg przyjmie Pana na swoje makowiska.

Pogrążona w smutku,
walentyna

[fraaszka]

nie bądź niesprawiedliwa
to tylko jeden z wielu,naprawdę wielu artykułów
serwisy.gazeta.pl/kultura/1,69370,108268.html

[mathias_sammer]

Walentynko, tak to juz jest, ze kiedys najlepsi musza odejsc. Nie byl mlody.
Wspaniale pisal. Jak wiesz, Jego slowa towarzysza mi od lat.
Raz w zyciu popelnilem blad, ktorego zaluje do dzis. Zacytowalem Jego
pozegnanie komus, kto zyl, a wyslal telegram o swojej smierci.

Mam nadzieje, ze On - Jan Twardowski zrozumie i wybaczy pomylke. On
zrozumialby, gdyby...
M.S.

[Gość: walentyna]

Nic dodać nic ująć... Zapalam w myślach dla Niego świeczkę...

walentyna

[Gość: agresth]

spoza nas...

nie bój się chodzenia po morzu
nieudanego życia
wszystkiego najlepszego
dokładnej sumy niedokładnych danych
miłości nie dla ciebie
czekania na nikogo

przytul w ten czas nieludzki
swe ucho do poduszki
bo to co nas spotyka
przychodzi spoza nas

[kewalsawe]

Jeden z moich ulubionych wierszy zatytułował ksiądz Jan Twardowski: „Mrówko,
ważko, biedronko”. Już sam tytuł intryguje, zastanawia, prowokuje czytelnika do
zadania pytania: cóż takiego poeta –teolog może mieć do powiedzenia owym
sympatycznym ale w końcu bezrozumnym istotom. Okazuje się, że bardzo wiele.
Przede wszystkim w jego głosie pobrzmiewa zachwyt nad różnorodnością i pięknem
owego mikroświata, ale nie tylko, również a może przede wszystkim tęsknota za
zagubioną gdzieś przez człowieka lekkością istnienia, wynikającą z umiejętności
dokładnego określenia własnego miejsca na Ziemi i wewnętrznej zgody na
przypisany z góry los, na bycie tylko i wyłącznie małym trybikiem w niepojętym
mechanizmie Wszechświata.... . „człapię po świecie jak ciężki słoń / tak duży,
że nic nie rozumiem” - uskarża się podmiot liryczny - „a życie nasze
jednakowo /niespokojne i malutkie”. Ja też tak człapię, z podobnym poczuciem,
każdego dnia. I tylko czasem, dzięki sile poezji, udaje mi się pokonać prawo
grawitacji i poszybować w przestworza jak ważka czy biedronka... Dziękuję Ci
Księże Janie za to, że dzięki Twojej wrażliwości mnie – zwykłej śmiertelniczce
od czasu do czasu wyrastają małe skrzydełka i mogę przez chwilę dotknąć
nieskończoności, której na co dzień nie jestem w stanie sobie nawet wyobrazić .”


Ewa Kozłowska-Głębowicz

[Gość: walentyna]

Podpisuję sie pod słowami zacytowanej Pani.

walentyna

* * *

[perli]

Przy Stole Pańskim chwieję się jak na moście z patyków
zabolał mnie język od pytania
głęboki i niski
dlaczego ścinają kwiaty wczesnym rankiem
cały w sekrecie najświętszej niepewności
Na szczęście mam jeszcze łzę
ukrytą furtkę

Opowiadanie wieczorne

[Gość: kidler]

Nie bede przytaczal trsci owego wiersza- jezeli ktos chce znajdzie go w wielu
zrodlach... nie twierdze ze jest to tez najlepszy wiersz poety... ale jak kazdy
ma cos w sobie... m.in. tym wierszem wygralem konkurs recytatorski WIARA
NADZIEJE MILOSC objety patronetem ks. Jana w zeszlym roku- otrzymalem tesh
wlasnorecznie podpisany przez niego tomik- teraz to jest najwiekszy skarb w
moim domu... Do zobaczenia kiedys Ks. Janie...

[lenawawa]

kidler to pięknie;))
Moja uczennica w listopadzie ubiegłego roku dostała wyróżnienie w konkursie
wierszy księdza.
Zaraz po feriach robię wieczorek jego poezji.

[liber9]

Dla mnie najważniejszy okazał się wiersz "O stale obecnych". Wybrany przed
laty i przepisany ręcznie przez moją nieżyjącą już żonę, do dziś pozwala mi
przetrwać chwile samotności. Ze smutkiem stwierdziłem, że - jak dotąd - nie
znalazł się na liście kandydatów.

[Gość: Michał]

"Czuwanie" - siostrzany wiersz "Spieszmy się kochać ludzi". Zresztą nie da się
wybrać tego jedynego.

Mniej więcej

[Gość: lilka]

Ach te słowa -

Rachunek sumienia

[Gość: lilka]

Rachunek sumienia

czy nie przekrzykiwałem Ciebie
czy nie przychodziłem stale wczorajszy
czy nie uciekałem w ciemny płacz ze swoim sercem
jak piątą klepką
czy nie kradłem Twojego czasu
czy nie lizałem zbyt czule łapy swego sumienia
czy rozróżniałem uczucia
czy gwiazd nie podnosiłem których dawno nie ma
czy nie prowadziłem eleganckiego dziennika swoich żalów
czy nie właziłem do ciepłego kąta broniąc swej wrażliwości
jak gęsiej skórki

czy nie fałszowałem pięknym głosem
czy nie byłem miękkim despotą
czy nie przekształcałem ewangelii w łagodną opowieść
czy organy nie głuszyły mi zwykłego skowytu psiaka
czy nie udawadniałem słonia
czy modląc się do Anioła Stróża ---
nie chciałem być przypadkiem aniołem a nie stróżem
czy klękałem kiedy malałeś do szeptu....

Pan Jezus niewierzących

[Gość: lilka]

Pan Jezus niewierzących

Pan Jezus niewierzących
chodzi między nami
trochę znany z Cepelii
trochę ze słyszenia
przemilczany solidnie
w porannej gazecie
bezpartyjny
bezbronny
przedyskutowany
omijany jak
stary cmentarz choleryczny
z konieczności szary
więc zupełnie czysty

Pan Jezus niewierzących
chodzi między nami
czasami się zatrzyma
stoi jak krzyż twardy

wierzących niewierzących
wszystkich nas połączy
ból niezasłużony
co zbliża do prawdy

Zaczekaj

[Gość: lilka]

Zaczekaj

Kiedy się modlisz -

Wybaczyć

[Gość: lilka]

Wybaczyć

Święty Tomaszu niewierny
ze mną było inaczej
On sam mnie dotknął
włożył dłonie w grzechu mego rany
bym uwierzył że grzeszę i jestem kochany
Bóg grzechu nie pomniejsza ale go wybaczy

za trudne
i po co tłumaczyć

Sen mara

[Gość: lilka]

Sen mara

Sen mara Pan Bóg wiara
lecz nic się nie śniło
porzeczka pnie się w górę
cynamon odmładza
księżyc lizus wschodzi
serce klęka przy sercu by człowiek się rodził
sójka się zbyt długo wybiera za morze
chcemy dobrze od zaraz
Pożałuj nas Boże

Wielka mała

[Gość: lilka]

Wielka mała

szukają wielkiej wiary kiedy rozpacz wielka
szukają świętych co wiedzą na pewno
jak daleko odbiegać od swojego ciała

a ty góry przeniosłaś
chodziłaś po morzu
choć mówiłaś wierzącym
tyle jeszcze nie wiem

-

[anna_kinga]

"(...)i ten krzyk nie umieraj nie odchodź jeszcze okażę ci serce
z którym uciekałem -

"poczekaj" - mówi Miłość

[Gość: kasia_ty]

poczekaj aż Cię rąbnę - uwierzysz we wszystko

[rojka1]

Nie posypujcie cukrem religii
nie wycierajcie jej gumą
nie ubierajcie w różowe galgany aniolów
fruwających ponad wojną
nie odsylajcie wiernych do fujarki komentarza

Nie przychodzę po pociechę jak po talerz zupy
chcialem wreszcie oprzeć glowę
o kamień wiary.

[Gość: Gosia]

"Kiedy mówisz"
choc tak naprawde wszystkie wiersze sa przepiekne

[Gość: lulu]

Nie płacz w liście
nie pisz że los ciebie kopnął
nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
kiedy Bóg drzwi zamyka – to otwiera okno
odetchnij popatrz
spadają z obłoków
małe wielkie nieszczęścia potrzebne do szczęścia
a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju
i zapomnij że jesteś gdy mówisz że kochasz

[mathias_sammer]

Przychodze


Przychodze Panie Boze
juz przestarzaly
z prosba drobna
zebysmy nie zglupieli
ulecz nas
Lenartowiczem
Syrokomla
Lechoniem
Kamienska
Baczynskim z powstancami
przyjmij do siebie
w zla noc ciemna
tak jak dziewczynke z zapalkami

1994rok

[mathias_sammer]

Minister

Dziecinstwo-jeszcze dalej
mlodosc i jeszcze dalej
starosc i tak dalej
wiec blizej

przyszedl minister
pozamieniac kacykow

i wyciagnal nogi pod krzyzem

1987

[mathias_sammer]

I jeszcze jedno przekopiowanie:

Pamieci Profesor Marii Dluskiej

Swiety Franciszku z Asyzu
nie umiem Cie nasladowac-
nie mam za grosik swietosci
nad Biblia boli mnie glowa

Ryby nie wyszly mnie sluchac
nie umiem rozmawiac z ptakiem-
pokasal mnie pies proboszcza
i serce mam byle jakie

Piekne sa gory i lasy
i roze zawsze ciekawe
lecz ze wszystkich cudow natury
jedynie powazam trawe

Bo ona deptana niziutka
bez zadnych owocow, bez klosa
trawo-siostrzyczko moja
karmelitanko bosa

1956rok

[keejt1]

Mam swoj jeden ulubiony cytat ks. Twardowskiego: "nie ma na ziemi sytuacji bez
wyjscia..gdy Bóg zamyka drzwi to otwiera okno" ......Jest tak strasznie
przepełniony nadzieją...zawsze lepiej sie czuje jak go przeczytam:):):)

[kowianeczka]

Tak, to piekne slowa. Pan Bog wiedzial co robi, ksiadz Twardowski tez.

kowianeczka

[mathias_sammer]

Ankieta

Czy nie dziwi cie
madra niedoskonalosc
przypadek staranie przygotowany
czy nie zastanawia cie
serce nieustanne
mrowka co moze przeniesc
wierzby gajowiec zolty i przebisniegi
milosc co pojawia sie bez naszej wiedzy
zielony malachit co barwi powietrze
spojrzenie z nieoczekiwanej strony
kropla mleka co na tle czarnym staje sie niebieska
lzy podobno osobne a zawsze ogolne
wiara starsza od najstarszych pojec o Bogu
niepokoj dobroci
opieka drzew
przyjazn zwierzat
zwatpienie podjete z ufnoscia
radosc gluchoniema
prawda nareszcie prawdziwa nie posiekana na kawalki
czy umiesz przestac pisac
zeby zaczac czytac?

1969