Jesień w literaturze i poezji

[lenawawa]

Bardzo prosze forumowiczów o pomoc.
Przygotowuje wieczorek z motywem jesiennym.
Szukam tekstów o jesieni - poezja, proza, teksty piosenek.
Wiem, że w necie znajdę tego pełno;))ale co kilka głów to nie jedna;))
może znajdę tutaj jakieś oryginalne, niespotykane teksty.
Wykorzystam na pewno Pana Tadeusza i grzybobranie
Co jeszcze?

[kawa_malinowa]

Tuwim Julian

Złota polska jesień


Korporanci na motocyklach
Pędzą w sprawie patriotycznej,
Uradzonej na konwentyklach
Jednomyślnie i spontanicznie.

Idę jesienią na ukos

Oburzeni oficerowie
Domagają się interwencji
I meldują w drodze służbowej
Na audiencji, u ekscelencji.

Idę jesienią na ukos

Delegacja obywatelska
Deklaruje znaczne ofiary,
Reprezentant nauczycielstwa
Do katedry niesie sztandary.

Idę jesienią na ukos

Proletariat zorganizował
Wiec masowy za rewolucją,
Idzie właśnie kadra szturmowa
Z transparentem i rezolucją

Idę jesienią na ukos,
Płynę taflą przekroju,
Cieciem lustrzanym rozcinam
Nieziemską ojczyznę swoją.

[kawa_malinowa]

Jesienna zaduma





Nic nie mam
Zdmuchnęła mnie ta jesień całkiem
Nawet nie wiem
Jak tam sprawy za lasem
Rano wstaję, poemat chwalę
Biorę się za słowo jak za chleb
Rzeczywiście tak jak księżyc
Ludzie znają mnie tylko z jednej
Jesiennej strony
Nic nie mam
Tylko z daszkiem nieba zamyślony kaszkiet
Nie zważam
Na mody byle jakie
Piszę wyłącznie, piszę wyłącznie
Uczuć starym drapakiem
Rzeczywiście tak jak księżyc
Ludzie znają mnie tylko z jednej
Jesiennej strony





Muzyka: Elżbieta Adamiak

Słowa: J. Harasymowicz

[Gość: i2h2]

"Strofy o późnym lecie" J.Tuwima ("Zobacz, ile jesieni, pełno jak w cebrze
wina...")

[kawa_malinowa]

Widmo Jesieni" Adam Asnyk

Tak żywe niegdyś błękity
Cieniami zaszły szaremi,
Jakiś duch mgłami spowity
Zimną dłoń kładzie na ziemi.

Przez mgieł przejrzyste zasłony
Przegląda postać widziadła,
Wzrok jakby mgłami zaćmiony,
Twarz chłodna, smutna, wybladła.

Na czole wieniec sczerniały
Kropelki sączy wilgotne...
Po kwiatach, co się rozwiały,
Zostały ciernie samotne.

Tak płynie z schyloną twarzą,
Roznosząc ciszę złowrogą,
A łzawe spojrzenia rażą
Sennością, smutkiem i trwogą.

Przyciska do ziemi łona
Dłoń skrzepłą - ziemia się wzdryga,
Lecz tchem grobowym rażona,
Martwieje - głuchnie - zastyga.

[kawa_malinowa]

Leopold Staff
"Deszcz jesienny"

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze
Na próżno czekały na słońca oblicze...
W dal poszły przez chmurną pustynię piaszczystą,
W dal ciemną bezkresną, w dal szarą i mglistą...
Odziane w łachmany szat czarnej żałoby
Szukają ustronia na ciche swe groby,
A smutek cień kładzie na licu ich młodem...
Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem
W dal idą na smutek i życie tułacze,
A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...
Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...
Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...
Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...
Tak... Szczęście przyjść chciało, lecz mroków się zlękło.
Ktoś chciał mnie ukochać, lecz serce mu pękło,
Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...
Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...
Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...
Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie
I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...
Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem
I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,
Trawniki zarzucił bryłami kamienia
I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...
Aż strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu
Położył się na tym kamiennym pustkowiu,
By w piersi łkające przytłumić rozpacze
I smutków potwornych płomienne łzy płacze...

To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...

[kawa_malinowa]

Gdybyś był, a nie bywał
Raz na jakiś czas...
Byłabym wreszcie "czyjaś"
Nie "bezpańska" - aż tak...

Jesień trwa -
Rdzawych liści czas,
Kaloszy, peleryn i mgły
Jesień trwa -
Szpetnej aury czas
Pod płaszcze się pcha,
Wyziębia nam serca - wiatr

Gdybyś miał, a nie miewał
Czas i chęć i gest...
Byłabym na wyłączność
A nie - ogólnie dostępna...

Jesień trwa -
Rdzawych liści czas,
Kaloszy, peleryn i mgły
Jesień trwa -
Szpetnej aury czas
Pod płaszcze się pcha,
Wyziębia nam serca - wiatr

hey - bylabym.

[Gość: Zdanka]

:)
jesienny-pan.w.interia.pl/jesien-literatura/bruno_shulce.htm

[mamarcela]

Julian Tuwim "Wspomnienie" (mimozami jesień) i "Tomaszów"
Obie są piosenkami także

[mamarcela]

Gałczyński Konstanty Ildefons

Jesień



Jabłka świecą na drzewach jak węgle w popiele,
wiatrak pęka ze śmiechu i powietrze miele.

Jak na fryzie klasycznym dziewczyny dostojne
z różowymi żądzami mężną wiodą wojnę.

Już kasztan się osypał i ochłodły ranki;
o, młody przyjacielu, poszukaj kochanki

z małym domkiem, ogródkiem, sennym fortepianem,
która by włosy twoje czesała nad ranem,

z którą byś po śniadaniu czytał Mickiewicza -
niech będzie silna w ręku, a piękna z oblicza,

jak jesień zamyślona, jak Jesień śmiertelna
i jako jabłka owe cierpka i weselna.

[mamarcela]

Gałczyński Konstanty Ildefons

"Oto widzisz, znowu idzie jesien...."

Oto widzisz, znowu idzie jesień -
człowiek tylko leżałby i spał...
Załóżże twoj szmaragdowy pierścien:
blask zielony będzie miło grał.

Lato się tak jak skazaniec kładzie
pod jesienny topór krwawo bardzo -
a my wiosnę widzimy w szmaragdzie,
na pierścieniu, na twym jednym palcu

[mamarcela]

Raz staruszek, spacerując w lesie,
Ujrzał listek przywiędły i blady
I pomyślał: - Znowu idzie jesień,
Jesień idzie, nie ma na to rady!

I podreptał do chaty po dróżce,
I oznajmił, stanąwszy przed chatą,
Swojej żonie, tak samo staruszce:
- Jesień idzie, nie ma rady na to!

A staruszka zmartwiła się szczerze,
Zamachnęła rękami obiema:
- Musisz zacząć chodzić w pulowerze.
Jesień idzie, rady na to nie ma!

Może zrobić się chłodno już jutro
Lub pojutrze, a może za tydzień
Trzeba będzie wyjąć z kufra futro,
Nie ma rady. Jesień, jesień idzie!

A był sierpień. Pogoda prześliczna.
Wszystko w złocie trwało i w zieleni,
Prócz staruszków nikt chyba nie myślał
O mającej nastąpić jesieni.

Ale cóż, oni żyli najdłużej.
Mieli swoje staruszkowie zasady
I wiedzieli, że prędzej czy później
Jesień przyjdzie. Nie ma na to rady.


Andrzej Waligórski

[mamarcela]

K.I. Gałczyński
Śmierć Andersena

[mamarcela]

LEOPOLD STAFF


ELEGIA KONAJĄCEJ JESIENI


Uspokojona, uspokajająca
Rozdzierającym smutkiem wyrzeczenia,
Jesień, w przewlekłym konaniu gasnąca,
Zbladłym wspomnieniem lata opromienia
Wód wyczerpanie i złoci ich chłody
Snem beznadziejnej, bezsilnej pogody.

Senne błękity niebios, niedołężnie
W bezmyślny uśmiech wysilone, chore,
Tęsknią, jak jeno w szarą zmierzchów porę
Tesknić umieją kobiety i więźnie.

Zbłąkana w modrych oparów przeźroczu
Światłość znużona, zmrużona, zbolała
- Jak rozjątrzone spojrzenie bez oczu -
Bezsenną kłótnią jaskrawych barw pała.

Od włosów kobiet, schorzałych samotnic,
Wzięły swe barwy drzewa twe, jesieni!
Z ich złotopłowych warkoczy, z promieni
Czół pięknych, młodych, pobladłych suchotnic,
Od bujnych włosów miedzianoczerwonych -
Kobiet całunkiem śmierci naznaczonych.

Przyćmiony mosiądz i brąz października:
Bezduszne złoto pożółkłych jesionów,
Dębow płomienność, rdzawość buków dzika,
Błagalna żółtość topoli i klonów,
Brzozowych liści bursztyn płakany,
Nieuleczalna czerwień winogradu -
Ronią wśród liści milczącego spadu
W głuchego lasu spokój niezbłagany
Muzykę brązu, mosiądzu i miedzi...
Kruszczową dźwięczność barw zgasa od śniedzi
Jesiennej w szelest nieżywy i suchy...
A liście lecą jak sny i jak duchy.

Lecz orgii złota jaskrawego dzikiej
Błękit podrzuca się tłem i przetęża
Podsyca liści żar, że jak trąb krzyki
Żółtość ich bucha i słońce zwycięża!...
I jeno z rzadka gdzie zieleń zgryźliwa,
Jątrząc swe jady, pieśń złotą przerywa...

O, i tych bogactw stubarwne przepychy
Zaginąć muszą, to święto biesiadne
Oczarowanych oczu!... Śmierci cichej
Zdane, jesieni, twe piękno bezradne...

O, że też wszystko, ku czemu ramiona
Pręży tęsknota piękności spragniona,
Jest najpiękniejsze dopiero, gdy kona...

Zima jesieni skarb strwoni doszczętnie...
Krasa nie broni przed śmiercią złowróżbną. -
Umiera jesień i umiera smętnie,
Że była piękna tak długo - na próżno...

[mamarcela]

LESZEK DŁUGOSZ

DZIEŃ W KOLORZE ŚLIWKOWYM

Po czerni jeżyny
Po liściu kaliny
- Jesień, jesień już
Po ciszy na stawie
Po krzyku żurawi
- Jesień, jesień już
Po astrach, po ostach
To widać, to proste że
- Jesień, jesień już
I po tym że wcześniej
Noc ciągnie ze zmierzchem
- Jesień, jesień już

Po pustym już polu
Po pełnej stodole
- Jesień, jesień już
Strachowi na wróble
Już nad czym sie trudzić?
- Jesień, jesień już
I po tym że w górze
Wiatr wróży kałuże, tak
- Jesień, jesień już
I po tym że przecież
Jak zwykle, po lecie
- Jesień, jesień już

Ach, ten dzień w kolorze śliwkowym!
- Berberysu i głogu ma smak...
Stawia drzewom pieczątki
- Żeby było w porządku
Że już pora
Że trzeba iść spać...
A my tak - po kieliszku, po troszeczku
Popijamy calutki ten dzień
- Próbujemy nalewki
Z dzikiej róży, z porzeczki
Żeby sprawdzić - czy zima
To wypić się da?...
- To się w głowie nie mieści
Że tak szumi szeleści
Tak bliziutko, o krok, prawie tuż
Głębokimi rzekami, pachnącymi szuwarami
Idzie jesień
I prosto w nasz próg...
- Ale co tam! przecież taka jesień złota
Nie jest zła!
- Ale co tam! Przecież taka jesień złota
Niechaj trwa...

[mamarcela]

LEOPOLD STAFF

JESIEŃ

Jesienny czas! Cudownych blasków czas!
O, dęby, buki, klony i platany,
Ciepłych odcieni stubarwne organy,
Na których złotą symfonię grałaś!

O pełne słońca przepychów i kras
Melancholijnie milczące polany,
Kędy przez liści ogniste dywany
Przechodzi piękna bóg ostatni raz!

Dusza ma, zda się, o tysiące lat
W przeszłość cofnęła się na czasu zdroju,
W wiek ziemi błogi, szczęśliwy i młody,

I patrzy z żalem, jak ginie ten świat,
Jak kona z boskim uśmiechem spokoju
Olimp radości, piękna i pogody..

[ryza_malpa1]

A z porzy to polecam "Skandal w Wesołych BAgniskach" Chormańskiego - bardzo
jesienna proza oraz 'Chłopów" reymonta - sugestywne opisy przyrody na każda
pore roku :)

[kaaaa3]

"Jesień" Maria Pawlikowska -Jasnorzewska Zardzewiałe róże
jesieni patrzą w przestrzeń białą od deszczu / deszcz niebo przeszywa do ziemi
tysiącem ściegów i dreszczów / I wszystko psuje się, paczy, cieknie, zgnilizną
broczy,/ lecz nie zawsze z ropaczy- / -ale na krótko z rozkoszy.

[bdx65]

"Jesień idzie przez park" - piękna piosenka Krzysztofa Klenczona, słowa (chyba)
Dzikowskiego.

[bdx65]

autorem słów jest p. Janusz Kondratowicz do muzyki K. K.

Puszkin

[alexanderson]

Aleksander Puszkin, "Jesień. Fragment" (1833):

I
Październik już nadciągnął – już zagajnik młody
Ostatnie liście z nagich swych gałęzi strząsa.
Tchnął chłód jesienny – drogę skuły pierwsze lody,
Za młynem jeszcze biegnie rzeczułka szemrząca,
Lecz staw już zastygł: czyniąc oziminom szkody,
Na polowanie w pole wyrusza mój sąsiad,
I tratują je wściekle rozigrane łowy,
I psy szczekaniem budzą uśpione dąbrowy.

II
Teraz jest moja pora: ja nie lubię wiosny;
Wtedy choruję – błoto, smród, nuda odwilży;
Krew burzy się; w uczuciach, w myśli żal nieznośny,
Surowej zimy powiew jest mi znacznie milszy,
Lubię jej śnieg; pęd sanek jakże jest radosny,
W obecności księżyca, u boku najmilszej,
Gdy pod sobolim futrem ściska wasze dłonie,
I świeża, i rozgrzana, cała drży i płonie!

III
Jakże wesoło, nogi w żelazo obuwszy,
Szlifować rzeki gładkie, jak posadzka lśniąca!
A kogóż uczt zimowych świetność nie poruszy?....
Lecz dość tego. Pól roku śnieg i śnieg, bez końca.
Toć to nawet niedźwiedzia znudzi i rozjuszy.
I niejednemu zbrzydnie sanna wiatrem tnąca
Z młodymi Armidami, jak też zbrzydnie chyba
Kwaśna nuda przy piecu i podwójna szyba.

IV
Och, lato piękne! Jakże ja bym cię miłował,
Gdyby nie twe upały, komary i muchy,
Pod twoim kurzem niknie wszelka moc duchowa,
Jak łany – ty nas męczysz znojami posuchy;
Chcemy pić, śni się chłód nam i woda zdrojowa,
Inna myśl pierzcha – szkoda nam zimy staruchy;
Żegnając ją blinami, winem, po jej zgonie
Wspominamy lodami ją na stypie po niej.

V
Zazwyczaj dni jesieni późnej ganią przecie,
Lecz, drogi czytelniku, wdzięk jej mi najbliższy.
Jak we własnej rodzinie niekochane dziecię,
Które cichą urodą swoją skromnie błyszczy,
Tak lubię ją – ze wszystkich pór roku na świecie,
Mówiąc szczerze, ma ona dla mnie czar najtkliwszy,
W niej jest wiele dobrego, wyzbyty próżności
Kochanek, śniąc kapryśnie znalazłem w niej coś ci.

VI
Jakże to wytłumaczyć? Jest mi ona miła,
Jak wam niekiedy – młoda suchotnica.
Chociaż skazaną na śmierć czeka wnet mogiła,
Biedna, bez skargi gaśnie i nie chmurzy lica.
Grobowa otchłań jej nie przeraziła,
Na ustach jej uwiędłych uśmiech nas zachwyca:
Na twarzy jej rumieńców kwitnie jeszcze szkarłat –
Dziś ona jeszcze żywa – jutro już umarła.

VII
Żałosna poro! Oczu mych oczarowanie!
Urzekł mnie pożegnalny wdzięk twój niewygasły –
Lubię przyrody pyszne zamieranie,
W szkarłat i złoto przyodziane lasy,
W ich cieniu oddech świeży i wiatru powianie
I cały w mgle wełnistej okrąg nieba jasny,
I pierwszy mróz, i skąpy promień słońca zimny,
I oddalone groźby siwej zimy.

VIII
Co jesień znów zakwitam, znowu jestem zdrowy,
Snadź ciału memu służą tęgie ruskie chłody,
Znów miłe mi powszednie życiowe narowy,
W porę sen na mnie spływa, w porę jestem głodny,
Gra lekko, bujnie w sercu obieg krwi miarowy,
Pragnienia płoną, jestem znów szczęśliwy, młody,
Pełen życia – to cecha mego organizmu
(Wybaczcie mi zbędnego wyskok prozaizmu).

IX
Prowadzą ku mnie konia; pędząc szczerym łanem
I trzęsąc grzywą, niesie w dal mnie wiatronogi,
I dźwięcznie pod kopytem jego rozbłyskanym
Pęka lód i zamarzłej dudni grudą drogi,
Lecz gaśnie krótki dzień. W kominku zapomnianym
Płonie ogień, to jasny, to znów mdły, ubogi,
Ledwo tlący się – czytam przy nim lub popadam
W długą zadumę, która na duszy osiada.

X
I już niepomny świata – pośród ciszy błogiej
Błogo imaginacją już uśpiony własną,
Czuję, jak we mnie budzi się poezji ogień,
Jak duszy od lirycznych niepokojów ciasno,
Więc drży i dźwięczy, szuka jak we śnie swej drogi,
By przemówić wylewnie, swobodnie i jasno –
Wtedy dawni znajomi, twór fantazji mojej,
Idą ku mnie w gościnę niewidzialnym rojem.

XI
I w głowie mojej gra już pomysłów odwaga,
Myśli biegną naprzeciw lekkim, lotnym rymom,
Palce – pióra, papieru pióro się domaga,
Jeszcze chwila – a wiersze swobodnie popłyną.
Tak śpi na martwych wodach okręt, ale z nagła
Majtkowie w górę, na dół pędzą – i rozwiną
Żagle – i już wiatr morski płótna nadyma,
Olbrzym ruszył i pruje fale dziób olbrzyma.

XII
Płynie. A nam gdzież płynąć? ..........
.......................................
.......................................
(tłumaczenie: Włodzimierz Słobodnik)

Fet

[alexanderson]

Atanazy Fet, "Jesienią" :

Gdy przezroczysta pajęczyna
Roznosi nici jasnych dni
I pod oknami włościanina
Daleki dzwon wyraźniej brzmi,

Nie smuci nas, nie wstrząsa dreszczem
Myśl, że już zimy bliski dech,
Lecz rozumiemy lepiej jeszcze
Zbiegłego lata złoty śmiech.

(przeł. Kazimierz Andrzej Jaworski)

Bunin

[alexanderson]

Iwan Bunin, "Listopadowa noc" (1912):

Po polach mgła przejrzysta płynie,
Niekiedy szybciej mknie,
O róg księżyca się zawinie,
Gdy się ku górze pnie.
Niemało bruzd i jam w dolinie,
Które okrywa cień.

Co to, czy rzeczka - w tamtej stronie?
Nie, oziminy łan...
Już rosa lśni na grzywie konia,
Co w cwał przez pole gna,
I cały las kadzidłem zionie,
Rozwarty aż do dna.

(przeł. Maria Leśniewska)

Bunin (2)

[alexanderson]

Iwan Bunin, *** [Jesienny dzień...], 1917:

Jesienny dzień. Step, parów z rzeczką płytką.
Rogaty wół, ogromna sztuka siwa,
Stawiając w śliskim błocie swe kopyto,
Do wody pyskiem wilgotnawym przywarł.

Pije i patrzy bladymi oczami,
Ogonem bijąc swe kościste boki,
Jak wzdłuż parowu w nieba stok szeroki
Idą powoli chłopi za wozami.

(przeł. Maria Leśniewska)

Achmatowa

[alexanderson]

Anna Achmatowa, *** [Jesień w czerni...]. 1921:

Jesień w czerni, zapłakana jak wdowa,
Wszystkie serca przygnębia...
Płacze, rozpacza i wciąż od nowa
Do słów małżonka pamięcią sięga.
Tak będzie trwać, aż śniegu milczenie
Zlituje się nad półmartwą,
Niosąc bólu i szczęścia zapomnienie –
A za to życie oddać warto.

(przeł. Krystyna Szlaga)

Achmatowa (2)

[alexanderson]

Anna Achmatowa, "Trzy jesienie" (1943):

Nie jestem wrażliwa na lata umizgi,
Zima też bez zagadek, na ogół,
Lecz opętana innym zjawiskiem
Wypatrzyłam – trzy jesienie co roku.

Ta pierwsza – świąteczna, gdy koniec i kwita
Z porządkami wczorajszego lata,
I liście fruwają jak strzępy zeszytów,
A dymek zanosi słodkawym błękitem.
Jak mokro, jak pstro, ile światła.

Już pierwsze do tańca zbiegają się brzózki
W przejrzystym stroiku na barkach,
Strząsają pośpiesznie ulotne swe łezki
Na sąsiadkę, ot tak, przez parkan.

Lecz bywa to ledwie zadatek splendoru,
Liczone minuty – i oto
Mknie druga – posępna, jak lekcja pokory,
Z nieodwracalnością nalotu.

I wszyscy od razu i bledsi, i starsi,
Zdewastowany szyk letni,
A trąb złocistych marsz coraz dalszy
W zapachu odlata, w mgłach rzednie...

W tych woniach stygnących, w kotarach tumanu
Twarda jakaś czai się wieść.
Wiatr szarpnął, odsłonił – i stało się samo,
Że wszyscy pojęli: to kończy się dramat,
To nie trzecia jesień, to śmierć.

(przeł. Józef Maśliński)

Achmatowa (3)

[alexanderson]

Anna Achmatowa, *** [Wzniosła kopułę...], 1922:

Wzniosła kopułę wysoką nierzeczywista jesień,
Kopuły tej nie przesłaniać rozkazano obłokom.
I dziwili się ludzie: już prawie kończy się wrzesień –
Gdzież podziały się zimne i dżdżyste dni tego roku?
Stała się szmaragdową woda zmąconych kanałów.
Jak róże, ale mocniej, zapachniały pokrzywy.
Było duszno od zórz, purpurowych, diabelskich, wspaniałych,
Zawsze, do końca dni naszych, w pamięci zostaną nam żywej.
Słońce było jak wódz, co w miasto buntu wniósł żagiew.
Tak się wiosenna jesień garnęła do niego złakniona,
Że zdało się – wnet zalśni przejrzysty przebiśnieg w trawie.
Wtedy właśnie, spokojny, podszedłeś do drzwi mego domu.

(przeł. Seweryn Pollak)

Tiutczew

[alexanderson]

Fiodor Tiutczew, "Jesienny wieczór" (1830):

Jest w świetlistości przedjesiennych zmierzchów
Tkliwy, tajemny czar zadumy,
Złowieszczy blask i barwność drzew w rozpierzchu,
Czerwiennych liści lekkie, czułe szumy.
I cichy błękit, co się mgliście chmurzy,
Że ziemia wokół smutnie sierocieje,
I jak przeczucie nadchodzącej burzy
Czasem porywczy, chłodny wiatr zawieje.
Znużeniem wszystko, wyczerpaniem tchnie,
Uśmiechem cichym schyłku i więdnienia,
Co u rozumnej się istoty zwie
Podniosłą wstydliwością jej cierpienia.

(przeł. Julian Tuwim)

Tiutczew (2)

[alexanderson]

Fiodor Tiutczew, *** [Jest chwila...], 1857:

Jest chwila krótka w dniach jesiennej pory,
Przedziwnych chwila mgnień:
Powietrze czyste, kryształowy dzień,
Świetliste jeszcze wciąż wieczory…

Gdzie rześki błyskał sierp i padał kłos,
Dziś głucho wszędzie, opuszczona niwa;
I tylko cienki pajęczyny włos
Na śpiącej bruździe odpoczywa.

Wichrowe jeszcze śpią poświsty,
W powietrzu pustka, zmilkły ptaków spory,
I spływa lazur jasny, ciepły, czysty
Na pogrążone w sen ugory.

(przeł. Tadeusz Stępniewski)

[lenawawa]

Pięknie wszystkim dziękuję;))))
Mam z czego wybierać.
Mój ulubiony to " Deszcz jesienny". Moi uczniowie też sobie ten wiersz upodobali.

Puszkin (2)

[alexanderson]

Aleksander Puszkin, "Eugeniusz Oniegin" (1823-30), rozdział czwarty, strofa XL:

Ale północne nasze lato
Na obraz południowej zimy
Błyśnie i zgaśnie: cóż my na to?
Wiemy, lecz ukryć to wolimy.
Już dzień się kończył coraz wcześniej,
Już słonko rzadziej przyświecało,
Niebo jesienią oddychało,
Ogołocone w głębi leśnej
Gąszcze rodziły szum złowrogi,
Już na południe ciągnął sznur
Krzykliwych gęsi, na rozłogi
Opadał tuman, ławy chmur
Zapowiadały nudną słotę:
Już i listopad stał za płotem.

(przeł. Adam Ważyk)

Borowski

[alexanderson]

Tadeusz Borowski, "Niebo października":

Październik był przepiękny. Tak jak dziś pamiętam.
Niebo dziwnie przejrzyste i dziwnie głębokie
drżało w żarze południa, jak drży liść na wietrze,
próżne i niedosiężne. Dziwnie jestem smętny,
kiedy ci o tym mówię, bo cóż znaczą słowa?
Widziałem smugi dymu, które wiatr rysował
na niedosiężnym niebie, i czekałem chwili,
gdy niedosiężne niebo ku nim się pochyli,
by je w sobie pochłonąć. Potem nic już nie ma,
tylko smutek poety i do wiersza temat.

A raz widziałem niebo przez okienne szyby.
Właśnie okna kazano pootwierać w bloku,
a ja, przechodząc mimo, ujrzałem w szkle niebo,
niebo niespodziewane, przedziwne, jak gdyby
było wielkim obozem. Słupy spięte drutem,
drogi tak mi znajome, a teraz powietrzne,
i zieleń trawy ciemna, jakby z dna jeziora,
mieniła się w szkle szyby. Przez niebo szedł płomień
i rdzawo lśnił na trawie rudą strugą rzeczną.
A nad tym niebem niebo dymami zasnute,
inne niebo wisiało przejrzyste i próżne
i dym pierwszego nieba w drugim dymie tonął...

I wtedy pomyślałem, że nic nie wiem jasno,
że ziemia i to wszystko, co się dzieje wokół,
jest tylko szybą szklaną dla cudzego wzroku.
Gdy wtem ktoś obraz zmącił i okno zatrzasnął.
Chwila dawno miniona. Ziemia jest prawdziwa
i wiem już, jak prawdziwe jest ludzkie cierpienie.
Lecz jak fala do brzegu, tak chwila zwątpienia
wraca do mnie dziś jeszcze, jeszcze mnie przenika,
i zawsze, kiedy patrzę na grudniowe chmury,
widzę nad nimi niebo, niebo października.

[sztuka.latania]

Pełno Gałczyśnkiego i Staffa, a ja proponuję K.K. Baczyńskiego wiersz "Deszcze"
(niestety nie mam pod ręką), jest też taki fragment z Hemingwaya "Ruchomego
święta" (pojawia się w filmie "Miasto aniołów"): "Człowiek spodziewał się smutku
na jesieni. Cząstka nas samych umierała co roku, kiedy liście opadały z drzew, a
gałęzie były nagie na wietrze w chłodnym, zimowym świetle. Ale wiedziałeś, że
znów będzie wiosna, tak jak wiedziałeś, że rzeka popłynie znów, kiedy odtaje." .....

pozdrawiam