wasza mała tajemnica - uchylcie rąbka;))

[peek-a-boo]

macie takie ksiazki, co do ktorych jesteście absolutnie przekonani, ze nie
zna ich nikt inny? Wasze bardzo prywatne "eminencje zachwytu"? Wyszperane,
znalezione przypadkiem, po przeczytaniu pozostawiające poczucie dokonania
zupelnie wlasnego odkrycia?
W moim przypadku jest to malenka, zielona ksiązeczka pod tytułem "trabka do
sluchania". Bohaterką jest 92 latka. Jestem pewna ze nie czytał tego nikt:)
A w waszym?

[braineater]

Lenorę Carrington czyta się przynajmniej raz do roku, w ramach przypominania sobie, że rewolucja może przyjśc skądkolwiek:)
A u mnie za taką ksiązkę, o której nie ma z kim pogadać robią dwie - Automated Alice i Dni między stacjami.

P:)

[Gość: ludzik]

"Elegia na śmierć Agnes" Gijsena Marnixa
Obawy, że jest nie tylko "moja", ale darzę ją specyficznym sentymentem

(nie mam jej na własność)

[obywatelka_kane]

"Dni miedzy stacjami" Ericsona? Czytałam:)

[chihiro2]

Mam zestaw osmiu malenkich ksiazeczek pod wspolnym tytulem "Biblioteka pisarzy
Sarajewa". Zostaly wydane bodajze w 1995 niezaleznie przez Fundacje Pogranicze
przy pomocy Fundacji Batorego w ramach projektu "Zrozumiec Bosnie" (dochod ze
sprzedazy przeznaczony zostal na pomoc humanitarna Bosni i Hercegowiny) na
szarym papierze z odzysku, czesto strony sa krzywo przyciete, wyglad jest mocno
zgrzebny, ale jestem do nich baaardzo przywiazana. I chyba slusznie mi sie
wydaje, ze niemal nikt ich nie zna :)

[Gość: ludzik]

:) ładna opowieść

[Gość: margota]

Rzeczywiście wydanie kolekcjonerskie, ze względu na ulotność. Ale jest parę
osób, które je znają :)

[chiara76]

miałam taką książkę w dzieciństwie, "Portret nocą malowany" Miry
Michałowskiej...ciekawe, czy ktoś ją zna z dzieciństwa.

[Gość: ludzik]

nie...ale z trochę starszego dzieciństwa "moje" były Rozmowy nocą Ilse Kleberger.

[Gość: ann]

Brat snu Roberta Schneidera.. metafizyczne nieco i urocze :)

portret nocą malowany

[mamarcela]

jajajajaja :)
choć nie z dzieciństwa. Kopiłam ja jako całkiem dorosła panienka z sympatii do
pani Miry Michałowskiej, która dane mi było poznać i się zauroczyć.
Moja córka z pewnością ma ja jeszcze w swojej stajni (Augiasza), ale nie będę
sprawdzać, bo się bez potrzeby zdenerwuję.
Bardzo sympatyczna książeczka :)

Dla mnie długo taką książką był "Marcin spod Dzikiej Jabłoni", ale na tym forum
dowiedziałam się kiedyś, że nie tylko dla mnie.

[chiara76]

mamarcela napisała:

> jajajajaja :)
> choć nie z dzieciństwa. Kopiłam ja jako całkiem dorosła panienka z sympatii do
> pani Miry Michałowskiej, która dane mi było poznać i się zauroczyć.
> Moja córka z pewnością ma ja jeszcze w swojej stajni (Augiasza), ale nie będę
> sprawdzać, bo się bez potrzeby zdenerwuję.
> Bardzo sympatyczna książeczka :)

uwielbiałam ją...zczytałam okropnie;) wydanie miałam (mam, bo ostatnio nawet
sprowadziłam ją sobie na nowe mieszkanie z rodzinnego ;) stare, więc kartki się
sypnęły, ale nieważne. Do tego dochodzi fakt, że kupiła mi ją bliska, już
nieżyjąca osoba i książka w ten sposób jest jeszcze okraszona pozytywnymi
wspomnieniami........
>
> Dla mnie długo taką książką był "Marcin spod Dzikiej Jabłoni", ale na tym forum
> dowiedziałam się kiedyś, że nie tylko dla mnie.

[noida]

Ja też sądziłam, że nikt nie zna "Marcina", dopóki się nie dowiedziałam na tym
forum... ;)

[agatkar1]

Piękna książeczka i też mi się wydawało, że była tylko "MOJA"

[agnieszka_azj]

Do niedawna taką książką było "Abecadło krakowskie" - moja ukochana książka
wczesnego dzieciństwa. Nawet autora nie pamietałam. Okazało się, ze sa jeszcze
tacy, co nie tylko ją pamietają, ale nawet mają. A napisała ją Wanda Chotomska.

Mam jeszcze jedną i tej to juz raczej nikt nie zna ;-) "Podarunek dla
młodzieży - książka do nauki i czytania dla tych, co nie chcą być ciemnemi" -
wydana w poczatku lat dwudziestych.

Podobny watek był już jakiś czas temu i fajnie się rozwinął
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=151&w=38834157&a=38834157

[peek-a-boo]

No i wyszedl mi podwójny replay;) Został mi jedynie "Cudaczek - Wysmiewaczek":
licho małe co nie je nie pije tylko smiechem zyje. Jakoś go jeszcze tutaj nie
spotkałam...A przynajmniej nie w znanej z dzieciństwa postaci ludzika, ktory
przybierał na wadze od...wysmiewania.

[agnieszka_azj]

"Cudaczek" był do niedawna lekturą szkolną dla klasy pierwszej czy drugiej. W
zwiążku z tym nie tylko Ty go znasz ;-))) Większość znanych mi dzieci miała z
nim do czynienia.

[staua]

Oczywiscie, ze znamy "Cudaczka".
Moj typ to "Nostalgia" Mircei Cartarescu. Nie byla wydana w Polsce, a kto by tam szukal innych wydan
rumunskiego pisarza wspolczesnego (ale moze jest szansa, ze wyda ja "Czarne"?)

[chihiro2]

Ja bardzo dobrze pamietam Cudaczka - Wysmiewaczka, bardzo go lubilam.

[bdx65]

"Na zamku Nasielskim"
Opwiadanie z XVIIIw.
DLA DORASTAJĄCEJ MŁODZIEŻY
napisała
Anna Zielińska
z 10 rysunkami
Warszawa
Nakładem i drukiem M. Arcta
1906

[sztuka.latania]

Okakura Kakuzo "Księga herbaty", rowniez malenka pozycja, ale jakze piekna,
podejrzewam jednak, ze chiara z forum o Japonii bedzie to znac :)

[staua]

Tez ja mam :-) swietna.

[chiara76]

sztuka.latania napisała:

> Okakura Kakuzo "Księga herbaty", rowniez malenka pozycja, ale jakze piekna,
> podejrzewam jednak, ze chiara z forum o Japonii bedzie to znac :)
>
>
chiara nie zna i się teraz zaciekawiła i wypisze sobie dla pamięci tytuł;)

[dedukcja_watsonie]

ja znam :) ale pożyczałam od kogoś i już nie mogę do niej wrócić

[Gość: essi]

taka ksiązką są dla mnie "Modlitwy zwierząt" Carmen Bernos de Gasztold
tą maleńką książeczkę dostałam od Babci,gdy miałam sześć lat
zawsze płakałam gdy czytałam Modlitwę starej szkapy:(

[szara_w]

ojej znam te książkę, mam ją w domu
sposób na natychmiastowy płacz, wystarczy własnie szkapa, świnka, osiołek,
mysz...
ryczę od razu prawdziwymi łzami
bardzo poruszające modlitwy, trafiają w samo serce

[Gość: M]

Też ją znam i mam! Dostałam od wujka, jak miałam hmmm może 8 lat!
Tak tez największe wrazenie robiła na mnie szkapa....

[golemno]

Moze nawet Inni znaja, ale pamietam ksiazke z dziecinstwa, ktora przypadkowo pozyczylam z biblioteki -
Zegnaj dziadku, powiedzialem cicho. Troche smutna, bo dziadek w koncu umiera a mi wowczas tez
dziadek zmarl. Wtedy strasznie polubilam glownego bohatera Michasia. A dzisiaj jestem z Michalem:)...od
tego czasu tej ksiazki nie mialam w reku, ale dobrze pamietam, moze powinnam znow wypozyczyc.
Chociaz nie wiem, moze lepiej zeby zostala taka, jak ja wtedy zapamietalam. Teraz bym moze inaczej na
nia patrzyla...

[lanzarote]

Moje ukochane cztery książki, dostępne tylko w antykwariatach i na Allegro
to "Złoto", "Parodia", "Sahara" i "Gorączka". Ich autor Cizia Zyke to
najbardziej niezwykła postać jaką dane mi było poznać. Ostatni taki awanturnik
i podróżnik. Współczesny Cortez i Pizarro.
Miałam okazję poznać Zykę podczas podróży, a po kilku latach znajomości
zaprosiłam do Polski i zostałam wydawcą jego kolejnych książek. "Tuan" - ukaże
się w Polsce listopadzie tego roku.
Zapraszam Was do lektury jego książek - bo warto.

[wampuka]

Któegoś razu, dzieckiem będąc, zajrzałem do torebki mojej ciotki. Znalazłem
małą książkę, okropnie sfatygowaną, ze zmiętolonymi kartkami, bez tylniej
strony okładki.
- Mogę pożyczyć?
- A możesz - Ciotka na to.
- A kiedy oddać? - pytam.
- A miej ją sobie. Ja w niej trzymam duże pieniądze, żeby nikt nie ukradł, bo
takiej szmaty to nikt nie weźmie [nie jestem pewien, czy użyła słowa "szmata",
ale czegoś w tym guście na pewno]. Weź, weź.

To był "Sekret wróżki" Macieja Wojtyszko. I przeczytałem wielokrotnie, i
zginęła mi, i teraz nie tylko ja jej nie mam, ale pewnie już nikt na świecie ;'(

[majolika2]

A jednak na szczęscie się mylisz. :)

www.allegro.pl/search.php?string=sekret+wr%C3%B3%C5%
BCki&category=7&country=1

[majolika2]

I jeszcze raz.

www.allegro.pl/search.php?string=sekret+wr%C3%B3%C5%BCki&category=7&country=1

[wampuka]

O-jak miło :)

[scoutek]

jest taka ksiazka, cudowna w klimacie, najbardziej bezpretensjonalna jaka
czytalam... napisal ja w 1988 roku bardzo mlody wtedy Marek Haltof (dzisiejszy
profesor Northern Michigan University i znany filmoznawca), a ksiazka nosi tytul
"Maks jest wielki" ....

Sekret wróżki

[Gość: Ang]

A ja ją mam w bibliotece szkolnej, gdzie pracuję. Zostala tu podarowana przez
kogoś, kto jej nie chciał czytać...

[waldemar_batura]

Zapewne na Allegro można je prędzej czy później znaleźć ;-), ale spotkałem się z
tym, że mało znane są tak ciekawe tytuły jak "Coś niecoś o pewnej rodzince"
Szatrowa, "Rue de Linee" Umińskiego, "Więzień i jasnowłosa" Hena, "Żyłem..."
Sandauera czy "Chwila bestialstwa" (autor norweski, zapomniałem nazwiska).

[lenawawa]

"Łzy" Grzegorza Strumyka

2 stare książki z PIW-u i inna

[Gość: Iza]

Ervin Lazar "Biały tygrys", Abe Kobo "Kobieta z wydm" - CUDA po prostu!! I
jeszcze E. Orkeny "Rodzina Totów" - znalazalm to na wyprzedaży za złotówkę - a
przeczytałam juz 3 razy i za kazdym razem umieram ze śmiechu. Ciekwe, czy
(oprócz bibliotek) to ktoś ma???

[chiara76]

"Kobieta z Wydm" została niedawno wznowiona, więc na pewno sporo osób uzupełniło
sobie domową biblioteczkę.

[Gość: isia]

mam "Kobietę z wydm" od 32 lat. Super!

[Gość: ann]

tak "kobieta z wydm" Abe Kobo, wspaniałe :)))

[Gość: croyance]

"Antyontologia" - zgubiona 12 lat temu w autokarze, nikt o niej nie slyszal, a
chcialam sobie kiedys przeczytac do konca
"Ksiezniczka ma wszy"
"Gdzie jest Ilse?"

[Gość: croyance]

I jeszcze "Pierwsza ksiazka - ostatnia ksiazka" - napisana przez chlopca, ktory
umieral na raka. Jego matka byla pisarka i jego ksiazke wydano. Nie pamietam,
byl Wegrem, czy Rumunem ..? Fantastycznie pisal. Mial taki plan, ze bedzie
pisac ksiazki i zamiast tytulow je numerowac "Druga ksiazka", "Trzecia -
ksiazka". Niestety.
Do tej pory pamietam fragmenty jego wierszy, czy ktos sie z tym zetknal?
Czytalam to moze jako 12-13 latka.

[popelina40]

Pamiętam tę książkę i chyba nawet ją jeszcze mam, tzn zostaała w moim starym
domu u rodziców, on był Rumunem ten chłopak...
Fakt to było bardzo poruszajce
ale pamiętam tylko wraęnie i to,że okładka byłą różówa

[Gość: croyance]

O prosze, a juz myslalam, ze nikt poza mna jej nie czytal. Okladki nie pamietam
niestety, ale faktycznie chlopak umial pisac i byl bardzo utalentowany.

[Gość: gradowa]

Też ją czytałam!
zupełnie niesamowita, trafiłam na nią w bibliotece tylko dzięki tej
różowej okładce właśnie.
Jeżeli dobrze kojarzę to w środku były też rysunki, takie czarno-
białe, chyba nawet samego autora.

[Gość: Iza]

Bursaci Catalin jest jej autorem. Pierwszy raz przeczytałam o niej
jakiś tydzień temu właśnie tu na forum, a dzis poszłam do biblioteki
miejskiej, gdzie na stoliku leżały książki do wzięcia. A wśród nich
właśnie ta książka! Oczywiście wzięłam sobie...;-)

[Gość: AW]

Chyba najłatwiej z dzieciństwa - człowiek miał dużo czasu wtedy i mógł
zaczytywać to, co lubił, do upadłego :-)

"Geniusze w krótkich spodenkach" Slawko Pregl bodajże - o uczniowskiej
gazetce, "Chłopcy z Puhawai" Kim - kurcze, trudno mi opowiedzieć - o chłopcach
po prostu ta książka (z jakiegoś egzotycznego kraju, ale nie pamiętam skąd).

Z Nowej Zelandii.

[wteklocki]

"Chłopcy z Puhawai" Kim - kurcze, trudno mi opowiedzieć - o chłopcach
> po prostu ta książka (z jakiegoś egzotycznego kraju, ale nie pamiętam skąd).

[lukas1492]

Philip Marsden - "dom na kresach. powrót"

spojrzenie na naszą słowiańszczyznę i krey okiem anglika i kultury anglosasów.
co oni mogą wiedzieć o wilkach i lasach? :)

[ekscentryca_gallumbits]

"Złota kareta" Zbigniewa Brzozowskiego. Mała książeczka, wielka magia...
ciekawe czy ktoś jeszcze to zna...

[zielonamysz]

"Wielki Meaulnes" to moj miesiac zatajony. I Mon Oncle Benjamin tez cudne i malo
znane. Wyszlo po polsku- autor Claude Tillier. Nakrecono z tego film francuski
ale go nie znam BYla natomiast genialna adaptacja gruzinska znakomicie oddajaca
klimat ksiazki To cos w rodzaju Greka Zorby.Tylko jak dla mnie lepsze.

[grazkax]

Kiedyś jak byłam nastolatką dostałam z likwidowanej biblioteki książkę ''Gniazdo
książąt Dżawacha'' .książka miała niektóre strony przepisywane ręcznie ,nie wiem
za jakiego powodu,być może były tak zniszczone że trzeba było je usunąć. Autora
nie pamiętam, ale czytałam ją wiele razy.Niestety podczas przeprowadzki gdzieś
mi się zapodziała,i bardzo mi jej żal.

[agatkar1]

z dzieciństwa oprócz wspomnianego "Portretu nocą malowanego" zbiór opowiadań
opublikowanych w Filipince - "Znowu się zakochałam" ciekawa jestem czy ktoś
czytał tę książkę....

A druga ważna książka to "Szkoła janczarów" Alojzego Twardeckiego. Kiedyś mnie
i moją koleżankę zabrał sam autor tej książki stopem, opowiadał o swoim życiu,
potem przeczytałam o nim książkę. Zrobiła na mnie niesamowite wrażenie i
zajmuje w moim życiu ważne miejsce :)

[Gość: gwiazdka]

O tej książce mowiła mi mama - że bardzo dawno ją czytała i chciałaby kiedyś
przeczytać jeszcze raz !
A ja jestem fanką "Białego konia bogów" Ewy Nowackiej. Jakaś księgarnia
internetowa ma ją w dziale hippika, ale to nieporozumienie. To jest bardzo
realistyczna i wciągająca podroż do starożytnych Indii oraz książka o
dorastaniu. Mogłaby być scenariuszem kasowego filmu a równocześnie jest tu
filozofia życiowa, refleksje, rozterki, nie ma schematów.

[klymenystra]

ja znam Wielkiego Meaulnesa- tyle ze w oryginale.
i mam wrazenie, ze nikt nie zna opowiadan Supervielle`a :(

[Gość: madziula201]

Z okresu dziecinstwa to pamietam Ewa Szelburg Zarebina ,Przez rozowa szybke>
Z nastolatkowego okresu to <Ksiega Tatr>Jalu Kurka{pisana gwara
goralska,niestety pozyczylam i do mnie nie wrocila}

roger zelezny - droga

[Gość: przemek]

i delvish przeklety . nie widzialem tych ksiazek na oczy 20 lat -[obie
rewelacja , naprawde

[noida]

Też lubiłam "Przez różową szybkę" i jeszcze "Królestwo baśni" :)

[onthelake]

Och Ksiega Tatr Jalu Kurka to jedna z moich ulubionych ksiazek byla.Nawet
bryjke probowalam zrobic w moim slonecznym kapeluszu ha ha.Niestety zostala w
Polsce razem z innymi.Szkoda.

[marylou_tiel]

"Przez rozowa szybke" - mialam, mialam, uwielbialam:)

Z takich "moich" ksiazek z dziecinstwa - pamietam, jakie wrazenie
robily na mnie legendy i podania polskie zawarte w tomie "Orle
gniazdo", stamtad chyba wzielo sie moje pozniejsze zainteresowanie
historia.
Powiesc "W puszczach i sawannach Kamerunu" - polska, przygodowa, o
lowcach dzikich zwierzat w Afryce - wtedy, z 15 lat temu, zamarzylam
o Afryce i jeszcze mi nie przeszlo.
Z zupelnie innej beczki: wiersze Jozefa Czechowicza dla dzieci. Sa
przejmujace, robily na mnie ogromne wrazenie. Potem ksiazeczka
gdzies sie zapodziala, przeszukalam cale dom i piwnice - i nic. Na
szczescie pojawilo sie nowe wydanie! To juz troszke nie to samo, ale
i tak musze miec.
I zabawna malutka ksiazeczka "Wnuczus", autorki nie pamietam -
wesola byla.
I jeszcze piekne "Sceny z zycia smokow" - moja ulubienica byla
hipochondryczna Zaba, co kupila sobie biale podkolanowki i pepegi.

[Gość: margota]

Oczywiście, że znam :)

[Gość: niewiasta eM]

Ostatnie odkrycie: "Gmina" Milosa Dolezala. Wydawnictwo Czarne, ale to poezja,
wiec na ogol mniej czytana ;-)
Wiersze - nie wiersze. Poetyckie opowieści o mieszkańcach wioski. Cudowne.

Starsze odkrycie... to absolutny przypadek. "Dlaczego ja?". Książka anonimowa,
jej autorką jest francuska dziennikarka, jedna z pierwszych ofiar AIDS.
Przerażający, przejmujący pamiętnik.

I jeszcze "Kapturek na Manhattanie" Martin Gaite. O dziewczynce, która w drodze
do babci spotyka wilka... w Central Parku.

Znalazłoby się jeszcze kilka takich książek... ale wiadomo, przypomnę je sobie
już po napisaniu tego postu ;-)

[Gość: croyance]

Czytalam "Dlaczego ja?" - po zarazeniu HIV autorka swiadomie zarazala
innych ... okropna historia.
A ktos czytal Sone? (druga czesc: Sami)

[yla13]

znalazłam "Gminę" na stronie: www.wyprzedazczarne.sklepy24h.pl/,
cena bardzo fajna
pozdrawiam
Yla

[Gość: Mika]

wodnikowe wzgórze Richard Addams:)

[magdalenka20z]

Ostatnio znalazłam na półce "Wodnikowe wzgórze".
A z dzieciństwa pamiętam "Ronię córkę zbójnika" ale nie pamiętam kto
jest autorem. może Astrid Lindgren/

"Zapomniane światło" Jakuba Demla

[jjr44]

"Zapomniane światło" Jakuba Demla. Wydawnictwo Czarne. Pewnie parę osób czytało
ale generalnie nie jest to chyba bardzo lubiana książka. Może z powodu ubogiej
fabuły ;-) Dla mnie genialne, pierwszy raz czytałem obszerne fragmenty w
literaturze na świecie. Byłem (jakby to powiedzaił minister wasserman albo inne
ziobro tą wiedzą porażony)
Jak czarne wydało po latach całośc to się bardzo ucieszyłem. Napisałem do nich
list dziękczynny przepełniony wdzięcznością i okazało sie ze oni tez to lubią :-
) ale chyba tylko oni, nikogo innego nie znam... Pewnie na tym nie zarobili, to
smutna i bolesna książka ale jest prawdziwa, nie to co załgana i kiczowata
samotność w sieci. No ale dzięki samotności w sieci pewnie mogli zapomniane
światło wydać... Sami przeczytajcie fragment ze strony czarnego: (nie jest to
najlepszy fragment ani nawet reprezentatywny, książki tej nie da sie tez
opowiedzieć ani streścić, cóż tak jest z dobrymi rzeczami)

Jakub Deml


--------------------------------------------------------------------------------
Zapomniane światło



[ fragment ]

W pewnej chwili umierająca Zezulka powiedziała do mnie:

- A kiedy drzwi sie zamkno,tyle świateł na ziemi!

Zamkną się także drzwi naszego życia i tych świateł już nie zobaczymy. W Bernie
Morawskim i w Kromieżyrzu jest ponoć ulica Jakuba Demla. Wierzyć mi się wprost
nie chce, że jestem Morawianinem. W Wielkim Międzyrzeczu koło księgarni Żyda
Buchsbauma, gdzie jest najwięcej smrodu, będzie po mojej śmierci -
dzięki "Przeglądowi Turystycznemu" - honorowa "Droga Jakuba Demla". Ale my już
tej drogi nie zobaczymy: ani pan, ani ja, panie Bogumile Ptaczku! My do Ziemi
Obiecanej nie wejdziemy, ani pan, ani ja, drogi panie B. M. P.. Mojżesz ją
przynajmniej ujrzał, choć nie dane mu było wejść do niej, ale my jej nawet nie
zobaczymy.

A kiedy drzwi się zamkną, tyle świateł na ziemi.

Jezus miał Swoje miłości. Ulubieńca Jana (tego ucznia, którego Jezus miłował),
Marię Magdalenę, Martę, Łazarza - a Piotra pyta:

- Czy miłujesz mnie bardziej niżli oni?

To dziwne, że Jezus nie kochał wszystkich ludzi tak samo. Mnie to nie wydaje
się dziwne, ale dziwi mnie, że żąda się tego ode mnie. Od Boga się tego nie
żąda, żąda się tego od Jakuba Demla, Bóg w swojej mądrości nie jest zdolny do
tego, aby wszystkich ludzi kochał jednakowo, ale ode mnie się tego wymaga.

Dziś w nocy śniło mi się, że gonię zwierzę, które na początku było niczym wąż,
ale potem miało cztery nogi i przypominało łasicę, było tylko dłuższe i miało
kolor kani, a i sierść jego swoim zabarwieniem przypominała łuskowatość tego
grzyba. Rzucałem w to zwierzę wszystkim, co nawinęło mi się pod rękę, i uszłoby
z życiem, ale na szczęście zawróciło wprost na mnie, a ja uderzyłem je, i było
zamroczone, i ja natychmiast odciąłem mu łebek.

Był przy tym pan kierownik Bartunek, który niedawno umarł, i jeszcze jeden pan,
i ten drugi pan wyciął z tego zwierzęcia grasicę, i zaczął ją jeść na surowo, i
pan kierownik Bartunek powiedział, że to nie lada jaki smakołyk, i poprosił
tego drugiego pana, aby mu dał kawałek, i ten pan podał mu to na swoim palcu
wskazującym, a wyglądało to jak na wpół przejrzysty sopel. Wstrząsnął mną
dreszcz obrzydzenia i odwróciłem oczy.

Za dziesięć minut będzie północ, boję się pójść do łóżka. Życia się nawet tak
nie boję, ale strasznie boję się snów. Tak mnie zawsze udręczą!

Zezulkę pochowano w tę sobotę. Umierała całe cztery godziny. Byłem przy tym.
Pomagałem jej umrzeć. Nie odzywała się już, ale aż do końca zachowała pełnię
świadomości. Właściwie to ona zadusiła się tak jak Paula Kytlicowa - niczym
gołąbka.

Twarz jej zmieniała wygląd, aż mnie to dziwiło. Dostrzegałem w niej kolejno
podobieństwo do jej ojca, jej matki i do całego rodzeństwa. Ale dane mi było
widzieć jej oczy i usta, kiedy żegnała się ze swoim mężem i ze swoimi dziećmi.
Nigdy przedtem nie widziałem jej tak pięknej, w spojrzeniu jej skupiły się
bowiem jak w soczewce całe cierpienie i cała miłość: tak jak słońce - nim
zajdzie zupełnie - raz jeszcze rozsyła swoje promienie na wszystkie strony. A
jej usta, choć niezdolne już do wypowiedzenia słowa, ileż one mówiły!

Tego dnia przed świętym Wacławem, we czwartek, umarła o czwartej godzinie po
południu, a w sobotę ją pochowaliśmy. Był upalny słoneczny dzień, na grobie
Pauli Kytlicowej w koronie modrzewia szpaki uderzały czynelami swoich skrzydeł
i śpiewały, zachłystując się szczęściem.

Ale w niedzielę rano, kiedy wracałem z cmentarza, a wszyscy byli na porannej
mszy w kościele, idę ja sobie bezludną ulicą, idę obok domu, z którego przed
dwudziestoma czterema godzinami wyniesiono zmarłą Marię Zezulową...

I z bramy tego domu wyszedł rudy pies, spodziewałem się, że zacznie na mnie
szczekać jak zawsze dotychczas i jak zawsze dotychczas będzie usiłował mnie
ugryĄć. Ale pies nie ujadał, pies tylko patrzył na mnie pytająco i szedł za
mną. Ja idę do domu, a pies wciąż za mną. Nad strumykiem odwróciłem się i
powiedziałem:

- Żal mi cię, Burku, ale ze mną nie będzie ci lepiej. Zapamiętam sobie twoją
dzisiejszą miłość i ufność; w końcu więc i ty sam widzisz i musisz przyznać, że
nie byłem niepotrzebną osobą w waszym domu i że właściwie tylko ja jeden
mógłbym ci coś powiedzieć o śmierci - ale to, że zwracasz się w tej sprawie nie
do kogoś innego, tylko do mnie, to najsmutniejsze świadectwo, jakie ktoś może o
mnie wydać. Dopiero dziś widzę, że i ty jesteś piękny i że twoja dusza cierpi -
ty masz przynajmniej mnie, a ja cierpię nieporównanie bardziej niż ty i nie mam
zupełnie nikogo.

Burek zrozumiał i zawrócił.

[Gość: BABCIA]

"O chłopcu który szukał domu" I. Jurgielewiczowej. Ksiązkę dostałam w prezencie
komunijnym w 1959 roku. Jest to przepiekna opowieść dla dzieci o dzieciach.O
przyjaźni, poświęceniu, potrzebie miłości. Całe życie była dla mnie
najważniejszą książką, potem stała na półce córki, teraz czeka na wnuczątko.

[ticotico]

Z dzieciństwa: "Zdobywcy orzechowego tortu" Piotra Wojciechowskiego, coś w
rodzaju fantasy dla dzieci, z elfami i olbrzymem
(www.biblionetka.pl/ks.asp?id=62094)

potem "Ciocia Magda czyli wszyscy jesteśmy twórcami" Svetlany Makarevic
(www.biblionetka.pl/ks.asp?id=52619), genialna książeczka o tym, jak żyć
kolorowo i z fantazją

do pewnego czasu moją prywatną tajemnicą był "Władca Pierścieni", nikt go nie
znał, nawet moja polonistka :)

[Gość: jj]

też trafiłem na "hobbita" w wieku 13 lat, potem od razu przeczytałem "władcę
pierścieni". wtedy też jeszcze niewielu ludzi to czytało. dopiero parę lat
później zaczęła się popularność tolkiena.

[Gość: Hania]

Dwa nazwiska, cztery tytuły:
Maria Pruszkowska "Przyślę panu list i klucz" oraz "Życie nie jest romansem,
ale..." - wiem, wiem, pewnie wszyscy czytacze znają te opowieści o rodzinie
żyjącej ksiązkami (pamiętacie opis podchodzenia do stołu, na obiad? Każdy
zatopiony w swojej książce i spór o podpórki - cukiernicę, koszyk z chlebem
itp.?), ale w gronie moich znajomych nikt o nich nie słyszał.
Roald Dahl - "Niespodzianki" - przeurocze opowiadania z suspensem oraz
"Wielkomilud" - bajka o wielkoludach. Dałabym tłumaczowi Nobla w dziedzinie
pzekładu, wiele słów zostało na zawsze w naszym rodzinnym języku.
Książki się rozleciały, zniknęły z czyiś rękach. Nawet na allegro o nie trudno,
a są świetne.

[Gość: nitka3]

mam taka książke -"Gwiazda Spada' Jalu Kurka , bardzo sie tym
zaczytywałam..było o miłosci! Wielkiej!

[Gość: Iza]

"Niespodzianki" Dahla to cudeńko! Czytałam kilka razy, a znalazłam
tą książkę w bibliotece na końcu świata, gdzie pracowałam po
studiach..

[davos03]

Józef i jego bracia. Nawet znani mi sympatycy T. Manna nie mogli tego strawić
bo całość liczy pewnie z 1500 stron. Ja trawię jakby to była manna z nieba. I
ledwie skończę już mógłbym czytać od poczatku.

[olcha11]

Przez kilka lat czytałem to na okrągło. Ale dawno temu.
A poza tym odkryłem zdumiewającą autorkę piszącą dla panienek (generalnie
młodzieży)pod koniec XIX wieku w duchu oświeconego protestantyzmu i kultu pracy
oraz partiotyzmu jako uzyteczności społecznej. Nazywa się Zofia Urbanowska i
jej podstawowa książka jest pewnie dość znana - to "Księżniczka". Ale ponadto
napisała "Różę bez kolców" o odkrywaniu Tatr przez młodzież i starszych. W
chwilach upadku ducha spowodowanego szaleństwami polityki sięgam po te pozycje
jak do krynicy ładu, dobrych obyczajów, obywatelskości. Jest też jej książka,
której szukam bezskutecznie od wielu lat, a mianowicie "Gucio zaczarowany".
Słyszałem, że to powiastka wprowadzająca młodzież w zagadki nauk przyrodniczych
i nie udało mi się zdobyć, nawet u bukinistów. MOże ktoś wie gdzie ją znaleźć?

[Gość: panibielawska]

Gucio zaczarowany jest właśnie wystawiony na allegro :)
www.allegro.pl/item207259176_milosz_gucio_zaczarowany_wydanie_niezalezne.html
pozdrawiam serdecznie

[piesfafik]

Mam takie dwie z dziecinstwa:
"Ajaks waleczny" - o dziewczynce i jej psie z Australii - kiedys wyszla
w "klubie 7 przygod" ale chyba nie byla wznowiona
i "Rudy Dzill i jego pies" Tolkiena - dostalam w 4 klasie podstawowki jako
nagrode i do dzis to maja ulubiona ksiazka Tolkiena.
Z lat nieco pozniejszych to recenzje teatralne Boy'a

[olcha11]

RAny boskie! Dziękuję! Ale to nie Urbanowskiej tylko MIłosza? Coś mi się
pokręciło? Wszystko jedno! Wielkie dzięki!

[olcha11]

MOja Droga i Najmilsza Panibielawska!
Właśnie dostałem pocztą i czytam "Gucia zaczarowanego".
Dzięki największe i najserdeczniejsze!