"Księga ziół"

[Gość: Ann]

Napisał Sándor Márai.

Podzielę się czymś, co obecnie autobusowo-tramwajowo czytam.
Rzecz nieduża i piękna. Jak pisze sam autor stare herbarze pomagają
na ból serca i na to, że Bóg kogoś opuścił. O tym, że zdrajcę należy
bezapelacyjnie wykreślić z życia. Że kochać należy ojczyznę, a niekoniecznie
już państwo. Że leżąc w objęciach kobiety pamiętać trzeba, że leżysz na
rozżarzonych węglach. Że marchew pomaga na nerwy oczne. Że w swojej sprawie
masz być chłodny i wyniosły, ale mus biec z pomocą innym.

Upajam się lekturą i mądrzeję.

- Ann

P.S. A potem biorę się systematycznie za "Dzienniki", dotąd czytane
wyrywkowo, od końca. Podobno dzieło jego życia.

Czytałam obydwie pozycje. Mam z nich sporo notatek

[pani.zemsta]

Księga Ziół mniej mi się podobała,w ogóle Marai jest dość
specyficznym typem, takim przyciężkawym w pisaniu,ale "Dzienniki"
bardzo dobre. Czytałaś "Magię"?

[natalijasz]

a to może być ciekawe. nigdy na to nie natrafiłam, ale z Twojej rekomendacji
wynika, że na pewno mi się spodoba :) jak tylko odnajdę i przeczytam, dam znać.

Księga to lektura góra na 2 dni.

[pani.zemsta]

Raczej na 2 godziny... ;-)

[alexanderson]

Fakt,ale jak się koleżanka chce delektować to

[pani.zemsta]

sprintem nie pójdzie.

[Gość: Ann]

poprawiam się, chociaż nikt głośno nie zauważył:
stare herbaria, nie herbarze :-)

Taaa.

[pani.zemsta]

[Gość: Ann]

[Kochana Pani Z.,

rozumiem i sama to potwierdzasz, że bardzo chcesz na temat moich
lektur ze mną porozmawiać, co mnie szczerze cieszy, ale daj trochę
czasu. Herbarium nieskończone, a Dziennik jeszcze nietknięty. Czasem
wolę obserwować to, co za oknem w tym tramwaju i autobusu. Ale
cierpliwości, do tego wątku jeszcze wrócimy.

Panna A. ;-)

]

[pani.zemsta]

Może nie koniecznie to miałam na myśli,ale ta interpretacja też może
być mi na rękę ;-)) nigdy nie chciałam nikogo poganiać... wysoka
nadinterpretacja! ;-))
Co do mizogina-

[Gość: Nobullshit]

Mnie podobała się ogromnie (i jest cała pomazana :)).
Niestety, autor jest ewidentnym mizoginem, ale potrafię przymknąć na to oko
wobec całej jego filozofii samotności i powinności wobec samego siebie oraz
swojego talentu (że tak to nazwę roboczo).

[Gość: Ann]

Mizogin? Chyba nie to... On jakoś się bronił przed kobiecością, przed
dopuszczeniem Ich do siebie. W jednym rozdzialiku zresztą dziękuje
kobietom. I czuje się szczerość.
Frapująca jest notka o tajemniczej miłości. I miał wtedy żonę.

Ten art. jest pięknie napisany, proszę się częstować

www.pk.org.pl/artykul.php?id=13


Ann, wielbicielka czekoladek Doti ;-)

[Gość: Nobullshit]

> Mizogin? Chyba nie to...
Jakkolwiek to nazwiemy, jakiś problem z nimi miał. Zdanie o rozżarzonych
węglach, które zacytowałaś. To, co jest przed nim i po nim. Musiało mnie ten
fragment, zatytułowany w dodatku "o miłości" nieźle wkurzyć, skoro w moim
egzemplarzu widnieje na marginesie wielki znak zapytania i zamaszysta,
impulsywna notatka: "kretyn i mizogin". Fragment wkurza mnie nadal, słowa
"kretyn" na spokojnie oczywiście bym nie użyła.
To, że miał żonę, znaczy niewiele. Miało je również wielu homoseksualistów.
Fakt, podziękowanie jest piękne. Podejrzanie piękne :) Ale "o kobietach i ptakach"?

Tak czy siak, nieistotne. Bo napisał też "O czytaniu", "O samotności", "O
sprawiedliwym orzekaniu", "O tym, że gdzieś czekają, ale to nieważne", "O tych,
co mają rację" itd, itd.