Rodzice i dzieci - mój błąd

[woman-in-love]

wydaje się rodzicom, że dzieci są ich własnoscia. A one sa tylko na pewien
czas dane na wychowanie. Wydaje sie dzieciom, zwłaszcza tym dorastającym, że
rodzice sa ich własnoscią. A rodzic tez człowiek i ma prawo do własnego
szczęścia. Tymbardziej, że - będąc nieszczęśliwym nie jest dobrym wzorem.
Wydaje się żonom, że mąż jest ich własnościa i vice versa. Mój błąd polegał
na tym, że - kiedy juz było wiadomo, że małżeństwo "przekwitło" i nic nie
wróci nam ognia - stwarzałam pozory przed dziecmi. Jakieś inscenizowane
czułości etc. Otóz dzieci nie dadzą się oszukać. Teraz to juz wiem. Dla nich
jestesmy przezroczyści. Możemy sobie darować wszelka mistyfikację.

[maheda]

A ja NIE żałuję, że po podjęciu po raz pierwszy decyzji o odeściu od męża,
zostałam z nim jeszcze na (jak się później okazało) dwa lata, żeby spróbować
wszystko pokleić.
Za dziecko/dzieci, jest się odpowiedzialnym. Nie można szukać jedynie własnej
wygody i łatwości życia, bo to najmniejsza linia oporu, przynosząca oczywiście
najmniejsze zyski. To, co cenne - wymaga wysiłku.
Natomiast - odejście od męża/żony nie powinno wiązać się z innymi osobami. Dało
się słowo i KONIEC. Jeśli okazuje się po latach, że nie można żyć w takim
związku, bo niesie więcej wszystkim (!) zła, niż dobra - pewnie, że trzeba
odejść. Ale nie do kogoś innego, tylko sobie gdzieś samemu. Do rodziców, do
samodzielnie wynajętego/kupionego mieszkania. SAMEMU. Żeby uniknąć
niepotrzebnych dodatkowych napięć, nieporozumień, zrzucania odpowiedzialności
na osoby trzecie.
Oczywiście, większość z nas potrzebuje jednak bliskości drugiego człowieka,
bycia kochanym. Ale wg mnie odchodzenie z jednego stadła bezpośrednio w drugie
jest zwyczajnie nieuczciwe wobec obydwu stron dramatu i siebie samego.
Trzeba dać sobie czas pomiędzy jednym związkiem a drugim. Czas na poukładanie w
sobie wszystkiego, oddech.

Zaborczość - owszem - jest zła. Zarówno, gdy dotyczy osób w relacji mąż-żona,
jak i w każdej innej.
Wydaje mi się jednak, że wielu osobom przykleja się łatkę zaborczości, gdy
nawołują drugą stronę do bycia odpowiedzialnym za swoje słowa i czyny.

[thistle]

dzieci widzą i rozumieją - czym innym jest walka o utrzymanie/zakończenie
zwiazku, a czym innym sposób informowania o tym dzieci.
Można Małemu Człowiekowi mydlić oczy(bezskutecznie) ale chyba lepiej jest mówic
_ Mama jest wkurzona na Tatę, Tata się wścieka, dorośli czasami mają ku temu
powody, a Was i tak kochamy OBOJE. Każde na swój sposób. A przy Was się nie
będziemy kłócić.
Na dłuższą mete(chyba) to działa. Zobaczę za kilka lat.

[taka_laska]

wydaje się kochankom, ze kochanek jest ich własnością;
wszystkie dzieci od tych małych po dorosłe przezywają rozstania rodzicow ( poza
wyjątkami, kiedy jest juz tak źle, ze gorzej byc nie moze );
wszystkie dzieci chcą miec oboje rodziców razem , w jednym rodzinnym domu;
kazdy związek, oparty na zasadzie "jakoś to będzie" lub " moze się poprawi"
przekwita , tylko dzieci szkoda urodzonych w TAKICH zwiazkach.

[woman-in-love]

zakładamy, ze dzieci biorą się z miłości. Kiedy miłośc sie kończy - dzieci są
zwyczajnie zrobione w "bambuko". Ale co zrobic, kiedy wszystkie sposoby ratunku
zawiodą? Udawać, że wszystko cacy? Moje dorosłe dzieci maja żal, ze tak długo
trwała ta "szopka" pod tytułem Szczęśliwa rodzinka.