Odeszłam od męża

[dosia.samosia1]

Kiedyś pisałam na tym forum pod podobnym nickiem (aktualnie zajęty, bo dłużo
nie korzystałam z konta).
Moja historia znalazła prawdopodobnie zakończenie.:(
Po miesiącach czekania, wściekania się, próśb, gróźb i tłumaczeń, zmusiałm
męża do wyprowadzki.
Mam poczucie porażki. Odrzucona jako kobieta, sprowadzona do roli matki i
kuchty, zaczełam mieć stany depresyjne na zmianę z falami agresji. Nigdy nie
marzyłam o tym aby być samodzielną matką ale w takim układzie czekało mnie
albo samobójstwo albo ciągła frustracja i niespełnienie.
Jestem obwiniana przez otoczenie o rozbicie rodziny: mąż nie pił, nie szalał
z kolegami, pomagał w domu, pracował... szkoda tylko, że olewał mnie totalnie.
Stało się, jest mi przykro, mam poczucie zmarnowanych lat.

[ewolwenta]

Nie wiem czy Ci współczuć czy gratulować decyzji.
Żal Ci straconych lat czy końca związku?

[dosia.samosia1]

Gratulować, bo w końcu odważyłam się przerwać błędne koło i zamiast tylko gadać
coś zrobiłam. Boję się co będzie dalej, boję się w przyszłości reakcji córki,
mam kiepsko z finansami, ale im dłużej to trwało tym bardziej ogarniała mnie
niemoc.
Współczuć straconych nerwogodzin, zawiedzionych nadziei na fajny związek.
Żal mi tego, że związek się skonczył, żal mi siebie i ostatnich ponad dwóch lat
szarpaniny. Chyba potrzebuję pomocy psychologa, żeby mi pomógł poukładać
wszystko w środku.

[ewolwenta]

W ogóle nie piszesz, o żadnych pozytywnych uczuciach do męża odkąd pamiętam – a
chyba od początku śledzę Twoje wątki.
O ile dobrze mi się układa w głowie to widzę sytuację, w której on sobie nie
poradził z rolą męża silnej kobiety, widział w Tobie tylko matkę, Ty przestałaś
kochać, on stał się bierny też uczuciowo.
Kochałaś? Czy tylko seks był problemem? Jak z odpowiedzialnością względem
dziecka? Psycholog chyba dobra myśl. Bo potrzebujesz pewnie to poukładać.

Pozostało tylko zrozumieć swój błąd by znów go nie popełnić.

[dosia.samosia1]

Nie wiem czy przestałam kochać.;) Serio, nie wiem.
Powiedział mi, że się mną brzydził jak byłam w ciąży. Brzydził się współżycia.
Nie widział w tym problemu, ja owszem, bo w ciązy miałam ogromną ochotę. Po
urodzeniu dziecka uznał, że ona nas najbardziej potrzebuje i trzeba jej
poświęcić całą energię, uczucia itd. Potem go zniechęcałam swoimi pretensjami,
wyrzutami, zlością.
Poza seksem doszedł problem wspólnego spędzania czasu a konkretnie komputer u
męża. Zero innej aktywności lub wymuszona, wyproszona. Moim zdaniem facet się
uzależnił od kompa - całe wieczory, całe weekendy, nic go poza tym nie
interesowało.
Co do odpowiedzialności względem dziecka to jedno jest pewne - nie mogę żyć
szarpiąc się non stop tylko po to żeby córa miała formalnie pełną rodzinę.

[ewolwenta]

Więc to on potrzebował i nadal pewnie potrzebuje pomocy psychologa.


Co do dziecka to myślę, że masz rację.

[dosia.samosia1]

Do psychologa byiśmy umówieni, czekałam na tą wizytę półtora miesiąca i barzdo
mi zależało, żeby iść. Tego akurat dnia mąż wrocił zbyt późno z pracy.

[ewolwenta]

Zaskakujące w tych kilku postach podałaś więcej rzeczowych informacji o
problemie niż w tych trzech czy czterech wątkach, które pisałaś w emocjach.
Dystans przychodzi, aż tak szybko?
Czy ta Twoja żywiołowość emocji nie była w Twoim związku problemem, kiedy
trafiłaś na faceta zamkniętego w sobie i żyjącego w odrealniony świecie?’
Problem nie w Was a w nieumiejętności znalezienia wspólnego języka... i wyszedł
banał, jak zawsze.

Z mężczyzną co dusi w sobie uczucia (brak reakcji po informacji o zdradzie) i
nie widzi problemu (zaprzecza, że żle mu z niechęcią do seksu z żoną), bardzo
trudno jest się dogadać emocjonalnej kobiecie, bo kompletnie brak jej informacji
zwrotnej. Zresztą jeśli ta informacja jest to i tak jakby spowolniona. Ona się
wścieka i sięga do co raz silniejszych bodźców.

Co on, zamknięty w sobie facet, robi kiedy przestaje sobie radzić? Wypiera ze
świadomości (nie ma problemu, minie), ucieka (posiedzi przed komputerem lub w
pracy, gdzie go konfrontacja nie dosięga) a wreszcie się broni nie dając seksu.

Wielokrotnie analizowany na forum schemat.

Rada ogrzać faceta, ochłodzić kobietę. Jak to zrobić? W pojedynkę się nie da.
Albo chcą oboje albo się wszystko sypie.

[misssaigon]

mozliwe, ze twoj maz pomimo tego, ze jak piszesz "olewal cie" tak naprawde
martwil sie o ciebie i wasze dziecko/dzieci - nie chcial cie zostawic samej z
tak powaznymi problemami psychicznymi, ktore moga tez zagrazac waszemu dziecku.
czy jesres w stalym kontakcie z psychiatra?

[dosia.samosia1]

Żartujesz? Nie jestem w kontakcie z psychiatrą, nie biorę leków
antydepresyjnych ani żadnych używek. Mój zły stan psychiczny zaczął się
poprawiać natychmiast po wyprowadzcce męża - zniknęły napady wsciekłości,
poranne płacze, trudności z zasypianiem. Obecność męża i jego stosunek do mnie
był źródłem stresu.

[adulka30]

Jak widac podjęłaś właściwą decyzję. Wyprowadzka męża to jeszcze nie koniec
związku, może potrzebny jest wam ten okres samotności. Zobczycie czy lepiej jest
Wam razem czy jednak osobno. Życzę powodzenia :))

[dismutase_and_catalase]

Czasami jeżeli w związku istnieją bardzo gwałtowne emocje psychoterapeuci sami
proponują chwilowe rozstanie tylko, że ono ma być połączone z psychoterapią,
najpierw osobną a następnie wspólną. Moim zdaniem możecie to jeszcze poukładać,
ale sami musicie do pewnych rzeczy dojść czyli do decyzji, że jest to wam
potrzebne. Jak opadną emocje spróbuj jeszcze pogadać z mężem, jeżeli tlą się
jeszcze jakieś pozytywne uczucia i jakaś miłość to warto spróbować.

[dosia.samosia1]

Generalnie uważam, że warto spróbować, nie wiem natomiast jak do tego podchodzi
mąż. Różne wersje są prawdopodobne:
- pojawi się szybko inna pani rozumiejąca i pocieszy
- skorzysta z pomocy psychologa sam z siebie a nie pod moją presją
- będzie bierny jak dotąd i oleje wszystko
Zależy mi na związku w którym moje potrzeby będą zauważane, szanowane i
spełniane. Te podstawowe: seks, robienie czegoś razem, rozmowy nie tylko o tym
co kupić i dotyczące dziecka.
Zależy mi żeby facet dostrzegł, że tylko rola matki, garkotłuka i pracownicy
(zawowodo) nie satysfakcjonuje mnie i chcę się czuć kobietą.

[dismutase_and_catalase]

Jeżeli znajdzie nawet pocieszenie w ramionach innej kobiety, to wydaje mi się
jednak, że przejdzie podobną ścieżkę. Żeby stworzyć z kimś dobry związek trzeba
sobie poradzić z własnymi demonami. A ludzie czasami wychodzą ze swojego
dzieciństwa mocno pokiereszowani i mimo wszystko pozostają w środku dziećmi.
Sam trafiłem na taką osobę (sam kiedyś taką osobą byłem), ale miłość kazał mi
wierzyć, że uda się to wszystko posklejać. Nic bardziej błędnego. Z takimi
osobami ciężko stworzyć zdrowy związek. Też z jednej strony cierpię, ale z
drugiej czuję pewną ulgę. Na razie mija pierwsze kilka dni "samotności" i póki
co jest wszystko dobrze.

> Zależy mi na związku w którym moje potrzeby będą zauważane, szanowane i
> spełniane. Te podstawowe: seks, robienie czegoś razem, rozmowy nie tylko o tym
> co kupić i dotyczące dziecka.
Potrzeby nie zawsze będą spełniane, trzeba umieć czasami sobie z tym poradzić. U
Ciebie te braki były permanentne i chyba stąd te problemy. Ale wydaje mi się, że
w dobrym związku jeżeli jest problem, to można sobie poradzić, odbić od dna, i
że te chwilowe braki i problemy nie trwają miesiącami i latami.

> Zależy mi żeby facet dostrzegł, że tylko rola matki, garkotłuka i pracownicy
> (zawowodo) nie satysfakcjonuje mnie i chcę się czuć kobietą.
Myślę, że dla wielu facetów jest to zrozumiałe. Głowa do góry, jeszcze taki Cię
znajdzie.

[yoric]

Brawo!
A ja gratuluję i podziwiam!
Zawsze podobała mi się Twoja zdecydowana postawa; teraz tylko mieć nadzieję, że
szybko się wszystko ułoży. Głowa do góry!
Pozdrawiam

[sagittka]

Pamiętam twoje stare posty. Zastanawiałam sie wtedy nad tym, jak potoczą się
twoje losy małżeńskie. Pamiętam, że nie chciałaś z powodu postawy męża
rezygnować z seksu i pojawił się kochanek. Byłam ciekawa, czy mąż się zmieni i
czy ty będziesz umiała i chciała wrócić do małżeńskiego łoża. Cóż, zakończenie
chyba najbardziej prawdobodobne.

Napisz, jesli możesz, czy mąż dowiedział się o ówczesnym kochanku i czy to
zrobiło na nim jakiekolwiek wrażenie.

Pozdrawiam bardzo serdecznie.

[ewolwenta]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=15128&w=34065819&a=34065819

[sagittka]

Dzięki, aż tak dokładnie nie pamiętałam postów dosi, zapomniałam że juz o tym
pisała.

[ewolwenta]

A i tak, byłoby ciekawe jak dziś te wydarzenia z przed pół roku ocenia.

[dosia.samosia1]

Jak oceniam? Nie żałuję ale koszt emocjonalny był duży. Teraz już nie mam siły
ani ochoty na taki podwójny układ.

[unhappy_tonight]

Powiem ci, że jestem z ciebie w pewien sposób dumna, trzymam za ciebie kciuki.
Wierzę że można sobie ułożyć życie...ja też myślę już od dobrych kilku miesięcy
od odejściu od męża, ale jak sama wiesz na pewno nie jest to łatwa decyzja,
tymbardziej że mąż mnie kocha i ja jego (choć już inaczej niż kiedyś), jest
wspaniałym ojcem, inteligentnym człowiekiem. Jednak ja jestem nieszczęśliwa, że
mnie przez tyle lat zaniedbywał w łóżku, już się nie kochamy. Rodzina
oczywiście stoi za mną, ale z drugiej strony mówi ciągle o pratycznych,
rodzinnych i materialistycznych aspektach.
NIe chcę co noc płakać w poduszkę.

[anula36]

trzymam za ciebie kciuki!!! Podjelam podobna decyzje ( bez dziecka i kochanka -
choc myslalm o tym) z perspektywy roku ( ponad) dziekuje opatrznosci ze
zebralam sie w sobie. Mysle ze niektorzy ludzie nie sa stworzeni do
samobiczujacego trwania w zwiazku bez milosci, wspolnoty przywania i
dzialania , jakiejkolwiek aktywnosci partnera, bez seksu.
Dasz sobie rade bo jestes silna i zdecydowana kobieta.
To tez sprawdzian dla meza- jesli choc troche mu jeszcze zalezy cos podziala -
jesli nie...to juz wszystko wiadomo.
Psycholog nigdy nie zaszkodzi, chocby dla samego siebie i wzmocnienia
przekonania o wlasnej sile i mozliwosciach.Potrzeby psychiatry nie widze.
Bedzie dobrze, musi;)

[dosia.samosia1]

Rodzina jako spółka do rozrodu i wspólnego gospodarstwa mnie nie interesuje a
szkoda, byłabym szczęsliwsza.D
Jak piszesz, dokładnie tak uważam, albo coś szanownego męża ruszy w mózg i
obudzi się z bierności albo nie. Jeśli nie to im szybciej podjęłam taką decyzję
tym lepiej.

[yoric]

O nie!

Jest jeszcze jeden, znacznie gorszy wariant.
Mąż się obudzi, zawalczy o Ciebie, Ty wreszcie dasz się przekonać, po czym...
wszystko się jakoś tak 'uleży' do stanu poprzedniego i zostaniesz w dawnej
sytuacji, starsza o rok i bogatsza o długie dni męczenia się z decyzją i rozstaniem.

Właśnie przerabiam ten scenariusz i jestem w połowie, więc mam nadzieję, że
będzie bez tego czarnego zakończenia :).

Pozdrawiam

[niezapominajka333]

Yoric - czyżby rozstanie nie było definitywne?

[misssaigon]

a dla mnie to wszystko jest dziwne i wcale nie tak jednoznaczne moralnie jak dla
was - zbyt czarno-biale
dobra zona versus zly maz...
tylko dlaczego ta dobra zona przygruchala sobie kochanka? wiadomo -
usprawiedliwiona bo zly maz był i zly maz jest jedyny winny rozpadowi malzenstwa -
zgodny forumowy chorek popiera dosie .
tylko dlaczego ja w to wszystko nie wierze???????

[anula36]

Mnie tam wystarczy do rozstania fakt ze sie czlowiek w zwiazku meczy.Zycie na
to za krotkie.
Sama w koncu zamienilas model na lepszy i forumowy chorek sie nie zastanawia
kto byl w tamtym ukladzie ten zly, a kto ten dobry.

[ewolwenta]

> dobra zona versus zly maz...

Miss, ze wszystkich wątków Dosi o mężu nic złego się nie dowiesz poza tym, że
jest bierny i nie chce seksu. Natomiast o niej samej dowiesz się wiele i nie
wynika z tego wcale, że jest dumna z siebie. Raczej szuka rozwiązania i świadoma
jest, że nie wszystko, co robi jest takie dobre.

Trudno potępiać kogoś, kto realnie ocenia siebie. Dosia pisze, że nie jest
idealistką ani romantyczką i jasno formułuje potrzeby. Mamy udawać, że egoizm
nie istnieje? Albo, że jest całkowicie zły? Że potrzeby własne zawsze trzeba
ignorować w imię miłości?

A za chwilę, w wątku obok, skrytykujemy jakąś inną dziewczynę za postawę
cierpiętnicy. Powiemy jej „zrób coś z tym”!

Dosia zrobiła i też jest źle.

Taka jest i nie trzeba pochwalać ani ganić tej postawy. Dla nie tu nie ma
fałszu, dlatego trudno mi nie powiedzieć, że jest konsekwentna i spójna w swych
wyborach.

[misssaigon]

anula - obydwoje bylismy tymi "zlymi" i do zlego sie wzajemnie nakrecalismy..
ewo - o dosia wiemy tyle ile ona sama napisala - a jak takie informacje moga byc
mylace wiemy chociazby z watku mojejnogi -
jak dla mnie dosia jest maksymalnie skupiona na swoich negatywnych emocjach w
stosunku do meza i tylko przez ten pryzmat ocenia jego osobe...czy potrafi sie
wzniesc ponad to ? - nie wiadomo, w kazdym razie z jej obecnej postawy to nie
wynika...
ja najchetniej dowiedzialbym czym podyktowana byla "wewnetrzna ucieczka " jej
meza..czy tylko tym, ze problem go przerastal? ze chcial zminimalizowac wybuchy
agresji ze strony swojej zony?...
w tym przypadku rozejscie sie jest oczywiscie rozwiazaniem a problem i
generujace go przyczyny pozostaly - zamiast jednej wspolnej kuli u nogi teraz
kazde z nich bedzie ciagnac swoja wlasna...
jeszcze jedna znaczaca kwestia - jaki obraz ojca bedzie dosia przekazywac swojej
corce ? taki jaki ona ma sama?

[anula36]

Ja tez coraz czesciej lapie sie na tym ze bardzo chcialabym poczytac historie
opowiedziana przez druga strone.
Niestety drugie strony az tak czesto sie tu nie pojawiaja ( albo nie
wypowiadaja), wiec w wiekszosci jestesmy skazani na domysly.

[yoric]

Zgadzam się z Misss (choć nie przeczę Ewolwencie).

Nie oceniamy sytuacji i nie wydajemy wyroków. Jest więcej, niż prawdopodobne, że
ta historia opowiedziana przez męża wyglądałaby inaczej. Żona neurotyczka, albo
wiecznie niezadowolona, albo coś. Albo nimfomanka, niewierna, itd.
W sumie zgoda z Ewolwentą: nie wydajemy temu rozwodwoi 'orzeczenia o winie' ;),
ale jesli ludzie się ze sobą męczą, to lepiej chyba się rozejść?
Pozdr

[anula36]

jesli ludzie się ze sobą męczą, to lepiej chyba się rozejść?
SDokladnie tak!!! Przerobilam na wlasnej skorze.

[sagittarius954]

...i nigdy nie widać światełka w tunelu? Żadnego , żadnej nadziei , nic , siup
rozstanie i jest lepiej ? Się tylko pytam .

[anula36]

zalezy jaki to rodzaj nadziei:) Jesli z gatunku " smierc was wyzwoli" to ja
dziekuje:)

Światełko w tunelu;)

[dosia.samosia1]

Jasne, że jest światełko w tunelu.
Może się zdarzyć nagły cud i oboje ulegniemy odmianie.
Może pomóc terapia małżenska jeśli oboje na nią trafimy.

Rozstanie jest dla mnie szansą na zmianę sytuacji. Sytuacji w ktorej czułam się
fatalnie. Mogłam oczywiście karmić się nadzieją i czekać jeszcze parę lat.
Tyle, że nie mam zadatków na męczennicę i nie mam ambicji dostania medalu za
wytrwałość.

[ewolwenta]

Miss oczywiście masz rację istnieje zawsze ta druga strona i absolutnie temu nie
przeczę.

[misssaigon]

jakze latwo ulegamy pokusie szybkich i kategorycznych osadow, temu wspolczujemy
, tamtemu przyganimy...a ja sprawdzilam w zyciu, ze historia opisana w necie i
potem opowiedziana w realu to czesto sa dwie zupelnie rozne historie - bo bardzo
istotny jest rowniez odbior niewerbalny autora - to czego tutaj nie mozemy
doswiadczyc...

[ewolwenta]

Właśnie nie staram się osądzić a jedynie zrozumieć motywy i w tym przypadku
przemawiają do mnie argumenty Dosi w kontekście tego co pisze o sobie. Sama
takiej drogi nie obrałabym, ale to już inna kwestia.

[fajnaret]

I to sa według pani powody odejścia od męża? Niedna by takiego męża chciała!
Czy pani zadawała sobie sprawe z tego co pani narobiła? Dla mnie jest to szok
by z takich "błachych" powodow rozbic zwiazek! Oby to sie tylko przeciwko pani
nie obróciło! Ja wcale nie groże! Szkoda mi tak naprawde tego faceta.

[dosia.samosia1]

Kpisz czy o drogę pytasz?
Być może wielu kobietom by taki facet odpowiadał, mnie niespecjalnie.
Jak ktoś pisze, że tkwi w syfie od lat i nic nie robi to mu dają odpowiedź:
zrob coś. Jak coś zrobi też jest źle najwyraźniej.
Lepiej byłoby użalać się nad sobą piętnaście lat? Jedno życie mam.

[marabr]

CZeść.Od pewnego czasu myslę o rozstaniu z mężem. Tylko jakoś nie mogę się
odważyć żyjąć z nadzeją że bedzie dobrze.Jestem rok po ślubie i mamy 7 m-nego
synka.Mam dosc już tego małżenstwa i takiego życia.Prawie nie rozmawiamy nie
śpimy ze sobą.W sumie on nawet mne nie traktuje.Kłucimy się czesto.Myślę tu o
synku bo na razie nie wiele rozumie ale zaraz podrośnie i nie chce żeby patrzył
na takich rodziców,iwem że mogłabym sobie poradzić sama i do najgorszych nie
nalezę.Ale odwaga.Gdzie ona jest.