Pytanie na rozstanie

[happy.new.year]

Po pierwsze, sie przywitam – podczytuje Was od jakiegos czasu i to co piszecie, czesto pomaga i prowokuje do przemyslen. Dziekuje, ze Wam sie chce! (Choc rozumiem, ze wolelibyscie nie miec powodow do pisania na ten temat.)

Moj zwiazek przechodzi spory kryzys, ktorego zrodlem sa problemy z seksem. A te ostatnie musza miec jakies inne zrodlo, ktorego jeszcze chyba do konca nie ogarnelam. Unikanie seksu dotyczy nas obojga, tyle, ze najpierw ja odrzucalam jego, a teraz on mnie. Znam sytuacje z obu stron i obie sa przykre. Unikanie seksu budzi poczucie winy – ze nie mozna wykrzesac z siebie pozadania wobec partnera, ktorego sie kocha. A bycie odrzuconym drastycznie obniza samoocene. Poczucie odrzucenia jest chyba gorsze, ale uwierzcie, swiadomosc, ze sie rani kochana osobe tez nie jest lekka.

Zastanawiam sie czy moj zwiazek ma dalej sens; mamy sporo roznych problemow i zabrnelismy w slepa uliczke. Zadaje sobie wiele pytan dotyczacych tego co bylo i jest. Czesto sa to na pozor banalne pytania, ale wydaje mi sie, ze odpowiedzi moga zaprowadzic naprawde gleboko, pod warunkiem, ze jest sie szczerym z samym soba. Kilka przykladow z mojej strony:

Czy ja go kocham? Czy on mnie kocha? (jazda obowiazkowa :)

Czy on jest szczesliwy ze mna (co na ten temat mowi, a co moge zaobserwowac sama)? Czy ja jestem szczesliwa z nim?

Czy wyobrazam sobie go ze mna za 10 lat, 20 lat…? Jako meza i ojca moich dzieci? Czy chcialabym sie przy nim zestarzec? Czy on widzi mnie w roli partnerki ‘na cale zycie’?

Czy sie przy nim nie nudze? Czy bedac z nim nie mysle o innej formie spedzania czasu i innych osobach? Czy on nie nudzi sie ze mna?

Co jestem w stanie mu wybaczyc? Czy rozumiem podloze bledow, ktore popelnil? Czy rozumiem jego pragnienia i dazenia? Czy on jest w stanie wybaczyc i zrozumiec moje bledy?

Czy jestesmy dobrymi przyjaciolmi?

Czy wiem, co go we mnie denerwuje? Czy jestem gotowa pracowac nad zmiana w tym obszarze? Czy on wie, co mnie w nim denerwuje i jest gotow nad tym pracowac (I czy dowiedzial sie o tym w inny sposob niz w trakcie awantury i rzucania oskarzen tudziez talerzy? :)

Dorzuccie jakies swoje przemyslenia i uwagi. Ktore z tych pytan uwazacie za kluczowe, kiedy powinno sie zapalic swiatelko ostrzegawcze, kiedy powinien sie pojawic wielki znak STOP, a kiedy wrecz ‘nakaz zawrocenia’?

happy to nie teleturniej

[al9]

to życie
sama musisz wiedzieć jakie sobie czy Partnerowi zadać pytanie..
moje będą inne niz Twoje..
al

[happy.new.year]

Jasne. Ale chyba jest pewna 'baza', w ktorej mieszcza sie takie pojecia jak
zaufanie, wzajemny stosunek do siebie, cele itd. Chodzi mi tez o to, ze czasem
nagle okazuje sie, ze zapomnialo sie o czyms waznym, jakos nie zwrocilo sie na
cos uwagi. Czasem zapomina sie o sobie i o swoich potrzebach, a potem nagle
odkrywa sie, ze potrzeby partnera przyslonily wszystko inne.
Czesc pytan, podejrzewam, bedzie mimo wszystko podobnych. Inne beda odpowiedzi i
to, w jaki stopniu mozemy je zaakceptowac. A bywa, ze to, co oczywiste dla
jednej osoby, jest 'odkryciem' dla innej.
:)

[gardenersdog]

Bardzo postulatywny post. Może ten dystans jest też źródłem problemów w twoim
związku?

[angels-devil]

Jak Cie tak czytam to wypisz wymaluj mam podobny temat.Poszukaj prosze i
poczytaj jak masz ochotę.Ból odrzucenia,bycie odrzuconym to jest poczatek chyba
wszystkich innych problemów.Widze to po sobie.
A z zadaniem niektórych pytan lepiej się wstrzymać,pomimo szczerości ,która
powinna być.Niektórych odpowiedzi nie chcielibyśmy usłyszeć nigdy.Ale takie jest
życie,które w sumie polega na ustępstwach i czasem przemilczaniu niektórych
spraw,dla dobra obojga.Szczerość to podstawa,ale czasem zbytnia szczerość może
solidnie zaboleć i trafić w bardzo czułe pkt partnera.
Rozmawiać.Trzeba dużo rozmawiać,bo widzę po sobie,że brak rozmów,brak czasu na
nie lub uciekanie od nich stwarza nastepne niedopowiedziane kłopoty.

[happy.new.year]

Przeczytalam Twoj watek i widze duzo zbieznosci. Ja tez tak mam, ze nie potrafie
sie 'godzic' w lozku, wszystko musi grac. Moj partner obecnie oczekuje ode mnie,
ze sie wyluzuje i nagle wszystko bedzie tak jak dawniej. Wiem, ze poki co widzi
we mnie 'przytulanke', a nie kobiete. Niestety, mamy za duzo roznych problemow,
zebym tak nagle mogla sie wyluzowac i byc ta wesola dziewczyna, ktora kiedys
poznal. Staram sie, ale to jest bardzo trudne.
Chce z nim rozmawiac, a on ma juz dosyc niektorych tematow. Albo zaczynamy sie
klocic. Co do szczerosci - w moim zwiazku jest jej za malo, a on juz kiedys mnie
zawiodl. Wie, ze nie znosze klamstwa i kreci. A ja boje sie mu zaufac, bo caly
czas wychodza na jaw jakies jego niedopowiedzenia, itp. Za duzo jest tych
przemilczen z jego strony. I kiedy okazuje sie, ze znow jest cos, co przede mna
ukryl, to strasznie boli. Tym bardziej, ze to czesto sa rzeczy, ktore kiedys nie
stanowily tabu i ktorymi sie dzielilismy.
Mysle, ze brak seksu, tak jak gdzies napisalas, jest bomba z opoznionym
zaplonem. I demoluje cala reszte, choc czasem nie widac tego od razu. Ale to
zawsze gdzies tam wyjdzie, bo poczucie odrzucenia gdzies tam sie odklada i
koduje w czlowieku. Rozne sa tylko sposoby (nie)radzenia sobie z tym faktem.

[happy.new.year]

Zastanowilam sie nad tym. Ale chyba raczej jest to proba poskromienia emocji,
ktore dyktuja skrajne mysli i skrajne rozwiazania. Chce jakos sie wewnetrznie
uspokoic, bo poki co strasznie sie miotam.