Paniczny lęk/pomoc

[poetkam]

Od wczoraj, a prawdę mówiąc od niedzieli czułam ogarniający mnie
lęk. Coraz mocniejszy. Dziś rano - jego najlepszy czas... Panika
ogarnęła mnie całą. Totalny paniczny lęk. Bezpodstawny, aczkolwiek
reaktywny. Fizycznie mnie dusił. Trzęsłam się ; płacz ; skuliłam się
cała w sobie, niemoc wielka... Horror. Niedecyzyjność. Bezsilność.
Ból psychiczny/ból fizyczny... A tu- praca, dziecko, etc...
Dzięki ci Boże za mądrego partnera. Dzięki wielkie.. Za co? Jaką
otrzymałam pomoc? Otóż to:
1. Pomoc w znalezieniu tranxenne (przeciwlękowe)
1. Przytulenie
2. Zapewnienie mnie o miłości osób bliskich
3. Zapewnienie, że jestem dobrym człowiekiem/ partnerką / mamą
4. Uświadomienie, że świat się nie zawali, jeśli spóźnię się do pracy
5. Odprowadzeniemnie do pracy

Uffffff............Lepiej mi.
Serdeczne dzięki, Cz.

Czy możecie liczyć w ciężkich chwilach na pomoc, wsparcie ze strony
bliskich? To jest wielki dar, kiedy wiem, że mogę na kogoś liczyć, a
On wie, że może liczyć na mnie. Wzajemne wsparcie... Wielka ulga.
Wielkie szczęście.

-

[36.a]

Pionizują mnie 2 mamy. Na szczęście mają od cholery zdrowego
rozsądku. Ktoś też, ale nie teraz (jest ledwie przytomny).
Pomaga mi rozmowa z ludźmi.
Matrioszka fajnie wali w czółko.


P.S. Niepokojąco Tobą kiwa...

[majagor]

Ja teraz mam dość trudny czas i nie wiem czy poradziłabym sobie bez mego faceta,
który motywuje, który chwali i karci, gdy trzeba. Przy tym przytula nawet, gdy
ja krzyczę, fochuję, w nocy przykrywa mnie ładnie pierzynką i codziennie rano
serwuje śniadanie do łóżka. Niby takie bzdety, niby drobnostki - ale dla mnie
bezcenne.

Jestem takim narcyzem, który lubi bywać królewinką, o którą się dba, której się
schlebia - oczywiście w granicach rozsądku - i on mi to zapewnia.

Do pomocy oprócz partnera mam jeszcze przyjaciela. Najlepszego przyjaciela na
świecie. Wiem, że w każdej chwili, w każdym momencie, w każdej sytuacji mogę się
do niego zgłosić. I wiem, że gdyby nawet był w Ameryce to wróci, tak szybko jak
to możliwe i mi pomoże.
Działa to rzecz jasna w obie strony - np. on właśnie dziś zadzwonił do mnie w
środku nocy i nawet, że byłam półprzytomna to wiedziałam, że te 10-15 min. przez
telefon są dla niego w tym momencie ważne.

Tak więc Panowie - M. i J. - dziękuję ślicznie

Są jeszcze inne osoby, których jestem "pewna", które wiem, że dobrze mi życzą -
ale partner i właśnie ten przyjaciel to podstawa. Co ciekawe u mnie, nie otaczam
się kobietami. Nie zwierzam się koleżankom, nie wołam ich o pomoc. Jakoś
mężczyźni mi bardziej w tym pasują.

[grzechisme]

Czy możecie liczyć w ciężkich chwilach na pomoc, wsparcie ze strony
> bliskich? To jest wielki dar, kiedy wiem, że mogę na kogoś liczyć,
a
> On wie, że może liczyć na mnie. Wzajemne wsparcie... Wielka ulga.
> Wielkie szczęście.
>
---------------------------------------------------------------------

Wyobrażam sobie ,że jest to bardzo pomocne szczególnie w naszej
chorobie.

Nie , nie mam takiego wsparcia (czyt. szczęścia)od najbliższych.

A wręcz przeciwnie. W depresji moja M*** robi wszystko , aby mnie

pogrążyć bardziej (sądzę , że tym się dowartościowuje)A w manii

tworzy mnóstwo tajemnic ,wycieczek (nie wiadomo gdzie, nie wiadomo
z kim?)itd.itp...

Żongluje moimi emocjami jak wytrawny cyrkowiec.(pogłębiając te
stany)


Tak, że zazdroszczę Ci poetkam.

Doceń to co otrzymałaś od losu i nie daj się jesiennym smutom.

( Dziś na nowo uczę się słońca, przechodząc przez cień samotnej
nocy.)

[ditta12]

grzechisme napisał:


---------------------------------------------------------------------



>
>
> Tak, że zazdroszczę Ci poetkam.
>
> Doceń to co otrzymałaś od losu i nie daj się jesiennym smutom.
>
> ( Dziś na nowo uczę się słońca, przechodząc przez cień samotnej
> nocy.)
>
(Gdzie zima trwa tydzień a wiosna następuje ósmego dnia chyba.....)

[grzechisme]

> (Gdzie zima trwa tydzień a wiosna następuje ósmego dnia
chyba.....)

ditta12-daisy.-------------------------------Ale jednak jak by
nie liczył to jednak "następuje".
A czasem nawet lato .

U ciebie też nastąpi.Jestem tego pewien.Trzym się ciepło i noś

szalik wełniany.

[w_dole]

Tak to prawda-potrzeba kogos bliskiego do walki z tym draństwem .
Moi-nie dają rady, przerasta ich to,nie mają cierpliwości, to nie na
ich psychikę (te chuśtawki nastrojów,irracjonalne obawy,użalanie się
and sobą,). Dlatego jestem tu. Po wczorajszym odezwie na mój post
poczułam sie troszkę lepiej.Wy rozumiecie. Dziękuję

[bonus1985]

Hmm pomijając tą całą prawdę o złym przewodnictwie w mózgu itd. nie da sie tak
samemu z siebie troche chociaż wyluzować ? Siła psychiki ponoć najlepsze
lekarstwo na świat...

[cassandrax]

w czasie lata sama sobie pozwoliłam na odstawienie leków...bo
stwierdziłam,że jestem na 100 % zdrowa....od dłuższego czasu, wraz z
nadejściem jesieni ( a raczej zimy) zaczyna sie
karuzela....pogodziłam się z Hydroxyzyną....ostatnio w czasie pracy
nie mogłam opanować lęku i dziwnego przeczucia, zwolniłam się do
domu, bo nie mogłam przestać płakać.....kiedy wracalam do domu
chciałam wbiec pod samochód...ale facet za kierownicą tylko postukał
się w czoło.....aż głupio mi znów iśc do lekarza który znów powie
mi "a nie mówiłem"...albo "nie wolno samemu odstawiać leków".....a
już uwierzyłam ,że jestem całkiem normalna....