Pytanie

[kamyczek_0]

Po wczorajszym obejrzeniu (kolejny raz) Gothiki z H.Berry zaczęłam rozmyślać o
szpitalu. Boję się, że kiedyś wkroczę na wyższy próg i będzie jazda w postaci
urojeń, manii totalnej. Szpital no i właśnie tego się boję. Na ile lekarze są
w stanie uwierzyć pacjentowi, że już wrócił do ukochanej stabilności ? Czy
mogę nie uwierzyć, że już z nim jest ok? Pacjent czuje się dobrze, a lekarze
mu nie wierzą i robią swoje.
Być może to tylko mój strach i wyobraźnia, ale nie miałam doświadczenia w tej
kwestii Wiem, że pierwszą rzeczą którą zrobiłabym gdyby zgarnęli mnie w
jakimś ataku byłby rozkaz skontaktowania się męża z moją psych. i
poinformowaniu jej, co i jak.
Gdyby ona stwierdziła, że muszę tam zostać to ok. Tylko co dalej? <patrz wyżej>.
Wkręcam sobie często taki film.


P.S. Proszę się nie śmiać z kota :p

[kamyczek_0]

Moja psych wie, ale równie dobrze nie będąc tam lekarze po fachu mogą ją
wkręcać, że muszę zostać dłużej bo nadal jest nie teges. A ja już czuję się
dobrze i znikąd pomocy

Tylko się nie śmiać... taki film sobie wgrywam często. A filmy w takim stylu
uświadamiają mi fakt tworzenia przeze mnie w/w spisku.

[facet_l]

Jakby lekarze polegali na tym, co pacjent mówi sam o sobie, to
powypuszczaliby większość wariatów.

-------------
Nie dyskutuję z debilami, najpierw sprowadzają do swojego poziomu, by
następnie pokonać doświadczeniem

nie ma się czego bać

[facet_l]

Ja wszystkim, którzy się boją powiem tak. Zdarzało mi się bywać w
psychiatryku (jeszcze) nie jako pacjent, ale dość regularnie, rozmawiać
z niektórymi chorymi, i dużo patrzeć. Nie ma się czego bać, jeśli jest
to szpital a nie zakład dla obłąkanego personelu.
-------------
Nie dyskutuję z debilami, najpierw sprowadzają do swojego poziomu, by
następnie pokonać doświadczeniem

[kamyczek_0]

Czyli jeżeli nawet wrócę do "normalnego" funkcjonowania, to i tak jestem
uzależniona od opinii lekarzy.Super Jeżeli lek.się uprze to za diabła nie
wypiszą mnie Gothika jak nic.Albo nie,był jeszcze taki film z A.Jolie, w
którym po utracie (rzekomej) syna zamknięto ją w szpitalu pomimo tego,że ona nie
była chora. Uzależniona była od lekarzy i personelu. Sporo czasu niepotrzebnie
tam spędziła i omal naprawdę nie zwariowała.
Ok, trafiłabym tam z symptomami manii albo depresji, co nie zmienia faktu że
pomimo dojścia do siebie zostałabym wypuszczona. Czyli jednak dobrze zrobiłabym
informując moją psych o pobycie (przez męża) i licząc ewent.na nią i JEJ zdrowy
rozsądek i doświadczenie oraz sumienie.
To chyba jedyny szpital, w którym pomimo dowodów powrotu do zdrowia trzeba
udowadniać (o ile w ogóle sią da!!!!), że już jest ok.A i tak wszystko zależy od
lekarza.

[majagor]

Jako pacjentka szpitala takiej specjalności [byłam raz tylko]i jako córka
kobiety, która w szpitalu takim prawie pół życia spędziła - powiem Tobie, że
lekarzom naprawdę wielce nie zależy, aby przedłużać komuś pobyt w takim miejscu.
Zazwyczaj jest tam problem z łóżkami, czasami są nawet kolejki osób, które
czekają na wolne miejsce w szpitalu.. i ja spotkałam się raczej z odwrotną
sytuacją.. Kiedy to lekarze wypisują dość szybko pacjenta do domu albo udzielają
mu przepustek...

Ja przy wypisie nic nie musiałam udowadniać. Lekarz codziennie pytał mnie o stan
zdrowia więc zauważył sam zmiany.. i pewnego dnia przyszedł do mnie i zapytał
mnie czy ma mi pisać wypis czy też przepustkę..

[facet_l]

Jesteś pewna, że masz ChAD, a nie fobie szpitalną? Szpitale są od tego,
żeby nam pomagać, a i tak jesteś uzależniona od opinii lekarza, a nie
własnej, bo skończysz jak megan.

[dr.zabba]

W jakiej roli bywałeś w szpitalu psych?

[facet_l]

Miałem interesy do lekarza
a przy okazji spotkałem znajomą osobę, albo na odwrót
-------------
Nie dyskutuję z debilami, najpierw sprowadzają do swojego poziomu, by
następnie pokonać doświadczeniem

[dr.zabba]

Miałam nadzieję, że Ty może medyk, jako i ja.

[majagor]

facet_l napisał:

> Miałem interesy do lekarza
> a przy okazji spotkałem znajomą osobę, albo na odwrót

Bycie na oddziale w celu odwiedzenia kogoś, czy spotkania się z lekarzem to moim
zdaniem średni sposób na poznanie szpitala i zasad jakie tam panują..
Ja w szpitalu w roli odwiedzającego byłam na pewno ponad 200 razy, ale dopiero
jak zostawili mnie tam samą zrozumiałam na czym może problem polegać..

Robiłeś kiedyś siusiu na oddziale? Albo brałeś prysznic? Nie ma mowy o
zakluczeniu się, nie ma mowy o minucie intymności - wszędzie szyby, szyby,
szyby.. i wszędzie oczy.. oczy pacjentek, oczy lekarzy, oczy pielęgniarek..
Przez okno wyjrzeć też nie da rady.. bo albo kraty albo sposób otwierania okna
jest tak patowy, że oprócz ręki nie zmieści się nic więcej..
Do tego przy wejściu do szpitala przeszukanie rzeczy osobistych, odebranie
wszelkich przedmiotów niebezpiecznych i pseudo niebezpiecznych.. Cholera nawet
pilniczka do paznokci nie mogłam sama na sali używać! Ładować telefon też tylko
u pielęgniarki można..

Ale i tak "najlepsze" to zaglądanie w zęby podczas zażywania leków..

Dodać należy, że byłam w małym, kameralnym szpitalu z ordynatorem, który zna
moich rodziców od prawie 30 lat - miałam z tego powodu więc kilka ułatwień,
miałam odrobinę więcej praw niż inni..

Tylko jedną noc spędziłam w szpitalu na oddziale, który jest chyba przechowalnią
wariatów - czego tam doświadczyłam, co tam zobaczyłam, jak tam się czułam..
nikt, kto tego nie przeżył nie zrozumie..

Szpital mi pomógł. Bardzo mi pomógł. To jest sprawa bezdyskusyjna. Był on w
tamtym czasie potrzebny, ważny. Ale wiem także, że teraz zrobię wszystko, by nie
zawitać tam ponownie.

[lolinka2]

majagor, ja znam zupełnie inny obraz szpitala psychiatrycznego,
przepraszam - klinicznego oddziału psychiatrii.
Znam oddział, gdzie szanuje sie godność pacjenta; oddział, na którym
mozna indywidualnie z lekarzem ustalać pewne zasady...; oddział, na
którym przez kilkanaście długich tygodni ani razu nie podglądano mnie
w łazience ani wc; oddział, gdzie pielęgniarki naprawdę pomagają i
rozumieją pacjentów... gdzie są po prostu ludzie - dla ludzi.
Nie mam zatem schizy.

[anetta1773]

A gdzie ten oddział się mieści? Miasto przynajmniej.

[majagor]

Może źle się wyraziłam.
Nie twierdzę, że mnie tam nie szanowano czy też źle traktowano. Absolutnie tego
nie mogę powiedzieć [no chyba, że o szpitalu, w którym spędziłam jedną noc].
Traktowano mnie jak człowieka. Zwyczajnego człowieka. Z szacunkiem, z
troskliwością, ale jednak sam wystrój szpitala, jego układ, jakieś tam zasady
powodowały, że mam takie, a nie inne odczucia.

Rozumiem, że szyby muszą być w pewnych miejscach, że oddział musi być
zakluczony, że okna muszą być zabezpieczone - robione to jest dla bezpieczeństwa
pacjentów.. Mi to osobiście bardzo nie pasowało i czułam się mało komfortowo z
tym - ale może po prostu jestem przewrażliwiona na pewnych sprawach..
Rodzice mieli stały kontakt z lekarzem prowadzącym, czyli ordynatorem oddziału -
i tylko dzięki temu położono mnie na "lajtowej" sali, dzięki temu już na drugi
dzień po przyjęciu mogłam wyjść z innymi do parku, dzięki temu nie musiałam
schodzić do stołówki na jedzenie, a jeść sobie przy łóżku itd..

Ale nawet największe chęci rodziców, najlepsze znajomości z lekarzami i
pielęgniarkami nie pozwoliły na zlikwidowanie pewnych bardzo specyficznych cech
takiego, a nie innego szpitala.

I dlatego teraz niekoniecznie chciałabym tam wrócić. Było ok, bardzo mi pobyt
pomógł ale będę się mocno bronić, by nie powtórzyć tego.. czyli nie doprowadzić
się do takiego stanu, który wymagałby hospitalizacji

[kamyczek_0]

facet_1 tak mam zdiagnozowany chad Co do schizy to przeraża mnie sposób
traktowania o którym wspomina majagor. To jest dokładnie tak jak ze
"zwykłym"szpitalem. Można trafić lepiej lub gorzej. W mojej okolicy jest tylko
jeden. wyboru bym nie miała. Na razie nie grozi mi pobyt w takim miejscu, ale
nigdy nie wiadomo. Choroba jak dla mnie jest nieprzewidywalna. Moje obawy
wynikają z braku wiedzy i doświadczenia w tej kwestii. Może gdybym miała kontakt
z byłymi pacjentami najbliższego mi szpitala, to moje obawy-pytania byłyby
głupie i zupełnie bezpodstawne.

Btw nastrój mam lekko poniżej od wczoraj. Dzisiaj gorzej...
Pewnie dlatego taki głupi wątek...

[dr.zabba]

Trzymaj się, Kamyczku. Depresja Cię gryzie i stąd te obawy przed szpitalem,
prawda? Dla mnie jest najpaskudniejszy z paskudnych listopadów. W takich
warunkach pogodowych, z krótkim dniem, bardzo mi trudno utrzymać się na
powierzchni. Ostatnich kilka dni też miałam pod kreską.
Napisz może jak mąż po tamtej ważnej rozmowie?
Tulę cieplutko.
Pisz do nas.

[kamyczek_0]

Depresja chyba nie (tfu,tfu...) ,ale taki dołek. Przyczyna-zapomniałam porannej
dawki Lamo wczoraj. A że reaguję na wszytko szybko i gwałtowanie to wynik jest
taki jak widać Na dodatek jeszcze się rozłożyłam (antybiotyk) No i teraz
biorę garść leków : 2x2 tabl Lamo, 2x1 Ketipinoru, 2x1 anybiotyku, 2x1 coś
osłonowego.
Wątroba mi padnie. Co jakiś czas robię cały panel badań: morfologię, próby
wątrobowe(Alat,Aspat), cukier, cholesterol (z podziałem na frakcje). Na razie
jest ok.

Co do męża to jest dobrze. Zdziwiłam się, że potrafimy ze sobą rozmawiać na
temat w ogóle wszystkich zaburzeń. Chciałabym obejrzeć wspólnie Mr.Jones'a
razem, ale nie ma go w necie do ściagnięcia, w wypożyczalni również go nie ma.
Ale w trakcie Gothiki powiedziałam, że jakbym kiedyś mnie zamknęli to liczę na
jego obiektywizm i pomoc.
W ogóle ostatnio rozmawialiśmy nt. schizofrenii.

Wkurza mnie ta huśtawka. Myślałam, że da mi na chwilkę odsapnąć
M. czuje, że dzisiaj ze mną coś nie tak od samego rana. Mówię mu, że się martwię
o najbliższą przyszłość (trochę kłopotów). Szkoda mi go, obarczam go swoim
niepokojem. Nie ma we mnie oparcia. Powiem szczerze, że na jego miejscu byłoby
mi ciężko. Nie dość, że problemy czekające na jakieś sensowne rozwiązanie to
jeszcze problemy z żoną. Na razie nie narzeka trzyma się dzielnie. Boję się, że
to się odbije na jego zdrowiu.
Tyle na dzisiaj.

[dr.zabba]

Taki dołek... Dla mnie podejrzany jest ten antybiotyk. Może sprzyjać powstawaniu
dołków. A jeszcze pominęłaś akurat dawkę lamo. Dobre w tym wszystkim to, że
dołki mijają
Ja kiedyś brałam lek przeciwzapalny ketoprofen na kręgosłup. Wywołał on wtedy
bardzo nasilone objawy depresyjne. Więcej go nie wezmę. A i na inne leki z tej
grupy patrzę teraz podejrzliwie.
Wątroba, tak. Moja latem odmówiła współpracy. Nieprawidłowe wyniki, przekroczone
dziesięciokrotnie, na szczęście bez objawów. Brałam wówczas naprawdę dużo leków.
Dwa odstawiłam, w innych zmniejszyłam dawki, jeśli się dało. A i tak zostały mi
cztery: lit, olanzapina, wenla, wellbutrin. Muszę sprawdzić znów sprawdzić
enzymy. Może się już znormalizowały?
Zapytałam mojego męża, jak czuł się, gdy miałam depr. i musiał mnie wciąż
wyciągać i mobilizować. Powiedział, że się nie załamywał i był mocno zmotywowany
do działania. Był ogromnym dla mnie oparciem, łącznikiem ze światem. Nie wiem,
skąd miał tyle pomysłów na formy pomocy. Też się o niego martwiłam. Najbardziej
jednak został przeze mnie doświadczony, gdy miałam manię. Domyślam się, że było
to najtrudniejsze doświadczenie w jego życiu.

[kamyczek_0]

Jesteś lekarką?

[dr.zabba]

Dlaczego przyszło Ci do głowy, żeby o to spytać? Tak, jestem. Jeszcze.

[kamyczek_0]

W jakimś wątku poniżej ktoś odniósł się do twojego doświadczenia jako lek. (?).
Nie chce mi się szukać, ale albo w tym o megan, albo w jeszcze innym. Śmignęło
mi to zdanie.
A możesz powiedzieć jakiej specjalizacji? Tak tylko pytam, bo może kiedyś się
to przyda w razie kłopotów ze zdrowiem Zrozumiej jeżeli nie chcesz odp. na to
pytanie
Moja mama śmiała się zawsze, że w rodzinie powinien być lekarz, prawnik i ksiądz
To można odnieść do znajomych. Kto wie