Maja pisze o tym jak kocha za bardzo.
Mogłabym siebie w tym poście odnaleźć. Prawda jest taka, że w stosunku do
wszystkich bliskich osób byłam taka miękka. Zawsze liczyli się oni, ja na
końcu łapałam jakieś ochłapy.
Ale do rzeczy. Otóż muszę się pochwalić małym sukcesem. Po ciszy na linii
ja-ona nie zadzwoniłam, nie upokorzyłam się. Zawsze to ja pierwsza kajałam się
w stosunku do osób, na których mi zależy. Pierwsza dzwoniłam, pisałam
przepraszając za wszystko, nawet za to czego nie zrobiłam. Przepraszałam za
ich grzechy, za ich zachowanie. Wszystko brałam na siebie. Chore.
A teraz koniec. Nie zadzwoniłam do niej, nie kajam się. Nic nie zrobiłam. Nie
chce kontaktu to ok. Ma do tego prawo. Mnóstwo mnie to kosztuje, ale dałam
radę. Nie zamierzam już niszczyć samej siebie.
"Im większe w człowieku wewnętrzne rozbicie, poczucie własnej słabości,
niepewności i lęk, tym większa tęsknota za czymś, co go z powrotem scali, da
pewność i wiarę w siebie."
(Kępiński)