chłopiec ze skazą

[czubata]

www.hbo.pl/TitleDetail.aspx?TitleId=435904

[czubata]

podobał mi sie film.To o mojej córce prawie...

[lolinka2]

obejrzałam, mam nagrane
oglądałyśmy to z Natalią... spore wrażenie na niej wywarł film.

[lourelou]

Pokazując kilkuletniemu dziecku (bo ile lat ma twoja Natalka? nie więcej chyba
niż 10?) film o (udanym) samobójstwie nastolatka, masz w tym zapewne jakiś cel.
Ciekawa jestem, jaki to cel?

[czubata]

Natalia jest dzieckiem nadzwyczaj dojrzałym jak na swój wiek i nie sądze aby odebrała opacznie sens tego filmu,i nie wydaje mi się niestosowne pokazywać dziecku filmy o chorobie która nas bezpośrednio dotyczy.Powiedziałabym że niektóre bajki są bardziej szkodliwe niż ten film,który zwyczajnie porusza i daje do myślenia.Moje dzieci też oglądały.

[lourelou]

Mówienie, że dziesięciolatek jest 'dojrzały' i można go konfrontować z
cierpieniem w każdym z jego przejawów bez konsekwencji dla jego późniejszego
rozwoju, to, sorry, nadużycie, nieodpowiedzialność. Z doświadczenia wiem, że
wielu ludziom dorosłym, z wykształconymi mechanizmami obronnymi, dystansem
emocjonalnym i intelektualnym trudno byłoby przepracować ten film na poziomie
psychologicznym.

Psychika dziesięciolatka dopiero się kształtuje, jakkolwiek dojrzały by nie był.
W tym wieku nie masz jeszcze 'pancerza', który by cię chronil przed złem i bólem
tego świata.
Zgadzam, że takie historie są - jak piszesz - poruszające, iże dają do myślenia,
i właśnie dlatego myślę, że nie bez powodu wprowadzono ograniczenia wieku dla
niektórych filmów, książek i spraw.

I to właśnie rodzice, chorzy czy zdrowi, są po to, aby dać dzieciom beztroskie
dzieciństwo.

Dlatego pytam - po co? Naprawdę jestem ciekawa waszego toku rozumowania.

[czubata]

mój tok rozumowania jest prosty.Nie traktować choroby jak temat
tabu.Tak było w mojej rodzinie,nigdy się o tym nie mówiło,a
szkoda.Byłam nie przygotowana,nie uświadomiona,a ponieważ uważam że
moja córka zwłaszcza jest poważnie zagrożona,więc rozmawiam z nią,i
razem ogladałyśmy film,w których przewijał się pewien ważny dla nas
wątek,aczkolwiek nie było tam strasznych scen.To była dobra okazja
aby się czegoś dowiedzieć od swojego dziecka,czy aby przypadkiem nie
czuje podobnie jak ten chłopiec z filmu,który w wieku pięciu lat
marzył o śmierci.Dziecko potrafi się zwierzyć nie oczekiwanie,o czym
się nieraz przekonałam.

[lolinka2]

Natalia ma próbę samobójczą na koncie. Dlatego zobaczyła ten film. Przy
okazji ciekawa rozmowa nam wyszła... o tamtych wydarzeniach,
mechanizmach rządzących próbami itp., objawach prodromalnych itp.

[lourelou]

Próby samobójcze są często wołaniem o pomoc. Nie wiem, czy rozmowa o
mechanizmach tych prób, objawach prodromalnych i wspólne oglądanie filmów o
innych samobojcach to właściwa forma pomocy.

[lolinka2]

Analizowanie tego, co doprowadziło do takiej a nie innej sytuacji,
poznawanie mechanizmów, zmiana sposobu myślenia a w ślad za tym
postępowania jest podstawą terapii behawioralno - poznawczej.
Nieprawdaż?
A jaką terapię zaleca się dzieciom z zab. zachowania szeroko
rozumianymi? Jaką terapię zaleca się pacjentom afektywnym w różnym
wieku?

[czubata]

Wiem jedno,trzeba rozmawiać.Moja pierwsza próba samobójcza w wieku 12 lat nie wywołała odzewu,fakt został przemilczany jak jakiś straszliwy grzech,nie czułam się z tym dobrze,zostałam z tym sama.I nie było to już wołanie o pomoc,to było autentyczne pragnienie śmierci.Przedtem mówiłam o śmierci chociarz nikt nie słuchał bo nie chciał słyszeć,a kiedy postanowiłam się zabić,przestałam o tym mówić.

[lourelou]

Myślę, że zbaczamy z tematu, i to w sposób dosyć symptomatyczny. Ja pytałam
rodzica - co skłania go do przedwczesnego konfrontowania dziecka z tematami,
wydaje się, niestosownymi dla jego wieku i poziomu rozwoju. Co ma to wnieść
pozytywnego do jego rozwoju?

Film, o którym mowa, był jak przyznają jego twórcy, formą terapii dla RODZICÓW
zaburzonego dziecka, nakręcono go w sytuacji, kiedy samemu dziecku nic już nie
mogło pomóc. Czy może być więc on jednocześnie formą terapii dla niedoszłego
samobójcy? Nie wiem, dlatego pytam.

Jeżeli zaś idzie o terapie beh.-pozn., to nie, nie stosuje się ich u tak młodych
pacjentów, a w każdym razie nie w takiej formie. A już na pewno rodzic nie
powinien być tu osobą, która występuje w roli terapeuty, gdyż jest on stroną
tego zaburzonego procesu.

Rodzice nie są od terapii, rodzice są po to, żeby dawać miłość, nie?

[czubata]

dlaczego uważasz że przedwcześnie?Ile lat miał chłopiec kiedy zaczął
myśleć o śmierci? 5 lat.A w wieku osmiu lat wypowiadał słowa typu"im
bardzej się teraz ciesze,tym bardziej to potem odchoruje."Wyraz choroby
obrany w dziecięce słowa.Powtarzam raz jeszcze,moją pobudką są moje
własne doświadczenia z dzieciństwa.

[czubata]

rodzice są po to by dawać miłośc.Szczera rozmowa z dzieckiem jest także
wyrazem miłośći.Rodzić nie jest psychoterapeutą ale jest
rodzicem,pierwszą osobą która powinna mieć dobry kontakt z
dzieckiem.Pierwszą osobą która może zauważyć coś niepokojącego i
zareagować odpowiednio wcześnie.

[lolinka2]

Szef oddziału klinicznego psychiatrii dziecięcej jednego z UMów
powiedział mi kiedyś tak: najlepszą terapią dla dziecka jest terapia
rodzica, rodzic w trakcie i po terapii własnej sam dociera do dziecka
najlepiej - tak, jak żaden terapeuta nigdy nie dotrze. Rozmowa miała
miejsce przez tel. po próbie mojej córki, trzymam się tego, co mi
powiedział, bo to był mądry kierunek.

[lolinka2]

I jeszcze: moją córkę po wlaniu w nią odpowiedniej ilości płynów
celem wypłukania subst. toksycznej z organizmu, zostawiono samą sobie
z problemem. Pomimo silnego zespołu psychiatrów i psychologów
dziecięcych, na temat próby nie pogadał z nią konkretnie nikt. Ona
tez przez dłuższy czas nie czuła potrzeby rozmawiania na ten temat...
przez pierwszych kilka dni w ogóle nic nie pamiętała... potem
przypominała sobie... chcę żeby umiała sama sobie pomóc, żeby
wiedziała gdzie i kiedy pomocy szukać, aby ją znaleźć. Myślę, że film
ten pomógł jej się rozwinąć, bez znacznego szkodzenia na psychikę. Z
uczuciami po filmie nie została sama, a przecież chodzi o to, by
umiała przeżywac różne rzeczy w przyszłości... i przygotowała się do
tego pod nasza opieką, mogąc to obgadać, przytulić się itp.

[czubata]

tak jest,uczmy się rozmawiać ze swoimi dziećmi,puki nie jest za
póżno,puki chcą rozmawiać.

[czubata]

gdybym nie rozmawiała ze swoim dzieckiem,gdybym jej bezpośrednio nie
zapytała,to nie dowiedziałabym się że w szkole ma problemy z pewnym
chłopcem który ją prześladuje.Sama nie przyszła i nie
powiedziała,jedynie w rozmowie gdzieś tam przypadkowo wyszło to na
jaw,więc mogłam dziecku pomóc praktycznie,ale także dać jej
świadomość że nie jest sama że może na mnie liczyć.Gdy się ponownie
coś takiego wydarzyło,już się nie bała przyjść i powiedzieć.

[38takatam]

lourelou kim jesteś? Masz Chad? Masz dzieci? Masz pojecie co znaczy żyć z choroba w świadomości,ze dzieci mogą ja dziedziczyć w 50%???


Podajcie proszę link... chciałabym obejzec ten film,a nie umiem sobie poradzić

[lolinka2]

mam to nagrane na dekoderze N-ki, więc ewentualnie zapraszam do mnie :-
) na seans
ktoś tu wpuszczał opcję ściągnięcia, ale tylko po ang. Majagor?
Drugikoniecswiata?... nie pamiętam.

[czubata]

Wstęp. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku zaczęto dokładniej
przyglądać się objawom choroby afektywnej dwubiegunowej (CHAD) u
dzieci i młodzieży. W badaniach retrospektywnych przeprowadzanych
wśród osób dorosłych stwierdzano, że już od wieku dziecięcego, przed
wystąpieniem pełnoobjawowej manii występowały u nich objawy
depresyjne [Lewinsohn i wsp. 1995 wg 1], hipomania, zaburzenia
lękowe, zachowania agresywne lub objawy ADHD [Lish i wsp. 1994 wg 2,
Goodwin i Jamison 1990 wg 2, Hechtman i Greenfield 1997 wg 1]. Szczyt
zachorowalności przypada na wiek 15-25 lat [3] lub 15-19lat [4].
Początek przed 19 r.ż. stwierdzano w 50-66% przypadków [Perlis i wsp.
wg 5, 6], przed 13 r.ż. w 18% [5]. Spotyka się także podejście,
zwłaszcza w psychiatrii amerykańskiej, według którego CHAD można
rozpoznać u dzieci poniżej 10 r.ż. [3, 7], co w Europie jest sprawą
dyskusyjną [6, 8]. W artykule przedstawiono trudności w diagnostyce
różnicowej CHAD u młodych pacjentów na przykładzie dwóch pacjentek
hospitalizowanych w oddziałach psychiatrii dziecięcej.
Epidemiologia. Szacuje się, że występowanie manii u dzieci wynosi od
0,2-0,4%, natomiast w publikacjach z lat najnowszych [9] do 16%
[Wozniak i wsp. 1995 wg 1, 10] czy 20% [4] w publikacjach z lat 80-
tych i 90-tych ubiegłego wieku. Wyraźna tendencja malejąca może być
związana z jednej strony z zawężeniem kryteriów rozpoznawania
choroby, a z drugiej - z coraz częstszym podkreślaniem znaczenia
rozwoju i sytuacji psychospołecznej małych pacjentów. Kryteria
rozpoznania są takie same jak dla dorosłych pacjentów [8, 11, 12, 13,
14, 15]; mimo to istnieją różnice w obrazie klinicznym choroby w tych
dwóch grupach [McClellan 2005 wg 6]. W jednym z badań wykazano, że
jedynie 40% dzieci, które otrzymały diagnozę CHAD spełniało kryteria
rozpoznania według klasyfikacji DSM [Pogge i wsp. 2001 wg 16], czyli
konieczność występowania przez minimum siedem dni przynajmniej trzech
z następujących objawów: podwyższony nastrój, podwyższona samoocena,
wielomówność, gonitwa myśli, duża odwracalność uwagi, nasilona
aktywność ukierunkowana na cel, nadmierne poświęcane się sprawom
sprawiającym przyjemność lecz potencjalnie niebezpiecznym [3].
Występujące u dzieci epizody manii są krótsze niż u osób dorosłych
[Geller i wsp. 1995, Wozniak i wsp. 1995 wg 17]. U 20-54,8% młodych
pacjentów przeważają stany mieszane [10, 18], zaburzenia depresyjne
[2] i mania dysforyczna [Tillman i Geller 2003 wg 6], szybka zmiana
faz występuje u 50-77,4% pacjentów [10. 19, Carlson 1983, Findling i
Calabrese 2000, Geller i wsp. 1995, 1998, 2000b, Wozniak i wsp.
1995]. Dla porównania, u osób dorosłych szybką zmianę faz stwierdza
się u 25% chorych [Tondo i Baldessarini 1998 wg 10]. Objawy
psychotyczne u dzieci występują rzadziej niż u osób dorosłych - w
badaniach Craney i Geller wśród dzieci i młodzieży zaobserwowano je u
60,2% badanych [18]. W innym badaniu złudzenia stwierdzono u 50,5%
pacjentów [McElroy i wsp.1997 wg 10]. Jednak u młodszych dzieci
objawy wytwórcze mogą występować też na innym podłożu np. lęku
separacyjnego [9]. Epizody maniakalne u dzieci charakteryzuje znaczna
drażliwość w miejsce euforii pojawiającej się częściej u dorosłych
pacjentów [Wozniak i wsp. 2005 wg 5, 6]. Przebieg choroby u dzieci
częściej jest ciągły i przewlekły niż ostry i epizodyczny [Carlson
1983, 1984, Feinstein & Wolpert 1973, Geller &Luby 1997, McGlashan
1988, Wozniak i wsp. 1995A wg 5]. Nie występuje okres zdrowia między
poszczególnymi epizodami choroby. W jednym z badań stwierdzono, że
okres dobrostanu międzynapadowego występował jedynie u 5,9% badanych
adolescentów i nie występował w grupie dzieci młodszych [10].
Wyodrębnia się przewlekły i epizodyczny przebieg dziecięcego CHAD. U
dzieci z nieepizodycznym (przewlekłym) przebiegiem choroby
stwierdzono większą ilość zachowań przemocowych (49%) w porównaniu z
grupą dzieci o przebiegu epizodycznym (24%). Podobnie w grupie tej
stwierdzono współwystępowanie objawów ADHD, ODD i CD u większej
liczby pacjentów [16]. U dzieci z przebiegiem przewlekłym najczęstsze
objawy CHAD to objawy niespecyficzne: drażliwość 77% i pobudzenie
psychoruchowe 74%. Oprócz tego stwierdzano rozpraszalność uwagi 51-
84,4%, hiperseksualność 43%, przyspieszony tok wypowiedzi 40-81,1%,
gonitwę myśli 19%-87,8%, zmniejszoną potrzebę snu 17-72,2%,
poszukiwanie ekscytujących przeżyć 15%, podwyższoną samoocenę 15%,
zwiększenie aktywności ukierunkowanej na cel 13-81,1%, podwyższony
nastrój 9%, wielkościowość 7,5-83,3%, słaby krytycyzm 85,6% [10, 16].
Objawy te występują istotnie częściej w grupie pacjentów z
epizodycznym przebiegiem choroby. Natomiast wśród pacjentów z
przebiegiem ciągłym 79% badanych nie prezentowało w ogóle klasycznych
objawów CHAD (wielkościowości, podwyższonej samooceny, podwyższonego
nastroju). U 15% stwierdzono jeden z tych objawów, u 6% dwa objawy.
[16].
Współchorobowość. Najczęstsze rozpoznanie współwystępujące u dzieci i
młodzieży z CHAD to ADHD. Występowanie objawów ADHD stwierdza się
retrospektywnie u 57-90 % dzieci i u ok. 30% adolescentów powyżej 13
r.ż. z rozpoznaną manią. [12; Borhardt i Bornstein 1995, West i wsp.
1995 wg 5, Biederman 1996 wg 10, Carlson 1998 wg 1, Geller i wsp.
1995 wg 20, Wozniak i wsp. 1995 wg 7, 20, Geller i wsp. 2000b, 2002c
wg 7, 16]. W większości przypadków (63,3%) stwierdzano mieszany
podtyp ADHD [10]. Nie potwierdzono aż tak dużej współchorobowości w
populacyjnym badaniu longitudinalnym oceniającym częstość zaburzeń
psychicznych wśród 717 losowo wybranych adolescentów na przestrzeni
10 lat [21]. Retrospektywne stwierdzanie współwystępujących objawów
ADHD może wynikać z nakładania się objawów obu zaburzeń w DSM-IV.
Inne współwystępujące rozpoznania to zaburzenia opozycyjno-
buntownicze - 46,7-91% [10, 16], zaburzenia zachowania - 16,7-69% [7;
Geller i wsp. 2000b, Wozniak i wsp. 1995 wg 7, 10, 16], zaburzenia
depresyjne - 28,6%-46,7% [10, 16, 21] i zaburzenia lękowe - 14,4-
57,1% [10, 12, 21, Biederman i wsp. 1997b wg 5]. Wykazano, że
wczesnodziecięce zaburzenia lękowe mogą poprzedzać początek CHAD we
wczesnej dorosłości [21]. Opisywano również współwystępujące u
adolescentów z manią nadużywanie alkoholu i substancji
psychoaktywnych [Perlis i wsp. 2004 wg 1, Biederman i wsp. 1997c,
West i wsp. 1996 wg 5] - u 40% hospitalizowanych pacjentów z CHAD i
17,4 % adolescentów z CHAD będących w opiece ambulatoryjnej [10]. W
83% początek CHAD poprzedzał początek przyjmowania substancji
psychoaktywnych [10]. CHAD jest też ważnym czynnikiem ryzyka
samobójstwa u adolescentów [Brent i wsp. 1998 wg 20]; występowanie
myśli samobójczych stwierdza się u 15-47% badanych dzieci z CHAD [16,
18].
Diagnoza różnicowa. Zarówno współchorobowość, jak i nakładanie się
objawów, zwłaszcza z ADHD, utrudniają postawienie właściwej diagnozy.
Według niektórych autorów prawidłową diagnozę w przypadku CHAD stawia
się po około 10 latach od wystąpienia pierwszych objawów [22].
Współwystępujące ADHD wiąże się z gorszym rokowaniem i wcześniejszym
początkiem CHAD [Carlson 1998 wg 20]. Stąd CHAD u dzieci i młodzieży
często nie jest właściwie rozpoznawana i dzieci te otrzymują inne
rozpoznanie - najczęściej ADHD, ale też depresji, zaburzeń
opozycyjno-buntowniczych bądź zaburzeń zachowania [12, 9, 23, Akiskal
i Weller 1989 wg 2, Kovacs i Pollock 1995 wg 2, 17]. Objawy wspólne
dla CHAD i ADHD wg klasyfikacji DSM IV to m. in. drażliwość,
wielomówność, pobudzenie psychomotoryczne i zwiększona rozpraszalność
uwagi [10, Carlson i Kelly 1998 wg 7]. Diagnozę różnicową ułatwia
brak epizodyczności w ADHD [Klein i wsp. 1998 wg 16, 17] i objawy
występujące tylko w manii: wielkościowość, podwyższony nastrój,
gonitwa myśli, obniżona potrzeba snu, hiperseksualność i zwiększona
aktywność nakierowana na cel, z których dwa pierwsze objawy mają
najw

[czubata]

mają największe znaczenie w różnicowaniu [Geller i wsp. 1998 wg 17] i występują wspólnie u 87,1% badanych pacjentów [10]. Niemniej jednak również adolescencji z ADHD w porównaniu z resztą populacji młodzieżowej, na skutek znacznej impulsywności, częściej nawiązują kontakty seksualne. Wspomóc diagnozę może szczegółowa analiza wywiadu osobniczego przeprowadzonego z obojgiem rodziców i z pacjentem oraz wywiad rodzinny [17], przy czym ocena występowania zaburzeń współwystępujących powinna być dokonywana w okresie eutymii.
Ważne jest także różnicowanie CHAD z objawami PTSD, którego główną cechą specyficzną jest zagrożenie zdrowia i/lub życia osoby, czemu towarzyszy silna reakcja emocjonalna: strach, bezradność, przerażenie wyrażane poprzez dezorganizację i niepokój w zachowaniu [24, 25, 26]. Wykazano w wielu badaniach, że stresujące wydarzenia życiowe mają większe znaczenie dla wystąpienia pierwszego epizodu CHAD aniżeli epizodów następnych [Sakamoto i wsp. 1993, Johnson i Roberts 1995, Ramana i Bebbington 1995, Johnson i wsp. 2000 wg 27]. Do stresujących wydarzeń może należeć np. wczesna utrata rodzica wskutek śmierci bądź separacji [Mathew i wsp. 1994 wg 22], a także wykorzystywanie, bicie, zaniedbywanie, bycie świadkiem przemocy w obrębie rodziny - tzw. "stresory skrajne" według Seligmana i Rosenhana. Według statystyk wydarzeń traumatycznych mogących prowadzić do wystąpienia objawów PTSD doświadcza 14-43% młodzieży, przy czym ich poziom jest wyższy u dzieci ofiar traum interpersonalnych aniżeli u tych po traumie katastrofy naturalnej [Goodman, Scott 2000 wg 26]. Do objawów na skutek zaniedbania, przemocy fizycznej i traumy interpersonalnej zalicza się: lęk, zaburzenia snu i fantazje o zemście, zachowania agresywne i destrukcyjne, zaburzenia regulacji uczuć, zaburzenia zachowania (także typu acting-out), atypowe i niebezpieczne wzorce przywiązania, agresywne bądź ucieczkowe relacje z rówieśnikami (małe zdolności społeczne), a także odrzucenie przez nich, gorsze wyniki w szkole, moczenie nocne, zaburzenia jedzenia, depresja, PTSD [22, 24, Cicchetti i Toth, 1995 wg 26]. Ponadto do kryteriów diagnostycznych PTSD zalicza się według DSM uporczywe doświadczanie traumy i jej odtwarzanie (głównie na skutek flashbacków tj. intruzywnych wspomnień, bądź snów i zabaw), zmniejszone zaangażowanie i odcięcie emocjonalne w kontaktach z bliskimi (tzw. unikanie) oraz pobudzenie lub też nadmierny wzrost przywiązania do rodziców, a także pojawienie się objawów lęku separacyjnego i poczucia winy [Pynoos, Nader 1993 wg 26]. Niemniej jednak wybuchy gniewu, do jakich może dochodzić u dzieci doświadczających traumy mają charakter kontrolowany i ukierunkowany, podczas gdy w manii utrzymuje się pewien stały i podwyższony poziom dysforii. Obserwowane u dzieci ofiar przemocy tzw. przymus powtarzania wiktymizacji (przymus odtwarzania traumy) [26], silne poczucie winy i niskie poczucie własnej wartości różnicują dzieci te od dzieci z CHAD; natomiast nadużywanie substancji psychoaktywnych i objawy depresji klinicznej można zaobserwować w obu grupach pacjentów. W literaturze dzieci z PTSD także uznawane są za trudnych pacjentów, terapia których w znacznej mierze ma prowadzić do odbudowania poczucia bezpieczeństwa i odzyskania poczucia kontroli [24, 25].
Objawy przydatne w diagnostyce różnicowej [wg 12]:
l. Podwyższony nastrój nie pojawia się w kryteriach rozpoznawania ADHD, chociaż często obserwuje się drażliwość i labilność nastroju wywołaną powtarzającymi się sytuacjami frustrującymi. Jednak w przeciwieństwie do ADHD zmiany nastroju w CHAD dziecięcym w niewielkim stopniu podlegają modyfikacjom z zewnątrz, występują cyklicznie i nagle w przeciwieństwie do krótkich, gwałtownych wybuchów złości występujących u dzieci z ADHD.
2. Drażliwość. Niewielki bodziec może dziecko z CHAD wytrącić z równowagi na 1-2 godziny, a przedłużającym się wybuchom złości może towarzyszyć agresja wobec otoczenia i autoagresja. Drażliwość i dysforia mogą utrzymywać się przez większość czasu, nawet w okresie eutymii. [Wozniak i wsp. 1995 wg 10]. Drażliwość jest opisywana jako jeden z patognomonicznych objawów dziecięcego CHAD [Wozniak i wsp. 1995, Biederman i wsp. 1998, Robins & Guze 1970 wg 18]. Jest jednak objawem bardzo niespecyficznym i występującym również w ADHD, ODD, CD, MDD, autyzmie, zespole Aspergera [Carlson 1984 wg 18].
3. U dzieci z CHAD obserwuje się też angażowanie się w ryzykowne i niebezpieczne zachowania, brak realnej oceny grożącego niebezpieczeństwa. Do zachowań ryzykownych zalicza się też te o charakterze seksualnym, zachęcającym do kontaktu. Nastolatki mogą aktywnie poszukiwać i często zmieniać partnerów seksualnych. Dzieci z ADHD zachowują się impulsywnie, ale nie w tak śmiały sposób.
4. W przeciwieństwie do dzieci z ADHD, gdzie przyspieszony tok wypowiedzi jest związany z nadruchliwością, impulsywnością, ekscytacją bądź odczuwaną złością (adekwatnie do kontekstu sytuacyjnego), w manii mowa ta jest znacznie głośniejsza, męcząca i niezrozumiała dla otoczenia, o porozrywanych wątkach. Trudno jest dziecku przerwać, zatrzymać się na jednym temacie. Przyspieszenie mowy odzwierciedla natłok i gonitwę myśli, które utrudniają codzienne funkcjonowanie.
5. Gdy dzieci z ADHD mają stale nasiloną rozpraszalność uwagi, u dzieci z CHAD zaburzenia uwagi korespondują z podwyższonym bądź drażliwym nastrojem. W obu zaburzeniach jednak dzieci angażują się w aktywności nie kończąc ich i często zmieniając obiekt zainteresowania.
6. Kolejny objaw to zwiększona aktywność ukierunkowana na cel. Zwiększony napęd psychoruchowy jest dosyć częstym objawem występującym u dzieci. Dlatego wzmożona, ukierunkowana na cel aktywność, charakterystyczna dla dziecka w manii, jest objawem bardziej diagnostycznym w porównaniu do wzmożonego napędu psychoruchowego. Gdy objawy manii nasilają się, aktywność chorego dziecka staje się chaotyczna, bezproduktywna. W obrazie choroby zaczyna dominować nastrój dysforyczny a zwiększona ilość energii może prowadzić do zachowań ryzykownych. Poziom aktywności jest wyraźnie wyższy niż w przypadku dziecka z ADHD.
7. Kolejnym częstym objawem manii jest zmniejszona potrzeba snu - u dzieci z CHAD może wystąpić opóźnienie zasypiania lub zmniejszona potrzeba snu w ciągu doby w porównaniu z populacją. Często zmniejszona potrzeba snu współwystępuje z porannym pobudzeniem psychomotorycznym [13, 28, 29]. Dzieci z ADHD opóźniają moment zaśnięcia lub mają trudności w zaśnięciu, ale po zaśnięciu przesypiają odpowiednią ilość godzin. Są zmęczone po nieprzespanej nocy.
8. Zaburzenia myślenia. Wielkościowość jest jednym z podstawowych objawów manii, chociaż u dzieci może być trudnym do oceny objawem diagnostycznym. W psychologii rozwojowej podkreśla się, że dzieci mają inne niż osoby dorosłe poczucie sprawstwa czy omnipotentne fantazje, przy czym odróżniają świat fantazji od rzeczywistości. Na wielkościowośc składa się składowa poznawcza (jako objaw poznawczy) i emocjonalna (jako objaw psychotyczny). Najczęściej przejawia się w postaci urojeń wielkościowych, posłannictwa, prześladowania, które jednak mają związek z nastrojem pacjenta [6]. U dzieci z zespołem maniakalnym zdarza się nieadekwatne poczucie własnej wartości (poczucie bezkarności, panowania nad sytuacją) lub też wiara, że są inne, wyjątkowe. U dzieci z ADHD taki objaw nie jest powszechny, wręcz przeciwnie - niskie poczucie własnej wartości jest efektem stałych negatywnych informacji zwrotnych na ich temat. Halucynacje i urojenia są częstym objawem u dzieci z rozpoznaniem CHAD [15; Kafantaris i wsp. 2001 wg 30] w przeciwieństwie do dzieci z ADHD.
Czynniki ryzyka. Przyjmuje się, że czynniki ryzyka to w 50% predyspozycje genetyczne, a czynniki środowiskowe stanowią równie ważne i niezależne czynniki ryzyka rozwoju CHAD [22, 31, Berrettini 2000 wg 27]. Z obciążeniem genetycznym CHAD ze strony matki może wiązać się większa wrażliwość na czynniki środowiskowe. [Hammen i wsp. 1991, Kendler i wsp. 1993 wg 27]. Ważne znaczenie przypisuje się takż

[czubata]

[czubata]

Tekst linka

[lolinka2]

a to co cytowałaś, to skąd jest: autor, tytuł pracy i link do miejsca w
sieci/ wydawcy periodyku, z którego wzięłaś opracowanie.

[czubata]

[url=http://www.psychiatriapsychoterapia.pl/?a=articles_show&id=790]

[czubata]

Tekst linka
czasem uśmiecham się przez łzy