Normalny smutek a depresja

[caray]

Wiecie, tak się zastanawiam. Przez to, że choruję mniej więcej od 18 roku życia zatraciłem zdolność rozróżniania zdrowych i chorobliwych emocji. Mam teraz taki moment, że posypała mi się praca i życie osobiste i usiłuję się odnaleźć w roli singla skutecznie poszukującego pracy. Wszystko jest jeszcze dość świeże, więc mam mało energii, jest mi smutno, nic mi się nie chce (a pieniędzy mało) i płaczę (co mi się normalnie zdarza kilka razy w roku, a teraz mniej więcej co dwa dni). Wiem, że smutek i żal jest normalną reakcją na zawiedzione uczucia i utracone rzeczy, które się kochało, ale skąd mam wiedzieć, że to nie depresja? I KIEDY TO W KOŃCU PRZEJDZIE???? Już nie mam siły...

[obecna_xyz]

Bierzesz leki? Jakie? Chodzisz do psychiatry?

[caray]

Biorę, jestem na lamitrinie, depakine i Valdoxanie. Chodzę grzecznie.

[obecna_xyz]

Twój antydepresant jest bardzo drogi i działa przez melatoninę. Może zwykły SSRI byłby lepszy. Pozdrawiam

[za_mszowe]

obecna_xyz napisała:

> Twój antydepresant jest bardzo drogi i działa przez melatoninę. Może zwykły SSR
> I byłby lepszy. Pozdrawiam
jednak bym nie zmieniała w tym momencie, skoro działa w miarę dobrze dosłownie od lat. też jestem lekooporna na większość najpopularniejszych substancji i potrafię sobie wyobrazić, o ile może wydłużyć się to 'skuteczne poszukiwanie pracy' podczas testowania nowych leków.

@caray - obserwuj się, nie bierz maksymalnie dużo na siebie. a, i higieny snu nie zapuść pozdrawiam.

[eydur8791]

Myślę, że granica jest cienka i nie wiem czy możliwe jest rozróżnienie. A jeśli już to chyba tylko Ty jeden w tym przypadku możesz to sam ocenić, bo sam najlepiej siebie znasz. Trzymaj się. I pisz

[caray]

Staram się trzymać. W sumie miałem nadzieję na odpowiedź w stylu 'weź xanax, będziesz szczęśliwy".

[eydur8791]

caray napisał:

> Staram się trzymać. W sumie miałem nadzieję na odpowiedź w stylu 'weź xanax, bę
> dziesz szczęśliwy".

Myślę, że jesteś już po etapie wiary w pigułki szczęścia

[caray]

Może i po, ale ciągle się łudzę.

[eydur8791]

caray napisał:

> Może i po, ale ciągle się łudzę.

Ja się łudzę, nawet teraz w trakcie remisji, że zawita jeszcze do mnie "cudowny" stan hipomanii

[dzedlajga]

Jak napisał Eydur granica jest cienka. Dla mnie smutek trwa krócej i daje się samemu coś zrobić coś, żeby z niego wyjść. Fakt, że (odpukać) nigdy na tylu frontach mi się nie posypało. A z drugiej strony, to ja zawsze szukam czegoś pozytywnego w każdej sytuacji. Prawie. Raz miałam taką historię w której nie dało się nic dobrego znaleźć. Z pracą jest gorzej, bo brak kasy boli. Ja zawsze mam bufor bezpieczeństwa w postaci przyjaciela. Nie nadużywam tego, ale świadomość, że jest bardzo uspokaja.

A związek? Zastanów się. Może od dawna coś było nie tak. Może się tylko oszukiwałeś. Pewnie to było nieuniknione i dlatego tak się stało. Może lepiej wiedzieć na czym się stoi zamiast łudzić się i oszukiwać samego siebie. Oczywiście to co piszę, może nie mieć zastosowania u Ciebie, bo przecież nie mam pojęcia co się stało. Ale może odpowiedź na te pytania Ci jakoś pomoże.

A jeśli chodzi o kasę, to można też spróbować poszukać czegoś doraźnego. Co da Ci szansę dorobić choć trochę do czasu, kiedy znajdziesz to co Ci będzie naprawdę pasować. Nie wiem co by to mogło być, bo nie wiem co umiesz, ale można się nad tym zastanowić.

Jak smutek przeciąga się zbyt długo a Ty nie potrafisz wyjść z trudnej sytuacji, to prosta droga do depresji, tym bardziej, że przy naszej chorobie dużo łatwiej o to niż innym. Ale jeśli uda się odnieść choćby niewielki sukces (ja potrafię się cieszyć nawet z jakichś drobiazgów) to dobra droga, żeby wyjść na prostą

[caray]

Dziękuję, słonko. Mam nadzieję, że wkrótce będzie lepiej.

[39.a]

Przede wszystkim, życzę Ci szybkiego poukładania się spraw zawodowych, osobistych i wyciszenia.
Co do Twojego pytania. Jestem przewrażliwiona co do swoich stanów ducha, nastrojów.
To co ktos nazwie lekko obniżonym nastrojem, u mnie jest już pełnoobjawową depresją

[caray]

Dziękuję. Jakie to miłe z Twojej strony.
Ja już po prostu nie mam siły i chcę, żeby to się skończyło. W poniedziałek mam dzwonić do lekarza i zdać raport, czy modyfikacja dawek zadziałała. Ja to w ogóle uwielbiam, "proszę zadzwonić za tydzień i powiedzieć, czy jest lepiej", jakby tydzień to było nic. A przez ten tydzień człowiek by sobie najchętniej podciął żyły.

[39.a]

A może człowiek spróbuje uciec w sen/czytanie/oglądanie seriali do bólu?
Podcinanie żył? Nie. Po co. Etykietka "wariat" jest już za życia dostatecznie bolesna.

Też mi ostatnio byle jak, pocieszam