strach przed smiercia

[lookfor84]

Czy Wy tez tak panicznie boicie sie smierci?Gdy mialam jakies 12-13 lat
zaczelam sie zastanawiac "a co, jesli po smierci nic nie ma?".No wlasnie, co
wtedy?Bo przeciez poi zyjemy, nie mozemy byc pewni.Moze wierzyc w to, czy
tamto, ale zawsze pozostana watpliwosci.w koncu jestesmy istotami
rozumnymi.Boje sie strasznie tej pustki, nicosci.Mozecie sobie to wyobrazic?
Sprobujcie.Nic nie czujecie, nie nie widzicie, nie ma Was.A swiat pozostaje i
inni dalej sobie zyja.Pamietam, ze nie moglam kiedys zasnac przez ten strach,
lek.Czasem sobie mysle o smierci, boje sie okropecznie i na dodatek nie moge
znalezc dla siebie drogi.Tak sie zastanawiam, czy to norma?Pytalam paru osob,
czy tez sie tak boja umierania, ale oni nie maja takich problemow.Sa tutaj i
zyja, nie myslac o tym, co przed nimi.I slusznie.Nie wiem, z czego ten lek
wynika i jestem ciekawa, czy to objaw choroby mojej?Ma ktos podobne
przemyslenie i leki?

[lookfor84]

strasznie chaotycznie napisalam, wybacznie, ale mam za soba nieprzespana noc,
lekko rozkojarzona jestem i nie potrafie ulozyc poprawnego zdania...bleee...

[esowx1]

Doskolane rozumiem co czujesz (a przynajmniej tak mi się wydaje).
Lęk przed śmiercią jest, że tak powiem, osiowym objawem mojej choroby. To wokół
niego tak naprawdę wszystko się kręci.
Nie będę się tu rozpisywać jak to dokładnie u mnie wygląda, bo to bełkot będzie
tylko dla mnie zrozumiały;-P
W każdym razie dziękuję Ci Lookfor za ten wątek baaaardzo

[esowx1]

Dodam tylko jeszcze, że sobie kompletnie z tym lękiem nie radzę. Lekarstwa tylko
go tłumią a często tak jest, że po stłumieniu lekami przeciwlękowymi powraca ze
zdwojoną siłą.
I mam takie paradoxalne reakcje na przeciwlękowe medykamenty, że one zamiast
uwalniać mnie od lęku, to go jeszcze nie do zniesienia wzmagają...
Tylko antypsychotyczne skutkują (chlorprotixen).

Lęki przed śmiercią najgorsze są w dołku, ale gdy nastrój mi się huśta to czuję
jakbym spadała po równi pochyłej w czarną dziurę...
W depresji czas niemiłosiernie mi się skraca - popadam w swego rodzaju letarg,
nie mogę kroku naprzód zrobić, bo z każdym krokiem jestem bliżej śmierci (nie
tylko ja, inni też). Lęk przed śmiercią ukochanych mi osób sprawia wtedy że nie
mogę czasem na nich patrzeć ani z nimi przebywać, bo zdaje mi się, że oni sie
starzeją na moich oczach...
Lęk przed śmiercią innych, zwłaszcza bliskich, jest dla mnie równie niemal nie
do zniesienia jak moja własna.
A gdy depresja przeplata się mocno z pobudzeniem to działam wedle zasady (chyba
Kepiński tak to ujął w "Schizofrenii" - to było ad. hebefrenii, zresztą
nieważne): "Tańczmy, śmiejmy się, bo i tak umrzemy"...

No i wyszedł bełkot...

[miriam11]

To ja mam jakoś chyba dziwnie, podwójnie (???) - paniczny lęk przed śmiercią
najbliższych to tak, jakieś koszmarne sny z tym związane itp., natomiast swojej
śmierci nie boję się w ogóle, czasem mam wrażenie, że na nią czekam, traktuję
jak wyzwolenie od koszmarów życia. Zawsze w depresji myśli s. przynoszą mi ulgę,
na zasadzie, że jakby co, to zawsze mam wyjście.
Pokręcone to jakieś, że o bliskich tak się boję, a o siebie nie.

[esowx1]

To wcale nie jest pokręcone i ja to rozumiem i mimo, że u mnie lęk przed własną
śmiercią jest porównywalnie silny w stusunku do lęku przed śmiercią bliskich, to
często zdarza się właśnie tak, że myśl o mojej własnej śmierci wydaje mi się
dużo mniej bolesna od myśli o śmierci np... nawet nie potrafię tego napisać...
Więc Cię rozumiem.
Rozumiem też to, że postrzegasz śmierć często jako "ostatnią deskę ratunku", bo
też znam te myśli (choć u mnie, z racji mojego podejścia do tematu, są one
baardzo rzadkie).
Ja nie mam żadnej "ostatniej deski ratunku"

[aurelia_aurita]

no patrz, a myślałam, ze tylko ja tak mam...
też trudno mi będzie opisać dokładnie mój lęk przed śmiercią. mogę tylko powiedzieć, że mam go od dziecka, jest silny, czasem obsesyjny i zabobonny. jako kilkuletnie dziecko często nie mogłam zasnąć, bo bałam się, że nad moim łóżkiem stanie zakapturzona śmierć z kosą, która oznajmi, że po mnie przyszła. jakieś nieokreślone ślady po tym lęku zostały mi do dziś. poza tym bałam się panicznie (i nadal boję się dość znacznie) samego procesu umierania, tego momentu, w którym już będę czuła, że nie ma odwrotu.
jako dziecko panicznie bałam się patrzeć na zmarłych, także na filmach i na zdjęciach.
i do dziś nie mogłabym np. zasnąć w obcym pokoju, jeśli bym wiedziała, że kiedyś wcześniej ktoś tam umarł.
nie, nie wierzę w duchy, ale... nie przeszkadza mi się to ich bać. a może w jakiś sposób boję się, że śmierć może być "zaraźliwa"? diabli mnie wiedzą...
jedyna zaleta mojego lęku przed śmiercią jest taka, że uniemozliwia mi on realne myśli samobójcze i jakiekolwiek próby w tym kierunku.
(ale zauważyłam, że z wiekiem, bardzo powoli, pozbywam się tego lęku. może kiedyś pozbędę się go całkowicie? przyznam, że liczę na to).

[katerina14]

długie lata tak miałam,
a czasem lęk przed śmiercią, taką w ogólnym rozumieniu, był tak duży że jedynym
wyjściem wydawało się po prostu doprowadzenie do niej, dziwne tory chorego
myślenia
podkreślam - CHOREGO

[lookfor84]

To niesamowite!!Nie tylko ja odczuwam lek przed smiercia.Jeszcze nigdy
wczesniej nie spotkalam osoby, ktora mialaby podobne mysli i obawy dotyczace
umierania.O swoich bliskich tez sie boje.
Dziekuje Wam za te wypowiedzi, duzo dla mnie znacza.
I taaak, chyba obecnie lek ten jest mniejszy niz kilka lat temu, moze zniknie
pewnego dnia calkowicie?

[esowx1]

oby

[kassa10]

Pierwszy raz panicznego lęku przed doznałam gdy miałam jakieś 7 lat - pamietam
wracałam z mamą z jakiejś imprezy u cioci. Szłyśmy ciemną ulicą i nagle to na
mnie spadło - zaczęłam ryczeć. Mama próbowała jakoś mnie uspokoić, ale ziarno
zostało zasiane - od czasu do czasu strach przezierał

Długi atak przyszedł w liceum - trzymałz niebywałym natężeniem ze trzy miesiące.
Lęk towarzyszył mi wszędzie, w szkole, w domu, na kursie prawa jazdy
(instruktor opowiadał jakies świńskie dowcipy, a ja myślałam z czego się tak
cieszysz, przecież i tak umrzesz)

Gdy potem czytałam Jamison chcąc poznać bliżej chad, był tam na początku
fragment poświęcony temu zagadnieniu - czułam się jakbym dokonywała
retrospekcji.

Potem ten strach zaatakował parę razy, ale z mniejszym nasileniem i na krócej.
Teraz weszły jakby w etap racjonalizacji - nie będę się przejmować czymś
nieuchronnym i zatruwać sobie życia, które tak lubię.

Mój mąż zawsze się dziwił dlaczego tak mnie to prześladuje, jemu bardzo
dotkliwie dokuczają lęki związane ze starością, niedołężnością, on także
traktuje śmierć jako wybawienie.

[efam1]

ja tam się śmierci nie boję...od zawsze o niej myslałam jako najlepszym
rozwiązaniu na wszytko (mowię o swoim przypadku) i nie wiem czy się w tym nie
utwierdzę jescze bardziej

[kmka]

mnie śmierć fascynuje i pociąga
jest też odrobina lęku.
Takie podniecenie jak przed podrużą w nieznane

[isabelchen]

witajcie fobicy śmiertelnicy ,
ehhhhhhh,
paniczna niemoc przed tym co nieuniknione
paralizuje, paraliżuje......
wróciła po śmierci Babci, występuje łącznie z agorą,
******
mam dwie wątpliwości, czy wróciła, czy lęk może potęgować lek???????
już wymiękam...podejrzewam, że to o chodzi o lek, bo ostatnio budzę się
nawet w nocy i myślę z przerażeniem, co będzie, jak mnie nie będzie...
teraz to mam mega schizę smierci,
zobaczę powoli schodzę z leku....
zobaczę

[isabelchen]

aha, lekarz kazał mi zwiększyć dawkę leku,
ale uważam, że to zły pomysł,
nigdy wcześniej nie miałam takich jazd, jak teraz,
byłam znerwicowana i tyle,
a teraz jakaś depa mnie ogarnia, winię za to lek
doradźcie plis, bo już qrna nie wiem, co myśleć
!!!???!!!

[esowx1]

ja nie wiem, kiedy Ci chodzi czy o "lek" (w sensie lekarstwo) czy "lęk", czy
może cały czas piszesz "lęk" tylko zapominasz "haczyka" w "e" - więc nie bardzo
zrozumiałam Twoje posty

mi na lęki pomagają tylko neuroleptyki, zawsze przy tym temacie mówię o moim
kochanych chlorprotixenie