Cyklotymia a chad

[pysia1000]

Witam serdecznie napiszcie mi prosze jaka jest róznica pomiedzy cyklotymią
a chad.Choruję na zespół lęku napadowego z agorafobią,poza tym właśnie
wychodze z ponad 2,5 letniej cieżkiej depresji.W przeszłości już chorowałam
na depresję,oraz miewałąm okresy kiedy byłam wyjatkowo szczęsliwa.Podejrzewam
u siebie chad ale mój lekarz(zresztą nie tylko on)twierdzi że napewno nie mam
chad,że może ewentualnie,najwyzej to cyklotymię,ale tez nie postawi mi takiej
diagnozy bo myśli ze to na wyrost.Jestem teraz na lamitrinie 75 mg na dobę i
37,5 velaxinie(efectin).Mój nastrój sie poprawia ,nawet sie tego boję.Moja
sasiadka choruje na chad stąd może dlatego boję sie że zachoruję na coś
takiego,bo w koncu nie od razu pojawia sie pełen obraz chadu.Chciałąbym jakoś
w razie czego rozpocząć leczenie profilaktyczne,a mój lekarz chce bymzaczeła
odstawiać całkowicie lamitrin.Nie zgodziłam sie,powiedziałam ze może za jakis
czas będę odstawiac efectin,a na koncu lamitrin jesli wogóle.Moze pomyślicie
ze wyszukuje sobie choroby,ale tak nie jest,chodzi o to ze nie chce mieć w
życiu wiecej takiej depresji jak ta moja obecna była.Miałąm straszne impulsy
samobójcze,właściwie nie wiem co mnie trzymało przy życiu,chyba tylko
nadzieja.A jeśli choruję na chad po takiej depresji musiałąbym mieć dla
rónowagi niesamowita manie,dlatego tak strasznie się boję.Według mojego
lekarza mam "psychologiczną" dwubiegunowość,nie psychiatryczną i leki ponoć
niewiele pomogą,ale tylko zmiany w moim życiu.Miałam wiele nieciekawych
sytuacji w życiu ponoć stad takie zmiany nastroju.Lekarz chce abym nauczyła
sie życ bez leków,polegała tylko na sobie.Sama nie wiem co mam o tym
myśleć.Mój lekarz jest znanym specjalistą,jest ordynatorem szpitala zaburzen
afektywnych,mam nadzieje że sie zna,jednak ciągle mi coś nie pasuje w
diagnozie.Moze sie czepiam ale wiele wycierpiałam,drugi raz tego nie
zniosę.pozdrawiam Was gorąco

[esowx1]

z tego co wiem to cyklotymia różni się od ChADu przede wszystkim stopniem
nasilenia wahań nastroju, czyli że w cyklotymii są one przewlekłe ale znacznie
łagodniejsze
no i jeszcze cyklotymia może być właśnie bardziej związana z typem osobowości no
i właśnie podłożem "psychologicznym" nie "biologicznym"

jeśli się mylę niech mnie ktoś poprawi!

nie wiem co Ci napisać, może lekarz faktycznie wie co mówi, skoro jest
specjalistą od zaburzeń afektywnych...
a poza tym ciesz się póki co że nie masz (przynajmniej w dagnozie) ChADu, a
bedzie co ma być (na leki itp przyjdzie czas....)
Swoją drogą lęk napadowy z agorafobią właśnie powoduje że strach przed
pogłębieniem się choroby itp. (ja przerabiałam to przez ok. 2 lata więc coś o
tym wiem...)

jak się mylę niech mnie ktoś poprawi

tyle ode mnie

[esowx1]

Czyliw skrócie (bo napisałam tak od sasa do lasa):
narazie ufaj lekarzowi
i przede wszystkim życzę uwolnienia się od lęków

[aurelia_aurita]

jeśli masz wątpliwości co do diagnozy - najlepiej skonsultuj to z innym
lekarzem. wtedy bedziesz miała jaśniejszy obraz sytuacji.
a poza tym - czy to nie jest optymistyczna perspektywa: móc żyć bez leków?
pozdrawiam.

[com_sui]

Pysia boi się (?) zapewne zespołu odstawienia. Po dwóch tygodniach
od zaprzestania brania leków jednak powinien minąć.

[pysia1000]

Witam Was serdeczniePrzede wszystkim dziekuje za odpowiedzi Zaczne od tego
ze nie boje sie odstawienia leków,w sensie skutków odstawiennych.Ja juz w
przeszłosci jak miałam epizody depresji brałam leki,odstawiałm
bezproblemowo.Tak samo w trakcie tego "epizodu" brałam pół roku brałam
lexotan,odstawiałam bez bólu Chodzi o to ze w przeszłości byłam tylko kilka
razy u psychiatry,to on mi przepisał pierwsze leki,bioxetin,wtedy też miałam
bulimię.Potem leki przepisywał mi lekarz rodzinny i brałam(głupia byłam) wtedy
kiedy nastrój mi sie poprawiał,jak czułam sie szczesliwa,sztucznie
szczęśliwa.Nie pasowało mi to.jednak odstawienie antydepresanta zawsze
wywoływało prędzej czy później depresje,chociaż mój nastrój bardzo generowały
wydarzenia.Teraz depresję mam ok 4 lat,wychodze z niej,lekarz prowadzi mnie 2,5
roku.Przez 1,5 roku chodziłam do niego co tydzień na psychoterapie(on jest
psychoterapeutą)potemco 2 tyg ,teraz co 3-4 tygodnie.Według niego nie widac u
mnie w tym czasie jakis wachan nietypowych.Czy to możliwe ze przy chadzie nie
pojawiłoby sie nic podejrzanego?Mnie jest trudno zdiagnozować,bo pochodze z
rodziny która mnie patologicznie ograniczała,byłam ciagle kontrolowana,pomimo
tego ze byłam już osobą pełnoletnia.O swoją wolnośc zawsze musiałam
walczyć.Czytano moje pamietniki,przeszukiwano moje ubrania czy przypadkiem nie
biorę narkotyków.Nei mogłam iść na rzadną imprezę,do domu musiałm wracać do
22,inaczej była ciezka wojna.Musiałm ubierac się tak jak rodzina chciała.Zawsze
musiałm być wspaniała piekna,jak przytyłam w okresie dojrzewania ciagle mi
dokuczano.Nie mogłam sama wchodzić do kuchni coś zjeść,zawsze ktoś podążał za
mną abym za dużo nie jadła,chociaż moja nadwaga nie była taka duza wtedy 160cm
wzrostu /52 kilo ,tyle że szybko miałam okres dojrzewania wiec wzgędem innych
dzieci byłam duża.Moi rodzice sie rozwiedli jak byłam dzieckiem ,ojciec nie
utrzymuje z nami kontaktu.U mnie rządzi domem moja babcia,zdominowała całą
naszą rodzine.Jak próbowałam sie buntowac,zawsze mówiła mi ze jestem
psycholem,strasznie naduzywała tego słowa.Co nie zrobiłam zawsze bylam
psycholem.Strasznei nabijała sie z sąsiada który ma nerwicę natręctw,zawsze tez
mówiła ze jak nie zrobie czegos po jej myśli będe takim "psycholem".W domu
nigdy nie miałam wsparcia psychcznego,czesto błagałam aby dała mi spokój.Moja
mama pracowała,żyła swoim życiem i nie dostrzegałą wtedy jaka jest moja
babka.Zawsze nocą rozmawiały w kuchni jaka to ja jestem okropna,beznadziejna,do
teraz pamietam,płakałam strasznie.Nie miałąm wsparcia psychicznego,jak cos sie
działo,jak złamałm rękę to jeszcze miałam z tego powodu awanturę.Po latach jak
mama przeszła na emeryture,sama zacżęła żalic sie na babkę.Już w liceum sama
poszłam do psychologa,moja babka wiedzac o tym (musiałam mówić gdzie idę)ciągle
mnie upokarzała z tego powodu.Potem w liceum moja wychowawczyni widzac ze mam
depresje,ze biorę sie za nauke dopiero jak mam juz pełno pał,skierowała mnie do
psychiatry.Ona sama chorowała na depresje,wiedziała co sie swieci.Dostałąm
bioxetin,a potem jua raz go brałąm raz nie według uznania,brrrr,moja
głupota.Wyprowadziłam sie z domu,poszłam na studia,poczatkowo było cieżko,ale
za chwile zaczełam szalec ,zmieniłąm kolor włosów kilkakrotnie,flirtowałam z
kim popadnie,czułam sie bardzo szczesliwa nadmiernie szczesliwa.Potem pojawiały
sie wahania nastroju,ale wracajac do bioxetinu mogłam jakos żyć.Natomiast kazda
zmiana np.koloru włosów powodowała u mnei strasznei napiecie nerwowo,wiedziałam
ze przeciwstawiam sie rodzinie,jednoczenie cieszyłąm sie z drugiej strony
miałąm tak straszny lęk,czułąm sie bardzo podekscytowana.Potem pojawiły sie
problemy na uczelnie,nie umiałam zaliczycjednego przedmiotu,wpadłam w ciezką
depresje,zaczełam nadużywać alkoholu,chyba tylko cudem sie nie
uzalezniłam,chociażnie wiem ,nie piję juz ponad 3 lata.Potem dalej dół,aż
zemdlałam na ulicy,potem pojawiały sie u mnie karetki pogotowia bo czesto
mdlałam.Poetem neurologia,potem wizytra u psychiatry i diagnoza depresja,lek
napadowy i agorafobia.Ostatnia depresją która jeszcze trwa właściwie mnie
zabiła,nie wychodziłam prawie 2 lata z domu(tylko do lekarza) rodzina zdołała
mnie znowu całkowiecie zdominować,chociaż nie mieszkam z nimi.Przyjeźdzali do
mnie ciągle,pomagali to fakt,ale w miedzy czasie wymienili całą moją
garderobę,tzn ciuchy.Ja ledwo zyłam,było mi wszystko jedno.Teraz zaczełam sie
znowu budzić do życia,nie podobają mi sie ciuchy w szafie,mój obecny myszowaty
wyglad.Chciałabym coś zmienic,najchetniej zafarbować włosy na wisniowo,tak
sie sobie wcześniej podobałam,ale rodzina mówi ze mam tego nie robic.Teraz nie
wiem czy cheć takich drastycznych zmian moze wrózyc hipomanię czy poprostu
bunt,czy powrót do zdrowia.mam poczucie ze mam w sobie "dwie" osoby,jedną
grzeczniutką,drugą wyzwoloną.Boję sie ze jak sie temu poddam to narobię
głupot.Nie wiem kim jestem,pod wpływem antydepresantów,wszystko bym
pozmieniała,nawet szybko,drastycznie.Każdej zmianie towarzyszy mi euforia,takie
połączenie radosci i lęku i poczucie ze robię to wbrew rodzinie.Myśle ze wiele
głupot narobiłam nie będąc pilnowana,teraz mam ogromną potrzebę bycia
pilnowaną,ale przez mojego partnera.Mam poczucie ze nie do konca nad wszystkim
panuję.Jak się lepiej czuję mam potrzebę drastycznych zmian,które nie podobają
sie mojej rodzinie.Teraz czuje się za szara.Każda zmiana kosztuje mnie wiele
radości,ale równocześnie drzę cała w srodku i potwornie się pocę.jak biore
antydepresanty mniej śpię.Wiec nie wiem czy te zmiany sa hipomaniakalne czy
nie.Ciągle czuje sie jak w klatce,w depresji pozwalam sobie ją założyc,w
lepszym nastroju ją zmowu rozwalam.Mam poczucie ciagłej walki.Boje sie ze
narobie teraz głupot,że zaczne znowu flirtować z innymi facetami.Mój zwiazek z
moim facetem nei jest zbyt udany.Nie wiem czego chce,nie umiem wyważyc,jaka
jestem naprawdę,czego chcęMój lekarz mówi ze umiem się kontrolować i do
kontroli mi nie potrzeba leków.
Prosze napiszcie co o tym sądzicie.Przepraszam ze tak chaotycznie to pisałam
ale naprawde wiele kosztuje mnie napisanie tego.
Nie wiem czy poddać sie takim zmianom jakie chce przeprowadzic,czy jednak
powinnam przystopowac.W depresji bardzo pilnuje pieniędzy,jak sie lepiej czuję
ciut mniej,ale jednak też.Nie wiem co o tym sądzic.lekarz nie był świdkiem
takich przemian u mnie,wczora powiedział mi ze wyzdrowieje,jak wreszcie zaczne
robic to co chce.Tyle ze boję sie że za daleko zabrne Lekarz teraz wyjeźdźa
na urlop i sie trochę boje zostac z tym sama.Nie wiem czy to co sie ze mną
dzieje jest wynikiem zdrowia czy tez nie Pozdrawiam Was gorąco

[pysia1000]

Bioxetin brałam w przeszłosci do czasu poprawienia nastroju,oczywiscie
Pisałam to nie czytajac później.Tak jak już też pisałam dużo mnie kosztowało
wspomnienie tego wszystkiego,stad chaotycznosc wypowiedzi.

[com_sui]

kurczę blade...tak naprawdę to rodzina powinna zrozumieć,
że 18 lat skończyłaś już jakiś czas temu i przestać Ci
dobierać ciuchy, nie mówiąc o poważniejszych sprawach.

52/1.60 to nadwaga? Mamusiu...
Był w "Obcasach" list laski, która ma 1.64, waży 52
i inni wmawiają jej, że to za dużo, a ona świetnie czuje się
ze swoimi krągłościami (!)

Antydepresanty, gdybyś miała je jeszcze kiedykolwiek
brać działają po 2-3 tygodniach stałego brania. Zatem jedna
tabletka doraźnie to placebo.

Jesteś dorosła i o "uprawianie" tej dorosłości powinnaś
walczyć. Co to znaczy? Własne wybory i branie odpowiedzialności.
I świadomość, że jeśli narobisz głupot, sama za to odpowiadasz.

Nie wiem, co Ci jest. Gdzieś tam można byłoby się przychylić
do opinii lekarza, że zmieni się wiele, gdy osłabnie wpływ
mamy. Trzymaj się.

[miriam11]

Witaj Pysiu, mnie się wydaje, że Ty w ogóle nie masz żadnej cyklotymii, nie
mówiąc już o ChAD. To co się dzieje z Tobą to jest problem potwornie toksycznej
rodziny i widziałabym raczej ratunek w porządnej psychoterapii bardziej niż w
lekach nawet. Oczywiście w okresach depresji jeśli leki są konieczne to tak, ale
przede wszystkim naprawdę porządna psychoterapia.
Paradoksalnie, mimo, że nie pojawiał się w Twojej rodzinie wątek alkoholu,
spróbuj zapytać o terapię w poradni dla DDA (dorosłe dzieci alkoholików) - po
prostu dlatego, że tam są świetni fachowcy od rodzin dysfunkcyjnych, a
niewątpliwie Twoja rodzina taka była (i jest nadal). A nawet jeśli mój pomysł
jest zły, to przynajmniej Cię skierują pod właściwy adres. Ratuj się aby szybciej!

[esowx1]

Pyśka, na ChADowca to Ty mi nie wyglądasz.
Bardzo współczuję Ci, że rodzina tak Ci skrzywiła życie... To co się z Tobą
dzieje (cokolwiek by to nie było) to najwyraźniej ich wina...
Jesteś dorosła i musisz nauczyć się żyć ze swoją dorosłością na przekór
wszystkiemu, a co do Twoich lęków, że narobisz coś głupiego, to właśnie jest to
nieumiejętność bycia dorosłym (nikt nigdy Ci na to nie pozwalał), a przecież
dorosłość, to, tak jak napisała Comsui, gotowość do ponoszenia odpowiedzialności
za swoje postepowanie - zawsze i wszędzie.
Gdy lęk zmaleje, zmaleją też te obawy przed zrobieniem czegoś "złego" (bo pewnie
byłoby to złe tylko dla Twojej rodziny...)
Słuchaj grzecznie lekarza... tyle moge poradzić
Trzymaj się