Dla nowych forumowiczów

[com_sui]

Wiecie co? Okazuje się, że czyta nas więcej
osób niż pisze. I dobrze Ale posłuchajcie,
nie bójcie się i przybywajcie. Piszcie

Pomożecie sobie pisząc tu, my postaramy się
pomóc Wam, a - i to ważne - każdy kolejny
nowy głos w dyskusji to dla nas nowe spojrze
nie na chorobę.

Piszcie, kochani!

[poetkam]

Popieram Com_sui w 100%. Piszcie! Tu nie biją, nikt na nikogo nie
krzyczy (no, najwyżej ktoś czasem domaga się sam kopa w tyłek).
Za to można podzielić się swoimi kłopotami, radościami,
osiągnięciami i porażkami.
Piszcie!

[audrey2]

Nieśmialo, ale skoro juz sie do aniolka odezwalam...Nie mam Chad,
ani żadnej inne choroby duszy. Trafilam na Wasze forum, bo jestem
maniaczką forów wszelakich, ze szczegolnym wskazaniem gazetowych

Czytam Was regularnie i często. JUż nawet mam kilka ulubionych osób,
chociaż generalnie atmosfera tutaj jest bardzo przyjazna.Czasami
myślę o tych, którym danego dnia gorzej.
Nie wiem jednak, czy mam...prawo się tutaj odzywać. Jeśli nie, to
mnie wykopcie
pozdrawiam

[com_sui]

Co to, to nie. Wykluczone Nie wykopujemy
ludzi, którzy nam sprzyjają. Potrzebujemy Dobrych
Dusz, które o nas myślą, gdy nam źle. I które się
cieszą, gdy jesteśmy w remisji (= zdrowie) albo
martwią, gdy odbija nam (hipo)maniakalnie.

Bądźcie z nami.

[wojtekknefel]

wiesz może dzieki temu docenisz to co masz takie zwyczajne sprawy
codzienne które dla mnie i jak widzisz dla wielu z nas są
wyzwaniami.Oby to gowno nigdy Cie nie dopadło

[dr.zabbon]

Witam. Może tędy będzie lepiej się do Was dostać, bo ja próbowałam "tylnymi
drzwiami" - od razu zadając pytanie... Mam podejrzenie ChAD, dla mnie ciągle
jeszcze podejrzenie, bo nie godzę się w 100% z diagnozą, choć psychiatra mówi,
że "tak to wygląda". Nie mam możliwości spędzać dużo czasu na forum i
towarzyszyć wam we wszystkich wątkach... To z powodu mojej trójeczki pociech -
dzieci w wieku od 2 miesięcy do 4,5 roku. Ale proszę pomóżcie, może w tym wątku
zadane pytanie znajdzie odpowiedź - drętwiały Wam łapki po lekach? Mam z tym
duży kłopot, bo mi drętwieją. Jestem leczona olanzapiną, teoretycznie po tym
leku nie powinno się tak dziać. Ale może ktoś ma jakieś doświadczenia, może z
innymi lekami? Wiem, że takie skutki uboczne moga mieć kwas walproinowy
(Depakina) i karbamazepina (Neurotop)? Napiszcie mi coś, proszę.

[poetkam]

Jeśli nikt Ci nie odpowiada, nie znaczy to, że ktoś nie chce. Tylko
może temu, że nikt nie miał takich problemów jak Ty.
Skontaktuj się może ze swoim lekarzem, jeśli niepokoją Cię te objawy.
Trzymaj się.

[dr.zabbon]

Dziękuję

[vila1279]

biore juz od kilku lat neurotop nie wiem moze moj organizm
przyzwyczail sie bo nie wykazuje juz skutkow ubocznych ale pamietam
ze kidys bralam Depakine i strasznie po tych wszystkich moich
tableteczkach trzesly mi sie reca nawet nie bylam w stanie przeniesc
herbaty,wygladalam jak dwudziestokilkuletnia kobieta z Parkinsonem
zreszta swoja droga bralam leki od parkinsona wiec bycmoze ze to
dretwienie rak jest od lekow, niestety nie ma co ukrywac skutki
uboczne sa fatalne czasami

[com_sui]

drętwieją czasem dłonie...
i dopiero dzięki Tobie wiem, że to od leków.

[dr.zabbon]

Konsultowałam się z neurologiem: kazał mi zrobić poziomy potasu, magnezu, wapnia
i żelaza. Okazało się, że jest mało Mg (mimo, że brałam doustnie), Ca i Fe jest
w dolnej granicy normy. Dostałam dożylnie Fe i Mg, biorę teraz wszystko
doustnie. Drętwienie jest ciut mniejsze, ale występuje nadal, może trzeba byłoby
jeszcze coś podać dożylnie. Jutro mam wizytę u psychiatry i zobaczę, co powie i
czy to może być od mojej olanzapiny.

[rascha]

witam wszystkich

[dzedlajga]

oj dretwialy, dretwialy i przednie i tylne nie bylo to mile, i spac sie nie
dalo. Lekarz powinien dac na to cos uspokajajacego. Tylko lepiej brac mniejsze
dawki, niz zaleca (uspokajajacych) i tak powinno pomoc

A potem przeszlo mimo ze caly czas olanzopina tylko pod roznymi nazwami

A teraz mimo braku objawow manii (moze tylko wyjatkowo dobry humor) czuje jestem
bliska odkrycia przyczyny mojego chad'u. I moze zdecyduje sie w koncu odstawic
leki, ale jeszcze nie tak od razu

[cha_dek]

Znam to.Odstawiałem leki . Nie radzę,ja juz teraz - ze względu na czasem trudne
powroty do normy - nie ryzykuję już odstawiania , tylko zależy mi aby jak
najmniej szkodziły . 10 lat doswiadczeń , od 7 lat obok mądra i kochana Żona ,
obydwoje przekonani na początku drogi o tym , że człowiek może wszystko jak chce.
Ale chemii się nie oszuka . Bierz leki dobrze radzę (za darmo). Zbieranie
własnych doswiadczeń duzo kosztuje - czasem zdrowie albo i życie!!!!!
Ale i tak [/b]nie uwierzysz - tak to już jest, wiem po sobie.
Ale
jak widać często ludzie nie wyciągaję wniosków nawet z własnych doswiadczeń,
trochę mądrzejsi tylko z własnych, a naprawdę mądrzy takze z cudzych ....
Gdybym kogoś przekonał dałbym sobie Nobla .
Gdyby nie moja Żona obok , możliwe,że dziś nie brałbym...

[sylachad]

Cześć Chadeku i cześć wszystkim,

długi czas leczyłam się na depresję, lecz okazała się "lekooporna". Od niedawna lekarz włączył medykamenty na chad. Nie jestem zdyscyplinowanym pacjentem i na własnej skórze odczułam konsekwencje samodzielnego, buńczucznego odstawienia leków. Motywacja była była "jedynie słuszna" - sama dam sobie radę, bo czekanie na efekty jest zbyt długie. Dziś/wczoraj lekarz mój wspomniał o szpitalu. Sama sobie gotuję swój los. Nie odstawiać leków na własną rękę! Pozdrawiam

[jasminka28]

Hej. Mam to samo dretwieja mi ręce, najgorzej w nocy, próbuje to
przeczekać. Apropo twojego niedowierzania w chorobę...mam podobnie.
Ciągle sie jeszcze łudzę ze nie jestem chora. Biorę lit i nie jest
mi z nim najlepiej.

[dzedlajga]

uwazaj z litem, bo to najwieksze swinstwo jakie moze byc. No chyba, ze nic
innego Ci nie pomaga. Ale jesli jeszcze nie przetestowalas innych opcji to
porozmawiaj o tym z lekarzem

Lit to ostatecznosc

[grotka14]

U mnie stwierdzono chad w czerwcu zeszlego roku i zazywaz wlasnie
lit-mieszkam za granica i powiem Ci, ze tutaj weglan litu uwazany
jest za najmniej szkodliwy srodek (to naturalny pierwiastek) i to
wlasni ejego mi brakuje...ja wczesnije nie bralam zadnych innych
lekow (zylam normalnie i nawet ni epodejrzewalam,ze jestem chora-az
do wiosny, gdzi ew fazie manii wyladowalam w psychiatryku..

[agusia1971]

CZy po wyjsciu z choroby mozna jeszcze myslec o podjeciu pracy ? Mnie zastanawia ten temat.Apoza tym farmakoterapia litem i moze czyms jeszcze .U mnie choroba miala zroznicowany przebieg zafektywnej przeszla w shizoafektywna .Teraz jestem z powrotem afektywna ale w remisji.Ordynator mowi ze moze zupelnie wyzdrowieje

[kks87]

, ostatnia depresja trwała u mnie 2 lata i lekarz mówi, że mam szansę na długą remisję, podobno to nie musi wcale wracać...

[atomik521]

Witam na chad choruje od mniej więcej 10 lat niestety prawdziwe
leczenie i przyznanie się samemu sobie do tego zaczełem niedawno.Są
dni że czuje się całkiem niezle ale są takie jak dziś że czarne
myśli przeważają mam nadzieje żejutro będzie lepiej

[helianna]

Witam. jestem tu nowa i chciłam zapytać jak godzicie pracę zawodową z chorobą? ja zachorowałam po urodzeniu dziecka (pierwszy epizod miał miejsce 10 lat wcześniej, ale przez owe 10 lat nic mi nie dolegało, myślałam, że to było coś jednorazowego) i od tego czasu nie jestem w stanie zacząć pracy - rok temu po 4 dniach w nowej pracy wylądowałam w szpitalu w manii - od tego czasu boję się iść do pracy, ale jednocześnie mam wyrzuty sumienia, że nie pracuję. Mąż mnie utrzymuje, ale nie uznaje mojej choroby, więc tym bardziej nie wiem co robić...

[waters123456]

Witaj,
Ja pewnie choruję od urodzenia na CHAD. Moja choroba nie ma bardzo ciężkiego przebiegu, tak myślę, bo nigdy niwe leczyłam się w szpitalu. Zawsze doskwierały mi depresje, bo utrudniały normalne funkcjonowanie w życiu. Z hipomanii nie zdawałam sobie sprawy. Uważałam, że to jest mój normalny stan. Leczyłam depresje seroxtatem, który chyba wywoływał hipomanie.
Ale wracając do Twojego pytania o pracę zawodową. Nigdy nie straciłam pracy w związku z chorobą. W hipomanii zawsze byłam kreatywna, pomysłowa i wtedy wręcz uwielbiałam swoja pracę. Tylko nie zdawałam sobie sprawy, że wszystkie konflikty z ludźmi, które wywoływałam były objawem choroby. Potrafiłam publivznie obrażać innych. Niktórzy od 10 lat nie odzywają się do mnie, choc ich przepraszałam niejednokrotnie. Głupio się z tym czuję, ale cóż...
Nikt nie wie o mojej chorobie, a ja nie zamierzam się tłumaczyć. No może ktoś się dpmyśla, niejednokrotnie zostałam nazwana wariatką, ale to chyba było w takim potocznym znaczeniu.
Ostatnio niestety straciłam kierownicze stanowisko i premie - i wynikało to nie z mojej złej pracy, ale konfliktów z ludźmi, byłam po prostu szczera - to mnie otrzeźwiło.
Myślę, że stres jaki przeżywałaś - wracając do pracy wywołał u ciebie manię. Daj sobie trochę czasu, lecz się, zażywaj stabilizatory i pomału wszystko będzie dobrze.
Wiem, że łatwo mówić, ale taki jest nasz los.
Ja muszę zwlec się z łóżka o 5 rano i dojechać do pracy autobusem na 7. Jest mi cholernie ciężko, ale w ciągu dnia rozkręcam się i jakoś daję radę.
Może jestem o tyle w dobrej sytuacji, że mam podrośnięte dziecko, które juz tak mnie nie potrzebuje.
Ty masz pewnie maleństwo. I dlatego musisz się trzymać dla niego właśnie.
Mój mąż też nie rozumie mojej choroby, choć rozmawiał z lekarzem.
W trakcie ostatniej manii wyrzucił mnie z domu.
Teraz jest jako tako, ale ciągle czegoś mi brakuje, sama nie wiem czego, czuję czasami taką pustkę i bezsens - jest ciężko, ale staram się żyć.
Zrób sobie jakiś taki malutki plan powrotu do pracy i idź do przodu małymi kroczkami.
Jeżeli tylko mozesz, to postaraj się wrócić do pracy. Znajdż jakieś swoje metody na redukcję stresu, mania nie powinna sie pojawić, jeżeli jest jeszcze leczona. Nie nakręcaj się.
Tak tylko mogę cię pocieszyć.
Kurcze, problemy podobne do naszych też dotykają tych "zdrowych"
trzymaj się ciepło

[helianna]

Dziękuję Waters. Bardzo mnie podbudowałaś, chociaż akurat teraz jestem w depresji i wszystko wydaje mi się jeszcze czarniejsze... Pozdrawiam serdecznie!

[waters123456]

Trzymaj się poprostu Helianno

[lila_lu]

hej hoo
Podczytuje, troche popisalam, ale to juz tak roznie bywa. Rozne mam diagnozy,
ale mimo wszystko, symptomow itd moge stwierdzic, ze to nie chaderstwo, ale bpd
(wplyw czynnikow psychologicznych z przeszlosci, a nie endogennosc)

Takie sa dwie ostatnie diagnosis (psychiatra i psycholog). Co sie tyczy
leczenia, to jest ono podobne- jestem na depakinie i velafaxie, czekam az
zmniejszy sie GIGANTYCZNA kolejka na terapie, i przy okazji ataku zepsolu dep.
oraz gigantycznych lekow przeplatanymi atakami furii oczekuje na chwile
wewnterznego spokoju.
Chyba (mam nadzieje), nie liczy sie fakt przynaleznosci do danej jednostki
chorobowej, ale samo zmaganie sie z codzennoscia, ktore z takich, lub innych
powodow jest utrudnione. Trudno jest pogodzic sie z tym, ze to co uwazasz za
przyrodzone lub nabyte cechy "negatywne" jest tak naprawde elementem
patologicznym Twojej osobowosci, lub, jak w Waszym przypadku: niezgodnosia
fizjologii mozgu z ogolnie przyjetymi standardami. Trudno tez, z drugiej strony
nie zaslaniac sie z wszech miar chorobą tudziez zaburzeniem.
Najgorsze, ze znow, po zmianie psychów, usłyszalam zdanie, ktore powinnam sobie
wyryc na czole: "To, ze Pani nieraz bywa ciężej niz innym ludziom, to byc moze
cena, jaka Pani płaci za swoja artystyczna dusze...".Ach, pierdzielic
artystyczna dusze, co od miesiaca prawie nie wychyla zbledlej paszczy z chaty
Pozdrawiam Was, siostry i bracia. Uściski.
Natal

[aniol.co.rozki.ma]

Witam!! Tak mi się cieplej zrobiło jak Cię przeczytałam...
"nie liczy sie fakt przynaleznosci do danej jednostki
> chorobowej, ale samo zmaganie sie z codzennoscia, ktore z takich, lub innych
> powodow jest utrudnione. Trudno jest pogodzic sie z tym, ze to co uwazasz za
> przyrodzone lub nabyte cechy "negatywne" jest tak naprawde elementem
> patologicznym Twojej osobowosci, lub, jak w Waszym przypadku: niezgodnosia
> fizjologii mozgu z ogolnie przyjetymi standardami. Trudno tez, z drugiej strony
> nie zaslaniac sie z wszech miar chorobą tudziez zaburzeniem."
"To, ze Pani nieraz bywa ciężej niz innym ludziom, to byc moze
> cena, jaka Pani płaci za swoja artystyczna dusze...".Ach, pierdzielic
> artystyczna dusze, co od miesiaca prawie nie wychyla zbledlej paszczy z
chaty" Heh, doskonale rozumiem ale też, hmmm...dzięki takim wypowiadziam
uświadamiam sobie niby to ozywiste fskty, o którcy zapomominam. Dzięki W

[com_sui]

Natal, pomyślałam wczoraj o Tobie, gdy czytałam
Twój smutny tekst. Piszę dziś.

Co to "bpd"? W czym wyzywasz się artystycznie?
Ja niesamowicie lubię pisać.

No i ta nieopalona "paszcza" Wielu z nas ma tygodnie,
miesiące, gdy nie wychodzimy z domu, więc rozumiemy.
U mnie ostatnio liczy się to w paru dniach. Ale
znów wychodzę i sprawia mi to przyjemność, nawet
szukam pretekstów, by wyjść. Hm, a może łapiesz
choć trochę słońca np. na balkonie? Warto.

[lila_lu]

BPD- niestabilne emocjonalnie zaburzenie osobowosci. podobno w przebiegu
przypominajace rapid cycling. upierdliwe, zwlaszcza w utrzymaniu sie w zwiazkach
miedzyludzkich. przez 2 laa bylam obserwowana pod katem dwubiegunowki, po
testach psychol. wyszlo, ze sa to uwarunkowania nieprawidlowo uksztalconej
osobowosci.taka "latka gówniarzy", ktorym niewiele w zyciu wychodzi. a ze leki
biore jak na dwubiegun, w zasadzie objawy bywaja podobne
Pozdrawiam was serdecznie
Natal

[lila_lu]

a artystycznie wyzywam sie w muzyce i bezkutecznie probuje skonczyc studia w
zakresie visual arts. chociaz wole muzyke i chcialabym byc w przyszlosci
ostatnim producentem muzycznym umierającego rockandrolla.
to w tych lepszych chwilach. w gorszych - wiadomo.
Sciskam com_sui i was wszystkich, i starych i nowych

[com_sui]

dzięki, buziaki

[jackie17]

Hejka! Ja mialam podobnie. Tyle ze psychiatra najpierw powiedzial ze jestem
chora na BPD ale jak do szpitala poszlam na 10 miesiecy!! to stwierdzili ze
jestem za mloda na te dajagnoze i ze mam ChAD. Bralam i powinnam brac (mam to w
du*** mi jest dobrze) Quetapinie (jakis psychotrop), Sodium varlporate
(stabilizator nastroju) i Zopiclone na spanie. Pozdrawiam wszystkich

[kabarettka]

heja...

wiesz ja też artystyczna dusza ,którą nieraz jak to ładnie napisałaś
"pierdzielić" jeśli ma się takie trudności z ustabilizowaniem
czegokolwiek tj głównie życia codziennego...
chętnie pogadałąbym.na forum jestem pierwszy raz w życiu.
chad mam niby od trzech tyg.nazwany czy od jest chad,czy inny chud ,
chochud albo jeszcze cuś innego nikt dokładnie nie wie...
terapia zmienia niby zaburzenie osobowości...
też więc nie wiem.

cześć "artystyczno dzuszo" co ją "pierdzielić" tak często i zamienić
na anemicznego profesora geologii albo nastolatkę z solarium ...

K

[aniol.co.rozki.ma]

nIE DOKOńCZYłAM KLIKłAM I POSZłO... cHCIAłAM PODZIęKOWAć wAM, za tO żE
JESTEśCIE))) i EHHH...WSPIERACIE zDROWI, CHORZY, W HIPO, CZY
DEPRESJI-DOBRZE, żE JESTEśCIE /pyt. zupełnie na marginesie...gdybym np zaczęła
mieć hipo, myślicie ze bylibyście w stanie to wyczuć...nie znając mnie... nio i
rozmawiając tylko na forum...? /

[com_sui]

Miałam diagnozę depresja no i pisałam sobie
na (innym) forum. I kilkakrotnie ktoś, że
piszę jak bym miała manię...

co zresztą okazało się faktem (z tym, że hipo-)

P.S. Troszkę szalejesz to fakt, ale nie wiemy,
jak pisałaś wcześniej. Mama mówiła Ci, że jesteś
za bardzo nakręcona, prawda? Kurczę, ja wiem,
że tego niezbyt przyjemnie się słucha: Ty radosna,
tryskająca optymizmem, a tu jacyś zdrowi za przeproszeeniem
ściągają na ziemię...

(ja zdrowa nie jestem

[ixi_35]

Witajcie. Od blisko roku zaglądam do Was po wsparcie i pomoc..ale dopiero dziś się zalogowałam. Chad zdiagnozowano u mnie ponad rok temu, gdy zaliczyłam manię, o której chciałabym zapomnieć. Od tego czasu grzecznie biorę leki. Mania nie wróciła, były stany mieszane, ale więcej jest lekkiej depresji. Nie jestem już energiczną i uśmiechnietą dziewczyną.. Nie poznaję się: unikam ludzi, nie czytam, nic nie oglądam. Ze względu na odwieczne poczucie odpowiedzialności i obowiązku robię w domu i przy dzieciach tylko to co niezbędne, by całkiem nie stracić do siebie sympatii..Pozdrawiam

[poetkam]

Witaj I pisz . Pisz. Pisz. Nie jesteś sama

[maciusik]

Tak-po sposobie pisania(jak sie zmienia jego"nakrecenie"mozna poznac manie-jesli
sie oczywiscie z kims pisze w miare regularnie).Tak mysle.Pozdrowki dla
wszystkich!Wspaniale,ze jestescie.

[vila1279]

wczoraj ktos mi bliski przeslal mi ten link zaczelam czytac i od
razu postanowilam zarejestrowac sie, ostatnio strasznie sie
irytowalam bo chociaz bralam ciagle te nasze tabletki szczescie nie
moglam spac ale nagle przyszlo z nowym czlowiekiem w moim zyciu
ukojenie i sen zmagam sie z zaburzeniami schizoafektywnymi 7 lat
matko 7 strasznie dlugich lat.......
juz prawie rok jestem w remisji i wiem ze warto walczyc o siebie,
fakt jest piekna jesien, idzie zima, boje sie zimy bo od
elektrowstrzasow mam zima epizody depresji i psychozy na szczescie
dzieki mojej ukochanej pani doktor coraz krotsze
heh dlaczego nie wpadlam na to forum wczesniej czlowiek jednak w
swoim swiecie....
ale prawda jest taka ze w tej chorobie czlowiek zyje i nawet nie wie
ze zyje, tylko czuje jak bardzo go jego egzystencja boli jak
poraza...
no coz strasznie jestem szczesliwa ze tu trafilam, dobrze jest byc
wsrod ludzi ktorych sie rozumie i ktorzy rozumiejabycmoze bedzie
tak ze stane sie komus pomocna a moze ktos mi

[com_sui]

bądź z nami.

[pocahontas3]

Czytam to forum z kilku powodów. Od wielu lat interesują mnie sprawy
zwiazane z psychiatrią, ale także z postrzeganiem przez otoczenie
osób leczących się psychiatrycznie. Zaczęło się od choroby mojego
kolegi, który przeszedł różne etapy zmagania się z chorobą i miał to
szczęście, że wygrał tą walkę; dziś jest szczęśliwym człowiekiem.
Trafiłam przypadkiem... piszę czasem na forum "migrena" i kiedyś
przeglądałam inne fora. Nie choruję na ChAD. Myślę, że chyba nie mam
prawa się tutaj wypowiadać. Chciałabym tylko Wam powiedzieć, że
myślę o Was i czasem, gdy czytam, mam w oczach łzy.
pozdrawiam wszystkich
poca

[poetkam]

Bardzo miłe jest to, co piszesz. Dla wszystkich chorych ważne jest
zrozumienie, akceptacja, dobre słowo, uśmiech.
Nasze społeczeństwo niestety jest jeszcze bardzo zacofane, jeśli
chodzi o akceptację "chorych psychicznie". Pisz, dodawaj otuchy
chorym. Spojrzenie obiektywnym okiem na sprawy innych też dużo daje,
serio. Dzięki.
Pozdrowienia

[sylachad]

Dziękuję.

[vinci28]

dialog to podstwa na rozwijanie podstawy czlowieka trzeba rozmawiac
pomagac wspierac jak najwiecej wiele to daje

[michaska23]

To fakt. Jezeli nie bedziemy utrzymywac Jakiegokolwiek kontaktu czy to ze znajomymi, rowiesnikami, rodzina, nie bedziemy prowadzic jak to w.w kolega napisał dialogu, to zagłębimy się jeszcze bardziej w swojej depresji. Jądro ciemności, które Mnie otaczało szczególnie w okresie depresyjnym spowodowało to, że straciłem kontakt z rzeczywistością, straciłem przyjaciol, znajomych, nie rpzmawialem z nikim. Nie chcialem, balem sie, bylem wyalienowany. Pustka była tak ogromna, że w głowie nie miałem nic, pusto. Nie chcialem zyc. Tylko spalem po 15 godzin wstawalem, jadlem i znowu do lozka. Ciagla monotonnia plus depresje tak mocno wryly Mi sie w glowe, ze jedyne czego pragnalem byl sen, poniewaz mialem nadzieje, ze Mi sie cos przysni i poczuje sie chociaz przez chwile dobrze. Jestem chory juz od 4 lat, mam 23 wiosny i dopiero niedawno zdalem sobie sprawe, ze Musze brac leki ( zolafren 7,5 mg oraz Depakine 500), poniewaz jestem chory. Pozdrawiam cieplutko. Michał

[rakev]

Jestem jedną z pewnie licznej rzeszy osób po kryjomu śledzących życie na tym
forum. Przez jakiś czas byłam według lekarzy ChADówką, potem zaliczyłam jeszcze
2 inne diagnozy, a skończyło się na zaburzeniach schizoafektywnych.
Wasze pisanie bardzo mi pomaga, bo daje mi nadzieję na w miarę normalne życie
kiedyś w przyszłości i wyrwanie się z marazmu, w którym aktualnie tkwię.
Wielkie dzięki.

[allymabeal]

Witam. Czytam was od jakiegoś czasu, podejrzewam u siebie ChAD, ale
ona ma u mnie dosć łagodny chyba przebieg, za to widzę (lub mam
wrażenie, że widzę) u siebie wyraźną róznice pomiędzy faz depresji a
manii. W fazie depresji nie robie kompletnie nic, zmuszam się do
wszystkiego co konieczne a jak cos jest niekonieczne to po prostu
tego nie robie. W fazie mani to czasem mam wrażenie, że mogłabym
chodzić po ścianach, i do wszystkiego mam system; do sprzątania,
robienia zakupów. Swój własny system kupowania szamponu... Czy
ludzie mają system kupowania szamponu? No i np uwielbiam robić
pranie (w pralce i recznie tez). Nie wiem czy normalni ludzie
zachwycają się praniem??

Boje się psychiatry. Mam kilkunastomiesięczne dziecko, które nie
jest w pełni sprawne. Boję się, ze mi je zabiorą.

No i bardzo czesto uciekam w te przezuwania (czytałam o tym u was,
ale nie pamietam jak to sie nazywa, jakoś na "r"). Mysle o czymś
czego już nie moge zmienić, najczesciej to sie odnosi do dyskusji,
ze sobie przypominam jak kiedys rozmawiałam z kimś o czymś, no i
mysle co by było jakbym powiedziała to i to i to i to... I w oigóle
mam wrażenie że jestem jakaś tak całkiem inna... Mam bardzo silne
poczucie indywidualności.

No i wogóle to ostatnio mam taki jakiś czas, że te fazy trwaja po
kilka dni, że kilka dni chodze po ścianach a potem kilka dni płacze
po postu płacze. Mój facet sie mnie pyta "co ci jest" ja nie umiem
odpowiedzieć i mówie "nic" albo "nie wiem czemu płaczę", po prostu
nie wiem czemu tak sie dzieje, to sie samo robi. No i mam takie
szybkie myśli, ze mi sie wydaje ze mnie to boli, że ja tak szybko
mysle sama nie nadązam nad tym, mam wrazenie, ze nie rozumiem co
mysle...

Jak was tutaj czytam to mam wrazenie, że jestem normalna.

[zegar24]

dobrze kwiatuszku.nie mam domu żadnego meldunku 42 lata dwójke
dzieci była zone chęci do pracy w której móglbym się zrealizować
brak.bałagan w dokumentach i niechęć urzędników.to pokrótce.mam też
duzo pozytywnych przeżyc ale nie mam komputera żeby o tym pisac może
kiedyś sie dorobie.

[crazy_ninka]

Chialam sie z Wami przywitac, bo chyba niedlugo do Was dolacze.. Dostalam dzis
skierowanie do psychiatry i z tego co czytam podejrzewam jaka bedzie diagnoza.
Szczegolnie, ze moja mama choruje na ChAD i juz od jakiegos czasu podejrzewalam,
ze i to po niej odziedziczylam..

Coz witam, i pozdrawiam wiec, i mam przeczucie, ze bedzie mnie tutaj wiecej..
Ciesze sie, ze jestescie. Smutno samej..

[poetkam]

Witaj. Spokojnie idź do lekarza i daj znać po wizycie.

[grzechisme]

Witam Was kochani.Jak dobrze ,że jesteście.Czytam Was od pół
roku,gdzieś się odezwałem,a latem odlot.Letnie słońce wytopiło wosk
z mych silnych skrzydeł i z łoskotem spadam w czarną
rzeczywistość.Oh, jak trudno się podnieść.Ciągnę na Depakino-może
niżej nie spadnę.CHAD mam od dawna(tak mi się wydaje),zdjagnozowany
od trzech i pół roku.Na dobrego psychiatrę trafiłem za trzecim
razem,właśnie ponad 3 lata temu.Współczuję wszystkim którzy są w
depresji,współczuję mojej rodzinie gdy mam manię.Nie życzę nikomu
tej huśtawki emocjonalnej ,ale cieszę się ,że nie jestem sam w
tym "BÓLU ISTNIENIA" Pozdrawiam Was.

[madau]

a ja sie dopisuje, kochani, bo znalazlam tu ciepelko ktorego mi
brakowalo... coz, cierpie na schizofrenie paranoidalna ale manie
rozumiem doskonale...
Takie ciepelko bijace z netu - to naprawde cos!
pozdrawiam serdecznie
mada

[sooon1]

Siemka jestem sooon mam 34 lata i jestem niesforny

[crysstiano]

czesc jestem k. czytam od niedawna.
gryze czasem
lubie sie przytulac

[iris323]

Dzień dobry. Ja choruję na CHAD, inna diagnoza chorobę
schizoafektywną od trzech lat, ale wcześniej leczyłam się na
nerwice, depresję. Bardzo podoba mi sie to forum i może coś bym
czasem skrobnęła...

[slonko-2]

Choruję od wielu lat, ale dopiero w tym roku wiosną zdiagnozowano u
mnie CHAD typ II. Od tej pory przyjmuję inne leki i czuję się
znacznie lepiej. LUDIOMIL 75 zaczęłam przyjmować późną wiosną tego
roku i z czasem czułam się coraz lepiej. Do tego OLZAPIN i KETREL, i
udało mi sie osiągnąć jako taką stabilizację. Już nie popadam w
skarajności, z radosnej euforii w głęboki dół. Z medycznego punktu
widzenia utrzymuję się obecnie w eutymii (stan spokoju i stabilności
emocjonalnej). Mam nadzieję, że podzuelicie się ze mną swoimi
doświadczeniami z tą chorobą. Pozdrawiam

[wariackie_papiery]

eutymia...ładna nazwa.
witaj na forum

[kingpin33]

Taaak "Eutymia" piękne słowo..Najpiękniejsze dla chorego jakie
znam!!!Też je słyszałem od mojej lekarki w tym roku (choruję na
chorobę schizo-afektywną dwubiegunową),Boszsze jak ja się
cieszyłem..coś mi się zaczęło wreszcie układać..Niestety przyszło to
co zawsze..domek z kart się rozpadł-potężny dół...Miłość
odeszła..wciąż gniję na zwolnieniu w domu...i te myśli,żal i łzy.
Sorry Lolinka miałaś jednak rację Pani Koziorożec...;-( Jedyne co
może mnie uwolnić od mojej choroby to śmierć...

[poetkam]

Rozpaczliwy post... Nie sposób odpowiedzieć na niego.
Przede wszystkim proszę Cię o maleńki choć znak życia na forum. Martwię się.
Pisałeś już parę dni temu. Jak się czujesz?
Ja wiem, że to banał, ale: czas leczy rany- to jednak czysta prawda, wiem to z
autopsji. Bierzesz antydepresant? Odwiedziłeś lekarza?
Trzymaj się i daj jakiś mały znak życia..

[kobieta_prowincjonalna]

Jestem nowa.
Serdecznie Was witam
Dobiegam czterdziestki, jestem mamą dwójki przedszkolaków, z
pokomplikowanym przez siebie życiem osobistym ( ale to chyba żadne
halo), nieczynna zawodowo.
Poza marginesem życia prawdziwego.
Lecze się od półtora roku. Depresja, zaburzenia osobowości, epizod
manii. Teraz taki ze mnie hipo-doło mix. Ni to ni owo.Choć obecnie
mnie nosi. Wysoko ale boleśnie...
Czuję się u Was jak u siebie. Znalazłam swoje odbicie w lustrze :-
)

[38-a]

Cześć!
Dziś w chwili kiedy szukałam ludzi- znalazłam Was. Już nawet dostałam pierwszą pomoc

Ogromnie się cieszę, że Jesteście, że jak widzę pomoc funkcjonuje.
Czuję, że w takim towarzystwie łatwiej będzie przeżywać kolejne dni.
Wierzę w to bardziej niż w moją aktualną "żywą"terapię, która dostarcza mi póki co więcej frustracji niż pomocy i zrozumienia.

Mam nadzieje, że za jakąś chwilę będę mogła sama trochę pomóc innym. Ale póki co pomagajCie, jeśli możecie, jeśli jest tak, że Was dotknęło coś podobnego.
Pozdrawiam Wszystkich!!!!

[czubata]

Witam.Mam 24 lata i od dwóch lat wiem o swojej chorobie.Zanim zdiagnozowano mnie
poprawnie byłam u kilku psychiatrów,i każdy diagnozował mnie inaczej,pomimo że
było oczywiste że mam chad,bo w mojej rodzinie to jest jak
zaraza;matka,siostra,brat itd.A kiedy wreszcie znalazłam dobrego lekarza to on
poszedł na urlop wychowawczy i za przeproszeniem dupa-jasiu...Jestem
sfrustrowana bo nie ufam innym lekarzom,i nie pójdę do psychiatry puki mama
leki.Zawsze mam zapas leków ponieważ często zarzucam leczenie.Jeszcze do mnie
nie dociera że to powraca,że to nie minie.

[quaxo]

Witam, zalogowałem się wczoraj na forum podczas bezsennej nocy i bardzo mi się
miło Was czytało. To oczywiste raczej co piszę ale miło poczuć, że nie jest
się samemu. Bo jednak nikt, kto nie chorował tego nie zrozumie, zawsze jest taki
punkt, że jak grochem o ścianę... Więc miło tu być. Pozdrawiam.

[malgkrzys]

to ja tez sie dopisuje...bo czytam codziennie

[danime]

Witam Was wszystkich,

okazuje się, że chyba mnie źle zdiagnozowano 5 lat temu. Wtedy to
była depresja, teraz na 90% CHAD. Z tym, że zamiast manii, stany
hipo... Wczoraj dostałam Lamotrix, opórcz tego biorę zoloft 200mg
dziennie. Jestem przestraszona, zagubiona.... przeraża mnie druga
nazwa tej choroby :psychoza maniakalno-depresyjna". Ta "psychoza"
mnie przeraża. Czy z tego można się w ogóle wyleczyć? Czy te leki to
tak juz do końca życia?

Mam 33 lata, nie pracuję (zanim pojawiła sie depresja pracowałam).
Na szczęście mam bardzo wspierającego mnie męża.... ale i tak jest
cięzko. Ostatnio już nie wiem, jaka prawdziwa jest moja natura, nie
wiem czy moge sobie ufac, boję się planowac jakies zadanai, boję się
zobowiązań... bo nigdy nie wiem jak się będę czula i czy będę w
stanie zrobić to, co zaplanowałam, spotkac się z tym, z kim się
umawiałam itp....

Chcę bliżej poznac tę chorobę, dlatego znalazłam sie na forum....

[w_dole]

Znowu dół Mam dosyć tych wahań nastrojów,obaw,lęków. I to tak
dosyć,że oddychanie staje się ciężarem. Nie mam co liczyć na
bliskich- nie rozumieją,albo nie chcą zrozumieć (jak można nie
panowac nad własnymi odczuciami,myślami?).Wydaje im się,że jak
łykasz leki, to działają one jak tabletki na ból głowy. Może tu
znajdę zrozumienie i wsparcie.
Leczę się od kilku lat. Ale diagnoza dopiero w tym roku i to ze
znakiem zapytania. Łykam stabilizator nastroju+lek
przeciwpsychotyczny.

[moje42]

Półtora roku temu trafiłam do
szpitala psychiatrycznego, po dwóch tygodniach wyszłam z diagnozą CHAD. Po
rocznej terapii farmakologicznej myślałam, że mam już to za sobą. Tydzień temu
miałam kolejny epizod i groził mi szpital, ale szybko się pozbierałam bo
obiecałam sobie, że nigdy nie dopuszczę do takiego stanu, żeby się tam znaleźć.

Zmieniłam lekarzy i wiem, że branie leków to połowa sukcesu a druga połowa to
psychoedukacja i psychoterapia. Chodzę do psychologa a mój mąż doszedł do
wniosku, że też potrzebuje pomocy psychologicznej. Myślimy o sobie, ale czy
myślimy o naszych najbliższych - czy są w stanie poradzić sobie z naszą chorobą?
Oni też potrzebują wsparcia.

PAMIĘTAJMY, ŻE CHAD CZYHA NA NAS W UŚPIENIU!!!
sad smile

[adastra80]

Cześć, mam diagnozę od niedawna i leki też biorę od niedawna.
Obecnie dołek, nie mogę się pogodzić z tą chorobą, że akurat na mnie padło. Ale
pewnie dobrze znacie takie stany.
Do tej pory czytałam tylko forum teraz postanowiłam napisać.
Pozdrawiam

[blackk_velvet]

czesc wczesniej leczylam sie na epilepsje.a teraz podejrzewaja u mnie chorobe afektywna dwubiegunowa.dzieki ze jestescie czytam was codziennie pozdrowienia

[kara.mija]

Witam, Jestem tu drugi lub trzeci raz. Od ok 9 mies. leczę depresję
i zaczynam odczuwać poprawę w końcu. Lekarz dołozył mi właśnie lek
który ma zapobiegać nawrotom (tak stwierdził) ale dowiedziałam się
niechcący od terapeuty, że w diagnozie jest podejrzenie o Chad a te
leki to stabilizatory. Myślałam o tym dużo i sama nie wiem - wiele
wskazuje na chad ale i wiele nie wskazuje a diagnoza to tylko
podejrzenie - poprzedni lekarz też podjrzewał ale pewnosci nie miał.
Trochę się w tym wszystkim pogubiłam i już sama nie wiem jak
powinnam się czuć normalnie. Pewnie zostanę stałym bywalcem na tym
Forum i chętnie skorzystam z Waszych doświadczeń.

[depra32]

Nie jestes sama- u mnie diagnoze postawiono tez bardzo niedawno, i
tez jeszcze nie moge zrozumiec dlaczego mnie to dopadlo, zastanawiam
sie jak bede dalej zyc. Czytam forum od kilku tygodni, dzisiaj
postanowilam dolaczyc,
pozdrawiam

[grotka14]

wlasnie tego sie boje...nawrotu tego czegos co mna zawladnelo
zupelnie niespodziewanie w czerwcu zeszlego roku..czy bede na tyle
czujna, ze tego unikne?

[grotka14]

czesc pierwsza to byla odpowiedz....powiem wam, ze moj przypadek byl
zaskakujacy...bo mialam zycie ciekawie ulozone, wspanialego faceta u
boku a w jeden miesiac zniszczylam wszystko, ten stan zawladnal kims
tak zdecydowanym i ulozonym,ze...mialam misje, wizje wybranki boskiej
(nie jestem az tak wierzaca, wiec rzucilam mojego faceta,
wyprowadzilam sie z domu, zaczelam wszystkoo od nowa,,,poznalam tez
kogos-szok-wszytsko takie nie moje, nie w moim stylu-szalona jestem
momentami, ale tamto bylo niesamowite-w jedna noc (ta w absolutnej
manii) nabilam na telefonie 300 €, nie wspomna ile wydalam w trakcie
tej calej mojej jazdy...i ilu ludzi wydzwonilam gadajac
glupoty.....i jak skrzywdzilam moje Kochanie...szkoda slow a lzy
cisna sie do oczu...na podsumowanie: nie mam w rodzinie nikogo
chorego, nigdy nie bralam narkotykow, nie mialam depresjii...a ta
mania mna zawladnela...zapisalam sie do stowarzyszenia tej choroby w
Madrycie i jezdze na spotkania..mi bardzo pomogly terapie
grupowe....otworzyc sie i powiedziec o sobie a z drugiej strony
posluchac co robili inni...mam nadzieje, ze wlasnie tu bede mogla
tez troszke si epowypowiadac, bo chyba w koncu potrawie
zaakceptowac,ze jestem chora na cale zycie i tyle, a jesli bede na
siebie uwazala i byla uwazna mania sie nie powtorzy lub nie
zaatakuje taka sila...

[depra32]

wiem o czym mowisz grotka14...
u mnie to sie zaczelo 2 lata temu, bylam wtedy za granica,
szalenstwa nie do opisania... nie rozumialam czemu moi "znajomi" z
pracy dziwnie na mnie patrza, myslalam sobie, ze nienawidza mnie bo
jestem taka zajebista i pewni mi zazdroszcza...
wydzwanianie do znajomych z calego swiata tez nie jest mi obce,
ciekawe czemu oni do nas nie dzwonia. z tym ze psychozy zadnej
jako tkaiej nie mialam, tylko te manie wyzszosci....
teraz jak o tym wszystkim mysle, to wraca do do mnie w barwach
milion razy jaskrawszych i nie moge sie od tych mysli odpedzic.
witam wszystkich forumowiczow, licze na wasze wsparcie, obecnie w
fazie depresji...

[justynnn]

Witam wszystkim serdecznie!

Dzisiaj weszłam na formu pierwszy raz i od razu postanowiłam się
zalogować. Temat Chad-u jest dla mnie nowy.
Przedczoraj postanowiłam odwierdzić Przyjaciela, którego zostawiłam
pół roku temu samego. Nie rozumiałam wtedy jego zachowań,
odczytywałam je jako zuchwałe i pozbawione szacunku. Przedczoraj
okazało się, ze był wówczas w stanie manii, która zakonczyła się
pobytem w szpitalu psychiatrycznym. Szkoda, że wcześniej nie
zrozumiałam jego stanu. Teraz, z perspektywy czasu, kiedy problem
został nazwany, wydaje mi się, że choroba utrzymywała się u Niego
już dużo wcześniej. Dużo więcej rozumiem.

Zalogowałam się, bo chciałabym poprzez poznawanie Was i Waszych
historii, odpowiedzieć sobie na pytanie: Jak mogę pomóc?

A tak swoją drogą, dzisiaj Przyjaciel przyjechał do mnie na film i
na tzw. nadrabianie straconego czasu. Teraz jest w stanie
depresyjnym, ale wiecie co? Nadal jest tak wspaniałym człowiekiem,
jak wcześniej. Z Waszych wpisów często bije troska o to, jak poradzą
sobie z Waszą (wspólną już?) chorobą Wasi bliscy. Zapewniam Was, że
wokół są ludzie, którzy mocno Was kochają niezależnie od tego, co
akurat przeżywacie. MIłość nie ma granic i nie myślcie, że Wasze
aktualne stany wpływają destrukcyjnie na związki z najbliższymi.
Miłość zwycięży bardzo wiele i daje siłę!

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie. Jestem z Wami.

[sennajawie]

Dobry wieczór,
od pewnego czasu zaglądam tutaj szukając informacji, wsparcia i
poczucia ,że nie jestem sama z tym cholernym chadem ale nie umiałam
się przełamać i napisać.
Dziś po raz pierwszy od dłuugich smutnych miesięcy depresji słońce,
ciepło, wiosennie i wreszcie poczułam się jakoś
normalniej.Postanowiłam więc uczcić ten fakt i odezwać się tu na
forum, mimo że jestem zupełną ignorantką w kwestiach forum, czatów,
komunikatorów itp. słowem trochę techniki i gubię się zupełnie.
Wybaczcie więc, jesli będę popełniać błędy.
Choruję od 15 lat. Po pierwszej w życiu ciężkiej depresji ( ciężka
sytuacja rodzinna + mordercza praca po 12 godzin w zagranicznym
koncernie) krótka hipo,która zarówno przeze mnie jak i przez lekarza
prowadzacego została wtedy zdiagnozowana jako remisja. Kolejne 5 lat
według schematu 6 miesięcy depresji, 6 miesięcy remisji, stąd
diagnoza nawracajace depresje.Następnie 8 lat dobrego samopoczucia
wspomaganego niewielką dawką antydepresanta. Sądziłam, że szczęście
będzie trwało. I nagle półtora roku temu, zupełnie nieoczekiwanie
stan mieszany,( pacyfikacja olanzapiną) potem totalny dół z lękami
Latem zeszłego roku lepiej a potem we wrześniu nagle ciężka mania ze
wszelkimi jej konsekwencjami.( długi, wyrzucenie z pracy). Obecnie
próbuję wyjść z depresji, zmieniłam lekarza i kolejno zmieniam leki,
myslę o terapii ( to trudne, bo mieszkam na wsi a póki co boję się
prowadzić samochód. pozdrawiam

[chattetoutenoire]

Witam wszystkich.
Od kilku dni podczytuję forum, a o tym, że mam chad a nie depresję , wiem od może 2-3 tygodni. A właściwie to nadal jakoś w ten chad nie wierzę.
Mimo wszystko na żadnym forum "depresyjnym" jakoś się nie czułam za dobrze, a u was tutaj jakoś milej mi, może też bardziej adekwatnie. Dlatego pewnie będę się odzywać. Na razie buszuję w starych wątkach i szukam przeróżnych informacji, a przy okazji próbuję nie myśleć o tym jak mi znowu źle na świecie.

[romex83]

Witajcie.

Od kilkunastu dni podczytuję Wasze forum. Dopiero jakoś teraz zdecydowałem się
napisać. Najprawdopodobniej mam CHAD. Psychiatra przepisała mi Depakine Chrono
300 i Zotral. Z tego, co wywnioskowałem z wątków forum, mam od kilku miesięcy
(gdzieś od października zeszłego roku) manię. Chociaż coraz częściej
(szczególnie ostatnio, od kilku tygodni) miewam dołki.

Pozdrawiam!
Romex

[zwiatrem]

czesc
przybylam w poszukiwaniu glownie wsparcia i pomocy, gdyz nie daje juz rady.
Poprzedni elki jakby nie dzialaja.
Mam licznedzieci, nie moge byc nieczynna.
Coraz nizej w dół ciagnie mnie cos silniejszego ode mnie..
Nie chce nikogo urazic, ale nie mam odwagi pisac na otwartym forum.

[dolphipl]

Witam cierpie na chorobe dwubiegunowa od 3 lat i od 3 lat mieszkam w
Londynie .Musze przyznac ,ze takiej opieki i takich lekarstw jak w
Anglii nie ma nigdzie .Biore leki Quetapine i Venlafaxin .Jestem pod
stala opieka psychologow i psychiatrow .Gdyby ktos byl
zainteresowany jak zdobyc lekarstwa z Anglii Quetapine i Venlafaxin
bardzo prosze o kontakt : [e-mail] pozdrawiam Malgorzata

[niepokornazonka]

Witam.Jestem tu nowa,a wiec chcialam sie tylko z Wami przywitac.

[olek3076]

witam serdecznie przybyłem na to forum poniewasz wydaje mi się,że
czas poprosic was o pomoc czy porade. Od wielu miesięcy borykam sie
ze swoim ciałem a dokładnie z umysłem bardzo chętnie wyskoczyłbym ze
swojego wnętrza. Problem polega na tym ,że stałem sie asertywny do
otoczenia - nienawidze ludzi,źle mi z tym ale nie potrafię z tym
walczyc. Nie rozmawiam z całą rodziną wielu znajomych odwrociło się
ode mnie ponieważ twierdze,że to banda debili i nie chce ich znac,
uważam że każdy chce mnie oszukac. Zatraciłem chęc życi nic mi się
nie chce najlepiej zamknąłbym się w mały pudełku i tam pozostał.
Faktycznie czsam mam wizje na wielki przedwsięwzięcia ale kończy się
to na wizjach i opowiadaniu. Nie radze sobie z własną osobą. W
tamtym roku trafiłem do szpitala psychiatrycznego ponieważ chciałem
zakończyc swoje życie, dziś żałuje że się nie udało chociaż mam dla
kogo życ, ale wydaje mi się,że dla wszystkich by było lepiej jakby
mnie nie było. pozdrawiam

[maggie43-1]

Witam wszystkich z uśmiechemOd 12 lat choruję na ChAD z przewagą
manii. Jestem dosyć wyedukowana w tej materii i chętnie służę radą.
MIło mi sie czytało Wasze wpisy Przyznam , że pierwszy raz w życiu
zalogowałam sie na jakimkolwiek forum, co musi świadczyć o
przyjaznej atmosferze tutaj
Pozdrawiam wszystkich

[maggie43-1]

życie jest piękne ale można sie nim cieszyć jak widzisz je jako
zdrowy facet. Czy ty od Twojego epizodu z próba samobójczą jesteś
pod opieką psychiatry?? Wątpię w to, bo Twój nastrój nie jest ok.Ja
choruję na CHAD z przewaga manii i miałam tylko dwa epizody z dołem.
Jestem teraz w trakcie leczenia tego. Biorę antydepresantyjuż 3
miesiące i uwierz mi to pomaga ale potrzeba troszkę czasu i
cierpliwości. Trzeba mieć świadomość, że bez farmakologii daleko nie
zajdziesz, najwyżej zejdziesz z tego świata. To, że zamykasz się
przed ludżmi jest normą jak sie ma doła. Ja nie chciałam chodzic do
pracy, którą chwilę wcześniej uwielbiałam. Wyadawało mi sie, że
wszyscy na mnie sie gapią i widzą, że coś ze mną nie tak. Miałam
ogromne problemy z koncentracją i zapamiętywaniem, pociłam się i
całe ciało mnie bolało. Nie chciało mi sie dbać o swój wygląd
zewnętrzny i tak jak Ty chciałam sie zamknąć w czymś ciemnym i spać,
żeby negatywne myśli mnie opuściły. Mój psychiatra , który znał mnie
doskonale nie pozwolił mi iść na zwolnienie bo stwierdził, że praca
to jedyna rzecz, która mnie zmusi do kontaktu z ludżmi i nie będę
mogła zupełnie zamknąć sie w sobie. Nawet nie wiesz jakie to było
trudne. Miałam w tym czasie bardzo odpowiedzialne stanowisko, gdzie
moje błędy mogły sporo kosztować zarówno firmę jak i mnie. Ale
opłacało się. Warto żyć Musisz iść do lekarza, daj sobie sznsę na
to, żeby cieszyc się życiem.
Buziaki