Moja mama...

[kelle1986]

... umarła tydzień temu. A ona tak chciała żyć! Byliśmy na to przygotowani ale nie sądziłam, że to się stanie tak szybko. Była w hospicjum, codziennie przy niej byłam. Nie rozmawiałyśmy bo ona już nie mogła mówić, tylko ja mówiłam do niej nawet nie wiem czy mnie słyszała. Nie mogła więc pożegnać się ze mną i powiedziec mi tego co być może chciałaby mi powiedzieć przed odejściem. Nie mogę uwierzyć że jej nie ma... mam wrażenie że tylko na jakiś czas wyjechała. W poniedziałek jest pogrzeb a ja marzę żeby już było po... nie przeżyję tego, najchętniej nie poszłabym choć może się to wydawać niedorzeczne. Prosze ją codziennie przed snem żeby mi sie przyśniła i we śnie powiedziała mi choć parę słów, np że jest jej dobrze żebym się nie martwiła. Ale nie śni mi się... do głowy przychodzą mi różne myśli, że może miała do mnie o coś żal, że jest na mnie zła... ryczę całe dni nie mogę się pozbierać... musiałam sie wygadać, napisać co mi na sercu leży...

[mamamagda5]

współczuję ci z całego serca. Wie co czujesz choć nie wiem jak to jest stracić
mamę bo moja nie utrzymuje ze mną kontaktów. Ale straciłam cudownego ojca, który
był całym moim życiem. Wiesz co jak jestem u Niego co niedziela to proszę żeby
przyszedł i mnie przytulił i wiesz co był 3 lub 4 razy i mnie przytulił. Kiedyś
we śnie zapytałam Go czy jest Mu tam dobrze - nie odpowiedział ale ostatnio
odpowiedział mi że odpoczywa. Na początku śnił mi się chory i cierpiący a teraz
jest uśmiechnięty i zdrowy. Może to znak że Mu tam dobrze. Pogrzeb jest ciężkim
przeżyciem ale postaraj się godnie Ją pożegnać powiedz jej ostatni raz jak
bardzo Ją kochasz i podziękuj że była tak cudowną matką. Pozdrawiam magda

[stokrotki12345]

Wiem co czujesz bo przezylam prawie to samo.. Mojej MAMUSI nie ma prawie dwa
miesiące a ja czuje się potwornie..Była całym moim światem, strasznie ją kocham
i tęsknie! Staram się normalnie żyć, ale ciężko to chyba tym nazwać.. Mama mi
się śni ale zawsze chora.. Strasznie to boli bo mam wrażenie że ma do mnie
pretensje.. zastanawiam się czy się to kiedyś zmieni. Przed pogrzebem miałam
takie same odczucia, nie chciałam iść, ale poszłąm bo wiedziałąm że to ostatni
raz kiedy mogę się pożegnać i będę tego żałować jeśli nie pójdę.. Było
strasznie tylko tyle pamiętam.. Ale cieszę się że byłąm i mam nadzieję że
znajdziesz siły. Trzymaj się, jestem z Tobą:*
W loginie masz 1986 podejrzewam że to rok urodzenia. Jesli tak to jesteśmy w
tym samym wieku.. Boli że tak wcześnie trzeba było tak szybko dorosnąć.
Jeśli będziesz miała ochote porozmawiać to daj znać na maila gazetowego..mi się
też pewnie to przyda..Pozdrawiam

[lalaalh]

Tak bardzo mi przykro. Jak przeczytałam twój post od razu stanęło mi przed
oczami jak to było u mnie. ja nie lubiłamjak mnie ktos pociesza, lubiłamjak
ktoś zwyczajnie był bez gadania że czas leczy rany i takie tam. U mnie nie
leczy. Wiem co czujesz że niby byłas przygotowana. Moja Mama też już nie mówiła
od kilku tygodni a ostatnie dwa była nieprzytomna, więc też nie rozmawiałyśmy,
też byłam codziennie i codzienie bałam się od niej odejść od łózka że to będzie
ten dzień. Na to nie można się przygotować. Minęło 7,5 m-ca a ja nadal mam
wrażenie że to na chwilę i w końcu Mama wróci. Pogrzeb to niestety jeden z
najgorszych momentów choć ja go nie pamiętam za dobrze dopiero teraz jak sobie
przypomne to mi przykro bo są rzeczy które zrobiłabym inaczej. Uwierzmi że
jestem z Tobą myslami bo naprawdę wiem co czujesz. A Mama ci się przyśni, wiem
o tym. Rozmawiaj z nią i bądź cierpliwa. Pisz co u ciebie i jak sobie radzisz.

[agies2000]

W sumie to napisalyscie juz wszytsko.Jak czytam te listy to jakbym to sama
pisala.Dzisiaj mija 11 miesiecy od smierci mojej Mamy.......Te pierwsze
tygodnie po Jej smierci byly koszmarem,w sumie to malo pamietam ,bo po prostu
bylam jakby nieobecna....Teraz nie ma dnia,godziny zebym o niej nie myslala,a
tesknota staje sie powoli nie do zniesienia.Swieta,Mamy urodziny i
imieniny,Dzien Matki to dodatkowy bol....

[wandolinka93]

moze to głopio zabrzmi ale masz szczęscie! jesli ten numer 1986 to rok
urodzenia! przezyłas z mama 21 pięknych lat. ja niestety nie miałam tyle
szczęścia i moja mama umarła 27 wrzesnia 2006 ale ja miałam wtedy 13 lat! miałam
tylko tyle zeby móc z nia rozmawiac przytulic sie i powiedziec ze ja kocham :(
Choć mineło juz sporo czasu nadal strasznie tesknie:( wieczorami płacze a w
dzien ciągle o niej mysle! To nie prawda ze czas leczy rany, czas tylko
przyzwyczaja do bólu! Rozumiem to ze sie boisz pogrzebu, ja tez sie bałam! tylko
ze ja musiałam przezć dwa:( moja mama urodziła sie w szwajcari i muisałma
najpierw jechac tam na pogrzeb który był straszny:( prawie nikt nie mówił po
polsku, wszyscy cos do mnie mówili a ja nie rozumiałam:( nie rozumiałam co
ksiądz mówi:( w polsce było juz lepiej były ze mną dwie (byłe) przyjaciólki
które mnie wspierały. Jakos przezyłam. MI tez sie nie śni niestety...chociaz
bardzo bym chciała. juz prawie nie pamietam jak wygłada musze patrzec na zdjecie
zeby sobie przepomniec.
tak bardzo tęsknie
3maj sie

[lalaalh]

Jak to ładnie ujęłas że czas nie leczy ran tylko przyzwyczja do bólu. U mnie
jest dokładnie tak. Moja Mama zmarła prawie w tym samym czasie co Twoja bo 19
września. Tęsknię tak bardzo że czasem myślę że wariuję. Brakuje mi jej dotyku.
Jak pisałam wcześniej Mama od jakiegoś czasu nie mówiła więc nie tyle brakuje
mi rozmów co tych jej ciepłych rąk którymi wyrażała uczucia.
To bez sensu co powiem ale zastanawiam sie dlaczego sa ludzie którzy tak bardzo
o siebie i swoje rodziny nie dbają a oni są. A ludzie jak np moja Mama która
tak bardzo chciała żyć dla siebie dla nas - już jej nie ma. wiem "Że wszystkie
grabie grabią do siebie a nie od siebie" ale dlaczego bóg w tym wypadku nie
mógł zrobić wyjątku? dlaczego musiał ja zabrać?? Mówiłam ze czasem mam wrażenie
że wariuję bo mimo że takie zastanawianki są dziecinne to ja czesto zadaję
sobie to pytanie.

[aneta831]

Trafiłam na to forum przez przypadek, szukałam czegoś co pomogło by mojemu
tacie, ciężko mu przychodzi to "przyzwyczajenie do bólu", a ja jeszcze bardziej
cierpie.
U mnie stało się to 26 marca 2006 r. Początki były jak sen, jak koszmar z
którego miałam nadzieje się wkrótce obudzić. I czekałam. A każdy kolejny dzień
był coraz gorszy bo Ona nie wracała. A ja chyba wciąż czekam.
Mama śniła mi się często, teraz troche rzadziej, ale zawsze chora. Jej choroba
trwała dwa miesiące, spadła na nas jak grom z jasnego nieba. Byliśmy szczęśliwą
rodziną, mam starszego brata, a moi rodzice 4 lata temu zostali dziadkami. Mama
przepadała za swoja wnusią, była cudowną mama i babcią i żona oczywiście.
Przez całą chorobę byłam blisko niej, zawsze byłyśmy blisko. Dużo
rozmawiałyśmy, ale cały ten czas miałyśmy nadzieje. Niestety nadzieja zawiodła.
Pozostał bół i jedno dręczące pytanie: DLACZEGO??