ChAD a utrata pracy

[cemeki]

Czy zdarzylo sie, ze straciliscie prace z powodu ChAD?
Czy Wasi szefowie sa swiadomi Waszej choroby i ... nadal sa Waszymi
szefami? A co w przypadku okresow hospitalizacji - czeka na Was
miejsce pracy? Napiszcie jak to dziala....

[litigate]

za kazdym razem
szpital = zwolnienie lekarskie z pieczatka szpitala a to = zwolnienie z pracy
czesto nieprzyjemne
natychmiastowe
ze zwolnieniem z obowiazku pracy
w obawie ze narozrabiasz

[cemeki]

A co w przypadku jezeli ktos jest kilkuletnim, bardzo dobrym
pracownikiem i nagle 'wychodzi szydlo z worka' i szpital?
Nie dostanie drugiej szansy? Znasz taki przypadek?

Czy ChADowcy nie maja szansy na wzglednie stala prace?

[litigate]

zwolnili mnie po prawie 5 latach pracy
wczesniejsze, kilku dniowe pobyty ukrywalam urlopem wstecz ( 2 razy sie udalo)
albo zwolnieniem od internisty ktory rozumial sprawe i wystawial

[stefanl]

Pracowałem 10 lat w bardzo wydawałoby się porządnej firmie. W pewnym
momencie zmienił się kierownik mojego działu. Poprzedni wiedział o
moich kłopotach i liczyły się dla niego efekty mojej pracy. Podczas
bardzo silnej i długiej depresji, kiedy zdawałem sobie sprawę że
wszystko "widać" powiedziałem nowemu kierownikowi o moim kłopocie.
Efektem tego było natychmiastowe zwiększenoie obowiązków dla mnie,
tak że praca była nie do przerobienia, później przeniesienie na
niższe stanowisko - wreszcie zwolnienie.
Teraz już nie zrobię takiego błędu.
Pozdrowionka dla wszystkich.

[miriam11]

Ja mam szczęście, po pierwsze wykonuję dość "wolny" zawód, tzn. pracuję naukowo,
więc to co zawalę w okresie depresji np, mogę potem nadrobić w okresie
hipomanii, to raz. Po drugie, nie codziennie muszę być w pracy. Mogę dość
swobodnie układać zajęcia, kiedy byłam na oddziale dziennym, poprosiłam
koleżankę układającą plany o pomoc i rano miałam zajęcia ze studentami, a
popołudnia spędzałam w szpitalu - nikt się nie zorientował. Nie wiem co by było
w przypadku oddziału całodobowego bo do tej pory za każdym razem odmawiam
lekarzowi, kiedy chce mnie tam wysłać.
O mojej chorobie wie przyjaciółka, żeby w razie czego zastąpić mnie na
zajęciach, a mój szef wie tylko, że na coś przewlekle choruję i biorę leki które
powodują, że czasami nie kontaktuję, jak coś do mnie mówi. Tyle.
Jak się domyślacie, mam dość łagodną postać ChAD.

[poetkam]

Ja miałam kłopoty w pracy, kiedy męża wzięło pogotowie do szpitala
psychiatrycznego. Wróciłam z wychowawczego urlopu zaledwie na dwa
dni, a już musiałam iść na opiekę na ponad pięć miesięcy. Rozmowy z
dyrektorką były miłe, lecz stanowcze...Paskudny okres w moim
życiu...Kiedy ja miałam depresję, owszem zdarzało mi się iść z tego
powodu na L-4 pokazując w pracy druk od lekarza psychiatry. Nikt nie
robił z tego powodu katastrofy. Wracałam i wszystko było w porządku.
W szpitalu nigdy nie byłam...Owszem, ostatnio w trakcie hipomanii
(teraz wiem, że to była hipomania) zachowywałam się dość hałaśliwie,
energicznie i radośnie wykonując swoją pracę, zostałam upomniana i
poproszona u ciszę...Muszę bardziej się kontrolować. Ale czy to do
końca możliwe?

[ditta12]

Ja już dwa razy straciłam pracę przez to paskudztwo.Teraz trzy razy pracowałam w
ostrej maniiz urojeniami bo nie mogłam mieć wolnego i......udało sie oszukać
cały swiatOby tak dalej.Na zaświadczeniach lekarskich wypisują mi różne rzeczy
oprócz "lekarz psychiatra"bo to działa żle na ludzi.

[cemeki]

Ja pracowalam juz od kilku lat bez zadnej wpadki - nikt w pracy nic
nie wiedzial [ pod dobra opieka lekarska]. I nagle bum! Ostra,
szalencza mania - szef byl zdezorientowany, prosil o "spokoj",
wysylal w polowie dnia do domu. Narozrabialam, wzial na rozmowe,
przyznal ze nie wie co sie dzieje i wyslal na 3 tyg. urlopu, po
ktorych "masz wrocic taka jaka cie znam". Tyle ze wyladowalam w
szpitalu psych. i nie bylo mnie w pracy 3 miesiace. ojciec przynosil
zwolnienia ze szpitala a szef zapewnial ze czeka na mnie praca,
tylko mam wrocic zdrowa.
Mama uwazala ze od razu mnie zwolnia, bo to koncern itd.
Wrocilam, minelo juz kilka lat, tylko ze szef nie wie ze nadal sie
lecze. Traktuje to jako epizod.
Osoby ktorym o tym mowilam sa w szoku, ze mnie przyjal, ze
to 'ludzki pan' i cos takiego sie nie zdarza.
Tez uwazacie ze mialam wyjatkowego farta do szefa? szczegolnie ze to
koncern..

[17.a]

pytasz z głupiej ciekawości - piszę to ostro, ale prawdziwie.

przecież doskonale zdajesz sobie sprawę z faktu, iż
z koncernów szary pracownik po takim "epizodzie" wyla-
tuje z hukiem. jesteś widocznie bdb specjalistą. zależy
Ci na komplementach?

[cemeki]

Raczej dziwi automatyczne skazywanie czlowieka po epizodzie na
margines. jak widac po moim przykladzie warto dac komus druga
szanse.
a Twoja wypowiedz wskazuje ze uwazasz taki stan rzeczy
za oczywistosc, jakbys sie pod Tym sam/a podpisywala.
moze od razu trzeba zejsc do podziemia?...

[litigate]

cemeki, a nie przyszlo ci do glowy ze moze on sie z tym spotkal?
nie wiem czy osobiscie czy nie ale to niestety jest prawie 100% prawdziwe
wiekszosc ludzi po zwolnieniu ze szpitala psychiatrycznego raci prace, znajomych
tonie jest sprawiedliwe ale tak jest
tak, masz szczescie, tobie sie trafil porzadny szef

[17.a]

Jestem ostatnią osobą, która skazałaby siebie na podziemie. Na "ukrywanie się"
skazuje mnie/wielu z nas niska kultura psychologiczna społeczeństwa. Żenująco
niska. Nieodróżniająca zaburzeń afektywnych/psychicznych od umysłowych. Czy
chcesz wiedzieć, jak można mówić o człowieku będąc szefem? (kobieta, 40 lat,
głupia jak but...) Dla niej byłam cichociemną - bo nie interesowały mnie
integracje, ploteczki, chciałam pracować, a potem wyjść z pracy i mieć życie jak
sama nazwa wskazuje prywatne. Więc cichociemna. Nie wierzę w zmianę mentalności
w PL, na to potrzeba wieków, więc zmykam na krócej/dłużej/na stałe do kraju o
całkiem innej mentalności.

Koncerny. Nigdy więcej. Jeśli lubisz - OK. Chadowcy to zwykle ludzie bardziej
niż przeciętnie kreatywni, twórczy. Może dlatego moja osoba w koncernie się nie
sprawdziła. Nie ukrywałam ponadto, że miesięczna absencja spowodowana była
depresją. Nie ukrywałam przed dyr. - czy muszę dodawać, że poczta pantoflowa i
tym razem nie zawiodła? Nie zapomnę tej śmiesznej ciszy, która spowijała mnie
przez miesiąc. Tak, przez miesiąc nikt ze mną nie rozmawiał. Nie bolało. Śmieszyło.

Polskim pracodawcom, polskim współpracownikom pokazuję środkowy palec.

[cemeki]

Taa..najwyrazniej moj 'polski pracodawca' to jakas enklawa
swiadomosci i poziomu...
co do 'polskich wspolpracownikow', a jak wiem wiekszosc z 20
osobowego dzialu wiedziala co sie stalo, jedna z kolezanek byla w
stalym kontakcie z moimi rodzicami i nawet chciala mnie odwiedzic w
szpitalu, co oczywiscie rodzice jej wyperswadowali.
Po powrocie na biurku zastalam kwiatek z notka 'na nowy poczatek'.
A pierwsze zetkniecie z szefem - czego sie panicznie balam - 'o
czesc jestes, masz tu takie i takie dokumenty do zalatwienia'.
Jakbym wczoraj byla w pracy. Nigdy nie wrocil do tego tematu..
A z co bardziej zakolegowanymi nawet sobie zartowalam o 'odlotach'..
Moze i mam przypieta podwiadomie przez nich jakos latke, ale nikt
nie traktowal jak tredowata.
Tak, macie racje to kwestia swiadomosci i poziomu........

[17.a]

tak. nie. nie doświadczyłam.

myślę, że trudno jest utrzymać pracę w miejscu od-do.
nudnym. standardowym. a może łatwiej? nie żałuję jednak.

[maciusik]

Cemeki-niezaleznie,czy on sie juz zetknal z ta choroba,cz nie-masz prawdziwego
Czlowieka za szefa,co w dzisiejszym swiecie jest juz rzadkoscia.

[dol_inka]

Cemeki-zazdroszczę.Po siedmiu latach pracy, ciężka depresja,
zwolnienie lekarskie i nie miałam gdzie wracać(i to w czasie kiedy
trwało totalne bezrobocie).Rozstanie z pracodawcą
niemiłe,niegrzeczne wręcz poniżające dla mnie. Oczywiście urwanie
się również kontaktów z ludzmi z pracy...
Teraz już wiem że praca w korporacji nie jest dla mnie. Ja ciągle
byłam w transie, wykańczało mnie to fizycznie,psychicznie, brak
czasu dla rodziny,znajomych. Tak w sumie to dopiero teraz cieszę się
że tak się stało! Zupełnie mam inny ogląd świata, podejścia do
pracy. Mając taką a nie inną świadomość swojej choroby pracuję teraz
na mało ważnym i mało odpowiedzialnym stanowisku,staram się
sumiennie pracować.Praca stała się dodatkiem do życia.
Sorki, trochę mi się popisało...

do dol_inki

[cemeki]

Dol_inko kochana,
ciesze sie ze znalazlas swoja spokojna przystan.

Dla mnie ta praca to ogromna pionizacja.
Choc... z jednej strony to wybawienie [ode mnie samej ],
z drugiej - przeklenstwo. Tak, to moze isc w parze !

Trzymaj sie cieplo i kolorowo!

[laminowany]

Przy pierwszej hospitalizacji wziąłem 2 miesięczny urlop.
Bezpośredni szef zatuszował wszystko. Drugi raz już przyjęli
małolata na moje miejsce, ale po miesiącu serce prezesa ruszyło.
Zadzwonił i zaproponował inne stanowisko. Przyglądają mi się
bacznie, ale wiem, że mi się uda i bardzo się cieszę z tej szansy.
Co prawda jeśli odchylenie się powtórzy to definitywny koniec.
Słyszałem o pielęgniarce, która co rok bierze zwolnienie na 2
miesiące.

do laminowanego

[cemeki]

Czyli, ze nie tylko mi trafilo sie ludzkie szefostwo.
Good news!
Jesli nie przeszkodzi Ci pytanie - jak dlugi byl okres pomiedzy
powrotem a drugim epizodem?

[laminowany]

cztery lata przerwy miedzy szpitalem. Jednak jak na to patrzę z
perspektywy czasu to po pierwszym była depresja, bardzo mocna a
później wzrastająca hipomania, która się karmiła rocznym treningiem
na basenie i bieganiem maratonów. Bardzo się wzmocniłem fizycznie i
psychicznie. Maksymalny sukces w każdej dziedzinie. Aż przekroczyłem
to cienką linię.
Też pracuję w miedzynarodowej korporacji. Jestem dla nich dochodowy.
Tylko ja w hipomani byłem bardziej błyskotliwy od szefów (nie tylko
polskich), miałem ciekawsze pomysły i byłem bardziej pracowity.
Straszne, co?
Teraz znam swoje miejsce w szeregu. Już nic wielkiego w życiu nie
osiągne, ale jak Bóg da może będę miał spokój i stabilność.

[cemeki]

cztery lata przerwy pomiedzy takimi absencjami to jednak sporo.
u mnie mija juz 5.
jednak mysle, ze gdyby silny kryzys nastapil
po dosc krotkim czasie od mojej hospitalizacji, nie byloby zmiluj.
a tak, poniewaz pozornie sie trzymam pionu i nie wiedza ze sie lecze
to pewnie traktuja tamta 'wpadke' jako czarny epizod.

Myslisz ze Twoje zachowanie po pierwszym szpitalu bylo widocznie
'inne'? Ze caly czas widzieli Cie jako potencjalnego 'rozrabiacza'?

[17.a]

Hello.
Jeśli wolno mi spytać - na czym polegało owo "rozrabianie"?

[laminowany]

Cześć,
za pierwszym razem miałem bardzo podobne wizje i zachowywałem się
jak Anioł co różki ma. Za drugim wcześnie zgłosiłem się do lekarza i
zacząłem przyjmować leki. To było za mało jednak znacząco
zmniejszyło epizod. Więc tylko nakrzyczałem na szefa, ale prywatnie
to była jazda bez trzymanki.

[cemeki]

Nooo, rozrabianie w pracy to bylo istne tornado.
Np uwazalam sie za wrozke i klepalam kazdemu kto chcial sluchac,
np. szefowi ze sie rozwiedzie..
W ogole to czulam jak 'Neptun za..rdala" po orbicie i kazdy to musial
wiedziec. A feng shui - o ktorym nie wiem nic - to mialam w malym
palcu i urzadzalam gabinet szefa przed jego spotkaniami ' zeby sily
dzialaly". Latalam w rozowym szaliku po firmie i mowilam ze jestem
Merkurianska. 2 razy bylam nawalona w pracy. Gadalam non - stop nawet
chodzilam do samego prezesa.
wiem ze ludzie pytali szefa, co jest grane.
acha, no i mialam na bank wygranego 1 mln w totka i kazdemu podawalam
numery. trwalo to ok 3-4 tyg narastajaco. caly czas jezdzilam
samochodem - ostatniego dnia to juz pod prad
po trzeciej rozmowie ostrzegaljacej - jak juz namieszlam finansowo-
szef wyslal na urlop, tyle ze ten stal sie szpitalem

[litigate]

no to faktycznie szefa masz ludzkiego
ja jak wyladowalam w szpitalu to juz mnie nie chcieli
komisje zwolali zeby sprawdzila co narozrabialam w pracy
sprawdzali do 8 miesiecy wstecz i nic nie znalezli
ale i tak mnie nie chcieli
do szpitala poszlam z drugiego bieguna
depresja powalila mnie na calej lini
wiedzialam ze mnie zwolnia
ale paskudnie to zrobili
w pracy bylam pare minut, tyle zeby odpisac odbior wypowiedzenia
bali sie ze cos zrobie, naszkodze
kazali od razu wyjsc
nie wyszlam bo nie mialam pisma ze zwalniaja mnie z obowiazku pracy
napisali w pare nastepnych minut
w tym czasie nowa dyrekcja pilnowala mnie w kuchni

moze szef wie?

[litigate]

tak mnie zastanawia
moze twoj szef sie orientuje o co chodzi o dlatego dal ci druga szanse?
jesli sie orientuje to musi wiedziec ze leki moga opanowac sytuacje na tyle ze
da sie pracowac
nie moge uwierzyc ze po takim czyms mogl nie wiedzac co jest grane dac ci
mozliwosc pracowac dalej

[cemeki]

liligate - nie od konca chwytam sens Twojej wypowiedzi. Tzn ze on
" orientuje sie o co chodzi ".

Masz na mysli to ze sie nadal lecze? nie wiem czy wie.
Wiem tylko, ze warunkiem powrotu po szpitalu [a o szpitalu wiedzial]
bylo 'calkowite ozdrowienie' z tej szalenczej manni. gdybym wrocila
choc jeszcze troche oszalala - nie byloby powrotu. Naprawde od tamtej
pory nie bylo wpadek, ani odlotow.
ale czy on zdaje sobie sprawe ze to wynik ciaglej farmakologii - nie
wiem. Moze po prostu mysli ze to byl jednorazowy wyskok psychiczny...

[litigate]

nie, chodzilo mi o to ze moze szef orientuje sie skad wynikalo twoje zachowanie
moze zna ta chorobe
to by mi pasowalo do tego ze pozwolil ci wrocic do pracy pod warunkiem ze to sie
nie powtorzy

[laminowany]

Po pierwszej hospitalizacji miałem depresję, ale z niej dosyć szybko
wyszedłem dzięki, wtedy jeszcze istniejącej rodzinie. W pracy
wiedzieli, że mam problemy rodzinne i musiałem trochę odpocząć.
Później było dobrze, aż do następnego razu.
5 lat to bardzo dużo. Słyszałem, że są tacy, którym się to zdarza
kilka razy w roku. Może się więcej nie powtórzy.

[ja-44]

niestety ale zostałam zwolniona po 23 latach pracy -po szpitalu był
zasiłek rehabilitacyjny a teraz renta,czuje sie momentami strasznie-
jak wyrzutek społeczeństwa.
Nie radzę sie nikomu przyznawać do tej choroby i leczenia
pozdrawiam Wszystkich
choc sie rzadko wypowiadam to czytam wszystkie Wasze wypowiedzi

[poetkam]

A może spróbuj udzielać się trochę na forum- oczywiście nikogo nie zmuszamy.
Może będzie Ci choć trochę lżej? Mnie pomaga już sama myśl, że nie jestem sama z
tym problemem, a tym bardziej nie jestem (ani TY)wyrzutkiem społeczeństwa.
Trzymaj się ciepło.

[awanturka]

Jestem w podobnej sytuacji jak Ty. Najpierw szpital, potem urlop dla poratowania zdrowia(miałam taką możliwość - byłam nauczycielką), potem drugi szpital, półroczne L-4, zasiłek rehabilitacyjny, utrata pracy (po 18 latach), no i szykuje mi się renta (na razie jesztem na bezrobociu). Parszywe choróbsko! Nie dość, że czuję się jak nikomu niepotrzebny śmieć to z pieniędzmi krucho.. Ech, życie...

Pozdrawiam!! awanturka

[1.mortycja]

ja pracuje u starszego.. ale musze zmienić prace;|

[stefanl]

A może spróbujcie tak jak ja. Tak jak pisałem wcześniej pracę
straciłem przez chorobę. Z tym że teraz gdy jestem na górce i jak
zwykle mam moc pomysłów staram wymyślić jakąś nową pracę. Potem
staram się na spokojnie to przymyśleć i próbuję. Czasem się udaje, a
czasem nie. To co wymyśliłem jakis czas temu na razie się sprawdza i
są szanse na stopniowy rozwój. Acha jeszcze jedna ważna informacja -
mam tylko średnie wykształcenie i pieniądze które w tej chwili
zarabiam z grubsza wystarczają mi na utrzymanie.