trudna decyzja

[smolasmola]

Jestem ciekaw jak patrzycie swoimi oczami na ludzi którzy wbrew waszej ocenie
zmusili was do leczenia .Jest to ciekawe dla osób które muszą podjąć tak om
decyzje.Niekiedy wbrew samym sobie.Rozumiem że z upływem czasu ocena i
odczucia mogą być różne .Ciekawe ile osób jest za a ile przeciw.Czy sami
widząc dziwne zachowanie partnera umieli byś cie podjąć taką decyzje.

[gasiennicaaa]

do dziś mam pretensje to osób które swego czasu zmusiły mnie do leczenia... za
formę w jakiej to zrobiły i za sam fakt zmuszenia... nie umiem tego wyjaśnić...
chyba trauma jaką spowodowały odczucia związane z tym koszmarem "chwilowego
ubezwłasnowolnienia" mnie, to czucie się jak śmieć który nie ma prawa głosu
spowodowała że wspomnienia związane z osobami będącymi sprawcami tamtego stanu
rzeczy są niedobre...
to może i dziecinne podejście ale nie potrafię zapanować nad emocjami które w
tym wypadku są negatywne

[smolasmola]

Wnioskuje z tego że dla mnie i dla mojej żony niema już przyszłości być razem
ponieważ co bym nie zrobił to przeszłości stoi nam na drodze. Zaglądam na to
forum dosyć często, pomogło mi wiele zrozumieć i podjąć trudne decyzje. Choć
myślę że brak na nim konkretów.Piszecie często o braku drugiej osoby a gdy taka
jest odpychacie ją z powodu wspomnień. Przeżyć które was spotkały w wyniku
waszej choroby.A co o osobach i ich odczuciach, przeżyciach, trosce i miłości
która zmusza tą drugą osobę do drastycznych posunięć i kroków. Prawda jest taka
że trzeba kochać, bardzo kochać pozostałym to wisi jak bardzo pochłonie was
choroba. Wręcz przeciwnie patrzą tylko na swój zysk lub ukryty cel. Przepraszam
za wy my oni itp. Liczy się tylko miłość.

[litigate]

nikt mnie nie zmusil do leczenia
no moze oprocz lekarza do ktorego chodzilam sama
ale trauma zwiazana z pobytemw szpitalu bez klamek, z kratkami w oknach, rygorem
zwiazanym z panujacymi tam regulami, zasadami zgodnie z ktorymi nie masz w
zasadzie zadnych praw jest bardzo silna
tu nie chodzi o to ze zmuszono kogos do leczenia
moze bardziej z tym jak to leczenie wygladalo, a jakiej formie
w szpitalu wiele osob mowilo z nienawiscia wrecz o czlonkach rodziny ktorzy
skazali ich na pobyt w szpitalu, nie na leczenie a na szpital
z tym ze szpital czasem jest koniecnzoscia

[smolasmola]

Ja mówię tylko o konieczności takich decyzji. Nikt by nie narażał bliskiej
osoby na takie przeżycia bez powodu.mówię tu o chorym który powinien się leczyć
a nie zgadza się z taką opinią i odmawia a postępowanie wskazuje jednoznacznie o
takiej potrzebie.Poza tym sami wiecie że wbrew woli jest to bardzo trudne i
opinia kogoś z bliskich nie wystarczy by chorego skazać na szpital.Skoro w mani
wszystko jest tak piękne to skąd wstyd i blokada przed wyjściem z domu.Liczy się
tylko miłość.

[gasiennicaaa]

nie mam zamiaru kochać wszystkich a sama dostawać w dupę
prawda jest taka że właśnie my, chorzy, nadwrażliwi, często za bardzo zwracamy uwagę na uczucia innych i dlatego sami tym bardziej się męczymy

a co to rozdźwięku między pragnieniem bliskości drugiego człowieka a strachem przed nim i izolowaniem się, to jest prawda, tak jest, przynajmniej u mnie
dlaczego - nie wiem
a może wiem, ale nie chce mi się tu spisywać swoich autoanaliz, bo i po co...

jestem zgorzkniała i zjada mnie ironia od wewnątrz
mój układ nerwowy jest zbyt wrażliwy
szlak by go trafił

[17.a]

Może miałam szczęście - "Twoje myśli walą tłumem"
przeczytałam na forum X. Powtórzyłam lekarce. Potraktowała
tę opinię poważnie. Co czuję dziś? Wdzięczność. Że diagnoza
choć dość niesamowita przyszła bardzo szybko. Że coś jest
nie tak domyślałam się od zawsze, rodzice mówili "Może pójdziesz
do lekarza?" z dużą troską w głosie. Trzafiłam do psychiatry
w epizodzie depresyjnym. Z własnej woli.

Gdyby partner? Łapię go za rękę i przede wszystkim duża
troska. O niego. Nie o siebie. I duża ufność, że tak ja kiedyś
nie stracił krytycznego myślenia.

[poetkam]

Współczuję Ci. Czuję, że masz sobie trochę za złe, że musiałeś
podjąć decyzję o leczeniu swojej żony. Nie próbujesz się tu trochę
usprawieliwiać? Przed chorymi, przed sobą, przed Twoją żoną? To
normalne. Ja też miałam wyrzuty sumienia, kiedy dzwoniłam po
pogotowie, a wtedy zabrano go w kaftanie do szpitala
psychiatrycznego w eskorcie policji...On długo miał mi to za złe.
Ale zrozumiał w końcu, że nie miałam innego wyjścia. Teraz często mi
powtarza, że jestem dobrym człowiekiem i że mnie kocha. A gdyby to
on zadzwonił??? Nie wiem. Myślę, że z początku też byłabym zła, ale
po czasie dotarłoby do mnie, że czasem nie ma innego wyjścia.
Nie obwiniaj się. Może spróbuj terapii psychologicznej dla siebie?
Kiedy nie miałam jeszcze podejrzenia ChAD-u sama ze sobą chodziłam
na terapię do psychologa. Pogadaj z kimś.
Powodzenia.

[smolasmola]

Terapii się nie wyrzekam i ani trochę się nie usprawiedliwiam.Pisze bo chce
rzucić inne spojrzenie na ludzi chorych i zdrowych będących razem.Moja żona
nawet tu nie zagląda i to też ma mi za złe.Najważniejsze jest to że pomogliście
mi wiele zrozumieć może ja teraz pomogę komuś innemu a opisywanie ciągle jak
miną dzień nie pomoże zrozumieć waszego zachowania. 14 lat temu gdy choroba się
ujawniła byłem bezradny i nie potrafiłem tego pojąć teraz w erze internetu jest
to o wiele prostsze.Przez lata wmawiałem sobie że niema problemu.Teraz patrze na
to inaczej. liczy się tylko miłość.

[kajka68]

Doskonale Cię rozumiem...właśnie przedwczoraj mojego męża zabrało pogotowie...to
była najtrudniejsza decyzja w moim zyciu...13 lat temu miał pierwszy znany mi
atak udało się opanowac go w domu-po cięzkich przejsciach zaczał brac leki i
przeszło...teraz było o wiele gorzej...zablokowany telefon bo dzwonił na jakieś
konkursy,zakupy na allegro nie wiem jeszcze ile muszę zapłacic nie mam siły tego
zliczyc...na szczescie mądra osoba kazała mi zablokowac konto ,podsłuch
itp,hipomania do bólu...do tego alkohol agresja- pobił mnie kiedy trzymałam
nasza niepełnosprawna córkę na rękach...nie mam siły wymieniac wszystkiego ,np.
jazda po alkoholu samochodem słowotoki itp...nie jadł od kilku tygodni- (bardzo
śladowe ilosci)palił po 60=80 papierosów na dobe nie spał...to była
autodestrukcja...co było zrobić?nie wiem przepytałam masę osób...w końcu razem z
przyjaciółmi i jego matką podjęłam decyzję...wiecie co było najgorsze?obyło się
bez pasów ale oprócz pogotowia była też policja -podwójnie bo nie wierzyli ze
jest chory uwazali ze jest pijany i to upadlanie człowieka chorego przez
lekarza, policję..niepotrzebne pyskówki...miałam ochotę ich wyrzucic za
drzwi...to straszne...dlaczego tak xle traktuje się chorego człowieka?dałam im
przeciez skierowanie do szpitala bo kilka godzin wczesniej mąż wyrażał zgodę na
leczenie ale zanim dotarłam do domu ze skierowaniem wypił drinka no i przeszła
mu ochota na lecvzenie...pytałam dziś lekarza w szpitalu jak to jest tyle zła
doświadczyłam od swojego męża tyle upokorzeń, pobić a jednak tak bardzo się o
niego martwię..

[poetkam]

Bardzo, bardzo Ci współczuję. Ja dopiero mam od niedawna podejrzenie
ChAD. Ale mój mąż choruje już od bardzo dawna. Trzy lata temu
przeżyłam dokładnie taką sytuację, jak Ty...Mój mąż został wzięty do
szpitala psychiatrycznego w eskorcie policji. Też traktowano go
poniżej krytyki! To były ciężkie chwile, też zima...Proszę Cię
zadbaj o siebie i dzieci teraz. Będzie lepiej zobaczysz. Życzę Wam
wszytkiego dobrego. Może wybierz się ze sobą , z dziećmi na rozmowę
z psychologiem? Ty też z kamienia nie jesteś...
Trzymaj się.

[kajka68]

dziękuję za słowa otuchybardzo się przydają...na szczęscie mam cudowną
psycholożkę ,która pracuje z nasza córeczka to ona powiedziała mi co zrobic
,jakie kroki podjać i ona bardzo mnie wspiera.W czwartek czeka nas obie masaz
zrobiony przez neurologopedkę...trafiam na cudownych ludzi ,którzy zajmuja się
nie tylko moja córeczka ale i mną...teraz jeszcze synowi musze zapewnic
psychologa i ...spokój...ma 16 lat i bardzo to wszystko przeżył...wszystkich nas
przecież to dotknęło...najgorsze ,ze boję się jak mąz to odbierze boję się ,ze
nie będzie umiał mi wybaczyc ,że nie zrozumie ,że inaczej Bóg wie co by sie
mogło zdarzyc...ale dłuzej już nie mogłam czekac...teraz jeżdzimy do niego
codziennie...cieszy sie z naszych wizyt to widać ,ale jak będzie jak dotrze do
niego to gdzie jest...nie wiem...bardzo bym chciała by zrozumiał ,ze jesli bym
tego nie zrobiła zabiłby siebie...wazy 45 kg teraz...nic nie jadł od kilku
tygodni..no jakieś sladowe ilości raz na kilka dni...i tylko alkohol i
papierosy...miałam czekac az wysiadzie mu wszystko?boze tak bardzo bym chciała
żeby zrozumiał.....

[poetkam]

Mąż zrozumie, zobaczysz...Czas leczy rany. Mój tak prędko tego sobie
nie uświadomił, ale po pewnym czasie sam przyznał mi rację, że tak
musiałam zrobić dla dobra wszystkich.
To dobrze, że jesteście pod opieką psychologiczną.
Trzymajcie się cieplutko!

[kajka68]

mam nadzieję...chyba ,że siostra mu wmówi jaką to ma wredną żonę...nie
przyjechała mimo,że prosiłam..nawet nie zadzwoniła do niego kiedy widziałam
pierwsze symptomy...uznała ,że powinnismy pójść na terapię małzeńska...gdyby to
był pierwszy raz zrozumiałabym...ale tak...tym bardziej ,że jest
psychologiem...dziś mnie wyzwała od najgorszych ,ze jak śmiałam to zrobić...

[poetkam]

Przede wszystkim Ty się sama nie obwiniaj. A jeśli ktoś myśli
inaczej, niech sobie myśli- jego wola. U mnie jest podobnie-
szwagier męża też uważa, że szpital i w ogóle choroba męża jest moją
winą. Najgorsze jest to, że ja przez pewien czas też winiłam się
sama. Chociaż mąż leczy się od czasów szkoły średniej, ale z tego co
opowiada pierwsze symptomy choroby widać już od najmłodszych lat.
Jeśli chodzi o Twoją szwagierkę- niech tam sobie myśli co chce.
Najważniejsze, abyś Ty wiedziała jak jest. Trzymaj się!

hurtem:-)

[kajka68]

dyiki...nie wiem co bym zrobiła gdybym tutaj nie trafiła,,,bardzo dużo pomogły
mi te wszystkie posty w zrozumieniu co się czuje i jak to wygląda z tej drugiej
strony,zawsze próbowałam się wczuć w to co czuje mąż ale nigdy tak do końca się
nie wie...
teściową załatwiłam ,ze tak brzydko powiem za namową psychiatry w ten sposób ,że
ją przywiozłam i zostawiłam tu na jeden dzień a sama z dziećmi wyjechałam...po
powrocie błagała żebym zrobiła cokolwiek ,że na wszystko się zgadza...teraz już
powoli zmienia zdanie a i cały czas mi marudzi ,że już czas moze żeby go
wypisać...trafiła na kamień w tej materii-powiedziałam ,ze lekarz o tym
zadecyduje a ja na własną prośbę tego nie zrobię ,bo nie ma szanbs potem tego
odkręcić.i tu się nie ugnę...chcę zyć ,mamy córeczkę wymagającą ciągłej
rehabilitacji-nie wyobrażam sobie męża który wozi ją na zajęcia- bo on zaprzecza
jej chorobieona widzi tylko to ,że on tam cierpi...a mąz mi dziś powiedział:tu
jest cudownie.jak w locie nad kukułczym gniazdem...ja chcę tu byc...ona się
załamała po tym ja jestem zadowolona ,skoro zaakceptował to chyba dobrze...mam
nadzieję.Myślę ,że to dlatego ,ze tam nikt nie robi mu wyrzutów z powodu jego
zachowania ,znalazł kumpli-doprowadzają mnie powoli do ruiny- 6 paczek fajek
dziennie wozę i od rana telefon przywieź fajki bo nie mamy...dzis zostawiłam z
zastrzeżeniem ,ze jesli rano o 6 znów mnie teklefon zbudzi z takim tekstem to
nie przyjadę.zobaczymy co z tego wyniknie.

Dzięki ,że jesteścieBardzo potrzebuję teraz wsparcia..

:-(

[kajka68]

a dzis od rana agresja...od 6 rano dzwoni z pretensjami...ze go zamknęłam,że
straci pracę ,kontarhentów itp.itd.ech....kolega pojechał do szpitala za
mnie...jadę jutro zobacze co będzie....

[smolasmola]

Pamiętaj robisz to bo tylko to może uratować waszą rodzinę ,musisz być silna i
wytrwała w tym postanowieniu.Nie każdy jest zdolny podjąć trudną decyzję.Liczy
się tylko miłość.

do smolasmola

[kajka68]

Powiedz,bo mam mętlik w głowie i wszystko mi się juz miesza..wybaczyła ci żona w
końcu?

[smolasmola]

Witajcie. Powiem tak niby wszystko jest ok ale do końca nie jestem pewny bo
wiele relacji się zmieniło a sama choroba i okres szpitala i przed to tabu. Mimo
że załatwiłem jej rentę co nawet dla mnie wydawało się niemożliwe ze względu
małego stażu pracy to i tak uważa że to było niepotrzebne.W pierwszych
tygodniach tak zamaskowała swój stan że ordynator postanowił ją wypisać a mi
włosy stanęły dęba i nie mogłem nic zrobić.Aż nagle zrobiła mi awanturę na
korytarzu w obecności ordynatora co sprawiło że zmienił zdanie i cofną decyzję
na bardzo długo.Wiem tylko jedno liczy się tylko miłość .

[kajka68]

Och....z tym maskowaniem się to co nieco wiem...czasem sama daję się oszukac na
szczeście nie na długo...masz rację liczy się tylko miłość...właśnie dziś po
tylu dniach dziwnych zachowań usłyszałam na dobranoc...kocham cie...jakoś tak
uspokajająco się zrobiło...choć zdaję sobie sprawę ,ze jutro mogę usłyszeć coś
zupełnie odmiennego to jednak dziś żyję tym miłym słowem

[kassa10]

Mój mąż nigdy nie palił, myślałam, że się przewrócę gdy pierwszy raz
zobaczyłam go z papierosem w szpitalu. Pali tylko tam i to jedynie w
początkowej fazie pobytu. Faktycznie rujnujące - wprowadziłam zasadę
jednej paczki dziennie. Drugim czynnikiem, nadwątlającym portfel,
było ciągłe doładowywanie telefonu (a to nie mijało w
przeciwieństwie do palenia).
Pozdrawiam

[kajka68]

Mój ostatnimi tygodniami palił straszne ilości teraz tez ale oprócz tego ,że
pali to jeszcze rozdaje wszystkim...paczkami...zagroziłam ,że jesli nie
przestanie to nie przyjadę...na razie nic nie mówi ,że nie ma...więc moze
dotarło tym bardziej ,ze wczoqraj zamiast mnie pojechał kolega

[kajka68]

A telefony...wczoraj co chwilę :telekomuikacja czy przyjmie pani
rozmowę...matko...na szczęście mówi tylko kilka słów i się rozłącza...wieczorem
miał lepszy nastrój...mówił nawet sensownie bez żadnych wkrętów,bez
wyzwisk...obiecał,ze nie bedzie dzwonił od 6 rano...i rzeczywiscie do tej pory
nie zadzwonił...jadę dzisiaj ,umówiłam się z lekarzem tez zobacze co
dalej...chciałabym wierzyć,że będzie lepiej...i w końcu trochę dziś
pospałam...dzięki ,że jesteście...

[kassa10]

Życzę Ci go jak najwięcej. Wiem jak bardzo go brakuje i jakim dla
mnie przynajmniej był lekiem. Jeśli chodzi o telefony o 6 rano. To w
końcu zaczęłam wyłączać telefon na noc.

Trzymaj się!

[kajka68]

dziś zadzwonił dopiero o 7.30 ale ja poszłam spać o 6...hmmm.chyba też zacznę
wyłączać ale dopiero jak wstawie w końcu zamek w drzwi...od tygodnia błagam
,żeby mi zamówili ponoc jutro ma byc...na razie aż strach zasnąć

[kassa10]

Porządkowanie zgliszczy codzienności - tym bardziej frustrujące, że
nie wiadomo kiedy staniemy znowu w obliczu tej konieczności.
Przerabialiśmy to z dziećmi juz 4 razy, ile jeszcze przed nami, wolę
nie myślec...
To chyba jest najbardziej paskudna strona tej choroby. jesli cukrzyk
czy nadciśnieniowiec bierze leki i przestrzega zaleceń ma o wiele
większą gwarancję w miarę normalego życia, a tu to jak rosyjska
ruletka. Leki zadziałają lub nie, a jeśli zadzialają to na jak
długo ...

[kajka68]

idealne okreslenie...rosyjska ruletka...dziś zadzwonił że "tak jak chciałam
przeniesli go do wariatkowa"...z detoksu...tak jak chciałam...boże...oczywiscie
wzbudzanie poczucia winy
wie jak to na mnie działa...rozmawiałqm z lekarka powiedziała ze nadal jest
bezkrytyczny uważa sie za zdrowego
...a ja zapadam chyba na dwubiegunówkę...raz power a raz dół...i to wszystko w
odstępie kilku minut...to jest dopiero odjazd

[kassa10]

Nie daj się wrabiać w poczucie winy. Wiem, że to się łatwo pisze,
sama przerabiałam... Twarde fakty mówią jedno, a emocje drugie...

Z tym raz w górę raz w dół w Twoim przypadku, to chyba reakcja na
zmęczenie i sytuację ogólnie ekstremalną teraz. Co Ty na taką teorię
powiesz?

[kajka68]

Twoja teoria o wiele bardziej mi odpowiada)...tesciowa dziś obraziła się na
mnie po tym jak mnie wyzwała...no i dobrze moze przestanie sdzwonić dzięki
temu odzyskam równowagę,bo kazdy jej telefon zmierza do tego ,zebym to ja czuła
sie winna...na szczeście mam obok siebie dobre anioły ,które mi mówią,ze to nie
tak...że mam teraz w końcu zadbac o siebie...zrobic coś dla siebie...tylko dla
siebie...no to ...kupiłam sobie buty...po raz pierwszy od niepamiętnych czasów
sama zadecydowałam jakie...jakie to cudne uczucie

[poetkam]

Dobrze, że będziesz miała choć na chwilę spokój od teściowej, należy
Ci się odpoczynek po tych przeżyciach.
Pochwalam- od czasu do czasu sobie też trzeba zrobić prezent!
Anioły...Też coś podobnego czuję....

[kajka68]

na 4 h wyłączyłam telefon...pojechałam z dziecmi do miasta,syn nakłonił mnie do
dalszego zainwestowania w siebie...całkowita zmiana wizerunku...na fryzjera nie
starczyło czasu ale ciuchowo mam kurtkę i spodnie do kompletu...zafarbowałam
włosy ,zeby przykryc siwiznę powstała w ciagu ostatniego miesiaca wziełam długą
kąpiel...czuję się świetnie..nawet telefon od teściowej nie wyprowadził mnie z
równowagi...przeciwnie po raz pierwszy nie kajałam się ale ostro i odważnie
odpowiadałam...chyba jestem innym człowiekiem

[smolasmola]

Ja spałem dopiero jak byłem pewny że leczenie trwa i żona wracała do zdrowia i
nie opierałem się tylko na diagnozie lekarzy lecz na własnych odczuciach z
doświadczenia wiem kiedy się zaczyna i kiedy mogę być spokojny.Nikt inny tego
tak wcześnie nie zauważa.

[kajka68]

Coś w tym jest...ja tez zauwazyłam pierwsze symptomy pierwsza i teraz tez widzę
mimo ,ze np teściowa mysli ,ze juz jest ok...potrafie odczuć kazdy sygnał ,kazde
kłamstewko,kazde słowo które swiadczy ,ze daleka droga jeszcze...

[smolasmola]

Szkoda że osoby nam bliskie tego nie doceniają a sugestie o nawrocie choroby
odbierają jako atak na ich osobę a nas jako największych swych wrogów.A wczesna
reakcja pomogła by uniknąć wielu kłopotów i nie pszyjemności.

[kajka68]

Dokładnie gdyby mąz mnie posłuchał nie trzeba by było szpitala,pogotowia
,policji i ...pretensji...mówiłam mu o tym jakies 1,5 miesiaca wczesniej...ale
mnie zlekcewazył a teraz obwinia...smutne to...

[kassa10]

To jest błędne koło. Z jednej strony starałam się nie dopatrywać
objawów chorobowych tam gdzie być może ich nie ma, ale niestety za
każdym razem moja interpretacja była dobra. Poprzednim razem
wyrzucałam sobie, że zareagowałam za późno i dlatego mania tak się
rozwinęła (właśnie z powyższych powodów). Ostatnio zareagowałam
szybciej (po konsultacji z synem - jego odczucia były podobne),
powiedziałam mężowi co widzę, ale i tak nic to nie dało, mania i tak
przybrała ostrą postać (mimo, że po konsultacji z lekarzem, mąż
nawet zgodził się przyjmować zwiększone dawki leków).

Wydaje mi się, że nie mamy wielkiego wpływu, bez wględu na to jak
szybko zareagujemy, jaki będzie przebieg manii.

Co do traktowania nas jak wrogów, gdy sygnalizujemy nasze obawy. To
jest to normalne i naturalne. Oni zaczynają się czuć znakomicie,
wszystko im wychodzi, albo mają takie poczucie. Często dzieje się to
po okresie koszmarnej depresji, tym bardziej się dziwią, że "nie
chcemy" by czuli się dobrze. Do tego dochodzi brak krytycyzmu wobec
choroby i wtedy żaden czas, żaden sposób nie jest dobry na
powiedzenie, że chcemy ich tego dobrostanu pozbawić.

I co z tego, że to wszysko rozumiem. Kiedy znów robię za wroga i tak
czuję się paskudnie...

[smolasmola]

To wskazuje że nie powinniśmy liczyć na cud i działać od razu według swojej
jasnej oceny bo to kiedy zaczniemy nie zmieni ich sposobu patrzenia na nasze
działanie.A jeśli nic nie zrobimy to także będą mieli nam za złe .

[kajka68]

to naprawdę błedne koło...teściowa się obraziła...nie rozmawia ze mną ale
rozmawia z synem...nie dość że miał mi za złe szpital to teraz jest juz tak
podkręcony ,ze winna jestem złu całego swiata...ech..nie chce mi się dzis nawet
do niego jechać...wczoraj jak mnie tak obwiniał odwróciłam się na pięcie i
wyszłam...chyba potrzebuję wolnego dnia...za duzo jego spraw muszę prowadzic
plus chore dzieckoplus cały dom ,pies,dorastajacy syn...nie daję rady...wszystko
bym poukładała do kupy ale jeszcze te ciagłe telefony z kolejnymi zamówieniami
co jeszcze mam dostarczyc mu do szpitala...nie wyrabiam...

[czareg]

Czasami trzeba być twardym i odstawić trochę delikwenta (delikwentkę) od piersi.
Nie możesz być na każde jego zawołanie - obowiązuje wzajemność w relacjach,
także od osoby chorej na CHAD. Jeżeli teraz będziesz do rany przyłóż, gdy jego
stan się poprawi ciężko Ci będzie z dnia na dzień zmienić swoje podejście do
niego, a na pewno to zauważy i będzie znów miał żal. Pomalutku, powolutku ale
zmuszaj go do myślenia o innych, a nie tylko o sobie. Życzę Ci siły i cierpliwości.

[kajka68]

Dzięki Czareg...masz rację..postaram się zaczać to powoli zmieniać...

[kassa10]

Trzymaj się!
Ja byłam wredna po trzykroć. Za czwartym razem wyręczyła mnie
policja, wezwana przez ludzi, dotkniętych wyczynami mojego męża na
manii. I w żadnym wypadku nie było łatwiej niż za pierwszym razem.
Powiedziałabym, że było jeszcze trudniej, ze świadomością tego co
będzie później. Ale innego wyjścia nie było.
Co do jego siostry... Raz mój mąż będąc w hipomanii wyprowadził się
do swoich rodziców, ostatnio teściowa nie mówiła już, że wszystko
tylko nie szpital i nie próbowała uzdrawiać go na odległość.

Pozdrawiam i z uporem powtarzam, będzie lepiej!

[kassa10]

Poetko!
Czas nie leczy, on tylko tępi dotkliwość bólu, a rany tępią uczucia
i zostaje pustka i niezaspokojone pragnienie spokoju i
zwyczajności... Przynajmniej w moim przypadku
Rozumowo przyznaję rację mojemu mężowi, że życie jako takie nie ma
sensu, tylko, że ja chcę żyć, a on nie. Przynajmniej na razie...

[smolasmola]

Nie było mnie jakiś czas byłem zajęty pracą gdy dzisiaj wszedłem na forum
zaskoczyło mnie zainteresowanie tym tematem. Myślałam że jakoś obraziłem
tutejszych bywalców dzieląc się swoim poglądem.za ras muszę uciekać powiem ci
tylko że na pewno zrozumie tyle tylko że trzeba dużo czasu bo przyznanie się do
błędu jest trudne.Jeśli nie zda sobie sprawy z zaistniałej choroby to myślę że
wróci do szpitala .

[vinci28]

mnie nikt nie namawial nie chcialem martwic rodziny i ukrywale 2
lata depresje i to mi sie udalo no ale mialem wypadek trafilem do
szpitala tam powiedzialem ze chcem isc do szpitala bo mam depresje
no i wszyscy sie dowiedzieli a odkryto u mnie chad i ciezka manie
mysle ze nie mozna potajemnie cos zaczac kombinowac trzeba w cztery
oczy porozmawiac i dojsc do porozumienia

[smolasmola]

Ja myślę że to co innego bo ty chciałeś się leczyć a ja mówię o okolicznościach
kiedy pacjent wypiera potrzebę leczenia i nie jest świadomy swojego stanu.

[kajka68]

ano...u mnie bez zmian w piątek przyjezdża do szpitala sedzia orzekac czy zdrowy
czy chory...i mój mąz jest nadal przekonany,że jest zdrowy...i ,że w piatek go
wypuszcza...zaczynam odstawianie od siebie...zapowiedziałam ,ze przyjadę dopiero
w sobotę...na razie nie dzwoni...zobaczymy co dalej...lekarka mi dzisiaj
tłumaczyła ,żebym go w końcu rozumu nauczyła i przestała codziennie jexdzic...i
zaczęła terapię...cięzko...bo z jednej strony wiem ,ze nie powinnam miec
poczucia winy a z drugiej mąż z tesciowa cały czas mnie do tego poczucia
przymuszają...ech...

[czareg]

Bądź twarda. Nie robisz tego tylko dla siebie. Mąż, jak będzie musiał wziąć
odpowiedzialność za swoje czyny i zachowywać się jak dorosły facet, też dużo
zyska - przede wszystkim nabierze zaufania do samego siebie. Teraz twierdzi, że
jest zdrowy, ale jak znam życie - gdy tylko będzie to mu wygodne, zacznie
zasłaniać się chorobą.

[smolasmola]

Ja przyznaje że odwiedzałem żonę bardzo często mimo że dzieliło nas 70km
jechałem do niej by nie czuła się opuszczona nie zawsze wizyty były przyjemne
mimo to po pracy wsiadałem w samochód i jechałem do niej.tak przez kilka
miesięcy ostatnim razem wcześniej szpital był dużo dalej i także starałem się
być dość często.

[laminowany]

Moją żonę bardzo prosiłem, aby mnie odwiedzała. Nie miałem niczego:
telefonu, pieniędzy, papierosów. Mimo bardzo silnych leków udało mi
się jakoś ordynatora ubłagać abym pojechał do banku. Obciach w moim
oddziale, w którym mam konto od 15 lat i znam tam wiele osób łącznie
z dyr. był straszny. W asyście sanitariusza i administratorki udało
mi się zrobić przelew na konto żony (choć zarabiała więcej niż ja)
Wtedy mnie odwiedziła z moją córeczką. Ogólnie to nie mam do niej
pretensji. Rozstaliśmy się 4 miesiące wcześniej i to nie ona
spowodowała moja hospitalizację bezpośrednio. Raczej to, że od 3
miesięcy nie pozwalała mi się widywać z córeczką. Po wyjściu ze
szpitala od razu wróciłem do pracy. Minęło 1,5 roku. Codzienna praca
daje stabilizację. 6 miesięcy temu, po pozytywnym psychoteście i
opinii mojej psychiatry oddali mi samochód służbowy. Nie mam górek.
Biorę stabilizator. Wierzę głęboko, że mogę dać szczęście, że życie
po szpitalu się nie kończy i chory na ChAD nie jest stracony dla
świata. Wiele osób na tym forum, których partnerzy chorują, walczy o
ich związek, szukając tu wiedzy, a inni usprawiedliwienia. Warto
spróbować powalczyc o człowieka jesli się go kocha. Również "zdrowi"
czasami też mogą się nie dogadać.

[smolasmola]

Dlatego myślę że osoby zagrożone powinny bardzo cenić sobie prawdziwych
przyjaciół i wbrew wszystkiemu ufać im.Poznaliście ich będąc w kłopotach i ci
którzy was nie opuścili to chyba oni zasługują na miano przyjaciela. Byście nie
zostali sami lub z oszustami wokół siebie .

[laminowany]

Jedyny mój przyjaciel ma raka. Przykro mi, że to piszę. Znów piję
piwa żeby zasnąć i zapomnieć.

[kryssosna]

3 lata temu zdecydowalam za namowa lekarzy na hospitalizacje corki
miala silna depresje a potem .wynik CHAD.niebardzo
wierzylam ,brala leki nic nie pomglo ,mieszkala w Krakowie ja
150 km dalej , przyjezdzalam co tydzien .Minal rok i szkola
zdecydowala za nia zamkneli ja w szpitalu ja zaczelam myslec
co to jest CHAD .Jej tato ma CHAD 22 lat malzenstwa -rozwod -
nie umialam mu pomoc -.Zaluje ze nie rozumialam i nie
umialam pomoc bylemu mezowi .Nie zaluje decyzji o leczeniu
corki.Znam wszystkie mechanizmy 22 lata praktyki ,lecz nadal
nie radze sobie ,ucieczki z domu to jest najgorsze bo nie
umiem wtedy pomoc i dzialac .

[smolasmola]

Mimo zdrowego umysłu tak na prawdę jesteśmy bez silni .Nowy atak nowe
doświadczenia nowe przeżycia z tym związane nowy ból .