Czy osoby z afektywna dwubiegunowa moga sie kochac

[vinci28]

przez lata bylem sam stracilem kolege ojca pogubilem sie kompletnie
depresja przeszla w manie trafilem do szpitala spedzilem tam 4
miesiace i powrocilem do zycia pelen energii sily jak nowo narodzony
tam poznamlem dziwczyne zakochalem sie bylo wspaniale jak w bajce
kazdy chcial byc w naszym towrzystwie emanowlismy optymizmem
loczyla nas choroba przezycia marzenia wszystko mielismy takie same
plany gadalismy cale dnie poopuszczeniu szpitala bylismy razem
zareczylismy sie i szlo wszystko jak najlepij zadnej klotni przez
pol roku nic nie chcielismy i tu nagle mam telefon od niej to koniec
nasze drogi i tak by sie rozeszly bo miala pare rad ia takdalej
przezylem szok upadlem zostalismy przyjaciolmi ale stracilem
zaufanie iwiare bo jezeli nawet bajka takpotrafi powalic tojak mam
teraz szukac nowej milosci czywarto co wy myslicie kazda rada jest
dla mnie potrzebna pozdrowieniadla wszystkich

[gasiennicaaa]

Według mnie osoby z ChAD mogą się nawazjem kochać, jak każdy.
Ale trzeba się z góry nastawić na to, że może być ciężko, co dwie niestabilne
osoby to nie jedna...
Ale z drugiej strony mogą się dużo lepiej rozumieć niż "mieszana" para.
Ja jednak wolę zdrową osobę przy moim boku, tak dla mojej higieny psychicznej.
Współczuję Ci... Ale innej rady nie mam jak: przetrzymać. Z czasem inaczej
spojrzysz... wiem, to banalne, ale prawdziwe...

[poetkam]

Akuratnie ja mam męża z zaburzeniami schizoafektywnymi, a sama mam
podejrzenie ChAD-u, do tego mamę też z ChAD.
Uważam, że jest możliwy taki związek. Ale trzeba nastawić się, że od
czasu do czasu jedna, bądź druga osoba może źle się czuć.
Najważniejsza jest akceptacja siebie, swojej choroby, partnera i
jego choroby. No cóż, może Twój związek jeszcze się nie skończył?
Spróbuj porozmawiać spokojnie z tą dziewczyną i szczerze.

[lolinka2]

chyba tak...
jestem prawie 7 lat po ślubie, mam męża i córkę z ChAD. Sama również choruję na
ChAD.

[cassandrax]

...ja nie wiem czy wytrzymałabym z osobą bardzo podobną do mnie
(zmienność nastrojów), mam świadomość jak bardzo "męczę" mojego
partnera kiedy przychodzą gorsze chwile...wiem też jak sama czasem
męczę się ze sobą...ale bywają dni kiedy czuję się kochana i
szczerze kocham...lecz mój partnej nie potrafi zrozumieć tej
choroby......a przecież każdy ma prawo kochać i być kochanym!!!

[smolasmola]

Choroba mojej żony ujawniła się rok po ślubie to jest już 13 lat a nadal
jesteśmy razem .Liczy się tylko miłość.

[cassandrax]

...być może nigdy nie byłam tak na prawdę kochana...tylko przez
to,że jestem chora???

Smolasmola

[poetkam]

smolasmola napisał:
Liczy się tylko miłość.

Mam nadzieję, że nikogo nie urażę, ale... Nie wiem jak Was, ale mnie
cholernie irytuje czytając po raz enty te same słowa. Smolasmola,
proszę zmień płytę, bo najwidoczniej ta Ci się już zacięła. Można
ten sam tekst- jeśli już koniecznie chcesz- zastąpić jakimiś
bliskoznacznymi wyrażeniami. Język polski jest językiem bardzo
bogatym, jeśli chodzi o słowo miłość...

Oczywiście, że można pokonać wszystkie trudności kochając mocno,
ale : Nie liczy się tylko miłość...Życie nie jest czarno białe, ma
mnóstwo barw i liczy się wiele rzeczy. Według mnie, oczywiście.
Pozdrawiam. M.

[smolasmola]

Skoro to cie irytuje.

[poetkam]

Dzięki

[czareg]

Droga PoetkaM, nie bądź taka wredna i zgryźliwa, to moja rola - nie wchodź z gumofilcami w moje kompetencje, dobrze?
Nie każdy ma taką łatwość operowania słowem jak Ty albo jak ja widłami.
A tak w nawiasie: uwielbiam Cię
Smolasmola pisz co chcesz, kiedy chcesz i jak chcesz, w końcu liczy się tylko Miłość.
Ps. Chociaż to tak mdło brzmi

Czareg

[poetkam]

czareg napisał:

> Droga PoetkaM, nie bądź taka wredna i zgryźliwa,

To ja mam być tylko miła i delikatna? Też chcę być czasem wredna i
zgryźliwa. Mam dość uchodzenia za dobrze wychowaną i ułożoną osobę,
która jest niezwykle delikatna i skromna (o fuj!)
No dobrze, czasem mogę...

A tak w ogóle, Czareg: ja też uwielbiam Cię

[stefanl]

Cały czas się nad tym zastanawiam. Czy obciążać bliską mi osobę
swoją chorobą. Jak pisałem wcześniej, rozsypała mi się rodzina.
Odeszła ode mnie żona. Wtedy jeszcze nie wiedziełem że jestem chory -
wszedłem w związek pozamałżeński. Jak to oceniam teraz niestety
kierowała mną choroba. Ktoś może powiedzieć - bzdura dosły facet
musi wiedzieć co się dzieje - gdy jestem zakochany to ucucie
graniczy z obsesją, być może nim jest. Wchodzę w te stany znienacka
i nie jestem w stanie nad nimi panować. Teraz staram się wszystko
kontrolować, obserwować. Żonę już straciłem, z tamtego związku nic
nie wyszło - teraz mogę stracić jeszcze tylko siebie. I boję się o
siebie. To co przeżyłem po rozpadach moich związków to był naprawdę
prawdziwy koszmar. Wystarczy że powiem że właśnie wtedy ujawniła się
zewnętrznie moja choroba - różne dziwne, paskudne, wstrętne stany
których już więcej nie chcę przeżywać, które trwały parę lat. Teraz
jest w miarę OK.
Pozdrowionka dla wszystkich.

[asiuniaa36]

No właśnie...Kiedy zaczęłam spotykać sie z przyjacielem (w manii zresztą)nie
wiedziałam o CHAD.Dowiedzieliśmy sie razem...Godzi sie z tym i chce być mimo
wszystko,albo tym bardziej?
Obawiam sie jednak ze życie ze mną okaże sie pasmem nieszczęść...Nie mam prawa
marnować MU życia...Ale sama z sobą nie dam sobie rady.Nie wiem juz nic...

[ja-44]

witam
mój związek sie zakończył bo mój partner nie chorował na chad a
miał tak zmienne nastroje ze szkoda gadać,
moze bedzie to jakims pocieszeniem dla innych ale andronopauza u
facetów jest gorsza niz nasz chad
pozdrawiam Wszystkich serdecznie