Skąd wziął się ChAD?

[dr.zabbon]

Do 29-ego roku życia byłam zupełnie normalnym człowiekiem. Miałam męża, dwójkę
dzieci, szczęśliwy dom. Zaczęłam właśnie robić specjalizację. Ciągnęłam drugi
fakultet. Zaangażowałam się w działalność polityczną. Wszytko układało się dobrze.
Był wprawdzie incydent depresji kiedyś dawno, ale przeszedł on wtedy bez śladu
(posiadając dzisiejszą wiedzę wiem, że była po nim krótka hipomania, lecz
minęła bez leczenia)
I nagle na jesieni 2006 roku spadła jak grom z jasnego nieba mania. Dlaczego,
skąd? Czy z powodu nadmiaru obowiązków? Psychika ich nie wytrzymała?
No dobrze: stało się. Odstawiłam wszystkie możliwe obciążenia: politykę,
studia, nawet w miarę możliwości pracę. Ale czemu rozpoczął się ciąg: mania,
depresja, hipomania, depresja... I ta ostatnia depresja czemu trwa już prawie
pół roku? Skąd to się wzięło?
Fakt, że po drodze zaliczyłam trzecią ciążę i poród...
Czy przeciążyłam swój mózg nadmiarem godzonych zadań?
Czy dlatego ujawnił się ChAD?
A jak jest u Was?

[i_am_the_army]

Nie jestem lekarzem, ale sądzę, że przemęczenie czy inne czynniki mogą tylko
wyzwolić ChAD, ale nie go spowodować. On pewnie drzemał w Twoim DNA, i tylko
czekał na dogodny moment, by zaatakować
Ale ja tam nie wiem...

[czareg]

Też nie jestem lekarzem (a tak, zmałpuję Gasiennice), ale gdyby ktoś z moich
znajomych tak dużo, jak Ty to opisujesz, działał by i to z sukcesami, starannie
bym się przyglądał czy to nie hipomania.
A teraz no cóż, znasz objawy i się uważnie obserwujesz, nic dziwnego, że ciągle
widzisz swoje odstępstwa od "normy".
A, nasunęła mi się taka myśl, kto właściwie określa co to jest normalność dla
chorego na ChAD?
Mam podejrzenie, że sam chory, bo nawet relacjonując lekarzowi swoje
samopoczucie jak najbardziej szczerze, to co przekazuje jest bardzo subiektywne.
Szczególnie gdy lekarz w ramach publicznej służby zdrowia ma dla pacjenta tylko
parę minut, to poza silnymi atakami choroby, raczej ma niewielkie możliwości
zweryfikowania oceny przedstawianej przez chorego.
W takim razie, pozwolę sobie na spekulacje, to w dużej mierze od pacjenta
zależy, jak szeroki zakres będzie miała normalność, i w którym kierunku będzie
przesunięta. Wydaje mi się, że naturalne jest unikanie stanów depresyjnych i
nawet "nie największe" kwalifikowanie do ataków choroby. Zaś "lekkie" hipomanie
chętnie widzielibyśmy jako remisję.
PS. Kwalifikatory "nie największe" i "lekkie" dałem w nawiasach, gdyż nie jestem
w stanie określić stopnia choroby, a poza tym i tak to jest bardzo subiektywne
odczucie każdego chorego.
PS2 Po tym wpisie zaczynam się zastanawiać, czy czasami moja obecna "normalność"
nie przesunęła się w kierunku hipomanii. Eh, życie.

[i_am_the_army]

A ja się zastanawiam - podejmując (jak najbardziej słuszny wg mnie) tok
rozumowania Czarka - czy wielu z nas też nie "zaniża" u lekarza jeszcze swoich
depresji, bo przyzwyczajeni, że nawet na lekkie obniżenie nastroju włącza nam
się alarm, że może to już początek depresji, możemy nie dopuszczać do siebie
tego, że nawet zdrowi miewają głębokie doły z jakiś przyczyn.
I w konsekwencji nasza relacja dot. naszego samopoczucia, jaką zdajemy na
wizycie u lekarza jest makabrycznie zniekształcona - i jak tu ma psychiatra
rozwiązać ten problem?? Szczególnie na krótkiej wizycie...
Większe pole do popisu mają lekarze szpitalni, choć... Ja leżałam w szpitalu
prawie 2 miesiące (wtedy to postawili mi diagnozę ChAD), im bliżej było końca
pobytu, tym gorzej się czułam - miałam coraz większe stany lękowe. Ale udawałam,
że czuję się doskonale, bo bałam się, że gdy przyznam się do tych stanów, to
mnie nie wypuszczą w obiecanym terminie. I co? NABRALI SIĘ! Wszyscy do jednego.
Wychodząc ze szpitala ledwo żyłam, takie lęki miałam, że świat nie widział, a w
karcie mój prowadzący lekarz zadowolony z siebie napisał, że "pacjentka wypisana
ze szpitala w stanie b. dobrym", etc... Buahahahahaha! I ja mam tym lekarzom
wierzyć, że ich diagnoza (ChAD) była słuszna?
Ehh, wątroba siada ---> badam krew ---> Alat i Aspat wariują ---> widać, że
wątroba faktycznie nawala... A tu? Jak psychiatrzy mają nasz zbadać? Skoro tak
łatwo ich oszukać...

Kurczę, odbija mi się po kwasie Omega-3

[dr.zabbon]

Ja mam duży szacunek do lekarza, który mnie leczy. Ja już kilka razy byłam
przekonana, że deprechy nie ma, a on wytrwale ją widzi i, co najważniejsze, mnie
na nią leczy. Zwraca uwagę nie tylko na to, co mówię, ale przede wszystkim JAK
mówię, jakie mam oczy, a nawet jak oddycham. Zbiera wywiad szczegółowo i nie
daje się zbić z tropu.
A z tym, że każde huśtnięcie w dół można zinterpretować jako atak depresji, to
się z Gąsienicą zgadzam. Ja ostatnio ryczę jak bóbr i każdy taki ryk odbieram
jako nawrót choroby. Tylko że i psychiatra i psycholog potwierdzają, że to są
nie tyle nawroty, co objawy trwającej nadal depresji...?

[i_am_the_army]

Do takiego lekarza, o jakim piszesz, też bym miała szacunek. Bo właśnie u mnie
było odwrotnie - gdyby lekarze zwracaliby wtedy uwagę, JAK mówię, jakie mam
oczy, etc. to dostrzegliby, że symuluję superowe samopoczucie, a wewnątrz coś
jest nie tak.
Wiem, że SĄ porządni pscyhiatrzy, na pewno są (Obok tych nieporządnych, hehe).
Kurczę, twierdzę tylko, że psychiatrzy cholernie ciężki orzech do zgryzienia.

[i_am_the_army]

...psychiatrzy MAJĄ cholernie ciężki orzech do zgryzienia...

[trajlajlaj]

1A ja mam zero szacunku do lekarki Szymańskiej z ulicy Nowowiejskiej.Ohydna
stara rura.

[35.a]

Jak u mnie? Reaktywnie: zakochanie, seks, dobre zdarzenia -
wyzwalają hipomanię, jestem wtedy szczęśliwym człowiekiem.
Złe zdarzenia dla odmiany powodują depresję.

Przyczyny chorób

[obecna57]

A dlaczego ludzie chorują na raka, skąd wziął się AIDS, a choroby z
autoagresji, czy zwykłe alergie???

[aga-7]

Jest kilka przyczyn CHAD, między innymi uwarunkowania środowiskowe.
Istotne znaczenie ma atmosfera w domu rodzinnym,relacje między
rodzicami a dziećmi, rodziców między sobą, typy osobowości rodziców.
Wiele jest tych zależności.
Pojawienie się pierwszego incydentu choroby, przeważnie przesądza o
kolejnych. Nawet jeśli była długa czy bardzo długa przerwa. Ciąże w
tym przypadku są ryzykiem, chociażby z uwagi na burzę hormonalną w
organizmie kobiety. Mogą wyzwolić kolejny epizod choroby, w trakcie
ciąży lub po porodzie.

[ditta12]

U mnie wystąpiła najpierw depresja z powodów szkolnych stresów,potem
chad a po burzliwym małżeństwie psychoza schizoafektywna,Jak tak
dalej pójdzie to zastygnę w katatonii bo mam wrażenie że to się u
mnie pogłębia

[poetkam]

Jak tak
> dalej pójdzie to zastygnę w katatonii bo mam wrażenie że to się u
> mnie pogłębia

Hej, Ditta, co Ty wygadujesz? Nie nakręcaj się tak pesymistycznie!
Jesteś tak wielką osobowością na forum, że nikt z nas nie pozwoli Ci
zastygnąć w katatonii, czy innym paskudztwie!

A skąd się wziął ChAD? No właśnie: przyczyny różne, czynników
sprzyjających multum. Ja jeszcze dodam, że osoby nadwrażliwe
częściej cierpią na jakieś zaburzenia psychiczne.

[ditta12]

Oj podniosłaś mnie na duchu))))Dzięki!Ale jaka tam ze mnie
osobowość.Pożal się Boże-okruszek jakiś.

[poetkam]

Pożal się Boże-okruszek jakiś.

Ale za to jaki wielki!!!!

[i_am_the_army]

Eeeeeeee? Ditta, przestań! Jaki tam okruszek - chciałabyś
Uszy do góry!
Ja swoje mogę za Ciebie podnieść (bo za siebie jakoś mi nie idzie) - a może
coś podziałają, bo mam wcale odstające

[i_am_the_army]

Ditta, pamiętasz, jak jakiś czas temu mówiłaś, że jesteś do niczego, bo jesteś
sama, a ja Ci odpisałam, że z facetami to jest tak, że raz są, a raz nie ma i
trzeba to olać? No to teraz mogę Ci oświadczyć, że ja też już jestem sama -
widzisz jak to się zmienia?
Przybij piątkę i te uszyska w górze trzymaj (ja za Ciebie a Ty za mnie -
wespół w zespół jak to się mówi)

[i_am_the_army]

albo zespół wespół - nigdy nie wiem

[ditta12]

Kochane z Was dziewczynyMoże jak już dotre do samego dna to odbiję
się i znów polecę i wszystko będzie dla mnie łatwe.Czy ja muszę tak
góra ,dół,góra,dół?Czy nie ma tak po prostu?Wiele bym dała za
stabilizację,no może z lekką górką-wtedy człowiek pięknieje
Buziaczki i kolorowe myśli Wam przesyłam ze swego dołka.

Sinusoida

[dr.zabbon]

"Góra, dół, góra, dół..." Ludziki napiszcie, czy komuś udało się inaczej? Tak
normalnie, bez depry i hipo... Czy jak mamy już diagnozę ChADu, to jesteśmy
skazani na sinusoidę?
Ja pierwszy incydent choroby miałam na studiach: kilka miesięcy depresji i
tydzień(?) hipomanii. Ale nie postawiono wtedy rozpoznania. Potem było siedem
lat bez leków i bez objawów ChADu. Rozhuśtało się w 2006r i buja się w górę i w
dół. Czy to się kiedyś skończy? Wiem, że leki będę musiała brać przynajmniej
kilka lat, jak nie zawsze. Ale jak to jest? Tyle lat bez leków i spokój, a teraz
na lekach i się huśta...?
Jak to jest?
A jak czytam forum, to większość z nas płynie sinusoidą, mimo rozmaitych
medykamentów, którymi jesteśmy faszerowani.
Jak to?

[i_am_the_army]

No właśnie, jak to??
Kurczę, posrane to wszystko. Ja naprawdę też zawsze się nad tym zastanawiam.
Niech ktoś mi to logicznie jakoś wytłumaczy.

[ditta12]

Schizofrenicy paranoidalni mają swoje demony,diabły,mroczny świat a
ja w swojej górce przebywam wśród bóstw i bogiń.Krańca depresji
nigdy nie dosięgam a może gdybym tak.......to by się wyrównało.

[aga-7]

U mnie choroba zaczęła się głęboką depresją w 12 roku życia po
miesiącu, dwóch zamieniła się w manię. Pierwszy szpital, lekarzom
trudno było postawić diagnozę, bo jak mówili zachorowanie w tak
młodym wieku zdarza się bardzo rzadko, intensywną farmakoterapią
zagłuszyli chrobę, ale jej nie wyleczyli. Dwa lata spokoju i znowu
szpital, potem usilne próby rodziców przeniesienia mnie na
nowopowstały oddział dla młodzieży w Warszawie i tam dopiero
włączono lit, który dla mnie okazał się zbawienny, nie od razu
zdiagnozowano CHAD. Za jakiś czas wróciłam na oddział z powodu
odstawienia litu i nawrotu choroby. Póżniej była pierwsza długa
remisja 4 lata, byłam młoda, zakochana, brałam tylko sam lit i
uważałam, że wszystko jest już za mną. Niestety, po ślubie
dowiedziałam się od lekarza, że nie powinnam mieć dzieci, bo wtedy
trzeba odstawić lit i nastąpi nawrót choroby. Mimo prawie stu
procentowego zabezpieczenia szybko zaszłam w ciążę, lekarz mówił, że
to się prawie nie zdarza (chodziło o metodę), a jednak. To był dla
mnie bardzo trudny czas. Musiałam podjąć ważną decyzję dotyczącą
ciąży sama, mąż powiedział, że zrobisz jak uważasz. Odczułam ciężar
odpowiedzialności i samodecydowania. Byłam młodą, szczęśliwą
mężatką, nie chciałam znowu chorować. Wiedziałam, że mąż nie
wytrzyma mojej choroby, mimo, że o niej wiedział, że nie będziemy w
stanie byc razem, że wszystko się rozwali i tak się stało, a tak
bardzo chciałam być szczęśliwa. Jednak nigdy nie żałowałam raz
podjętej decyzji (córka jest zdrowa, ma 11 lat) choć nie ukrywam, że
różnie wtedy myslałam.
Trudno było mi wrócić do równowagi, chociaz lit brałam od dwóch
tygodni po porodzie. Nie pomagała mi w tym atmosfera w domu, ciągły
stres, mąż nie umiał się w tym odnaleźć, a swoją bezsilność
przemieniał w agresję i przemoc. Podjęłam decyzję o rozwodzie i w
końcu udało mi się stanać na nogi. Zaczęłam intensywniej pracować
nad sobą (o czym pisałam w "konsekwencji odstawienia leków")a także
kontynuowałam przerwaną naukę a po kolejnej ( ostatniej jak na
razie) przerwie na chorowanie, ukończyłam studia na prawie
wymarzonym kierunku
Teraz jest dobrze, jestem w siedmioletniej remisji, wiem, że sama
sobie to wypracowałam i mimo, że było trudno - niczego nie żałuję.
Myślę, że to "czy kiedyś się skończy?" w głębokiej mierze zależy od
nas samych, od naszej pracy, determinacji, od naszej odwagi i
gotowości do zmierzenia się z tym co wywołuje w nas chorobę, CHAD
czy inną. Swoją pracę nad sobą zaczęłam od książki Louisa
Hay "Możesz uzdrowić swoje życie" i kolejnych tej autorki. Nie
mówię, że każdy powinien pójść tą drogą.
Pozdrawiam Was serdecznie.

[i_am_the_army]

Kurczę, podziwiam. Trzeba być naprawdę silnym, by się podnieść szybko w takiej
sytuacji, dlatego jestem pewna, że teraz będzie u Ciebie ok
Grunt to ta siła właśnie, i idące za nią podejście.
Jeeeeezu, niech mnie ktoś czymś takim zarazi! Aaaaaaaa!

[ditta12]

Ja też chylę czoło!To jak film.Życzę Ci.......sama nie wiem naprawdę
co powiedzieć.Jesteś wspaniała.To co sama zrobiłaś prawie całe życie
borykając się z tą chorobą,niesamowite)))

[aga-7]

Dzięki Kobietki. Wasz słowa są bardzo miłe W Was też drzemie
siła, nie obawiajcie się jej obudzić!

[ditta12]

Twoje zycie m dodao sil,wiesz?))))

[aga-7]

Cieszę się, że mogłam choć w taki sposób Ci pomóc Jeszcze rok
temu nie odważyłabym się zalogować na forum, a już nie mówiąc o
napisaniu takich osobistych rzeczy, ale wszystko się zmienia i My
też

[dr.zabbon]

Brak słów, żeby wyrazić podziw i szacunek dla Ciebie, Aga.
A dla nas wszystkich to nauka: wszystko w naszych rękach,
"masz to, na co godzisz się".
***
A tak na marginesie: ja także cieszę się z mojej trójki dzieci, choć ostatnie,
ośmiomiesięczne jest dzieckiem ChADu - poczęło się, donosiło i urodziło już w
czasie choroby. Ale jest ono jak największy dar.

[aga-7]

Myślę, że moja córka pojawiła się na świecie m.in. po to, by pomóc
mi w walce z chorobą. Gdyby nie ona, łatwiej by mi było rozstać się
z życiem. Wiele złego doświadczyła już w życiu płodowym, mam tego
świadomość, ale nie czas na poczucie winy, które nic dobrego nie
wnosi.
Myslę, że Twoje dziecko, dzieci, również da Ci siłę. Wierzę, że
odnajdziesz ją w sobie i skończy się sinusoida

[ditta12]

Coś Wam powiem.Moja córka ma 24lata i zawsze potrafi mnie postawić
na nogiUrodziłam ją w chorobie ale ona jej nie ma))))))))Ona jej
nigdy mieć nie będzie,bo cokolwiek zrobi to dla mnie będzie co
najwyżej zabawne,ha!

[i_am_the_army]

No to Twoja córka tylko roczek młodsza ode mnie - i to zależy który rocznik, bo
w sumie mi jeszcze (wg daty urodzin) 25ta wiosna nie wybiła
Jeśli to jednak niższy rocznik, to dobrze, bo wtedy przynajmniej będzie jakieś
wytłumaczenie, dlaczego ona jest OK, a ja nie)

(O fak, ale ja się aktywna na tym forum zrobiłam - normalnie nie mogę przestać
dziubać w klawiaturę)

[ditta12]

83.Ty też ok.Każdy ma swoje dziwactwa))Ona wciąż pisze do mnie na
gg.różne śmieszne rzeczyJest do Ciebie bardzo podobna)

[i_am_the_army]

Ja też jestem 83
No cóż, pozostaje mi tylko powiedzieć: ROCZNIK 83 GÓÓÓÓÓÓÓÓRĄĄĄĄĄĄĄ!

[ditta12]

To był niezły rocznik!!!!!!!!