Zmęczenie

[obecna_xyz]

Przy każdej depresji czuję ogromne fizyczne zmęczenie i osłabienie.
Jednak wydaje mi się ,że ogólnie- odkąd choruję (poza okresami
manii) jestem słabsza niż przed chorobą.
Strasznie mi trudno się z tym pogodzić.

[i_am_the_army]

Mi też.
Ale gdy depresja choć na chwilę mnie opuszcza, to zmęczenie mija (choć dół
opuszcza mnie rzaaaaadko).
Nawet podczas przeciwległego bieguna masz to zmęczenie?
A może to też trochę wynik SM (to pogłębiające się zmęczenie), które wspominałaś
kiedyś, że masz... Ewentualnie interakcja SM z depresją?

[skwr2]

Też tak mam. Często wstydzę się przed bliskimi braku sił na
przeciętne funkcjonowanie w kręgu podstawowych potrzeb życiowych.

[poetkam]

Ja też odczuwam wtedy wszechogarniające poczucie zmęczenia
fizycznego i psychicznego. Ciężko się wtedy jest zmusić do
czegokolwiek. Choć moje poczucie obowiązku zmusza mnie mimo wszystko
do ogarnięcia siebie i wszystkiego wokół.

[ditta12]

Też odczuwam potworne zmęczenie a do tego chudne ok.10kg bo nie mogę
jeść

Poza depresją

[obecna_xyz]

Ale czy także po depresji jesteście słabsi niż przed chorobą?

[i_am_the_army]

Jeśli depresja mija to siła wraca (pod warunkiem, że czuję się dobrze fizycznie,
że nic mi fizycznie nie dolega)
Choć zdaje mi się, że możliwe jest to, że depresja odbiera coś bezpowrotnie...
Nie wiem. Choć mam nadzieję, że to jednak nieprawda.

[35.a]

Pamiętam taki obrazek. Wracam z liceum, wtedy wydawało mi się,
że byłam po prostu zmęczona, idę noga za nogą, pełne wyczerpanie,
mam w nosie nawet fakt, że rajstopy przy kostkach głupio się
zrolowały jak przedszkolakowi Potworne zmęczenie. Dziś wiem,
że chorowałam już wtedy. I jeszcze wkładanie dłoni pod kran z ciepłą
wodą na parę minut na każdej przerwie. Depresja w jakiś sposób
i wiem, że brzmi to patetycznie - naznacza.

[skwr2]

35.a napisała:

> Depresja w jakiś sposób
> i wiem, że brzmi to patetycznie - naznacza.
Pozostawia trwały osad smutku. Przeciera szlak do ucieczki przed
życiem.

[35.a]

A tu się nie zgodzę Jeśli znam dobrze drugi biegun, to naznaczona
jestem także radością. Bo jestem. Przy założeniu, że czynnikiem
składowym manii/hipomanii jest bardziej radość niż gniew etc.
Sztuką jest nie pamiętać o depresji, gdy ta się wycofuje...

[skwr2]

35.a napisała:

> Sztuką jest nie pamiętać o depresji, gdy ta się wycofuje...
Święte słowa!

[i_am_the_army]

Jezuuuuu! 35.a! Aleś dała! Normalnie aż mi się nadgarstki gumowe zrobiły! Bo ja
miałam dokładnie tak samo! Zawsze wspominam okres, gdy wracałam z liceum do domu
i czułam takie cholerne, potworne, niewytłumaczalne zmęczenie bez powodu, jako
ten, w którym zaczęło mi się psychicznie naprawdę pogarszać. No mówię Ci,
pamiętam jak dziś, że wracałam z liceum strasznie zmęczona, ledwo powłucząc
nogami, nie przejmując się, że idę jak łajza z kłakami na gębie (Ty ze
zrulowanymi rajtkami, a ja flejowata jak fanatyczna grunge'ówa, hahaha!).
To zmęczenie było po prostu STRASZNE.

[i_am_the_army]

PS. Ładne zdjęcie, wcześniej wcale nie mogłam sobie wyobrazić, jak wyglądasz.

[35.a]

Dzięki, to miłe

Witaj więc Siostro w Męczarniach Koleżance mamy, gdy raz zobaczyła
mnie taką powłóczącą dolnymi kończynami, a podejrzewam, że górne też
były niemal na glebie wymknęło się słówko "depresja". Wiedziała, bo
sama miała syna chorującego na schizofrenię.

Wiesz? Ja miałam do szkoły daleko, jeden odcinek był prosty i ciągnął
się z 1.5 km i ja na butach, myślałam, że może dlatego... Wykańczał
mnie dodatkowo hałas w szkole. I marzyłam o zaciemnionym miejscu,
gdzie można byłoby się położyć i zasnąć na pół godziny. To było śmiertelne
wręcz zmęczenie. Na studiach też bywałam zmęczona, ale
jakoś tak bardziej naturalnie, teraz też wychodzę wyczerpana z pracy,
ale już nie wyciśnięta jak gąbka.

P.S. Na studiach często "bolała mnie twarz", chciałam coś powiedzieć,
ale fobia społeczna, więc milczałam godzinami. Musiałam wyglądać wtedy żałośnie.
Teraz lekko się o tym pisze, wtedy...

[35.a]

Pamiętam, że często oglądałam się w lustrze - raczej sprawdzałam,
czy jeszcze jestem czy już rozpłynęłam się w powietrzu. Przykre uczucie
nieistnienia.

[i_am_the_army]

Tak jak Rhoda z "Fal" Virginii Woolf, też miała kłopot z realnością siebie,
ziemia uciekała jej spod nóg. I jak Agnes z "Nieśmiertelności" Kundery - tyle,
że Agnes akurat chciała się rozpłynąć. Myślę, że ten przerażający objaw choroby,
że człowiek ma wrażenie, że go nie ma, że jest nierealny, tak naprawdę wynika z
tego, że chce taki się stać. Poczucie nierealności podczas lęków jest właśnie
dla mnie najpotworniejsze, ale czasem gdzieś w głębi dobija do mnie, że kiedyś
za bardzo próbowałam siebie unicestwić, i albo "tak mi już zostało"
podświadomie, albo nadal próbuję.
Parrrrrrszywy objaw

[35.a]

I też marzyłaś o czapce-niewidce?
I "Nie patrz na mnie!"

ja się jeszcze boję tego zatrzymania myśli w głowie, nagle uczucie
zastygającego cementu w głowie i koniec, i wczesnych wieczorów, gdy
człowiek chce się zabić

Wiesz, co mnie zadziwia? I zastanawia. Z Twoich liter wygląda ktoś
z dystansem do siebie, często pogodny, z dużym poczuciem humoru,
a stałym motywem mimo to jest lęk...
Podobnie chciałabym zrozumieć lęki miriam, tj. beatrix-kido. Inteligentna
bestia podszyta lękiem. Przepraszam, że tak wzięłam
"na muszkę" Was dwie. Człowiek chciałby zabrać bliźniemu te lęki.
Ale jak? Co Wam pomaga? Siedzenie obok i trzymanie za rękę? Znam
lęk społeczny. Pomagała tylko ucieczka z miejsca rzekomego zagrożenia.

[i_am_the_army]

U mnie stałym motywem było pragnienie włożenia sobie worka na ziemniaki na głowę
(więc coś w tylu czapki-niewitki, haha).
A "nie patrz na mnie" w moim wykonaniu to była mina dość niemiła (wg niektórych
przestraszona, bo wielkość moich ślepi każde wielu myśleć, że wiecznie
przestraszona jestem, co w sumie nie mija się w prawdą, haha) i mówienie sobie w
myślach "i co się gapisz?"

"Zatrzymania myśli w głowie" też się boję, pustka to najgorsze co może być, a
takowa prześladuje mnie jak opętana.

A co to rozbieżności pomiędzy moimi "literami" a tym przeraźliwym lękiem w
środku... hmmm, chyba nie umiem tego wyjaśnić. Lęk mnie wyjada na żywca, non
stop, 24 na dobę, ale ponoć nawet "cześć" w moim wykonaniu brzmi często jak w
kabarecie (śmieszna jestem, co tu kryć, haha, choć ja naprawdę nie wiem
dlaczego! haha)
Przyjęłam chyba rolę klauna. Dość wdzięczna rola, nie powiem, ale z drugiej
strony w dzieciństwie niczego tak się nie bałam, jak świętych rzeźb z kamienia i
klaunów.
Beatrix to silna, super inteligentna babka, u której walka z tymi lękami wręcz
jeszcze dodaje jej tej siły (a niech mnie teraz kopnie), ja natomiast tak
obrazowo to jestem taki pajacyk z przerażoną gębą, który skacze nerwowo
obok/dookoła takich postaci jak Beatrix, czyli silnych - tzn. tak wyobrażam
sobie obrazowo porównanie mnie i Beatrix.
Myślę, że lęk to taki gad, który wydobywa z człowieka całą prawdę i na codzień,
w kontaktach z innymi, przejaskrawia ją. My, zalęknieni, jesteśmy jak wiecznie
pijani

[35.a]

Nie dowierzam ... Jeszcze tylko jedno pytanie i już zmykam, nie
chcę drążyć -

czy wiesz, gdzie są Twoje dźwigienki, że je tak pieszczotliwie nazwę,
które wyłączają całkowicie lęk? Są takie? swoje doskonale znam (tajemnica

Dobrego wieczoru, Armio Natchnęłaś mnie dziś do sięgnięcia po
"różową" (kolor okładki) V.W.

[35.a]

aha, obraz wystraszonej i zaczepnej ("zara Ci w mordę dam, jeśli
będziesz się gapił") genialny

[i_am_the_army]

Dźwigienki? Hmm... Na pewno bliskość drugiego człowieka, takiego, któremu na
mnie zależy Resztę pominę milczeniem. Te, które znam, bo nie powiem, żebym
znała wszystkie.
Miłego wieczoru wzajemnie Różowa okładka książki Virginii? Nie spotkałam
jeszcze Virginii w różu

[amigo74-pl]

Po każdym epizodzie depresji okres powrotu do równowagi psychicznej jest coraz
dłuższy .Dlatego tak jest ponieważ śilny stres depresja działa negatywnie na
korę mózgową która odpowiada za nasze emocje.Najgorsze jest to że powstają
ubytki w korze mózgowej które są nieodwracalne dlatego też funkcjonowanie po
depresji jest coraz gorsze . Zdrówka życzę.

[skwr2]

Wobec powyższego nie mogę sobie już pozwolić na ani jedną depresję.
Obstawiam nerwicę.

[i_am_the_army]

Szlak, to ja naprawdę wolę wierzyć tym, którzy twierdzą, że mam zab. osobowości
i nerwicę, a nie ChAD...
Moja koro mózgowa - trzymaj się w całości, błagam!